Türkiye Cumhuriyeti Devleti, artık Kürt sorunu diye bir sorunu tanıdığını Başbakanının ağzından açıklamıştır. Bu, Batı emperyalizmi ve onun güdümündeki Kürt ayrılıkçıları için önemli bir başarıdır.

Ulusal Kurtuluş Savaşımızın başlangıcındaki Kürt isyanlarından bugüne Ankara’ya Kürt sorununu tanıması için baskı yapılmaktadır. 1920 yılından 1938’e kadar gerçekleşen ondokuz Kürt isyanının ve 1978’den bugüne yaşanan PKK terörünün hedefi aynıdır: Türk Devletine bir Kürt sorunu kabul ettirip, Türkiye Cumhuriyeti topraklarının parçalanması.

Atatürk döneminde Kürt isyanları en sert şekilde bastırıldı. Sorun Kürt sorunu olarak değil, İngiliz ve Fransızların Türk Milleti ve devletini parçalamak için yaptığı kışkırtmalar ve aşiret düzeni olarak ele alındı.

1980 sonrası yaşanan PKK terörü de Kürt sorunu olarak ele alınmadı ve sorun askerî açıdan çözüldü. Ancak AB ve ABD’nin baskılarıyla zayıf düşen Türk Devleti artık terörden ayrı olarak bir Kürt sorunu tanımaktadır.

Mütareke döneminden bugüne kadar emperyalizmin Ortadoğu’da planı değişmemiştir: Bölgede ajan bir Kürt devleti kurdurarak Türk, Arap ve Fars uluslarını parçalamak. Osmanlı ve Cumhuriyet dönemi Kürt isyanlarının ortak özelliği, yabancı devletlerin Türk Devletini zayıf düşürmek için bu isyanları desteklemesi ya da bizzat organize etmesidir. İkincisi, şehirleşememiş Kürt kitlelerin uluslaşma sürecine direnen aşiret şeyhleri ve beylerinin güdümüyle hareket etmeleridir.

A- Osmanlı Döneminde Kürt İsyanları

1800’lerden itibaren Osmanlı İmparatorluğu’nda 30 civarında Kürt ayaklanması olmuştur. Bunların tamamına yakını aşiret beylerinin devlet otoritesiyle egemenlik paylaşımı mücadelesinin sonucudur. Bu yüzden isyanların milli bir karakterinin olduğunu söyleyemeyiz. Ancak Batılı dinî ve siyasî misyonerlerin 1850’lerden itibaren Kürtlerin yaşadığı bölgelerde yaptığı faaliyetler sonucu, bu hareketlerde Kürtlük öğesinin de kullanılmaya başlandığını görüyoruz.

Osmanlı İmparatorluğu Kürtlere bir çeşit özerk beylikler verilmişti. Aşiret düzeni içinde yaşayan bu topluluklar dinsel yönden Sünnî, Şafiî ve Alevî olmak üzere üçe ayrılmışlardı. Osmanlı, Sünnî ve Şafiî Kürtlerle ilişkileri iyi tutmaya gayret etmiştir. II. Abdülhamit, bu Kürtlerden Hamidiye Alaylarını kurarak Ermenilere karşı kullanmıştır. Bu alayları İstanbul’da açılan, beş yıllık hizmet veren “Aşiret Mektepleri” izlemiştir. II. Abdülhamit bu okullarda kendisine bağlı Kürt asker ve sivil bürokratları yetiştirmiştir. Buraya alınan çocukların tamamı aşiret reisi, bey ve ağaların çocuklarıydı. Buralarda yetişen çocuklar ileride Kürt isyanlarının başında yer alacaklardır.

Asıl konumuz Milli Mücadele ve Cumhuriyet dönemi ayaklanmaları olduğu için Osmanlı’daki Kürt ayaklanmalarının belli başlılarının yalnızca isimlerini anmakla yetineceğiz.

1. Babanzade Abdurrahman Paşa İsyanı (1806-1808, Süleymaniye)
2. Babanzade Ahmet Paşa İsyanı (1812, Süleymaniye)
3. Zaza Aşiretleri İsyanı (1818-1820, Dersim)
4. Revaduz Yezidi İsyanı (1830-1833, Hakkari ve çevresi)
5. Mir Muhammet İsyanı (1832-1833, Soran)
6. Kör Mehmet Paşa İsyanı (1830-1833, Erbil, Musul, Şirvan)
7. Garzan İsyanı (1839, Diyarbakır)
8. Bedirhan Bey İsyanı (1843-1847, Hakkari ve çevresi)
9. Yezdan İzzettin Şer İsyanı (1855, Bitlis)
10. Bedirhan Osman Paşa İsyanı (1877-1878, Cizre ve Midyat)
11. Şeyh Ubeydullah İsyanı (1880, Hakkari, Şemdinli)
12. Emin Ali Bedirhan İsyanı (1889, Erzincan)
13. Bedirhani Halil ve Ali Remo İsyanı (1912, Mardin)
14. Molla Selim ve Şeyh Şehabettin İsyanı (1913-1914, Bitlis)

Bedirhan ve Ubeydullah Aileleri

Bu isyanların niteliğini göstermek için Bedirhan Osman ve Şeyh Ubeydullah İsyanına değinelim. Her ikisi de Ruslarla yapılan ‘93 Harbinin kaybedilmesi sonucu bölgede egemenliği zayıflayan Osmanlı idaresine karşı yapıldı. Bedirhan Osman ve kardeşi Hüseyin Paşa, II. Mahmut döneminde dedeleri Bedirhan Bey’in kaybettiği yarı bağımsızlığı elde etmek istiyorlardı. Şeyh Ubeydullah ise Hakkari’den hareketle İran ve Osmanlı’yı tehdit edecek bir ayaklanma planlamıştı. İki yıl arayla çıkan bu isyanların ikisi de şeyh aileleri tarafından yönetiliyor, aynı bölgede çıkıyor ve birbirinden bağımsız hareket ediyorlardı. Bugün Kürtçü yazarların saygıyla adlarını andıkları iki isyancı da başarısız olunca Osmanlı’ya sığınmışlardır. Osman ve Hüseyin Paşa affedilip İstanbul’a yerleşirken, Ubeydullah ise II. Abdülhamit’ten geçimini sağlayarak Mekke’ye sürülmüştür.

Her iki aile de Milli Mücadele yıllarında yeniden karşımıza çıkar. Sevr Antlaşmasını imzalayan kurulda yer alan ve 1918’de kurulan Kürt Teali Cemiyeti Başkanlığına getirilen Seyyid Abdülkadir, Şeyh Ubeydullah’ın büyük oğludur. Bu adam, 1925 yılında Şeyh Sait İsyanıyla ilgisinden dolayı idam edildi. Şeyhin diğer oğlu Abdullah ise, babasının öcünü almak için 1926 Haziran’ında Şemdinli Ayaklanmasını çıkaracaktır.

İngiltere’nin 1919 Haziranı’nda Kürt ayaklanması çıkarmak için görevlendirdiği Binbaşı Noel, bu iş için Bedirhaniler ailesini seçmişti. Bedirhani ailesinin lideri Bedirhan Paşa’nın oğlu Kürt Teali Cemiyeti Başkan Vekili Emin Ali Bey’dir. İngilizler ile Bedirhanilerin ilişkisi Fransız istihbaratının 1920’deki bir raporunda şu şekilde geçiyor:

“Botan aşiretinden Bedirhan ailesi İngiliz ajanları ile anlaşmış ve İngiliz mandasını kabul etmiştir.”

Mustafa Kemal Paşa da, Sivas Kongresi’nde bu işbirliğini açıklayarak gerekli tedbirleri aldıklarını açıklar. Mustafa Kemal, Binbaşı Noel, Ali Galip ve yanındakilerin tutuklanması emrini verince hepsi çareyi kaçmakta bulur.

B- Türkler Emperyalizmle Savaşırken Kürtler Ne Yaptı?

Osmanlı’nın İtilaf Devletleriyle Mondros Antlaşmasını imzalaması ve arkasından gelen işgaller, Anadolu’daki Türkleri harekete geçirdi. İşgallere karşı Kuvayı Milliye örgütleri kurarak çarpışan Türkler, Müdafaai Hukuk Cemiyetlerinde toplanıyorlardı. Mustafa Kemal’in liderliğinde birleşen ulusal direniş, bir taraftan emperyalist işgalcilerle çarpışırken bir taraftan da içerdeki ayaklanmalarla uğraşıyordu. Bu ayaklanmalar esas olarak padişahın desteğindeki gerici ayaklanmalar ile Güneydoğudaki Kürt ayaklanmaları idi.

Kürtler, 2. Meşrutiyet’le birlikte İstanbul’da çeşitli siyasi cemiyetler kurdular. 1908’de kurulan Kürt Teavün ve Terakki Cemiyeti ilk örgütlenmeleridir. Başında ömür boyu kalmak üzere Seyyit Abdülkadir vardır. Diğer kurucular, Bedirhanlı Emir Ali ve Şerif Paşa’dır. Kürt çocuklarını okutmakla işe başlayan örgüt bir basımevi kurar ve Kürdistan adlı bir gazete çıkarır. Örgüt Emin Ali ve Seyyit Abdülkadir’in anlaşamamaları üzerine kısa sürede dağılır.

Aynı isimler 1919 Mayısı’nda ilk siyasi örgütleri olan Kürdistan Teali Cemiyetini kurarlar. Başkanlığa yine Seyyit Abdülkadir seçilir. Cemiyet mevki sahibi asker-sivil bürokratlara dayanır. Yabancı elçilikler dolaşılarak destek ararlar. Wilson Prensiplerinden yararlanarak ayrı bir devlet kurmak peşindedirler. Doğuda Türkler, Vilayet-i Şarkiye Müdafaa-i Hukuku Milliye Cemiyetinde örgütlenirken, bunlar Diyarbakır, Bitlis ve Elazığ illerinde cemiyetin şubelerini açarak emperyalistlerle işbirliğine girdiler.

2 Ocak 1920’da İngiliz Yüksek Komiseri Amiral Calthrope’a başvuran Kürdistan Teali Cemiyeti, Erzurum, Van, Bitlis, Harput, Diyarbakır ve Musul illerinin nüfusunun ezici çoğunluğunun Kürt olduğunu ve Ankara, Konya, Sivas, Adana ve Halep illerinde çok sayıda Kürt yaşadığını iddia ederek İngiliz mandası altında özerklik istediler. İngilizlerin zaten Mardin, Bitlis ve Van illerini içine alan İngiltere koruması altında bir Kürdistan devleti kurma planları vardı. Erzurum ve Trabzon ABD koruması altında Ermenilere verilecekti.

