.
Im Westen nichts Neues !
All’s well !
Rien à signaler, non !

But I heard there’s some uproar on planet Venus …
But …
These days, you can’t even rely upon your dreams !
.

Goede voornemens, zo las ik laatst, hebben we nodig om er voor te zorgen dat we onszelf gedragen. In de praktijk komt er van de meeste voornemens niet erg veel terecht, maar toch helpen ze ons om een beter mens te zijn. Of op z’n minst om ons een beter mens te voelen.Nu blink ik doorgaans uit in het maken van goede voornemens. Bijna wekelijks maak ik de mooiste lijstjes en schema’s om voortaan mijn leven in strakke banen te leiden. Mijn nieuwste voornemen is echter van episch formaat. Voor mij tenminste.

Ik ben dol op boeken en heb eigenlijk vanaf het moment dat ik eigen geld te besteden had, een groter deel dan waarschijnlijk verantwoordelijk was besteed aan boeken. Dat heeft ertoe geleid dat ik nu een onoverzichterlijke 500 boeken heb. Ommenabij. Ik weet namelijk niet precies hoeveel boeken ik heb, omdat het merendeel – nou ja, dat merendeel is inmiddels de helft geworden – van mijn boeken al ruim twee jaar in dozen op de zolder van mijn zus staat. Dit in verband met het niet vinden van een kamer. Met die onoverzichterlijkheid valt het overigens nog wel mee, want ik heb de meeste titels gecatalogiseerd in ACCESS (ja, zo ver gaat de liefde voor mijn boeken), compleet met een kruisje bij elke gelezen titel.

En hier komt dus de aap uit de mouw, want wat bleek onlangs: van de circa 500 boeken die ik in ACCESS heb staan, heb ik er nog maar 144 gelezen. Dat is ronduit schandelijk. Het voornemen is dus om in ieder geval een jaar geen boeken te kopen – afgezien van studieboeken en een eventuele reisgids – en dit bij voorkeur vol te houden tot ik in ieder geval 250 boeken gelezen heb. Daarnaast wil ik, mocht ik in de toekomst weer over mijn hele collectie beschikken, heel streng gaan kijken naar wat ik nu precies heb en welke boeken daarvan eigenlijk alleen boekenkastvulling zijn. Ik vrees namelijk dat ik veel boeken heb gekocht om maar gewoon een boek te kopen. Natuurlijk zijn het wel interessante boeken, maar of ik ze ooit ga lezen? Dus er gaat een stapel voor de tweedehandsverkoop gemaakt worden. En tot die tijd lees ik me – hopelijk – door de 120 boeken binnen bereik die ik nog niet (helemaal) gelezen heb. Momenteel: Im westen nichts neues van Erich Maria Remarque. Hartverscheurend.

Jag känner mig en aning tveksam till att säga att jag läst Erich Maria Remarques Im Westen nichts Neues: den var helt enkelt betydligt svårare än min tyska riktigt kunde hantera, så jag kan rakt inte påstå att jag uppfattat allt. Så mycket kan jag dock säga, att den väl kan mäta sig med de andra stora romaner som alstrats ur det tjugonde århundradets blodsbesudlade, sönderskjutna mylla: lika fokuserad och genomskådande som Okänd soldat och lika konstnärligt kraftfull som Farväl till vapnen.

Berättarjaget – som liksom i Farväl till vapnen är baserat på författarens egna upplevelser – är en ung student som av sin lärare retorik om faderland och hjältedåd övertalats att tillsammans med hela klassen ta värvning. De har dock raskt insett hur ihålig denna retorik är: efter en utbildning under en ovanligt sadistisk korpral kommer de till Flanderns skyttegravar där deras antal reduceras. De förråas snabbt – i alla fall lär de sig att förtränga minnena från slagfältet – och trots att kamratskapen är god och att de stundom kan förgylla tillvaron blir det hela allt värre, och vid bokens slut är det inte många som överlevt det tyska sammanbrottet.

