Între două lumi e titlul unei emisiuni radio a Loredanei Dumitraşcu la care am fost invitat de cîteva ori, dar mai e şi titlul stării pe care o am eu acum. Am migrat, iată, pe WordPress, dar nu mă simt aşa de bine. Parcă am lăsat ceva în urmă, parcă mi-e dor de casă, deşi mie nu mi-e dor niciodată de nimic şi de nimeni, cum ziceam într-un post mai vechi. Poate greşeam. Îmi închipui că aşa se simt cei ce pleacă într-o altă ţară. Plusul în ceea ce priveşte nivelul de trai nu compensează întotdeauna şi pe deplin minusul dat de ruperea a ceea ce este familiar. Ca rezultat, unii ajung să facă tot felul de lucruri pe care nu le-ar fi făcut altfel. Probabil nu aş fi scris niciodată postul anterior (care sper că nu va face să-mi pierd cititorii care au mai rămas după ce i-am pierdut pe cei ce mă citeau pe blogspot ) dacă aş fi rămas pe Blogger. Dar aşa, în virtutea anomiei (cuvîntul ăsta e inventat de Durkheim şi se referă la inabilitatea unui sistem de a impune norme comportamentale, morale etc) izvorîtă din stresul şi bucuria mutării, l-am scris.

Autorul, Håkan Boström, este de parere ca:
«Politica de integrare nu a functionat si majoritatea este de acord cu acest aspect.

Segregarea in ceea ce priveste locuintele, precum si concentrarea imigrantilor in suburbiile zonelor urbane, reprezinta cauza majora. “Daca se privesc superficial aceste aspecte, totul pare a fi in ordine”.
In contrast cu problemele din orasele mari, localitatile mici sunt slab populate, de exemplu in provincia Småland, care este “maestru la integrare”.

Din partea social-democratilor, Mona Sahlin s-a gandit ca refugiatii, care au primit permis de sedere sa fie ajutati sa locuiasca, maxim doi ani, in comune speciale desemnate de Migrationsverket.

Moderatii merg pe o varianta asemanatoare. Insa, pana la ora actuala s-au limitat pana la indrumarea noilor azilanti in localitati mai putin aglomerate de imigranti, in asa fel incat, sa se evite excluderea acestora din societate.

Intrebarea este doar daca, segregatia in sine, trebuie sa insemne si excludere, in acelasi timp? “Concentrandu-se pe segregare prea mult, se pierde scopul initial”.

Conform unui studiu, realizat de Universitatatea din Malmö (publicat – 11.12.’08), mai de graba refugiatii care si-au ales singuri locuintele, printre compatrioti, au reusit sa se integreze mai rapid si mai bine in societate, sa-si gaseasca ulterior servici si locuinte mai bune. Explicatia consta in accesul la reteaua sociala si comunitate - printre rude si prieteni.

Mai multe studii internationale sustin ideea ca o integrare de succes se dovedeste cand aceasta se construieste si se dezvolta pe mai multe grupuri diferite de imigranti. Acest fapt permite sa se pastreze identitatea fiecarei culturi, ajuta la ridicarea societatii si totodata, sprijinul reciproc dintre imigranti creeaza un climat de afaceri bun.

Zona in care locuieste o minoritate etnica, situata intr-o parte a orasului, se transforma intr-un ghetou, numai atunci cand oamenii sunt tinuti in afara pietei de munca.
Apropierea de oameni care te inteleg este, cu alte cuvinte, mai mult o solutie decat o problema.»
Sursa: DN – Flyktingmottagning: Segregationen är inte problemet

Ljusa sidan vill ge en ny bild av Rosengård - “Se doreste o imagine mai noua si mai buna a zonei Rosengård”

SvD – Stenkastning och bråk i Rosengård - “Pietre aruncate si certuri in Rosengård”
Tensiunile au crescut in timpul noptii in zona Rosengård, din Malmö, pe langa un subsol care a fost folosit drept moschee. Subsolul fusese golit de catre politie, luni (15.12.’08).
Azinoapte (17-18.12.’08), fortele de ordine au intervenit din nou. Pietre si artificii au fost aruncate in politisti, iar in jur de 20 de indivizi au fost retinuti.