İngilizlerin planları ve desteğiyle hareket eden Kürt isyancılar, Milli Mücadeleyi önemli ölçüde zarara uğrattılar. Türk İstiklal Savaşını desteklediğini söyleyen Kürt aşiretleri olsa bile, bunlar bölgede etkin olamadılar. Kürtler, doğudaki Türkler Müdafaai Hukuk Cemiyetlerinde birleşirlerken bunun dışında kalmışlar ve ayrılıkçı aşiret şeyhlerinin peşinden gitmişlerdir. Türklük dışında ayrı bir Kürt örgütlenmesinin varacağı başka bir son olamazdı zaten.

Kurtuluş Savaşında Türkler cephede savaşırken Kürtler, Ankara hükümetine karşı İngiliz desteğiyle başkaldırıyorlardı. Milli Mücadelenin Türkler ve Kürtler tarafından birlikte verildiği iddiasını tarihsel gerçekler ve rakamlar yalanlıyor. Kurtuluş Savaşında verdiğimiz 34 bin şehidin yalnızca 700’ü Kürt’tü. Milli Mücadelede sırasında 4, Cumhuriyetin ilanından sonra ise 11 Kürt isyanı çıkmıştır.

Ali Batı İsyanı

Midyat’ın güneyindeki aşiretlerin başkanı olan Ali Batı otorite boşluğundan faydalanarak; Mardin, Savur, Cizre ve Nusaybin bölgesindeki aşiretlerin de bir bölümünü etkisi altına alarak, 11 Mayıs 1919’da adamlarıyla birlikte Nusaybin’e girer. İngilizlerin kışkırtmasıyla harekete geçen Ali Batı, Padişahın izni ile hareket ettiğini yayar. Kürdistan’ı kurmak amacındaki Ali Batı, tutukluları serbest bırakarak işe başlar. 19 Ağustos’ta Meddah bölgesine çekilen Ali Batı öldürülür ve isyan son bulur. Bu, Türk Milli Mücadelesi döneminin ilk Kürt ayaklanmasıdır.

Cemil Çeto İsyanı

1920 Mayıs ayında Hıdranlı Aşireti Reisi Hüseyin Paşa Garzan çevresinde Kürt Teali Cemiyeti’nin bir beyannamesini dağıtır. Bu beyannamede, İtilaf Devletlerinin Kuvayı Milliye’yi dağıtacağı ve bir Kürdistan kurulacağı belirtiliyor, silahlanarak hazırlıklı olunması isteniyordu. Hüseyin Paşa’yı misafir eden Bahtiyar Aşireti Reisi Cemil Çeto, başka aşiretleri de kışkırtarak Garzan bölgesinde güçlenmeye başlar. Reşkotan aşiretini de yanına çekmek ister, ancak başaramaz. Cemil Çeto, harekete geçtiyse de, askerî birliklerin önlemleri karşısında adamlarını bir arada tutamaz ve 4 oğlu ile 7 Haziran 1920’de teslim olur.

Milli Aşireti İsyanı

Bitlisli Kürt milletvekili ve aynı zamanda İngiliz ajanı Yusuf Ziya Bey’in yakın arkadaşı Cibranlı Halit Bey, Haziran 1920’de Kürt aşiretlerini “birlik halinde bulunmadıkları için altı yüz yıldır Türk hakimiyetinde yaşadıkları, şimdi kurtuluş gününün geldiği ve silahlanarak harekete geçmeleri” yönünde propaganda yapıp kışkırtıyordu. Ankara’da kurulan Hükümetin Padişahı tanımadığı ve bu Hükümetin Yunanlılar tarafından ortadan kaldırılacağını yayıyordu. Bu yolda yapılan kışkırtmalar sonucu Milli Aşireti, güneydeki İtilaf devletleriyle ilişki kurdu ve Fransızların Urfa’ya ikinci kez saldırdıkları sırada, fırsattan yararlanarak ayaklanıp Siverek’e doğru yürüdü. Fakat burada bulunan 5. Tümen 19 Haziran’da üzerlerine gidince, isyancılar Suriye’ye kaçılar. Bir ay sonra hazırlık yaparak, 3000 atlı ve deveyle ve 1000 yaya kuvvetle, Viranşehir’e girdiler. TBMM’ye karşı harekete geçtiklerini ilan ettiler. Ancak Dersim ve Elazığ yöresindeki aşiretlerin bekledikleri desteği vermemesi sonucu 5. Tümen isyancıları tekrar mağlup etti ve Milli Aşireti tekrar çöle kaçtı.

Koçgiri İsyanı

Türk Milli Mücadelesini en çok tehlikeye düşüren isyan, Koçgiri İsyanı olmuştur. İkinci İnönü Savaşı’nın başladığı günlerde başlayan isyan, Ankara’yı çok zor duruma soktu. Yunan saldırısıyla eşzamanlı başlayan isyan, Türk düşmanlarının planlı bir şekilde çalıştıklarını göstermektedir.

Koçgiri, Sivas’ın İmranlı ilçesinde yaşayan Kürt-Alevi aşiretidir. Bu aşiret Sivas’tan Erzurum’a kadar yayılan bir alanda yaşamaktadır. Kürdistan Teali Cemiyeti, Koçgirili Aşireti Şeyhi Mustafa Paşa’nın oğlu Alişan Bey’i Dersim’e cemiyetin şubesini açmak için gönderir. Alişan, Baytar Nuri ile birlikte çalışmaya başlar. Mustafa Kemal Paşa, Doğuda yaşanabilecek bir tehlikeyi önlemek için her ikisiyle de görüşmek ister. Alişan ile görüşen Mustafa Kemal, onu ikna eder ve milletvekilliği önerir. Baytar Nuri ise, Alişan aracılığıyla kendisine yapılan milletvekilliği önerisini reddeder. Baytar Nuri, Seyyit Abdülkadir’i de pasif bulmakta, Kürt devleti kurmayı hedeflemektedir.

1921 yılı başında belli başlı Kürt aşiretleri reislerini toplayan Baytar Nuri, toplantıdakileri ikna eder ve Temmuz ayında Zara’da karakola saldırarak isyan başlar. Ankara Hükümeti, Koçgirili Alişan Bey’i Kaymakam Vekilliğine, kardeşi Haydar Bey’i de Bucak Müdürlüğüne atasa bile onlar da ayaklananlara yardım ederler.

Kürtler Kemah’ı ele geçirirler ve Ankara Hükümetine Kürdistan’ın özerkliğini tanıma, Türk memurların bölgeden çekilmesi ve Koçgiri’ye gönderilen birliklerin geri alınması konusunda bir muhtıra çekerler. Ardından TBMM’ye şu başvuruda bulunurlar: “Sevr Antlaşması gereğince Diyarbakır, Elazığ, Van ve Bitlis illerinde bir Kürdistan kurulması gerekiyor. Bu nedenle bu oluşturulmalıdır. Yoksa bu hakkı silah zoruyla almaya mecbur kalacağımızı beyan ederiz.”

İsyan gittikçe büyür ve 50 binden fazla silahlı insan bir araya gelir. Bölgede Türk köylerine saldıran isyancılar büyük katliamlar yaparlar. Bu esnada Yunanlılar da Bursa’yı ele geçirmişlerdir. Ancak isyanın büyümesi üzerine Nurettin Paşa komutasındaki Merkez Ordusu 11 Nisan 1921’de isyancıların üzerine yürür. Topal Osman komutasındaki Giresun Alayı da Nurettin Paşa’nın emrine verilir. 17 Haziran tarihinde isyan tamamen bastırılır.

İsyanı bastıran Nurettin Paşa önlem olarak isyan çıkartan aşiretlerin batıya Türk köylerinin yanına iskan ettirilmelerini önermişşe de bölgenin milletvekilleri bunu kabul etmezler. Hatta Nurettin Paşa’nın katliam yaptığını ve görevinden uzaklaştırılmasını istemektedirler. Nurettin Paşa’nın Kürt milletvekillerinin isteğiyle yargılanmasına karar verilir. Mustafa Kemal, tüm muhalefete ve Bakanlar Kuruluna karşı tek başına Nurettin Paşa’yı savunmuş ve onun ağır bir işleme tabi olmasına izin vermemiştir.

Nurettin Paşa’nın Kürtleri iskan önerisi ise Atatürk tarafından ileride 1935’de uygulattırılacaktır.

C- Cumhuriyet Döneminde İsyanlar

Cumhuriyetin ilanından 1938’e kadar 17 Kürt ayaklanması çıktı. Bu ayaklanmalar tarih sırasına göre şöyledir:

1. Nasturi (1924),
2. Şeyh Sait (1925),
3. Raçkıtan ve Raman (1925),
4. Sason (1925),
5. Ağrı (1926),
6. Koçuşağı (1926),
7. Mutki (1927),
8. İkinci Ağrı (1927),
9. Bicar (1927),
10. Asi Resul (1929),
11. Tendürük (1929),
12. Savur (1930),
13. Zeylan (1930),
14. Oramar (1930),
15. Üçüncü Ağrı (1930),
16. Pülümür (1930),
17. Dersim (1937-1938).

Bu ayaklanmalara 20 binden fazla silahlı isyancı katıldı. İsyanlar; Ağrı, Tunceli, Bingöl, Diyarbakır, Siirt, Şırnak ve Hakkari ve çevrelerinde gelişti. Bu isyanların genel karakterini yansıtan ve Türkiye Cumhuriyeti’ni en çok uğraştıran dört isyanı incelemekle yetineceğiz.

Nasturi İsyanı

Nasturiler Süryani mezhebine bağlı Hıristiyan Kürtlerdir. Suriye’den Mısır’a kadar yayılan Nasturiler, Türkiye sınırları içinde Hakkari bölgesinde yaşamaktaydılar.

Nasturi İsyanı doğrudan doğruya İngiltere’nin çıkardığı bir ayaklanmadır. Musul konusunda İngilizlerle yaşanan gerginlik, 19 Mayıs 1924’te İstanbul’daki Haliç toplantısında ele alınır. İngilizler, Musul’daki haklarından vazgeçmek bir yana, bir de Nasturî sorununu ortaya atmışlardır ve Hakkari’yi de istemektedirler. Toplantı 5 Haziran’da biter. İki ay sonra da ayaklanma başlar.