Förutom frontens förfärliga förhållanden skildras också civilbefolkningens umbäranden när berättaren åker hem på permission. Stunderna med den cancersjuka modern hör till bokens vackraste passager, men man får även se hur tron på den snara segern fortfarande behärskar vissa som befinner sig i hemmets trygghet, liksom hur läraren som övertalade klassen att ta värvning nu själv tvingats in i det militära och plågas av en av sina forna elever, vilket upplevs som fullt rrättvist. Detta föranleder också en av många passager där berättaren undrar över vad som skall ske med alla de unga män som inte känner något annat än krig när det väl är över: hur skall de kunna hitta en plats i samhället? hur skall de kunna hantera alla de minnen de varit tvungna att låta ligga obearbetade?

Bokens stora styrka, som påpekas i ett fint efterord, är klart dess enkelhet: liksom de båda andra krigsromanerna visas krigets förfärlighet upp genom följandet av enkla personer långt ner i hierarkierna, som trots att de inte har någon »överblick« – eller kanske just därför att de därmed inte har råd med några illusioner – ser igenom all propaganda, allt prat om nära förestående genombrott, alla försök att göra soldaternas krig till något annat än en – oftast misslyckad – kamp för överlevnad. Inte undra på att nazisterna anställde bokbål.

Heute war in der Schule relativ wenig los, am Abend geht’s halt dann noch Film schauen mit dem Sozi/Geschichte-LK (“Im Westen nichts Neues” in der Fassung von 1929, ich bring Popcorn mit).

Viel interessanter aber: Heute ist mein Notebook angekommen. Das wunderbare HP 6720s gab’s bei notebooksbilliger.de (ja, so viel Schleichwerbung ist hier locker drin!) für nicht einmal 400€. Ich war schon etwas länger auf der Suche nach einem Laptop und bin bis jetzt auch ganz zufrieden damit. Windows Vista wollte ich zwar eigentlich nicht haben, aber ich werde wohl sowieso eine aktuelle Ubuntu-Version drüberbügeln und Vista nur für iTunes und anderen Kleinkram benutzen. (Wenn das nicht gehen sollte, dann geb ich das Notebook zurück, hab ich schon mal so mit einem anderen Laptop aus dem Siemens-Werksverkauf gemacht.) So, jetzt geh ich erstmal das Notebook einrichten…

Wäre ich Barack Obama, dann würde ich jetzt erklären: “I’m fired up, ready to go.” Bin ich aber nicht, tu ich deswegen auch nicht.

Heute hat das zweite Semester meines zwölften Schuljahres begonnen. Die Kollegstufe rauscht geradezu an einem vorbei (okay, ausgelutschte Formulierung). Das letzte halbe Jahr war mehr als ein Viertel meiner verbleibenden Schulzeit, 12/2 wird noch einmal ein längeres Stück und danach ist es auch schon bald aus. Irgendwie ein seltsamer Gedanke, ein seltsames Gefühl. Zu wissen, dass man dieses Gebäude, dass man in den vergangenen Jahren entdeckt und erkundet, kennen und lieben gelernt hat, dass man dieses Gebäude, diese Schule bald verlassen wird. Es werden dann neun Jahre voll mit Erinnerungen sein, neun Jahre, die einen geprägt haben. Man wird sehr viele Personen nicht wiedersehen, bei manchen ist das schön, bei vielen anderen nicht.

Ich überleg grad, wie ich von der sentimalen Schiene gerade einen eleganten Wechsel zu den “Fakten des Tages” hinbekomme und meine Lösung ist: Nicht. Also jetzt der harte Bruch, weiter mit der Max-Tagesschau.

Höchstadt. Chemie-Grundkurs-Leiter Rainer E. entschloss sich, seinen Kurs mit einer kleinen Ex zu überraschen. Es war nicht so schwer wie erwartet.

Höchstadt. Biologie-GK-Leiter Dr. Jürgen P. wurde krank. Sein Grundkurs musste dementsprechend nicht nachmittags antreten. Allgemeine Freude ob der reduzierten Stunden an diesem Tag.

Höchstadt. Sozialkunde/Geschichte-LK-Leiter Hans H. zauberte für seinen Praktikanten eine Stunde aus dem Lehrbuch in Sachen Methodik/Didaktik. Ansonsten gab’s Kuchen, die Ankündigung des gemeinsamen Betrachtens eines Filmes zu Russland und der 1929 gedrehten Version von “Im Westen nichts Neues”. Außerdem wichtige Tipps für den Schreiberling bezüglich des Stipendiums, das er erhalten hat.