Meerdere getuigen belden vrijdag avond om 21.25 uur de politie dat er op de van de Vennestraat een vechtpartij was. Politieagenten troffen voor een café twee mannen aan die met elkaar op de vuist waren. Één van de twee deelde meerdere kopstoten uit. De agenten hielden met behulp van peperspray een 25-jarige man uit Den Haag aan. Deze verklaarde bij zijn aanhouding dat hij in het café geprobeerd had een gokkast open te breken. De eigenaar betrapte de man. Buiten kreeg de Hagenaar ruzie, een vechtpartij was het gevolg. De Hagenaar zit nog vast, de politie onderzoekt de zaak.

Hilvarenbeek – In de nacht van Zaterdag 31 Oktober op Zondag 1 November is er in het kantoor van het zwembad op het terrein Beekse Bergen ingebroken.

Sporen bij het raam

De inbraak is vermoedelijk gepleegd door meerdere personen, deze zijn via een smal zij raampje het kantoor binnen gedrongen en hebben met bruut geweld de kluis van de muur af getrokken. Ook hebben ze 2 beeldschermen mee genomen en een computer.

Schade door weggesloopte kluis

Nog enkele sporen van het sporen onderzoek bij het raam

Hoewel de buit niet groot was, kunnen de kosten van reparaties toch nog zorgen voor enkele duizende euro’s.

Roel Smits

Hilvarenbeek – Op de nacht van Zaterdag 30 Oktober is er ingebroken in het kantoor van het zwembad de Junglebad. Deze is gevestigd op het camping van de Beekse Bergen.

Vermoedelijk is de inbraak gepleegd door camping gasten die op de hoogte waren van enkele zwakke plekken in het pand.

Mogelijk is de diefstal gepleegd door meerdere personen, dit is gebaseerd op het feit dat er een aantal zware objecten naar buiten zijn getild door een raam.
Hoe groot de schade precies is kan niet worden gezegd.

Vandaag onderzoekt de Technische Recherche het pand.
Meer informatie volgt.

Roel Smits

Gebouwen en huizen worden tegenwoordig steeds beter beveiligd, dat levert voor de brandweer problemen op omdat ze niet meer bij de brand kunnen komen. De Brandweer van Helmond heeft hiervoor een oplossing gevonden. Op deze demonstratie video wordt geoefend met een binnendringkoord.

Hartstikke goed dat de brandweer nu alsnog bij de brand kan komen, maar het duurt wel erg lang voordat ze binnen zijn. De tijdwinst van 0,2 minuten gaan ze hiermee niet halen.

De vraag is natuurlijk hoe snel de criminelen in het bezit komen van het binnendringkoord of hoe snel ze de techniek kunnen kopiëren. Lijkt me een ideaal middel om snel bij de buit te kunnen komen. Nou marktkooplui, succes met het beter beveiligen van jullie huis, binnenkort blazen ze gewoon een gat in je voordeur.

Tools ‹ Westhuis Consultancy’s Weblog .

Vooruit lopend op de wereldwijde introductie van de Océ PlotWave 300, heeft Océ Nederland een viral marketing campagne gestart om het produkt al ’stilletjes’ in de markt te introduceren. In de eerste plaats is door éné K.W. Peeters een filmpje online geplaatst van een inbraak in één van de Océ gebouwen in Venlo. Zogenaamd gefilmd met zijn nieuwe mobiele telefoon tijdens het uitlaten van zijn hond Waus. Dit realistische filmpje heeft de gemoederen intern binnen Océ goed bezig gehouden, omdat men dacht dat het om een echte inbraak ging.

Stap 2

Kort daarna, vlak voor het moment dat de Océ PlotWave 300 in de showroom werd geplaatst en op de roadshow getoond, is een tweede filmpje online gezet, als reactie op het eerte filmpje, met daarin de opname van de inbraak van binnenuit, door de inbrekers zelf. De cliffhanger van het filmpje was het intoetsen van de locatie ‘Océ Den Bosch’ op de TomTom.

Gecombineerd met deze filmpjes is ook een mailing verstuurd naar klanten met de vraag of ze ons wilden helpen met het oplossen van de inbraak. Toen de roadshow pagina en landingpage van de PlotWave life waren is vanuit het tweede filmpje een verwijzing gemaakt naar de roadshow pagina met de uitnodiging om de PlotWave op de roadshow te bekijken.