Nasturiler Hangediği bölgesinde Hakkari Valisi Halil Rıfat Bey’i yaralayarak tutsak almışlar ve jandarma komutanını öldürmüşlerdir.

Nasturilerin İngilizler tarafından ayaklanmaya sevk edildiklerine dair pek çok gösterge ve kanıt vardır. Bunlardan birkaçını sıralayalım:

a) Ayaklanmadan hemen önce Hakkari bölgesinde İngiliz misyonerleri görülmüştür.

b) Ayaklanmayı bastırmak üzere görevlendirilen Cafer Tayyar Bey’e bağlı 21. Süvarı Alayı’na Musul’dan kalkan üç İngiliz uçağı ateş etmiştir.

c) Başbakan İsmet İnönü, Nasturi ayaklanması ile ilgili Mustafa Kemal’e verdiği raporda şunları yazmıştır:

“İngilizlerle vaki olan temasımız, 1. Süvari Tümenini Hazil Suyu batısındaki toplanma yerinden Habur Suyu üzerindeki toplanma bölgesine hareketinde sağ yancı olarak ayırdığı bir bölük süvari ve aşiret erlerinden mürekkep kuvvetin İngilizlerin sınır karakolu yaptıkları Birsivi civarına 12 Eylül 1924’te yaklaştıkları vakit bu karakoldan ateş yemelerine karşılık taarruz ederek karakol erlerini tart etmelerinden ibarettir… İngilizlere ait Banona Karakolu erleri de merkezi Banona olan ve ordumuza arzı hizmet eden Güli aşiretleri reisi Sadık Ağa tarafından kıtalarımızın gelmesinden üç-dört gün önce ellerinden silahları tart edilmiştir.

ç) İsyanı bastırmaya giden birliklerden kaçan ve Bitlis Milletvekili Yusuf Ziya’nın kardeşi Teğmen Rıza’nın da aralarında olduğu subaylardan biri Zaho’daki İngiliz birliklerine katılmıştır.

Bir ayrıntı daha belirtelim: “Turkish Petroleum” şirketi 25 Temmuz 1923 günü İngiltere Dışişleri Bakanlığına başvurarak Musul’un Türklere bırakılmamasını istemişti. İngiltere 6 Ağustos 1924 günü Cemiyet-i Akvam’a başvurarak Musul sorununun ele alınmasını talep etmişti. Nasturi ayaklanması bu başvurudan bir gün sonra başladı!

İsyan 28 Eylül günü kesin olarak bastırıldı. İsyanın liderleri Irak’a doğru kaçtılar. İsyanın bastırılmasında kimi aşiretlerden de faydalanıldı.

İsyanın bastırılmasından sonra Genel Kurmay Başkanı Fevzi Çakmak Milli Savunma Bakanlığına bir rapor göndererek, Musul sorununda hâlâ bir belirsizlik olduğunu, İngilizlerin bu konuda çok ısrarcı olduklarını ve bölgeyi karıştırabileceklerini belirterek, yalnız siyasal görüşmelerle yetinilmemesini, savaşa hazır olunmasını istemiştir.

Bu raporun yazılmasından üç ay sonra Şeyh Sait İsyanı patlak verdi.

Şeyh Sait İsyanı

Nasturi ayaklanmasının üzerinden altı ay geçmiştir. Genç Cumhuriyet, Lozan ile Misak-ı Milli sınırlarını önemli ölçüde dünyaya kabul ettirse de Musul meselesi yüzünden İngiltere ile gerginlik yaşamaktadır. Ayrıca Hilafetin kaldırılması ve çağdaşlaşma yolunda atılan adımlar da gerici-yobaz kesimi hareketlendirmiştir. Bu kesimler, Terakiperver Cumhuriyet Fırkası’na girerek seslerini duyurmaya çalışmaktadırlar. Şeyh Sait İsyanı böyle bir dönemde çıkar.

Uğur Mumcu’nun “Kürt-İslam” olarak nitelendirdiği ayaklanmanın lideri Şeyh Sait’i ilk olarak Kürt Azadi (İstiklal) Cemiyetinin Erzurum’daki ilk kongresinde görüyoruz (1924). Bu kongrede iki karar alındı.

a) En geç Mayıs 1925 tarihine kadar bir ayaklanma başlatılacak.

b) Gerekli dış destek İngiliz, Fransız ve Ruslardan sağlanacak.

Yabancılardan yardım alma önerisine bazı üyeler karşı çıkınca Şeyh Sait yabancılardan yardım almanın mübah olduğunu anlatmıştır.

Şeyh Sait, Erzurum ve çevresinde tanınan ve sevilen Nakşibendi şeyhidir. Bitlis Kürt milletvekili Yusuf Ziya, Kürt İstiklal Cemiyeti’nin verdiği görev üzerine Şeyh Sait’in yanına, Hınıs’a gider. TBMM’ye hainlik yapan Yusuf Ziya ile Şeyh Sait anlaşırlar.

1924 yılı Ağustos ayında Şeyh Sait, Hamidiye Alaylarını oluşturan Cibranlı ailesinden Cibranlı Halit Bey ve Mutki Aşireti Reisi Musa Bey, Erzurum’da bir araya gelirler. Kürt İstiklal Cemiyeti’nin başkanlığına Şeyh Sait seçilir. Şeyh Sait Erzurum-Hınıs’tan ayrılarak yaz boyunca Kürt ağaları ve beyleri ile görüşür. Ayaklanma için tarih belirlenmiştir: 21 Mart 1925.

15 Kasım günü Şeyh Sait’in oğlu Ali Rıza İstanbul’a giderek Kürt Teali Cemiyeti Başkanı Seyid Abdülkadir ile görüşür. Abdülkadir, ayaklanmanın daha çok dinsel motiflerle yapılması gerektiğini söyler. “Bütün gücümle ayaklanmayı desteklerim” diyen Seyid Abdülkadir’, Mustafa Kemal aleyhine yazılmış bildirileri Ali Rıza’ya dağıtması için verir.

Nakşibendi tarikatını Kürtler arasına yayan iki kol vardır. Bu iki koldan Seyit Taha kolu Şeyh Abdülkadir aracılığıyla Kürt Teali Cemiyeti’ni, Şeyh Ali Sebdi kolu da Şeyh Sait aracılığıyla Kürt İstiklal Cemiyeti’ni yönetmektedir. Şimdi ikisi de ortak hareket etmektedir.

Ocak 1925’te Şeyh Sait imzasını taşıyan ve elden ele dolaşan bildiri şöyle başlamaktadır: “Kurulduğu günden beri İslam dininin temellerini yıkmaya çalışan Türkiye Cumhuriyeti Reisi Mustafa Kemal ve arkadaşlarının Kuran Ahkâmına aykırı hareket ederek Allah ve Peygamberi inkar ettikleri ve İslam Halifesini sürdükleri için gayrımeşru olan bu idarenin yıkılmasının bütün İslamların üzerine farz olduğu…”

Eski Genç milletvekili Hamdi Bey olan biteni İçişleri Bakanlığına iletir. Alevi Hormek aşireti de Şeyh Sait’in ayaklanma hazırladığını Mustafa Kemal’e gizli bir mektupla bildirir. Hamdi Bey ise, Cibranlı Halit ve Yusuf Ziya’nın faaliyetlerini aktarmaktadır. Ayrıca Bucak Müdürü Tayyib’in İngilizlerle haberleştiğini de bildirmektedir. Hamdi Bey Diyarbakır Valiliğine de bir dilekçe yazarak, İngilizlerin din sömürüsü ile halkı kışkırttığı ve Cumhuriyet aleyhine, hanedan lehine propagandalar yapıldığını belirtir.

İngiliz büyükelçisi Mr. Lindsay’ın 27 Şubat 1925’te İngiltere’ye gönderdiği telgrafta, “ayaklanmayı hazırlayanların İngiliz yetkililerinden yardım sağlama girişimlerinin karşılıksız kaldığı ve yardım isteklerinin geri çevrildiği”ni belirtmesi ayaklanmacıların İngiltere ile ilişkide olduklarını ve destek istediklerini göstermektedir.

Şeyh Sait hareketi bugün Kürtçü çevrelerce Kürt ulusal mücadelesinin önemli bir parçası olarak saygıyla anılıyor. Öyle bir ulusal hareket ki, hem İngiliz desteği arıyor, hem de şeriatçı.

İsyan planlanandan önce 13 Şubat’ta başlar. Asker kaçaklarını aramak için Şeyh Sait ve kardeşi Abdürrahman’ın Piran’daki evini saran jandarma teğmenleri esir edilir. Bir er şehit düşer. Aynı gece 350 atlı ile yola çıkan Şeyh Sait, Genç ilçe merkezine doğru yola koyulur. Evlerden jandarmaya ateş edilmektedir. Genç’ten sonra Lice’ye de hakim olan Şeyh Sait yanlılarının hedefi Diyarbakır’dır. Ergani, Palu ve Piran’ı ele geçiren isyancılara karşı Ankara’da tedbir alınmaya çalışılmaktadır. Etkin bir tavır alamayan Fethi Bey’in yerine 2 Mart’ta İsmet Paşa Bşbakanlığa getirilir. Olağanüstü hal ilanı da yetersiz kalınca hükümete olağanüstü yetkiler veren Takrir-i Sükûn Kanunu çıkarılır. 35 binden fazla silahlı asker demiryoluyla bölgeye sevkedilir.

Şeyh Sait kuvvetleri Diyarbakır’a saldırarak Türk kuvvetlerine kayıplar verdirirler, ancak Nisan’ın ikinci haftasından itibaren Türk Ordusu duruma hakim olur. Şeyh Sait İran’a kaçmak üzereyken yakalanır. İsyanın diğer liderleri de teslim olurlar ya da yakalanırlar.

İsyana son noktayı Hava Kuvvetleri koyar. İsyan bölgelerine havadan yapılan saldırılarla bölge isyancılardan temizlenir.

Şeyh Sait İsyanı, Cumhuriyet tarihinin en büyük isyanıdır. 3000’den fazla kişinin katıldığı isyandan sonra kurulan İstiklâl Mahkemelerinde 5010 kişi yargılanmış, Şeyh Sait ile birlikte 420 kişiye idam cezası verilmiş ve bunlar infaz edilmiştir. 1811 kişi de çeşitli cezalar almıştır.