Drodzy czytelnicy,

Dobra historia zaczyna się od niepozornego początku (choć istnieją i tacy, którzy wolą trzęsienie Ziemi, a potem by napięcie rosło). Tak na przykład akcja filmu „Epidemia” rozwija się dzięki niewinnej kapucynce i małemu wirusowi z zakręconym ogonkiem. Ani mały rozmiar tych stworzeń, ani fakty wydające się być nieistotne, nie zbiją z tropu wytrwałych znawców kina katastroficznego. Ci nie dają się zwieść. Oni we wszystkim, co niepozorne widzą zagrożenie i potrafią wyciągnąć daleko idące wnioski już po pierwszych ujęciach filmu. Nasza historia zaczyna się od zwykłego przeziębienia i nic nie zapowiadało przyszłego dramatu. Może, gdybym należała do grona fanów kina katastroficznego, dostrzegłabym zagrożenie. Niestety do nich nie należę.

Parę dni temu Dag-tygrysek zapadł na uszy i jak każde zwierzątko z ogonkiem (czyt. charakterem), przeżył to straszliwie boleśnie. Bo, zapadnięcie na jakąkolwiek chorobę w UK jest bardzo ryzykowne, bo lekarz brytyjski nie jest po to, by mu zawracać głowę i wyspiarze na ogół tego nie robią. Choroba Daga ma swoje dobre strony, o ile potrafimy normalnie czerpać z niej profity. Jako kobieta wyzuta ze współczucia pozostawiłam namówić go by poszedł do lekarza po jakimś tygodniu od połowicznej utraty słuchu. Co jest raczej dość dużym dokonaniem z mojej strony, bo mój tygrysek ma alergiczny wstręt do każdej służby zdrowia niezależnie od długości geograficznej na jakiej się znajduje. Jestem pewna, że wystarczy zapach szpitalnej owsianki, by chciał natychmiast umierać, nie żegnając się z bliskimi.

Problem umówienia się z lekarzem wygląda tak: jeśli się nie ma 40 stopni gorączki, gwałtownych krwistych wymiotów, halucynacji i bezwładu połowy ciała na przemian ze strzyżeniem uszu, sekretarka zapisuje na wizytę za dwa dni, mając nadzieję, że do tego czasu pacjent cudownie ozdrowieje albo umrze. Dag, kiedy wreszcie dostał się do lekarza rodzinnego, został obejrzany obojętnym wzrokiem doktora G. i powiedziano mu, żeby sobie zażył antybiotyki. Dag zażył sobie antybiotyk i mu o dziwo nie przeszło. W czwartek Dag poszedł znowu do lekarza, ale bez specjalnej nadziei. Nie liczy też na odesłanie do specjalisty, bo chyba się zorientował, że lekarze brytyjscy stawiają diagnozy na oko. Jak wiem ze swojego doświadczenia, bo pamiętam moich polskich zaprzyjaźnionych lekarzy, którzy nie zbliżają się do pacjenta bez rożnych, czasem mocno niepokojących narzędzi, by postawić wstępną diagnozę (najdziwniejsze przyrządy mają laryngolodzy i, co ciekawe, głównie uderzają nimi w głowę pacjenta, by ustalić, którędy biegnie dźwięk – albo może mnie się tylko tak traktuje). Poza tym wynaleziono mikroskop, dzięki któremu można stwierdzić, jakie to bakterie siedzą w uchu Daga i jak można je wybić do nogi, by Dag wrócił do grona lepiej słyszących (tym bardziej, że jak sam melancholijnie stwierdził, już i przy komputerze siedzieć nie może – nie dlatego, że nasłuchuje, nie, ale że ma mroczki przed oczami. Inna sprawa, że mężczyzna, który ma katar, umiera z założenia, więc mroczkami się za bardzo nie przejęłam).

Każdy emigrant musi wiedzieć, za co grozi mu śmierć cywilna na Wyspach. A polski emigrant z romantyczną duszą i wścibską naturą jest na nią szczególnie narażony w kraju wstrzemięźliwych i zdystansowanych Brytyjczyków.

Wręczanie pieniędzy na dłoni, mówienie „dzień dobry” wszystkim sąsiadom i przechodniom, zwłaszcza w małych miasteczkach (w dużych nie, bo można za to dostać kulkę w łeb, gdy akurat wylewnie przywitamy się z członkiem młodzieżowego gangu), krótkie a treściwe pogawędki o pogodzie oraz unikanie z wszelkich sił patrzenia na siebie w środkach komunikacji publicznej – oto czego musi nauczyć się emigrant na Wyspach, jeśli nie chce od razu zostać wykluczony ze społeczności.