Conclusie

Voor een eerste viral was de campagne voor Océ Nederland een groot succes! We hebben een hoop geleerd voor volgende campagnes, dus blijf alert!

Leuk hoor, eindelijk een nieuwe balkondeur..

Maar hij mag wel wat meer inbraak-proof. Ik denk niet dat de boeven onder de indruk zullen zijn van dit haakje..

of van dat plastic in plaats van een ruit natuurlijk…

Zo is het gegaan. Ik opende mijn ogen en hij stond voor ons bed. Ik kende hem niet. Ik besefte eerst niet goed dat ik niet droomde. Dat dit echt was. Ik was mij opeens heel bewust van mijn naaktheid en die van m’n koloniaal die rustig naast me lag te ronken. Hij stond in mijn sjakosj te kijken.  En toen schreeuwde ik het uit. Hij probeerde weg te lopen en ik ben op hem gesprongen als een nijlpaard. De koloniaal, uit zijn dromen gehaald door mijn gekrijs, sprong er ook op.

Het zag er heel raar uit, denk ik, zo twee naakte blanken die een Chinees probeerden te vangen. Hij was sterk en dacht alleen maar aan ontsnappen. Wij zegden: ”no way, we call the police.” Hij trok zich los, zei dat hij niets gestolen had, dat het een vergissing was, “i was looking for a friend”, probeerde dat stuk crapuul. De koloniaal vloog er terug op, ondertussen waren we in de lifthall. Ze gaven elkaar rake slagen. De koloniaal zei: “Maak een foto van die eikel”.

Ik hoop dat ge u kunt voorstellen dat ik nogal nerveus was, een beetje beefde zelfs – zodanig eigenlijk dat ik eerst het fototoestel niet kon vinden en vervolgens met moeite het apparaat  kon vasthouden met als resultaat onscherpe beelden van een naakte koloniaal in worstelhouding met een spitse  - niet identificeerbare – Chinees.

De koloniaal riep: ‘Bel de politie!” dus liep ik naar het terras als een kieken zonder kop maar nog voor ik er was, kwam hij achter me aangelopen en riep hij dat hij van ons dak zou springen. Oh neen, oh neen – ik wou geen lijk op onze stoep en ik gooide me terug met volle gewicht op zijn lichaam. Dat deed de koloniaal ook. En toch, en toch raakte hij los uit onze klauwen door zich van zijn T-shirt te ontdoen, hij liep mijn frangipaneboom omver en kroop over de dakrand. En ik schreewde en riep NOOOOOOOOOOOOOOOOOOO – en hij klauterde over de muur bij onze aunty buurvrouw die haar dagelijkse ochtendwas aan het ophangen was en ik hoorde haar gillen en ik hoorde een deur toeslaan en dan niets meer. Ik belde naar de 100 maar eigenlijk moest ik naar de 999 bellen en ik zei tegen het vrouwmens aan de andere kant dat er een boef  was en dat hij nu bij de buren zat en dat ze dringend moesten komen. En toen keek ik op en was de koloniaal weg. En toen heb ik een jurk aangetrokken  en ben ik naar beneden gelopen en zag ik de fiets van de dief voor de deur staan maar nergens zag ik de koloniaal. De koloniaal had een broek aangetrokken tussen het vechten door, hij had gezegd: “zeg geef mij eens een broek ik sta hier zo lullig.” Dat was een vrij komisch moment in het hele gebeuren, bedacht ik me  maar nu maakte ik me ook wel zorgen – de koloniaal had klappen gekregen, ik had hem zien vliegen en botsen van het gasfornuis tegen de keukendeur, hoe zijn hoofd tegen de vloer knetterde. Ik liep weer naar boven, zocht een sigaret en vond er alleen maar in de tas van de dief. In zijn tas zat nog een T-shirt en een vrouwenhorloge en een koptelefoon en een pakje muntjes en een heel oud biljet van 1 dollar. En toen ben ik naar de rand van het dak gelopen en heb ik mijn kop over de railing gestoken en “hello – hello” geroepen. En toen kwam onze aunty buurvrouw naar buiten en ze schudde en beefde maar we konden niet veel zeggen tegen elkaar want zij spreekt geen Engels en ik nog minder Chinees. En toen zag ik de koloniaal beneden lopen en ben ik terug in de lift gesprongen, mijn prins omhelsd. Hij dacht dat de dief was ontsnapt via het raam op de tweede verdieping next door.