Hoybun Cemiyeti ve Ağrı İsyanları

Ağrı’da ilk isyan Mayıs 1926’da, ikinci isyan Eylül 1927’de, üçüncüsü de Eylül 1930’da gerçekleşmiştir. İsyanların arkasında Kürt-Ermeni dayanışmasını temsil eden Hoybun Cemiyeti vardır. Hoybun Cemiyeti’nin kuruluş tarihi ve kurucuları tam olarak belli olmamakla birlikte, Şeyh Sait İsyanından sonra yurtdışına kaçan asilerin liderlerince kurulduğu tahmin edilmektedir. Bir İngiliz raporuna göre ise, Hoybun, Taşnak Merkez Komitesi Üyesi Papazyan’ın bürosunda kurulmuştur.

Hoybun’un ilk geniş toplantısı İngiltere’nin Irak Fevkalade Komiser Muavini Edmods tarafından organize edilmiş ve İngilizlerin Revandiz kaymakamlığına getirdikleri, 1880 isyanı lideri Ubeydullah’ın oğlu Seyyid Taha’nın evinde yapılmıştır. Toplantıya çeşitli aşiret reislerinin yanında İngiltere’yi temsilen Yüzbaşı Moltfoltre da katılmıştır. Toplantıda Türkiye’de yapılması düşünülen isyanla ilgili şu kararlar alınmıştır:

a) İngilizler Kürtlere para yardımı dışında lüzumu halinde silah ve mühimmat yardımı yapacaklar.

b) Nasturiler, Kürtlerle birlikte hareket edecekler.

c) Hoybun, isyanı Yüksekova’dan başlatacak ve hedef Van’ın ele geçirilmesi olacak. Van’ın düşmesinden sonra İngiltere vaat ettiği silah ve para yardımını yapacak.

Hoybun’un 1927’de Lübnan’da yapılan kongresinde Başkanlığa Ermeni Wahan Papazyan getirilmiştir. Genel Sekreter ise Celadet Bedirhan olmuştur.

Hoybun’un faaliyetlerinde İngiliz ve Fransızların rolü konusunda uzun yıllar İran Kürdistan Demokratik Partisi Başkanlığı yapmış olan Abdurrahman Ghassemlou’nun düşünceleri oldukça önemlidir:

“Kürdistan dışında yaşayan göçmenlerin temsilcileri tarafından 1927’de bütün Kürt milliyetçi kuruluşlarının birleşmesinden Hoybun Partisi kuruldu. Bu temsilciler, feodaller, toprak ağaları ile entellektüellerinden meydana gelmişlerdi. (…) Türkiye’ye siyasî baskı yapmak için Kürt problemini kullanan emperyalist güçlerin desteğini sağladı. Bu sebeple, İngiltere ortada kendisi görünmeden, Türk politikasına karşı, olayları Hoybun’un faaliyetleri gibi gösteren bir politika takip etti. Türkiye ile anlaşmazlıkları konusunda Fransa’da İngiltere’yi takip etti. Öyle ki, Taşnaklar Hoybun’u doğrudan kontrollerine aldılar.”

Ağrı İsyanı doğrudan Hoybun’un örgütlediği bir isyandır. İsyancıların başı, Kürtlerin kendisine “Paşa” ünvanı verdiği, daha önceleri Türk Ordusunda Kurmay Binbaşı olan İhsan Nuri’dir. İhsan Nuri, 1925 yılında da Beytüşşebab’da isyancı askerlerden oluşan bir gruba komuta etmiştir.

Ağrı İsyanlarının başlaması, 16 Mayıs günü Yusuf Taşo ve çetesinin İran sınırını geçip, Beyazıt köylerinden hayvan çalarak Ağrı yaylalarına sığınması ve Hası Telli’nin halkı kışkırtması ile başlamıştır. Bir ay sonra ayaklanma bastırılır. Ancak harekât tam başarıya ulaşamamıştır. Bu nedenle 1927 yılının Eylül ayında ikinci bir harekâta girişilir. Hoybun Cemiyeti, bu yıllarda yurtdışında da etkin olmaya başlamıştır. Yalnız İngilere ve Fransa’da değil, ABD’de de sesini yükseltmektedir. Detroit’de Hoybun’un bir şubesi kurulur.

Türk Devleti bu isyanları bastırmak için komşuları İran ve Sovyetler Birliği ile de temas halindedir. Temmuz 1927’de Moskova’da, SSCB’nin Kürt isyanlarında Türkiye’nin yanında olduğunu bildiren bir antlaşma yapılır. SSCB’nin resmî görüşü, “Ağrı isyanlarının arkasında uluslararası emperyalizm” olduğudur.

1928 yılına gelindiğinde İhsan Nuri liderliğindeki Kürt gruplar Ağrı Dağına hakim olurlar. Dağlık arazi Kürtler için uygun savaşma imkanı sağlamaktadır. 2 bin kişiden fazla Kürt dağlardadır. Türk Devleti yine bir bela ile karşı karşıyadır. Askerî yöntemlere geçmeden önce ikna çalışmaları yapılsa da başarılı olunamamıştır.

Mayıs 1930’de 4. ve 6. Kolordular Ağrı Dağı yakınlarında toplanırlar ve harekât başlar. Eylül ayında tüm isyancılar etkisiz hale getirilir. Kendisini Ağrı Ayaklanması Başkomutanı ilan eden İhsan Nuri ise İran’a kaçmıştır. Hem bu yüzden hem de sınır ötesine taşan operasyonlar yüzünden İran’la kısa süreli bir gerginlik yaşansa da sonradan bu sorun halledilir.

İsyanı sert bir şekilde bastıran Türk Devleti içerde ve dışarda ağırlığını koymuştur. 1932 yılının başında iki resmi Türk heyeti (birinin başında Celal Bayar, diğerinin başında Tevfik Rüştü Aras vardı) İran’a ziyaretlerde bulunurlar. Türk heyetinin 6 kadar Kürt köyünün bulunduğu toprak parçasıyla Küçük Ağrı’yı değiştirme isteği Rıza Şah tarafından kabul edilir.

Bu ziyaretlerden önce de Irak Dışişleri Bakanı iki kez üst üste Türkiye’yi ziyaret etmiştir. Görüşmelerde Türkiye, Irak Hükümetinden, “Barzan bölgesinde Türk tabiîyetinde bulunan Barzan’ı bir merkez olarak kullanan Kürtlere karşı operasyon yapılmasını” ister. Irak hükümeti bu isteği kabul eder ve Barzanlı Şeyh Ahmet’e karşı Irak birliklerince saldırılar düzenlenir. Aynı günlerde Irak’ın Ankara Büyükelçisi, İngiliz Büyükelçisine Irak, İran ve Türkiye hükümetleri arasında Kürtlerle ilgili işbirliğinden söz etmektedir. Bu ittifak, Irak’taki Kürt isyancıları Şeyh Ahmet ve Mahmut’un da sonunu hazırlamıştır.

Atatürk Türkiyesi kararlı tutumuyla komşu ülkeleri de kendi yörüngesinde birleştirmeyi başarmıştır. Bu görüşmeler ileride kurulacak Sadabad Paktı’nın sinyallerini veriyordu.

Ağrı İsyanının bastırılmasından sonra Devlet, meseleyi çözmek için çeşitli önlemler alır. 5 Mayıs 1932’de çıkarılan İskan Kanunu’yla Kürtlerin bir kısmı batı bölgelerine yerleştirilir. Aynı kanunla şeyhlik, beylik, ağalık kaldırılır. Aşiret reislerinin ve dini liderlerin sahip olduğu yetkiler ellerinden alınır. Türkçeden başka bir dil kullanmak, yeni köyler ve mahalleler kurmak, zanaatkar cemiyetleri kurmak yasaklanır.

Dersim İsyanları

Dersim’de ilk olaylar 21 Mart 1937 yılında başlamıştır. Altı ay süren isyan 10 Eylül’de isyanın lideri Seyit Rıza’nın yakalanmasıyla bastırılmıştır. İkinci isyan ise 2 Ocak 1938’de başlar, Eylül ayında bastırılır.

İsyanın nasıl başladığına ve geliştiğine değinmeden önce bölgenin sosyal yapısı hakkında bilgi vermemiz gerekiyor. Dersim’de sosyal yapı aşiret düzeni üzerinde yükselmektedir. Cumhuriyetin ilanından sonra da toprak sistemi değişmemiş, ağanın, beyin elindeki toprak, tapulu malı olmuş, aşiret hayatı yıkılamamıştır.

Ankara Hükümeti bu aşiret düzeninin bir an evvel yıkılması gerektiğinin farkındadır. Dersim’in ıslahı ile ilgili ilk rapor, 2 Şubat 1926 tarihinde Mülkiye Müfettişi Hamdi Bey tarafından yazılır. 1933 yılına kadar bölgede inceleme yapan üst düzey bürokratların yazdığı 7 adet rapor vardır. Bu raporların ışığında Devlet tarafından bir takım tedbirler alınır.

Bu tedbirlerin ilki 14 Haziran 1934 tarihinde kabul edilen İskan Kanunu’dur. Bu kanun aşiretlerin hükmî şahsiyetlerini ortadan kaldırır. Aşiret reisliği, şeyhlik ve ağalık kalkar, topraklarına ve tasarrufları altındaki mallarına el konulur. Aşiret efradının göç ettirilmesine veya devletin istediği bölgelerde yerleşme politikasına karar verilir. Bir kısım bölgeler yerleşime kapatılır.

Atatürk bu konuyla bizzat ilgilenmiştir. 1935 yılı Kasım ayında TBMM’yi açış konuşmasında, “İç idare teşkilatımızı, yurdun Doğu bölgelerinden başlayarak genişletmek ihtiyacını duymaktayız. Bu arada Dersim bölgesinde esaslı bir ıslahat programının tatbiki de düşünülmüştür.” demiştir. Bu konuşmadan yaklaşık iki ay sonra 25 Aralık 1935’te Meclis, “Tunceli Vilayetinin İdaresi Hakkında Kanun”u kabul eder.

Kanuna göre Tunceli isimli bir vilayet kurulur. Bu vilayete Kolordu Komutanı rütbesinde bir kişinin vali ve kumandan olacağı hükmü getirilir. Vali lüzum gördüğü takdirde kaza ve nahiyelerin hudut ve merkezlerini değiştirebilir. Ayrıca kanuna göre Tunceli merkezinde bir ağır ceza ve asliye mahkemesi, kazalarında ise birer asliye mahkemesi kurulması kararı alınır.