Prognoza pogody obowiązkowa

Wizyty w sklepie, poza oczywistym celem, są dla Brytyjczyków okazją do niezobowiązującej pogawędki. Najczęściej o ohydnej pogodzie (niezależnie od tego, jaka jest naprawdę w kategoriach kontynentalnych, Brytyjczycy nawet w pięknej pogodzie znajdą coś paskudnego lub złowróżbnego). Pogawędka ta zwykle przeprowadzana jest z bardzo zaangażowanym tonem, choć najprawdopodobniej nikt o jej treści nie pamięta, nie tylko po wyjściu ze sklepu, ale być może i w momencie trwania konwersacji. Warto nauczyć się zatem wielu specjalistycznych przymiotników i związków frazeologicznych, by móc zaimponować swoim znawstwem tematu (i oglądać prognozy pogody, bo fachowe słownictwo jest szczególnie mile widziane). Uwaga – absolutnie nie należy rozmawiać o brytyjskiej polityce, zwłaszcza wobec imigrantów. W żadnym wypadku nie powinno się skarżyć na życie w Wielkiej Brytanii – Brytyjczycy, poza pogodą, bardzo lubią mówić w nieskończoność o tym, że ich kraj schodzi na psy, ale biada cudzoziemcowi, który ochoczo podejmuje temat. To konwersacje tabu.

Coś zrobić z twarzą

Kiedy imigrant przejdzie już, po krótkiej pogawędce, do meritum, czyli zakupów, powinien pamiętać, że gdy będzie płacił, winien wręczyć pieniądze do dłoni sprzedawcy, a nie cisnąć je na ladę. W Polsce w sklepach przy kasie znajdują się mniej lub bardziej wyspecjalizowane naczynie na pieniądze. Tam zwykle kładzie się należność i ekspedientka oddaje resztę w ten sam sposób. Wręczenie pieniędzy do dłoni jest uważane za lekkie dziwactwo i może być przyjęte ze wstrętem. W Wielkiej Brytanii to oczywistość, a za grubiaństwo będzie odebrane zachowanie odwrotne. Co więcej, kupujący powinien rozjaśnić twarz w uśmiechu, co w dobie credit crunchu może być jeno nerwowym skurczem twarzy, ale coś z twarzą trzeba zrobić, tym bardziej, że sprzedawca też będzie usiłował wykrzesać z siebie optymizm – mimo że  tak grozi mu utrata pracy.

Szarmancko zignorować

Jeśli wracając ze sklepu, imigrant natknie się na niemłodą już baletnicę w szyfonach z czerwonymi włosami i tatuażem Che Guevery na czole lub łysiejącego mężczyznę z falującym brzuchem w gustownych szpileczkach, nie powinien zareagować jawnym zdziwieniem czy wymownym szturchaniem żony/męża w bok. Brytyjczyk przeszedłby najzupełniej obojętnie, nie zaszczyciwszy dziwaka swoją uwagą, bo inaczej byłby wzięty za prowincjusza. Najbardziej zaskakujące ludzkie indywiduum czuje się w Wielkiej Brytanii bardzo swobodnie, bo wie, że zostanie zignorowane – oczywiście gorzej, jeśli dane indywiduum marzy o tym, by zostać zauważone. Wtedy powinno popełnić spektakularne samobójstwo, bo zwykle Brytyjczyk może przeoczyć.

Oh, I am so sorry (cięcie)

Imigranci z Polski mają skłonność do interesowania się losem innych. Poprzez interesowanie się rozumieją zadawanie setek pytań, uważanych tu za wścibskie. Kiedy jednej z sąsiadek umarł ktoś bardzo bliski, zaprzyjaźniony Brytyjczyk zaskoczony wiadomością tuż na progu swojego domu (wygadała się inna sąsiadka, nie sama zainteresowana) wykrztusił z siebie „Oh, I am sorry” i obie strony już były z lekka zażenowane, bo nagle doszło do zademonstrowania uczucia żalu. Dlatego prędko zmieniły temat. Polak zada natychmiast pytanie o przyczyny zgonu, długość choroby i rodzaj zażywanych lekarstw oraz stopień cierpienia pozostałych przy życiu. Rozmówca odpowie, a jeszcze chętniej wybuchnie płaczem. To oczywiście szczyt nietaktu i potworny ekshibicjonizm.