En toen, eindelijk maar veel te laat stonden ze daar: twee snotaap flikken en het eerste wat ze vroegen was onze identity card. Wat er toen volgde was ook niet mis. Ze kwamen in ons dakhuis dat er nogal woest uitzag, en gedroegen  zich alsof er een moord was gebeurd, zo ongeveer.  

We mochten nergens aankomen en moesten wachten op de recherche fotograaf die niet veel later kwam binnenwandelen en er een beetje uitzag als een gangster uit Geylang. Hij plaatste overal plakkaatjes bij het bewijsmateriaal. De dief had zijn schoenen achtergelaten, zijn pet slingerde ergens rond en op ons terras lagen zijn T-shirt en tas. En ook mijn frangipaneboom lag dood te bloeden, wit bloed droop eruit. Het pakje geïmporteerde sigaretten was ondertussen bijna op.

De buurvrouw werd er bijgehaald en daar 1 van de snotaap flikken heel kundig was in de Hokkientaal kwamen we te weten dat zij hem uitgelaten heeft. Dat ze vier verdiepen langs de trap met die half naakte man is nedergedaald om de deur voor hem open te maken want hij had haar gezegd dat wij hem pijn hadden proberen doen.  Stel u voor. Toen stonden er opeens nog twee ander flikken in ons huis, de ene zag er heel matuur uit, maar ook wel louche vond ik. Hij was helemaal weg van ons dak, bewonderde de planten en onze rommelige levensstijl. “This is really how people should live”, glimlachte hij. Ondertussen was de bewijzenman met gehandschoende handen foto’s aan het nemen en de twee snotaap flikken dropen af. Hun uitgelopen nachtshift zat er op. Nu moesten we nog wachten op de investigator, want de gewone flikken mochten geen verklaring af nemen, die waren alleen goed om een tasje koffie te drinken en me te overhalen om een plaatje op te leggen. Het was hier best gezellig. De investigator was ook weggelopen uit een film. Gladde schone jongen. Beetje dandy. Meticuleus ondervroeg hij ons terwijl de  gewone flikken stonden te keuvelen aan de dakrand. Ik kan u zeggen: het was een onvergetelijk ochtendtafereel.

Ze hebben alle bewijzen meegenomen in bruine papieren zakken, ze gaan ons nog telefoneren om naar fotootjes van boeven te kijken. De koloniaal denkt niet dat hij morgen nog zal weten hoe onze man er uitzag. Dat is de fotografen ziekte zegt hij. Maar ik wel. Oh ja, ik zal nooit zijn blik vergeten toen ik hem voor het eerst en al schreeuwend in de ogen keek. Hij de mijne ook niet, daar ben ik zeker van.

Iedereen is ondertussen buiten, ja en ook mister Lim is op de plaats van misdaad geweest – hij zag lijkbleek, is van plan om een tralies deur te installeren.

Mijn liefste heeft serieuze kneuzingen, een stijve nek en hij blijft maar lachen omdat ik met mijn dom hoofd geen goeie foto heb kunnen nemen. Mijn koloniaal was de echte held. Ik wist al dat hij dapper is. Maar zo koelbloedig…

Ik denk aan die durf-al-boef. Het was halfzeven in de ochtend toen hij voor ons bed stond. Het was al klaar, de zonnestralen vielen binnen. De buurvrouw was al haar terras aan het vegen en mijn slaapje was niet meer dan een ochtendsoes. Ge moet het toch maar durven denk ik dan.

De mature flik wist me ook nog te vertellen dat mijn vrees voor een sprong van het dak niet ongegrond was. Want dat dit hier wel vaker gebeurt. Inbraakrecidivisten vliegen hier voor meer dan twintig jaar achter de tralies, de dood is dan misschien een betere optie.

En het is ook zo: elk nadeel heb zijn voordeel . Ik heb er een mountainbike aan overgehouden. De fiets van de dief. De flikken wilden hem niet. Het ziet er een stevige uit. Ik ga hem uitproberen. Nu.

Even uitwaaien, even vergeten, maar dan wel op zijn fiets.

Actief lied zijn van vier bibliotheken maakt het leven best wel ingewikkeld. Zeker wanneer die bibliotheken er elk verschillende uitleentermijnen op nahouden voor de verschillende te ontlenen media. Je moet als het ware een echte boekhouding bijhouden om alles op de juiste plaats en op het juiste tijdstip terug binnen te brengen. Hou daarbij nog eens de verschillende openingsuren en -dagen in gedachten en je begrijpt dat het niet anders kan dan dat er vroeg of laat eens iets fout loopt.