1936 yazında Başbakan İsmet İnönü bölgeye gider. Aralık 1936 yılında İçişleri Bakanlığı’nda Bakan Şükrü Kaya yönetiminde Umumi Müfettişler Konferansı yapılır. Tunceli’nin kalkındırılması ve asayişin sağlanması için yapılacaklar konuşulur.

Tunceli’de devlet otoritesinin kendisini hissettirmesi ağa, bey ve seyitlerin nüfuzlarını kırmıştır. Aşiret reisleri üzerinde Suriye’den gelen Ermeniler ve Koçgirili Alişir’in propagandalarının da etkisi olur. Hoybun Cemiyeti tarafından 1933 ve 1934 yıllarında Türkiye’ye gönderilen Ermeni Boğos ve M. N. Dersimi de uzun zamandır bölgede çalışmaktadır.

Dördüncü Umum Müfettişi Alpdoğan durumu hissederek yayımladığı bildiride bütün aşiretlerin silahlarını teslim etmesini ister. Ancak bir çok aşiret buna yanaşmaz ve askerî karakollara saldırır. Aşiret reislerinin lideri Seyit Rıza da Alpdoğan’dan Tunceli Kanununun kaldırılmasını, Dersim için özel ve milli haklarını sağlayan bir idarenin kurulmasını ister.

İpler artık kopmuştur. İlk olay 21 Mart 1937 gecesi Pah bucağı ile Kahmut’u birbirine bağlayan köprünün yıkılması olur. Daha sonra Pah karakoluna saldırı düzenlenir. Batı Dersim’de Seyit Rıza’nın emri ile Hozat’ın Sin köyüne baskın yapılır. Aşiretlerin saldırıları sürerken, 28 Nisan’da İçişleri Bakanlığı durumu şöyle açıklar:

“Dersim aşiret reisleri, hükümet kuvvetlerini kendi aralarından uzaklaştırmak maksadıyla zaman zaman karakollarımıza tecavüzler yapmışlar ve kuvvetlerimiz tarafından tart edilmişlerdir. Bu aşiretlerin bu hareketleri devam ettirmeleri ve genişletmek istemeleri ihtimali vardır. Tunceli’ne muhit ve özellikle Kürtlere meskun olan illerde her türlü olayları karşılayabilecek şekilde tedbirli olunmalıdır.”

3 Mayıs’ta hava kuvvetlerine bağlı bir uçak filosuyla askerî harekât başlar. 25-30 bin civarındaki isyancılar hava saldırılarının caydırıcılığı karşısında gittikçe güç kaybederler. Seyit Rıza’nın saklandığı Kızıldağ kuşatılmış ve evi Sabiha Gökçen’in kullandığı uçakla bombalanmıştır.

Tunceli Harekatına girişen 25 bin kişilik Türk Kuvvetleri Haziran ayında isyancıları bulundukları yerlerde sıkıştırırlar. Temmuz ve Ağustos ayları kaçan isyancıları yakalamakla geçer. İsyanın lideri Seyit Rıza, 10 Eylül’de Erzincan jandarmasına teslim olur. Gazeteler, olayı, “Türkiye’de son derebeyinin de imha edilmiş olduğu”, “Bir efsanenin yıkıldığı” şeklinde yazarlar. Seyit Rıza ile birlikte 11 kişi idam edilir.

Ancak uslanmayan aşiretler, 2 Ocak 1938’de yeni bir ayaklanma hareketine daha girişirler. Tunceli bölgesinde asker kaçaklarını toplamakla görevli sabit jandarma müfrezesinden yedi jandarma eri, Kör Abbas, Keçel ve Baluşağı aşiretlerine mensup kişilerce pusuya düşürülerek öldürülür. Ardından Mercan karakolunu basarak iki eri daha şehit ederler.

Genelkurmay Başkanlığı kapsamlı bir harekât planı hazırlar ve 3. Ordu Müfettişi Org. Kazım Orbay’ın komutasında üç kolordunun katıldığı saldırı başlar. 16 Eylül 1938’de arama, tarama ve silahtan arındırma işlemi ile operasyon sona erer. Bu tarihten itibaren Tunceli’nin yönetimi Vali ve Komutanlığa bırakılır.

1 Kasım 1938’de TBMM’nin yeni çalışma yılının ilk toplantı gününde, Atatürk hasta olduğu için Başbakan Celal Bayar’a okuttuğu konuşmasında şöyle demiştir:

“Uzun yıllardan beri süregelen ve zaman zaman aşırı bir duruma giren Tunceli’deki toplu haydutluk olayları belli bir program içindeki çalışmaların sonucu olarak kısa bir zamanda ortadan kaldırılmış, o bölgede böyle olaylar bir daha tekrarlanmamak üzere tarihe aktarılmıştır.”

Sonuç

Kürtlük, aşiret düzeniyle kendini var etmektedir. Kürt isyanların tamamı bu düzenin kaymağını yiyen ağa, bey ve şeyhlerin önderliğinde çıkmıştır. Şeyh Sait ile Dersim’i, Ağrı isyanıyla Koçgiri’yi birleştiren bu ortak özelliktir.

Bu isyanların ulusal isyanlar olduğu söylemek saçmadır. Çünkü ulusal hareketler hem gerici derebeylik sistemiyle mücadele eder, hem de emperyalizme karşı kendini ifade eder. Bu bakımdan Türk Ulusal Kurtuluş hareketi ve Türk Devrimi tam anlamıyla ulusal bir harekettir. Kendisini Türk Devleti ve Devrimiyle savaşarak var eden Kürt hareketi ise gerici ve işbirlikçidir.

Kürt isyanlarına İngilizlerin, Fransızların ve Ermenilerin desteği ve hatta bizzat onlar tarafından organize edilmesi, Kürt hareketinin işbirlikçiliğini gösterir.

Bugün ister sağ, ister sol görünümlü olsun Kürtçü hareketler bu isyanlara sahip çıkıyorlar ve bunları Kürt ulusal harketinin doğuşu olarak görüyorlar. Şeyh Sait anması yapan bir “sol” harekete rastlamak artık şaşırtıcı değil. Çünkü bu hareketlerin ortak noktası Kürt olmalarıdır. Ne siyaset, ne de başka bir şey önemli değildir. İşte bu yüzden aynı zamanda ırkçıdırlar.

Bu isyanlar Türk Devriminin emperyalizm ve onun desteklediği geri toplumsal yapıyla mücadelesinin önüne konmuş bir engeldir. Atatürk ve devrimci kadrolar bu meseleyi en sert şekilde çözdüler ve 1938’ten sonra bu isyanlar bitti. Ancak 1970’lerin sonunda kurulan PKK, bugün ABD ve AB’den aldığı destek ve Türk Devletinin zayıf düşmesi sonucu yeni bir isyan dalgası yaratmak üzeredir.

Tehlike büyüktür. Bölgede 2000’lere kadar Kürt bölücülüğüne karşı en kararlı tavrı alan Türk devletinin, bugün vereceği en ufak tavizin bedeli Misak-ı Milli sınırlarının değiştirilmesi olacaktır.

Cumhuriyet tarihi bu meselenin nasıl çözüldüğünü bize göstermektedir. Atatürk’ün isyanlara karşı sert tavrı ve Kürtçülüğün yeşerdiği toplumsal zemini yok ederek Türklüğü yüceltme politikası bize yol göstermelidir.

Özgür Billur

Kurtuluş  Savaşı  ile  ilgili  yeni  çarpıtmalar

Kurtuluş Savaşı’nın kime karşı verildiğini herkes bilir diye düşünebilirsiniz. Ancak, 31 Mart tarihli Taraf gazetesinde Sevan Nişanyan, Tempo’nun Nisan sayısında Hasan Bülent Kahraman öyle yazılar kaleme aldılar ki Kurtuluş Savaşı’na yönelik çarpıtma, küçümseme ve saldırı konusunda öncüllerine dahi parmak ısırtacak kadar yüksekten uçtular.

Hasan Bülent Kahraman’a göre Kurtuluş Savaşı bir iç savaş, Nişanyan’a göre ise İngilizlerin istedikleri rejimin kurulması için üç seneden daha fazla süren bir katliam süreciydi.

Bu pervasız, tez bile diyemeyeceğimiz ‘söylem’e gelene kadar Kurtuluş Savaşı’na ve dolaylı olarak Atatürk’e saldıran tezlerden başlayarak yanıtımızı verelim.

Türk – Yunan  Savaşı  palavrası

Kurtuluş Savaşı’na yönelik ilk çarpıtma ve saldırılar; Kurtuluş Savaşı diye bir savaş olmamıştır, antiemperyalist bir mücadeleden bahsetmenin mümkün olamayacağı ancak Türk-Yunan savaşından bahsedilebileceği tezleridir. “Düzenin Yabancılaşması” kitabıyla tanıdığımız İdris Küçükömer “Sivil toplum Yazıları”nda, İstiklal Savaşı Yunanlılara karşı kazanılmıştır. Kurtuluş Savaşı bir Türk-Yunan savaşıdır tezini ortaya atacaktı. Yine aynı dönemlerde deliliği tescilli Şeriatçı yazar Kadir Mısıroğlu Kurtuluş Savaşı’ndan ‘Türk-Yunan muharebesi olarak bahsedecekti’. Daha sonraki modern “Türk Tarihini tersten yazdım, her olayın tersini kanıtlamaya çalıştım ve sanırım başarılı oldum” diyen tez hastası Yalçın Küçük aynı tezi gündeme getirecektir. Küçük’e göre Kurtuluş Savaşı tarihi baştan aşağıya yanlıştır. Hatta o kadar yanlışla doludur ki, mesela Birinci İnönü Zaferi diye bir şey hiç olmamıştı. Antiemperyalizmden bahsetmek mümkün değildir. En fazla bahsedilebilecek Yunanlılarla yapılan savaş olabilir.

Türk-Yunan savaşı tezleri daha sonraki dönemlerde Fikret Başkaya gibi ‘solcu’lar ve Abdurrahman Dilipak gibi Şeriatçı yazarlar tarafından da yinelenecekti.

Türk-Yunan savaşı tezi Atatürkçülüğün herkes tarafından sol olarak kabul edildiği ve önemli bir tabanının bulunduğu dönemde ortaya atılıyordu. Amaç Atatürkçülüğü ve Atatürk’ü solun dışına itmekti. Kurtuluş Savaşı ve Milli Mücadele Yunan’a karşı bir savaşa indirgendiği noktada antiemperyalist özü bir kenara bırakılıyordu. Atatürk antiemperyalist bir başkaldırının lideri olmanın dışına itiliyordu. Hedef temeli antiemperyalizm olan solla “antiemperyalist olmayan” Kemalizmi birbirinden ayırmaktı.