Skrzyżowanie spojrzeń

W środkach komunikacji publicznej wypada robić wszystko, poza nawiązaniem kontaktu wzrokowego. Kobiety uzupełniające braki w makijażu, piłowanie paznokci, ich malowanie, jedzenie śniadania i obiadu, a do niedawna w Londynie i picie alkoholu są naturalnym elementem każdego dnia. Wydmuchiwanie nosa (i przekraczanie tym samym ilości decybeli, jakie może znieść ludzkie ucho) i dłubanie w zębach nie jest może jeszcze zalecane, ale za to często praktykowane (zarówno przez tubylców, jak i emigrantów). Ale bardzo niedobrze jest zawiesić swój wzrok na kimś, kto to robi. Gdy w dodatku ktoś to zauważy i dojdzie do wymiany spojrzeń, reputację mamy na wieki wieków zniszczoną. Nikt nie ma prawa spojrzeć nikomu w oczy. Jeśli jednak tak się stanie, to mamy do czynienia najprawdopodobniej z niebezpiecznym psychopatą.

Wszystko zatem jest bardzo proste. Powyższe zachowania wymagają, owszem, pewnego treningu, ale po jakimś czasie wchodzą w krew. Oczywiście, gdy potem emigrant wróci do kraju, musi bezwzględnie przełączyć się na polski system odczuwania, inaczej grozi mu znowu śmierć cywilna, tyle że w ojczyźnie, a tego by pewnie nie chciał.

Angielska telewizja wyemitowała antyangielski film. Nie dość, że antyangielski to jeszcze pro-polski. Chyba, że nie potrafię oglądać telewizora ze zrozumieniem. Albo chciałem zrozumieć po swojemu. Pointa filmu była mniej więcej taka: Budowlaniec Polak, Jarek – naiwny, pracowity, średnio profesjonalny – ale szybki, miły, życzliwy… Budowlaniec Anglik, Terry – cwaniak, niby fachowiec z dziada pradziada, nie przejmujący się dodatkowymi kosztami, pracujący baardzo powoli i niesolidnie…

Teraz trochę o fabule, choć film był dokumentalny.

Dwie ekipy – polska i angielska, mają zrobić dobudówkę. Polskę reprezentuje Jarek, niedawny sprzedawca czekoladek. Na początek schodzi ponad 3 tysiące funtów z pierwotnej ceny i obiecuje wykonać robotę w 5 tygodni. Potem jedzie do Polski po ekipę. Pracuje sześć, a nawet siedem dni w tygodniu po 10 godzin, robotę wykonuje w ekspresowym tempie, na własny koszt robi poprawki. Jego przybudówka wygląda ładnie, ale angielscy klienci i tak są niezadowoleni. Oświadczają, że gdyby mogli cofnąć czas, zdecydowaliby się na ekipę brytyjską.

Drużyna z Anglii, budowlańca w czwartym pokoleniu, Terrego, to oczywiście sami Anglicy. Budować mają dłużej (od ośmiu do dziesięciu tygodni) i drożej. Robota leci po angielsku. Powoli, nawet bardzo powoli… W międzyczasie Terry znajduje sobie inną fuchę, obciąża właściciela domu dodatkowymi kosztami. Na koniec, kilka tygodni po umówionym terminie, oddaje niechlujną przybudówkę w surowym stanie. Cały czas też „sadzi” nieprzyjemnie komentarze o robotnikach zza granicy. Nikogo nawet nie dziwi, że właściciel domu jest nie zadowlony z roboty i zarzeka się, że nigdy już nie skorzysta z usług brytyjskich builderów.

Film dokumentalny pt. „Bobski, the Builder” czyli Budowlaniec Bobski, wyemitowała wczoraj „Channel 4″ w cyklu „The Cutting Edge”  (Na krawędzi). Warto wytłumaczyć tytuł. „Bobski, the Builder” nawiązuje do popularnej tutaj bajki dla dzieci „Bob, the builder”. Dodanie końcówki -ski ma wskazywać na Polaka. Proste? Proste!