Deze avond reed ik naar één van de vele bibliotheken die Oost-Vlaanderen rijk is omdat één van de cd’s die ik online wou verlengen gereserveerd bleek te zijn. Na een rit van een twintigtal minuten kreeg ik mijn eindbestemming in zicht. In tegenstelling tot gewoonlijk stond de deur van de bibliotheek niet open. Met een korte en niet al te stevige ruk kreeg ik deze deur echter zonder problemen open. Eenmaal binnen werd het mij vrij snel duidelijk dat de bibliotheek gesloten was. In de inkomhal was er immers geen leven te bespeuren en waren alle lichten uit. Niet begrijpend waarom de bib gesloten was besloot ik het pand toch maar te verlaten. Net op dat moment schoot er echter een gigantisch veel lawaai makend alarm aan. ‘Oh heaven,’ dacht ik, ‘ik heb hier gewoon zomaar eventjes ingebroken.’ Ik haastte mij naar buiten maar slaagde er niet in om de deur van de bibliotheek terug in het slot te doen. Ik besloot dan maar om mij, er zo onschuldig mogelijk uitziend, terug naar de auto te begeven. Ik vond echter dat ik toch iemand moest op de hoogte brengen van mijn inbraak en het feit dat de bibliotheek nu toegankelijk was voor eenieder die zin had om een gigantische stapel boeken te stelen. Ik reed dan maar naar de meest logische plaats, namelijk het politiebureau. Daar konden ze gelukkig wel lachen om mijn verhaal. Minder leuk was het waarschijnlijk voor de persoon die opgebeld werd en zich naar de bib mocht reppen om alles daar opnieuw af te sluiten. Ik begrijp nog steeds niet hoe ik er in geslaagd ben om die deur zonder problemen te openen maar alles liep goed af en uiteindelijk was het wel een spannend avontuur. Feit is dat ik nu nooit meer zal vergeten dat de desbetreffende bibliotheek op donderdagavond om 18 in plaats van 20 uur sluit. Ahum.

Bree -  Een Belgische agent en zijn collega zijn door een bewakingscamera gesnapt op het stelen van pornoboekjes.

Bron: Het belang van Limburg  AvH 

Op de beelden is te zien hoe twee politiemannen in Elsene door een kiosk lopen. Een van hen steelt vervolgens een aantal pornomagazines.

Agent Kristof N. ontkent alle betrokkenheid. Zijn advocaat zegt dat N. er niet bij was toen de tijdschriften werden gestolen. De agent overweegt een klacht in te dienen wegens laster en eerroof. Hij vindt dat zijn imago besmeurd is. Check het orginele film materiaal van het Belgisch Journaal!!   Brusselse politie schorst pornoflikken  

na 45min geplaatst hebben de Belgen het van Web gehaald, ben zwaar bezig de beelden weer te zoeken excuses beeld volgt Z.S.M ! Foto is echt snapshot uit filmpje!!!

N. is voorlopig geschorst.

Bron: Het belang van Limburg  AvH 

En ja hoor….. dit weekend was het weer eens zo ver. Voor de 5′de maal in 3.5 jaar werd er weer een ruit van mijn wagen ingeslaan. “NEEN” er werd niets gestolen uit de wagen daar er niets in lag dat steelbaar was. Ik krijg het op mijn heupen van Brussel. Wij zijn eind september wegens die reden ook uit Brussel vertrokken. We maken nu het Vilvoordse onveilig.

We zullen hier geen politieke statements maken zeker?

Kosten en effectiviteit van beveiligingsmaatregelen

P.J. Westhuis rse, rhb[1]

Het is vreemd gesteld met de wijze waarop er in Nederland beveiligd wordt. Sinds we onze behoefte om te overleven niet dagelijks meer hoeven te vertalen met de zorg voor de fysieke bescherming tegen gevaren van buiten zijn we als individu aardig afgestompt. In feite volgen we nog steeds het klassieke overlevingsmodel van het individu in de groep , dat zich kenmerkt onder het motto: ‘zolang het mij niet raakt, gebeurt er niets en weet ik niets’.