Türk – Yunan  savaşı  palavrasından  iç  savaş  palavrasına

Dönemsel açıdan baktığımızda Atatürkçülüğün kitle tabanı oldukça zayıflamış ve aşama olarak Atatürk karşıtlığı Türk Devletini ortadan kaldırmaya yönelmiştir. Türk Devletini ortadan kaldırmaya yönelik tezlerin başında etnik bölücülük gelmekte. ‘Kurtuluş Savaşı bir iç savaştır’ tezinin ortaya atılması tarih bilimi açısından hiçbir değer taşımazken dönemsel siyaset açısından önem taşımakta. Hasan Bülent Kahraman tezini şu şekilde oraya koyuyor: “Öncelikle savaşın üç ana gurup etrafında döndüğü kanısındayım. Bunlar Çerkezler, Kürtler ve Rumelililerdir. (…) İlk çatışma Çerkezlerle Rumelililer arasında yaşanır ve Ethem’le birlikte bu kesim tasfiye edilir. (…) İkinci büyük kopuş Kürtlerle Rumelililer arasındadır. (…) Kürtler nüfusları nedeniyle bir devlet kurma imkânına her zaman sahiptiler. Fakat bütün düşünceleri bununla sınırlıydı. O nedenle tarih boyunca kendilerine bu imkânı sağlayacak her kesimle ve kuvvetle ittifak yapmaktan çekinmediler.”

Kurtuluş Savaşımızın niteliği üstüne yazmaya başlamadan Sevan Nişanyan’ın 31 Mart tarihli yazısına da iki satırla değinelim. Nişanyan’a göre İngilizler savaştan sonra işlerine gelen bir rejim kurmak istemişler. O rejim 1923’te aynen istedikleri gibi kurulmuş. Yine İngilizler “İttihatçı kadrodan ayıkladıkları yirmi otuz kişi hariç, gerisi vatan kurtaran kahraman kontenjanından memleketin tepesinde oturmaya devam etti” diyor. Karısının kafasına kavanozla dışkı atmasıyla sansasyon yaratan Nişanyan anlıyoruz ki kavanozda kalanları da burada kullanıyor.

Kurtuluş  savaşı  antiemperyalist  bir  mücadeleydi

Kurtuluş Savaşı ile neden kurtulduğumuzu ortaya koymak için Birinci Dünya Savaşına dönmemiz gerekir? Birinci Dünya Savaşı ya da Birinci Bölüşüm Savaşı neden yapıldı sorusunu soracak olursak verilecek cevap çok nettir: Osmanlıyı paylaşmak.

Düyun-u Umumiye’nin İngiliz temsilcisi Sir Adam Block savaş başladığında İstanbul’u terk etmek zorunda kalırken Osmanlının başına gelebilecekleri şöyle dile getirir: “Eğer Almanya kazanırsa Alman sömürgesi olacaksınız; İngiltere kazanırsa mahvoldunuz”

İngiltere’nin Harbiye Bakanı Lord Kitchener 1914’te “Türkiye’yi mahvedinceye kadar savaşa devam edeceğiz” açıklamasında buluşur.

Yine Birinci Dünya Savaşı sırasında iki yıl İngiltere’nin Başbakanlığını yapmış olan Herbert Henry Asquith “Yüzyılların gördüğü en aşağılık yönetimi yok ederek ileriye doğru bir adım attık. Büyük hasta, ölüm döşeğinde. Bu hastanın milletler ailesi ortasında bir şer kuvveti olarak son günlerini yaşadığını umut edelim. Mezarının üstüne yazılacak kitabenin ne olacağını bilmiyorum, fakat Osmanlı Devleti bir daha dirilmeyecektir.”

İngilizlerin ve tüm Müttefiklerin gerek savaş öncesi gerek savaştan sonra yaptıkları tüm açıklamalar Osmanlı’nın ortadan kaldırılmasına yöneliktir.

 

Bunlardan  daha  önemlisi  savaş  sırası  ve  sonrasında  yapılan  anlaşmalardır.

9 Mayıs 1916’da İngiltere ve Fransa arasında Rusya’nın da kabulüyle Sykes-Picot Anlaşması imzalanır. 1917 devrimi sonrasında Rusya anlaşmadan vazgeçer ve Lenin bu gizli anlaşmayı açıklar. Bu anlaşmaya göre:

1- Rusya’ya, Trabzon, Erzurum, Van ve Bitlis ile Güneydoğu Anadolu’nun bir kısmı,

2- Fransa’ya, Doğu Akdeniz bölgesi, Adana, Antep, Urfa, Diyarbakır, Musul ile Suriye kıyıları,

3- İngiltere’ye Hayfa ve Akka limanları, Bağdat ile Güney Mezopotamya verilecektir.

4- Fransa ile İngiltere’nin elde ettiği topraklarda Arap devletleri konfederasyonu veya Fransız ve İngiliz denetiminde tek bir Arap devleti kurulacak,

5- İskenderun serbest liman olacak,

6- Filistin’de, kutsal yerleşim yeri olması nedeniyle bir uluslararası yönetim kurulacaktır

Görüldüğü gibi Osmanlının paylaşılma planı dönemin emperyalist devletleri İngiltere, Fransa, Rusya arasında yapılır. Yine savaş bittiğinde Osmanlı’yı Mondros anlaşmasına zorlayanlar İngilizlerdi. Anlaşma imzalanırken karşımızdaki isim İngiliz Amiral Calthorpe’du.

Mondros sonrasında fiili işgal dönemi başlar ki, artık kimin Türkiye’yi işgal ettiği ve kimden kurtulduğumuzun cevabını net olarak ortaya koyar. Mondros’la birlikte ilk olarak itilaf donanmalarına mensup bir filo, ateşkesin birinci maddesi gereğince Çanakkale ve İstanbul Boğazındaki askeri tesisleri işgal eder. 1918 yılının sonunda İngiliz ve Fransızlar anlaşma maddeleri uyarınca Adana, Tarsus, Antakya, İskenderun, Kilis, Antep’e girerler. İngiltere, Fransa ve ABD’nin hakim olduğu Paris Barış Konferansı, Mondros’ta verilmiş sözlere aykırı olarak Yunanistan’ın İzmir’i işgaline karar verir.

Bundan sonraki süreç Sevr anlaşmasına gider. Sevr Anlaşması 10 Ağustos 1924’te imzalanacaktı. Sevr Anlaşması imzalandığında Türkiye’nin fiili işgal durumu şöyleydi. İtilaf devletlerinin donanmaları İstanbul’da, Adana Fransızların işgalinde; Urfa, Maraş, Ayıntap, İngilizler tarafından işgal edilmişti. Antalya, Konya’da, İtalyanlar, Merzifon ve Samsun’da da İngiliz askerleri bulunuyordu. İzmir ise itilaf devletlerinin kararınca Yunanlılara işgal ettirilmişti.

Birinci Dünya savaşı öncesinde Emperyalist devletlerin açıklamaları, savaş sırasında yapılan gizli anlaşmalar, savaş sonrası imzalatılan Mondros ve Sevr anlaşmaları, Kurtuluş Savaşı öncesi Türkiye’nin işgal durumu alt alta konulduğu zaman Kurtuluş Savaşımızı emperyalizme karşı başlattığımız net olarak görülüyor. Herhalde işgal bölgesindeki üç büyük emperyalist devlet askerlerini bir süreliğine tatil yapmaya çıkarmamıştı. Ayrıca Kurtuluş Savaşı Yunanlılarla Türkler arasındaydı tezinin en önemli açmazı Yunanlıların İzmir’i işgal kararının dahi emperyalist devletler tarafından alınmasıdır. Kaldı ki, Kurtuluş Savaşımız sonrasında Lozan anlaşmışını İmzalarken de karşımızda Yunanistan değil emperyalist blok olacaktır. Türk-Yunan savaşı tezi; İtalyan, İngiliz ve Fransızların sırf Yunanlıları yendiğimizden dolayı bu coğrafyayı terk ettiği anlamına gelir ki, böyle bir tez de sadece ciddiyetsiz değil aynı zamanda gülünç olur. Kaldı ki, Kurtuluş Savaşı sırasında emperyalizme karşı mücadele sadece silahla değil ideolojik olarak da veriliyordu. 18 Kasım 1920’ de Atatürk TBMM’ye ‘Halkçılık Beyannamesi’ni sunacaktı. “Bizi toptan mahvetmek isteyen emperyalizme karşı ve bizi yutmak isteyen kapitalizme karşı ulus olarak savaşmayı gerekli gören bir yöntemi izleyen insanlarız.’’

İç  savaş mı..?

Hasan Bülent Kahraman, iç savaşın üç gücünden bahsediyor: Kürtler, Rumelililer ve Çerkezler. Kahraman’a göre “Her üç kesim de savaş sonrası (?) kurulacak yeni devlete, daha doğru tabiriyle savaş sonrasında ortaya çıkacak yeni duruma hâkim olmak istemektedir” özet olarak, Kürtler ve Çerkezler bu savaşı kaybeder. Kahraman, tarihi nereden ve ne şekilde okuyor bilmiyoruz. Ama herhalde kafasında bir laboratuar oluşturmuş, o laboratuarda Çerkez, Rumelili ve Kürtler var ve bunlar savaşıyor. İngilizler nerede? Fransızlar, İtalyanlar, Yunanlılar ne yapıyor? Ya da savaşta bu devletler var ama esası oluşturmuyor. Mesela İngilizler Çerkezlerin kışkırtmasıyla işgale başlıyor gibi…

Neden savaşılıyor bu da yok. Kahraman’ın tezlerinde emperyalizm olmadığı gibi Türk diye de bir şey de yok. Ya da Rumelili diyerek Türkleri kastediyor da biz anlamıyoruz.

Kahraman’ın ortaya attıklarına cevap vermek için öncelikle kavramları yerli yerine oturtmak gerekmektedir. Birincisi, Kurtuluş Savaşı dediğimiz şey ‘Türk’ün kurtuluşu’dur. Mustafa Kemal’in Atatürk olmasının da sebebi budur. Yok edilmek istenen Türklüğü Kurtuluş Savaşı ile kurtarmış bundan dolayı Türk’ün atası olmuştur. Kurtuluş savaşının bütün planları Türklük esas alınarak yapılmıştır. Türk’ün yaşadığı direnebileceği alan düşünerek Misak-ı Millî sınırlarını çizmiştir. İkincisi, Türk varlığını devam ettirebilmek için başında İngilizlerin olduğu emperyalist cepheye karşı savaşmak zorundadır. Zira yaşamını sürdüreceği coğrafya yani vatanı işgal altındadır.