Film też nie był skomplikowany i robiony pod tezę – Polak wygrywa. Moralnie przynajmniej, bo finansowo to zdrowo „popłynął”. Anglików, pokazano jako osoby wyjątkowo aroganckie. Arogancko i nieprzyjemnie wobec pokornego i cichego Jarka zachowują się właściciele rozbudowywanego domu. Arogancki jest też Terry, w swym lekceważącym stosunku do pracodawcy, (hinduskiego właściciela domu) i w komentarzach o innych nacjach.
Polacy zaś to naród biedny i naiwny, choć pracowity. Mnie szczególnie powaliły obrazki z „siermiężnej” Polski rodem z „Misia” – przygnębiająco szare bloki z rzędami małych balkonów, stare samochody na ulicach a na koniec wieś, do której jedzie furmanką po błotnistym ugorze. Taki jest stereotypowy obrazek Polski i nic się na to chyba długo jeszcze nie poradzi.

Od polowy filmu stało się jasne, że robiony jest „pod Polaków”. Prawda jest jednak taka, że równie łatwo można znaleźć niesolidnego polskiego budowlańca i dobrego fachowca – Anglika.

Film natomiast zdecydowanie poprawił samopoczucie Polakom, mieszkającym na Wyspach, czego potwierdzenie można znaleźć w komentarzach na portalach internetowych.

Teraz czekam tylko na skargę narodowo uświadomionych Brytyjczyków, że znieważa ich się we własnym kraju.

Iata ce articole am gasit googland CACANADA:

1. Comentariu gasit in articolul publicat in pagina de web www.evz.ro/comment.php?artid=254574&commentid=31404  :

” In cacanada
gigi (g…..i@gigi.com), 2006-03-28 07:59:44
Da, in cacanada sunt multe legi privind copiii.

Nu ai voie sa-i inveti ca e bine sa mearga la scoala si sa nu ia droguri.
Daca le spui orice, vine un politai gras care a mincat multe gogosi numite donoughts si ti-i poate lua.

Cind copilul a ajuns sa stearga parbrize intre doua sedinte de droguri, pe sub niste poduri unde bate vintul rece, de a mai rau decit in crivatul sovietic, cacanada nu gaseste nici o solutie pentru a corecta problema.

Dupa ce copilul a implinit virsta majoratului, daca e cazul, un politai gras care a mincat multe gogosi il impusca fara sovaiala, si fara sa se teama de repercursiuni.
Ca doar nu e politai american.”

2. In Blogu lu Peste am gasit un articol super in pagina de web www.runzu.com/blog/?p=219  :

” Chefurile de caCanada

M-am plictisit sa-mi caut de lucru si acum doar raspund la telefon cand ma suna ei. Ca atare, am fost sambata la chef. La un chef de romani. Chefurile de romani aici sunt promitatoare de la inceput. Cineva se muta in casa noua si scrie un mail (in engleza, logic, ca doar e chef de romani), pe care-l trimite tuturor din address book, cu mentiunea ‘trimiteti mai departe’ (tot in engleza).

Urmand indicatiile din mail am ajuns si noi la cheful de pomina, la etajul 18 al unui bloc de la marginea centrului. Acolo, chef tipic romanesc, cu asiatici, orient-mijlocisti, canadieni si ceva romani. Am baut ceva, am schimbat cateva vorbe cu lumea, apoi au inceput sa bage muzica romaneasca si toti in afara de orient-mijlocisti si romani au inceput sa o taie. Muzica romaneasca era de cea mai buna calitate si ultra-fresh. ‘Traiasca berea’ a avut bis, la fel si Zorba. Si niste romani beti, cam de varsta mea, urlau cat ii tineau plamanii si sareau in sus. In mintea mea cea bolnava speram sa se rupa podeaua. Dupa care a urmat muzica proaspata: Morandi. Fuck off. Totul asezonat cu “Hai Romania” si scuturat de steaguri.

Nimic rau in asta, dar:

Eu sunt un mic pionier al generatiei mele, printre primii ajunsi ‘de capul lor’ in Canada, crescuti si educati in Romania. Ceilalti cu varste cuprinse intre 20-25 de ani sunt veniti cu parintii in urma cu 10-15 ani. Si e trist, nu sunt nici canadieni si nici romani. Se cred romani, dar nu sunt. Si atunci de ce scuturi steaguri si urli “Hai Romania”, cand tu ai petrecut in viata ta mai putin timp in Romania decat in Canada?

In treacat am auzit o miniconversatie: “Vezi fularul ala de pe perete pe care scrie ‘Hai Romania’? Stii ce scrie pe spate? Scrie Bergenbier”. Problema e ca “Bergenbier” era pronuntat “Buergenbeer”, americaneste. Fuck off, bitch. Daca taceai, filosoafa ramaneai.