Dat gaat een lange tijd goed, maar het is wachten op de valbijl. De wet van Murphy zegt immers: ‘Alles wat fout kan gaan, zal fout gaan’. Dus vroeg of laat zal het noodlot ook ons treffen. Vreemd genoeg wordt eerst nadat men getroffen is, gereageerd op de risicovolle situatie, die reeds lang aanwezig was. Maar om het goed te maken, doen we dat dan in de regel direct met grof geschut: we laten er een elektronica-installateur op los en het probleem is vast en terdege opgelost!!

Hoe wreed is de praktijk. Ik heb nog nooit een detector gezien waar, op het moment dat een inbreker daar aan voorbij gaat, een armpje uit komt en dat vervolgens een inbreker tegenhoudt. Integendeel: het ding doet keurig waar het voor geplaatst is: het detecteert een afwijking in zijn detectiegebied en activeert de beveiligingscentrale waar het aan verbonden is. Deze op zijn beurt alarmeert een externe alarmcentrale of een intern alarm. Beiden activeren op hun beurt weer een alarmopvolging. De kwaliteit van de alarmopvolging kan vervolgens worden getoetst aan de opvolgtijd (binnen 10 minuten?), de wijze van poolshoogte nemen (volgens vaste procedure?) en de wijze van schriftelijke melding ter informatie achteraf (leesbaar en compleet ingevuld formulier) aan de cliënt, die de volgende ochtend gaarne wil weten wat, waar en waarom het fout is gegaan. In 95 % van de meldingen moet geconstateerd worden dat de melding een storing of een in- of uitschakelfout was. In 4 % leidt de melding niet tot een wezenlijke informatie waarom de detector spontaan in alarm ging. In de resterende 1 % was er wel sprake van een inbraak(poging) maar slechts in minder dan 0,3 % heeft de melding geleid tot aanhouding van de daders. Wat is dus het nuttig effect van een inbraakmeldinstallatie als er geen andere belemmerende ’systemen’ zijn aangelegd of tijdige opvolging kan worden gerealiseerd?

Indien u niet wilt dat uzelf onderwerp van een bedreigende situatie zult worden, denk dan eerst eens na over wat u wilt beveiligen, waarom u dat wilt en vraag dan pas aan een specialist hoe dat dan het beste kan gebeuren.

Hoe beveiligen we optimaal? Eigenlijk op dezelfde wijze waarop we dat al eeuwenlang doen: door te verhinderen dat onbevoegden binnenkomen en gelijktijdig de alarmopvolging zodanig te organiseren dat men op tijd bij de bedreigde locatie arriveert om de indringers aan te houden.  De Grieken en Romeinen maakten al gebruik van ganzen als wachtposten om het kamp te beveiligen: de ganzen om te detecteren en de wacht voor de alarmopvolging..! In de loop der eeuwen is deze (overigens zeer effectieve) vorm van beveiliging hoogstens geoptimaliseerd maar in feite nog steeds hetzelfde van principe.. Door het toepassen van vroege detectie en alarmopvolging en doorbraakvertragende barrières rondom het te beveiligen pand (object), worden effectieve vertragingsbarrières opgeworpen, die de kans op tijdige ontmoediging of aanhouding vergroten en de kans op effectief doordringen verkleinen.

Zonder de bewuste behoefte om te beveiligen, zal geen enkele beveiligingsoplossing effectief zijn. Logisch én waar. Maar zelden herkend. U kunt uw voor- en achterdeur zwaar beveiligen, maar indien een van uw personeelsleden vervolgens het pand verlaat zonder een van deze deuren dicht te doen, dan hebben die maatregelen geen enkele zin.

Er dienen dus afspraken gemaakt te worden omtrent het gewenste beveiligingsgedrag. Deze afspraken kunnen worden vertaald in procedures, richtlijnen, instructies maar vooral door beveiligingsbewustheid van het personeel. Het opmerkelijke is, dat de te maken afspraken niets of nauwelijks iets kosten, maar in hoge mate effectief zijn, indien ze goed worden uitgevoerd. Dat kan van elektronische beveiliging niet gezegd worden, laat staan indien we het beveiligen aan anderen overlaten. De aanwezigheid van een bewaker (de Romeinse wacht) vergt een aanzienlijk kostenbeslag, want niet alleen de bewaker zelf, maar ook zijn transport, zijn werkgever, de belastingen en verzekeringsmaatschappijen, die zijn risico’s op ongeval of letsel verzekeren, enz. dienen betaald te worden. En dan hebben we het nog niet eens over zijn opleiding, zijn uniform en zijn persoonlijke verzorging en onderhoud! Kortom: een dure grap, die wel elke minuut moet worden betaald, maar slechts zelden (op het moment van een (bijna) incident) effectief is.