Emperyalizmin işgalindeki vatan toprakları ve emperyalizme bağımsızlık savaşı veren Türk milletini ortaya koyarsak Çerkezlerin ve Kürtlerin yerini rahat tespit ederiz.

Kahramanın ilk çelişkisi Çerkezlerle olan çelişkidir. Ethem’in tasfiyesiyle bu kesim tasfiye edilir. İyi ama Ethem neden tasfiye edilmiştir. Ya da tasfiye mi edilmiştir? Birinci olarak Ethem elindeki kuvvetleri ordunun dışında tutmakta ve savaşı başarıyla sonuçlandıran ordunun dışında durmakta ısrar etmektedir. Bu düzenli orduya katılmama durumu bir süre sonra orduyla çatışma durumunu gelecektir. İkincisi Ethem, ordunun ve Atatürk’ün o kadar karşısındadır ki, orduya ihaneti dahi orduya katılmaya yeğ tutar. Yunana sığınan Ethem, Kurtuluş Savaşı aleyhine çalışmaya başlar ve Türklere Yunan Ordusuna teslim ol çağrısında bulunur. “Kardeşlerim! Yunanlıları pek iyi tanırım! Dinimizi, namusumuzu, hürriyetimizi, malımızı müdafaa ediyorlar… Onlar Türk milletine karşı değil, Mustafa Kemal Paşa ile yandaşlarına karşı harp ediyorlar! Yunan ordusu Şehirlerimizi ve köylerimizi işgal ettiği zaman korkmayınız!”

Eğer bir Çerkez hareketinden bahsetmemiz gerekirse Kurtuluş Savaşı sırasında ihanet eden ve Yunan’a teslim ol çağrısında bulunan bir hareketten bahsetmek mümkün.

Kürtlerin  ihaneti

Kahraman’ın ikinci çelişkisi, Kürtlerle olan çelişkidir. Kahraman’a göre Kürtler tarihin her döneminde kendilerine devlet kurma imkanı verecek kesimle ittifak yapmaktan çekinmemişler. Ama işte iç savaşta yenilince olmamış. Ne kadar masumane değil mi? “İttifak” ve “savaşta kaybetme” özenle seçilmiş kelimeler.

Oysa gerçekler aynı derece masum değil. Kurtuluş Savaşı’na engel olmak için en başından itibaren İngilizler Kürtleri kullanır. Merkezi İstanbul olan “Kürt Teali Cemiyeti” bizzat İngilizler tarafından kurulur. İngiliz desteği ile Nasturi isyanı gerçekleşir. Nasturi isyanı Kurtuluş Savaşı’na katılımı sınırlı olan Kürtlerin niçin katıldıklarının da ortaya koyulması açısından önemlidir. İsyanı bastırmak için bir birlik gönderilir. Birlikten Fırka komutanı İhsan Nuri ile birlikte 270 Kürt, isyancılar tarafına geçer.

Damat Ferit Kürt Teali Cemiyetini Mustafa Kemal’e karsı savaşması karşılığında özerklik vaat eder. Damat Ferit’le İngiliz komiseri, Mustafa Kemal karşısında 15 bin kişilik bir Kürt ordusu kurma planları yapmaktadır. Mustafa Kemal’in idam emrini bir Kürt paşa verir, Kürt Mustafa Paşa. Yine Kürtler Yunanlılarla da işbirliği içindedir. Yunanlılar Batıda Bursa’ya kadar ilerlerlerken Kürtler de Sivas etrafında Koçgiri isyanını başlatırlar.

İngiliz Yüksek Komiseri de Robeck, Lord Curzon’a raporunda durumu şu şekilde özetler: “Kürtler bütün ümitlerini İngiliz hükümetine bağlamış durumdalar. Bu ara Mustafa Kemal gittikçe tehlikeli olmaya başlıyor. Kuvvetler, Kürtleri Mustafa Kemal Paşa’ya karşı kullanmak için para ödemeye hazırdırlar”

Yani Hasan Bey’in anlayacağı ne bir iç savaş vardır ortada dolayısıyla ne de iç savaşta tasfiye olan Kürtler. Türklerin verdiği bir bağımsızlık savaşı ve İngilizlerin kontrol ettiği ve Türklere karşı kullandığı işbirlikçi Kürt hareketi vardır. Kaldı ki, sadece Kurtuluş Savaşımız sırasında değil, Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra da İngilizlerin desteği ile Kürt isyanları devam edecektir.

Nişanyan’ın yazdıklarına gelince, yazdıklarının düzeyi dolayısıyla kendisine cevap vermemeyi ve Tanrının kendisine akıl fikir ihsan eylemesini diliyoruz.

Diyap Ağa diyor ki : Ben Kürt değil Türk’üm..!!!

Türkiye haftalardır Kürtlerin Kurtuluş Savaşı’na katılıp katılmadığını tartışıyor.

TÜRKSOLU’nun ortaya koyduğu bir gerçek var: Kürtler Kurtuluş Savaşı’nda da

Çanakkale Savaşı’nda da yoktu. Hatta, bu iki savaşa katılmadıkları gibi

Türklerin düşmanlarıyla açık işbirliği yaptılar. Tüm bu gerçekleri belgeleriyle birlikte ortaya koyduk.

Ve meydan okuduk: Buyurun, Kürtler Kurtuluş Savaşı’nda var ise siz de rakamları ortaya koyun. Belgeleri ortaya çıkartın…

Ama hiçbiri belge ortaya koymadı ve yalanlarla milleti kandırmaya çalıştılar.

Şimdi de bu yalanlarını ortaya çıkarıyoruz.

Aydınlıkçılar yıllardır Diyap Ağa’yla Atatürk’ün bu resmini kendi Kürtçü tezlerinin kanıtı gibi kullanır dururlar. Ancak Diyap Ağa’nın “Ben Kürt değilim, ben Türk’üm” diyen röportajından hiç bahsetmezler.

Diyap  Ağa  Kürt  değildi  ki  —  Türk’tü..!!!

Aydınlık’ın sürekli kullandığı bir fotoğraf vardır: Mustafa Kemal’in Dersim mebusu Diyap Ağa’yla resmi. Bu resmi Kurtuluş Savaşı’ndaki Türk-Kürt kardeşliğinin bir kanıtı olarak sunarlar. Kurtuluş Savaşı ve Atatürk hakkında ne zaman bir Kürtçü çarpıtma yapmak isteseler, bu resmi kullanırlar.

O kadar ki, bunu 2000’e Doğru’da bile yapmışlardı. 2000’e Doğru, Perinçek’in 1987-1993 yılları arasında çıkardığı ve neredeyse PKK yayın organı gibi çalışan bir dergiydi. O dergide “Atatürk: Kürtlere Özerklik” başlıklı haberlerinde de bu fotoğrafı kapağa çıkarmışlardı.

Perinçek, “Kurtuluş Savaşı’nda Kürt Politikası” isimli kitabının kapağına da aynı resmi koymuştu.

Aydınlıkçılar Kürtçü tezlerinin kanıtı olarak yıllardır Diyap Ağa’yı gösterirler, ama Diyap Ağa’nın kendisini Kürt değil Türk olarak nitelendirdiğinden hiç bahsetmezler.

Şimdi bu çok büyük çarpıtma ve kandırmacayı gerçeklerle ortadan kaldıralım.

1931 yılında Diyap Ağa’yla yapılmış bir röportaj var. (Enver Behnan, “İlk Millet Meclisinin Yüz Yaşındaki Mebusu Anlatıyor”, Yeni Gün, 27 Temmuz 1931)

Diyap Ağa Kurtuluş Savaşı’na nasıl katıldığını şöyle anlatıyor:

“Gavur Anadolu’yu sardı. Hepimizi bir düşünce aldı. Din ve diyanet ırz ve namus, Türklük tehlikeye düştü. İşittik ki Erzurum taraflarında can kurtaran bir Paşa çıkmış. Meclis kuracakmış. Onu hep gözledik. Öğrendim ki bu Paşa’nın adı Mustafa Kemal imiş. Onun büyük yüzünü görmeğe can attım. ”

Görüldüğü gibi Diyap Ağa Kurtuluş Savaşı’na Perinçek’in iddia ettiği gibi “Türk ve Kürtlerin ortak vatanını kurtarmak için” değil “Türklük tehlikeye düştüğü” için katılmış!

Ve herhangi bir protokolle, özerklik vaadiyle kandırılarak değil, vatanı kurtarmaya karar veren Mustafa Kemal’in peşinden gitmek için ve O’nun “büyük yüzünü görmek” için katılmış!

Üstelik Diyap Ağa tüm bunları Cumhuriyet’in kuruluşundan 8, Şeyh Sait isyanından 6, Ağrı isyanından 1 yıl sonra, 1931’de söylüyor.

Perinçek’in sürekli alıntı yaptığı bir konuşması vardır Diyap Ağa’nın. O konuşmada da Diyap Ağa’nın Kürtler adına konuştuğu ve “Türk-Kürt kardeşliği”nden bahsettiğini iddia eder. Bakın Diyap Ağa 1931 yılında o konuşmasından nasıl bahsediyor:

“Lozan Konferansı sırasına kürsüye çıktım. Aha bizim memleket ahalisi Kürtmüş, orada bir Kürt Hükümeti kuracaklarmış, bunu duyunca kızdım kürsüye çıkıverdim. Dedim ki, (…)?Gerek Şafii, gerek Hanbeli, gerek Hanefi hepimizin kıblesi birdir. Meclisimiz, kulübümüz, dinimiz, milletimiz birdir. Biz Kürt değil, biz Türk’ üz. Şimdiden sonra mı ayrı bir din, ayrı bir millet olacağız.”

Gördünüz mü? Perinçek’lerin Kurtuluş Savaşı’nda Kürtler var derken kanıt olarak gösterebildikleri bir tek Diyap Ağa var. O da “Ben Kürt değil Türk’üm” diyor.

Ve Meclisteki tek konuşmasını da aşiretine Kürt diyenlere sinirlenip yapıyor!

 

Diyap  Ağa’nın  yıllardır  gizlenen  röportajını  yayınlıyoruz :

Bizim memleket ahalisi Kürtmüş, orada bir Kürt Hükümeti kuracaklarmış,
bunu duyunca kızdım.