Am tot stat si m-am gandit dup-aia… Oamenii se distreaza si aici, dar in felul lor. Romanii sunt penibili, tocmai pentru ca nu stiu ce sunt. Cum poti sa faci un chef la care sa chemi lume necunoscuta doar pentru ca sunt romani? Si daca faci asta, de ce nu chemi DECAT romani? Bagi frumos o muzica mai pianissimo, ca sa poata vorbi lumea, sa socializeze, si apoi, discret, faci atmosfera. Astia s-au comportat ca si cand cheful lor ar fi unul pe care l-as face eu cu Mihi, Andrei, Blondu, Dronca, Junea, Biltiu, Emilia si prietenele ei, unde ne cunoastem toti si vrem doar sa ne imbatam, sa urlam si sa topaim. Dar nu era cazul.

Si cum spuneam, m-am gandit cum va fi viata noastra sociala odata ce ne vom stabili aici, permanent sau temporar. Sunt doua tipuri de romani in Canada, cei veniti cu parintii si care au o criza de identitate, si cei mai batrani decat noi. Multi din ultima categorie nu sunt asemenea noua, o mare majoritate pe care am intalnit-o fiind persoane fara o viata sociala prea stralucitoare in Romania, sau cu un alt stil. Ne vom adapta aici oare, vom VREA sa ne adaptam, sau va fi doar ceva temporar?

Nu stiu, dar tocmai mi-a revenit cheful de cautat de lucru.”

3. Am gasit si urmatorul comentariu via CALUGARUL din usa :

” 2007-11-12 15:52

Ce ştii matale ! În Cacanada a dat frigul. A îngheţat şi pişatul cerbului în aer ! Nu mai zboară o muscă. Cacanada a intrat la hibernare. Şi nici nu prea mai are căutare în lume. Cred că la anu or să ceară sa devină al 52-lea stat American că s-au cam săturat de Anglia ! Prea le curg balele cînd se uită peste gard la Bush ! dar, dintre toţi cacanadienii, cel mai bine o duc româncele cacanadience. Astea n-au treabă cu frigul de-acolo că E focoase !”

Długo głowiłem się czy w końcu rozpocząć ten temat czy dać sobie święty spokój. Postanowiłem jednak sprostać wyzwaniu i podejść do niego z jak najlepszej strony. Wzrok mój skupi się głównie na łysych panach – nieważne czy spod znaku falangi czy też swastyki. Obydwie grupy łączy jedno: alkohol. Owszem, w trunkach nie ma nic złego – stworzono je przecież dla ludzi. Jakże jednak mylne to stwierdzenie. Pozytywy wszystkie(a są i takie w kulturalnym piciu) ugaszają koncerty, gdzie odór śmierdzących, zarzyganych posadzek czuć w całym lokalu. Nie do zaakceptowania jest też fakt, że młodzież narodowa z gleby robi sobie posłanie najwyższej jakości. Zazwyczaj wybierają czyste miejsce, czasami jednak nie pogardzą poduszeczką lub kołderką z wymiocin kolegi. W końcu cieplej, nie?

Oczywistym faktem jest noszenie przez owych panów koszulek, kurtek z odpowiednią symboliką. Ale jak już spytać ich o jej znaczenie to z ust wypełznie odpowiedź: “Noszę to, bo nie lubię czarnych” albo “Adolf Hitler niszczył Żyda temu noszę swastykę”. Ale jaka jest podstawa użycia tej symboliki przez 18 to już pytanie maturalne dla tych osobliwości. Jestem za niewidzialną ustawą: symbol nosi ten kto zna jego znaczenie. Kto nie zna to niech przeczyta o nim a potem przyszywa.

Zaraz pewnie zleci się multum skinheadów i powie, że krytykuję ruch i mnie zglanują w pięćdziesięciu. Nie, ja nie krytykuję ruchu – ja zwalczam idiotów w nim siedzących! Zerowy z nich pożytek. Umieją tylko się wydzierać i palnąć parę razy “kurwa” do kamery. Potem są “zdziwka”, że ludzie uważają skinowanie za idiotyzm. A jak mają myśleć skoro większość ludzi tam to pijane jajogłowy?! Wykrzykują oni w stronę pedałów, Żydów, kolorowych – “Adolf Hitler by was spalil w Auschwitz Birkenau”. Ja parafrazuję: to was w pierwszej kolejności utylizowałby. Zalecam więc jak najszybsze zmądrzenie, bo będzie śmiesznie i tragicznie zarazem.