De moraal van het verhaal

1. Hoe globaler de beveiligingsoplossing, hoe hoger de investering en hoe minder effectief deze zal zijn.
2. Beveiligen is het meest effectief en het minst kostbaar indien dit is gebaseerd op goede onderlinge afspraken, instructies en protocollen.
3. Ontmoedigen is heeft meer succes dan alarmopvolging

Kosten en effectiviteit van beveiligingsmaatregelen

Het lijkt dus zinnig om ons bewust te zijn van de wijze, waarop mens en organisatie omgaan met de gewenste beveiliging. Hoge investeringen zijn merendeels nutteloos, indien degene die zichzelf, dan wel zijn eigendommen of kennis wil beveiligen, niet zelf zorgvuldig met deze bewustheid om gaat.

Te vaak werd geconstateerd, dat het management beveiliging erg belangrijk vond, maar zodra enige vorm van vrijheids- beperking zich aankondigde, zij prompt besloten, dat voor henzelf maar een uitzondering moest worden gemaakt (toegangsbeheer, pasjes dragen, toegangscodes, enz). Bij een dergelijke opstelling mag het lager personeel niet kwalijk worden genomen, dat de motivatie en de bewuste noodzaak tot eenduidig handelen snel verdwijnt. Binnen de kortste keren blijkt het dure systeem niet te werken, of omdat het programma van eisen niet goed is ontwikkeld, of omdat men op grond van een onvoldoende of onjuist eisenpakket slecht met de installatie uit de voeten kan. Zo zijn voorbeelden te noemen van installaties van tienduizenden euro’s, die in drie maanden tijd door het personeel ‘gesaboteerd’ werden en te langen leste buiten werking werden gesteld.

Verstandiger is het dus om de beveiliging op te zetten vanuit de medewerker zelf. Maak hem medeplichtig aan uw motto ‘Beveiligen begint bij je zelf!’

Nodig hem, via afdelingsvergaderingen uit om te participeren in wat hij/ zij een herkenbaar beveiligingsprobleem vindt.

Het gevoel, dat een onbevoegde op je eigen kamer is geweest is erg aangrijpend; dit kan worden tegengegaan door goede bouwkundige beveiliging en de instructie s’ avonds zelf de ramen dicht te doen en de deur van de kamer/ afdeling/ het pand bovendien af te sluiten. Vaak zijn het eenvoudig op te lossen problemen: los die dan ook zo snel mogelijk op of herken, dat zij een onderdeel vormen van een groter geheel: afsluiten dienstdeel van publieksdeel; afsluiten kasten met waardevolle materialen (waar men zelf telkens mis grijpt, omdat ze niet afgesloten waren).

Bouwkundige beveiliging is vaak een flinke investering (nieuwe sloten, sleutelplan, rolluiken enz.), maar de investering kan fasegewijs worden uitgevoerd, stoort zelden, heeft nauwelijks onderhoud nodig en gaat ‘een mensenleven mee’.

Dat kan van elektronische maatregelen jammer genoeg niet gezegd worden. Die verouderen gemiddeld  binnen 5-10 jaar, vergen jaarlijks een aanzienlijke onderhoudspost ( 5-8 % van de oorspronkelijke investering, exclusief de te vervangende onderdelen) en beginnen in de regel met een investering van enkele duizenden euro’s. Maar, altijd nog goedkoper dan de dag- (en nacht)beveiliging door surveillanten en nachtwakers), dat minimaal twee modale jaarsalarissen per jaar kost.

Op alle niveaus in de organisatie dienen de te lopen risico’s bekend te zijn en herkend te worden. Risicobeheer is eerst effectief indien die risico’s  op alle niveaus in de organisatie herkend worden.  Natuurlijk dient de aard van de beveiliging te worden afgezet tegen het risico, dat wordt gelopen. Soms ontkomt u niet aan een hoge investering of kostenpost. Maar in de regel zal een beter uitgebalanceerde synergie van bovengenoemde beveiligingsmaatregelen leiden tot een veel goedkopere (tot 30%!), maar toch effectievere beveiliging van uw bedrijf of uw persoonlijke leefomgeving!

PW