Biz Kürt değiliz, biz Türk’üz.

Türklük tehlikeye düştü. Kurtuluş Savaşı’na katıldım.

Allah Büyük Gazi’ye çok ömür versin, kıymetini bilelim.

Millet Meclisi’nin ilk azalarından Diyap Ağa’ya Karaoğlan’da rast geldim. Felaket ve zafer günlerinin bu bir hatırası olan bu aksakallı ihtiyara yaklaştım. Selam verdim ve kendimi tanıttım. Ertesi günü Natbantoğlu Hıfzı Bey’le beraber misafir kaldığı Kayseri Oteli’ne gittik.

Otelin avlusunda bu tarihi şahsiyetle karşı karşıya idik. İri ak kaşlarını kaldırdı, mavi gözlerini gözlerime dikti:

— Oğul sen beni nereden tanıyorsun? dedi.

— Birinci Millet Meclisi’nde Dersim Mebusu idiniz, sizi o zaman tanımıştım.

— Aha!.. Unutmamışsın.

— Memleketin kurtuluşuna koşanlar hiç unutulur mu? dedim sonra ilave etti:

— Benden ne soracaksın?

— Nasıl mebus olduğunuzu Birinci Millet Meclisi’nde neler gördüğünüzü ve hayatınızı soracağım!

— Sor ki, söyleyem.

Sordum, şunları anlattı:

Diyap Ağa bugün bir asrı idrak etmiştir, yani tam yüz yaşındadır İkinci Mahmut zamanında doğmuş ve Türkiye’de ilk gazete ile hemtevellüttür.

Resmi büyütmek için tıklayınız Resmi büyütmek için tıklayınız Resmi büyütmek için tıklayınız Enver Behnan’ın Diyap Ağa’yla röportajı 27 Temmuz 1931 tarihli Yeni Gün gazetesinde yayınlanmış.

1831 tarihinde dünyaya gelmiştir. Doğduğu yer Çemişkezek kazasının Eğerek karyesidir. Babasının adı Seyyit Han, dedesi Kahraman Ağa’dır. Mensup olduğu aşiret Ferhat uşağıdır. Hayatını Dersim’in Balıkkayalı Dağlarında atlı olarak geçirmiş. Ferhat Uşağa reis olmuştur. Üç yüz adamı ile dağdan dağa koşmuş, tam bir Türkmen hayatı yaşamıştır. Birçok mücadelelerle girmiş olan bu efsanevi dağ adamı, bin bir ölüm tehlikesi geçirdikten sonra, Sultan Abdülhamit’in fermanı ile de Dergâhı âli Kapıcıbaşılığı rütbesini almıştır. Dersim havalisinde teşkilat yapmağa gelen altı Ermeni komitacısını yakalamış ve bunların ellerini ayaklarını bağlayarak Yıldız Sarayı’na yollamıştır.

Bundan sonra bir müddet Nahiye Müdürlüğü ve Mahkeme azalığında bulunmuştur. Sekiz defa evlenmiş, on beşe yakın çocuğu olmuştur. Hiçbiri sağ değildir. Bunlar arasında eceli ile ölen yoktur.

— Ağam okumak yazmak bilir misin?

— Mebus olanda bilmezdim. Allah, Büyük Gazi’ye ömür versin. Yeni harfleri öğrendim.

— Nasıl Mebus çıktınız?

— Gâvur Anadolu’yu sardı: Hepimizi bir düşünce aldı. Din ve diyanet ırz ve namus. Türklük tehlikeye düştü. İşittik ki Erzurum taraflarında can kurtaran bir Paşa çıkmış. Meclis kuracakmış. Onu hep gözledik. Öğrendim ki bu Paşa’nın adı Mustafa Kemal imiş. Onun büyük yüzünü görmeğe can attım. Fakat o zaman olmadı. Sonra Sivas’a oradan da Ankara’ya gelmiş.

Bu zaman bizden iki mebus istedi. Herkes korktu, ihtiyar halimle vatanı kurtaranların yanına koşmayı, hatta başımı bile vermeyi göze aldım.

Bana “gitme ölürsün” dediler. “Zaten herkes mahvoluyor, varam, gidem, onlara ulaşam, hep beraber ölek” dedim.

Benimle mebus seçilen Ayas Uşağı aşiretinden Zeynozade Mustafa Ağa korktu, gelmedi. Ben yanımda bir uşağım, atlara atladık, Elâziz’e geldim. Elâziz’de bana harcırah verdiler. Oradan bir yaylı araba tuttum. Malatya, Sivas, Kayseri yolu ile on sekiz günde Ankara’ya vardım.

— Nerede kaldınız?

— Taşhan’da bir müddet kaldım, sonra Hacı Bayram’da bir ev tuttum.

— Kaç senesinde geldin?

— 1336 senesinde geldim.

— İlk defa Meclis’e nasıl girdin?

— Dersim’den tanıdığım Hasan Hayri Bey vardı. Beni Meclise o götürdü. Kapıdan içeri girince yüreğime bir şevk geldi. Gözüm yaşardı. Burasını mektebe benzettim, kara kara sıralar vardı. Bir sıranın bir köşesine ben de çöktüm. Biraz sonra Hasan Hayri Bey, beni dışarı çıkardı. Bir odaya götürdü.

— Odada kimler vardı?

— Mustafa Kemal Paşa, Fevzi Paşa, Kâzım Paşa vardı. Gazi Paşa ile birbirimizin elini tuttuk. “Safa geldin Ağa” dedi. Beni Paşalarla tanıştırdı. Yanında oturdum. O dakikada Paşa’ya gönlüm ısınıverdı. Gözümü, gözlerinden ayırmadım. Bu büyük adamla cenge değil, bastonuma dayana dayana ölüme bile giderdim.

— Hiç Millet Meclisi kürsüsüne çıktın mı?

— İki kere çıktım. Bir sene geçmişti. Daha Mustafa Ağa gelmemişti. Meclis’te onun lafını ediyorlardı. Anladım ki Mebusluktan çıkaracaklar. Kürsüye geldim. Konuşanlar bile sustu. Herkes bana şaştı. Diyeceğimi bekliyorlardı. Dedim ki: “Mustafa Ağa’ya telgraf vurdum, yan gelir, yan gelmez, ola ki gele.” Hep bir ağızdan bağrıştılar, el çırptılar.

— Başka yok mu?

— Bir kere de Lozan Konferansı sırasında kürsüye çıktım. Aha bizim memleket ahalisi Kürtmüş, orada bir Kürt Hükümeti kuracaklarmış, bunu duyunca kızdım kürsüye çıkıverdim. Gene sustular: “Lâilaheillâh Muhammedürresullâllah” dedim. “Gerek Şafiî, gerek Hambelî, gerek Hanefî hepimizin kıblesi birdir. Meclisimiz, kulübümüz, dinimiz, milletimiz birdir. Biz Kürt değil, biz Türk’üz. Hepiniz Lâilaheillâh demişsiniz. Şimden sonra mı, ayrı bir din, ayrı bir millet olacağız.” dedim. Gene el çırptılar, İsmet Paşa ayakta kürsünün yanına gelmiş, sakalımın dibine yaklaşmıştı. O da coştu, o da el vurdu.

— Ağam o zamanlar, sizin bir ecnebi kadına aşık olduğunuzu söylemişlerdi?

— Aha canım! Ben Meclis’te büzülmüş otururdum. Yukarıya bir gâvur karısı gelmiş, beni görmüş sormuş: Meclis dağıldı, dışarı çıkıyordum. Kara Bekir kolumdan tuttu beni riyaset odasına götürdü. Hep Paşalar ayakta idiler, aralarında güzel bir kadın gördüm. Paşa Hazretleri dedi ki:

— Ağa bu kadın seni sevmiş! dedi.

— Kadın elimi tuttu. Ben de yüzüne bakarak şu beyti söyledim:

Sev seni seveni hâk ile yeksan etse de

Sevme seni sevmeyeni Mısır’a sultan etse de.

Hep gülüştüler. Kadın resmimi istedi: “yarın gel yan yana bir resim çıkarak” dedim. Bir daha görünmedi.

— Ağa kanunları nasıl yapıyordunuz?

— Kanun yapmak, tıpkı yayıkta yağ yapmağa benziyor. Çalkalıyorduk, çalkalıyorduk. Yayıktan yağ çıkar gibi kanun da çalkalana çalkalana çıkıyordu.

— Bir zaman seyahate çıkmıştınız?

— Evet. Bir gün Meclisin kapısı önünde idik. Gazi Paşa Hazretlerine dedim ki: “Allah düzenimizi bozmasın, şanımızı arttırsın, kılıcımızı keskin, talihimizi açık etsin” dedim. Bunu dediğim zaman gözümden yaş aktı. Paşa Hazretleri, beni kolumdan tutarak otomobiline aldı. Beraberce Eskişehir’e seyahat ettik. Allah Büyük Gazi’ye çok ömür versin, çok büyük bir adamdır. Kıymetini bilelim, ne diyem, bana çok şefkat ve muhabbet gösterdi. Allah da onun sevenini çok etsin. Bizim Meclisimizde bir duamız bir de arkadaşlara iman vermemizden başka bir gayretimiz olmadı.

— Ankara’yı nasıl buldunuz?

— Cennet olmuş, şaştım kaldım. Tanınmaz bir hale gelmiş. Çalışanların gayreti var olsun.

— 12 sene sonra bu seyahatiniz ne içindir?

— Gazi Hazretlerini ziyarete geldim.

— Arzunuz nedir?

— Hey oğul, ihtiyarlıktan çalışamıyorum. Memlekete çok hizmet ettim. Son ömrümde devletimden ve milletimden bir tekaütlük maaşım almağa geldim. Bu işim de olursa mesut olarak memleketime döneceğim!

Perinçek  Kara  Fatma’yı  nasıl  Kürt  yaptı

Aydınlık bir kapakla komediye katkıda bulunmuş: “Kürtler Bu Vatan için Savaşmadı mı?”

Kürtlerin de Kurtuluş Savaşı’na katıldığını iddia etmişler, ama Kürtlerin katılımıyla ilgili tek bir rakam, resmi belge ya da açıklama koyamamışlar. Tek tük insanların “Ben Kürdüm ve Kurtuluş?Savaşına katıldım” açıklamaları dışında ortaya konulan hiçbir şey yok!

Mecburen Soner Yalçın’ın çarpıtma yöntemine başvurmuşlar: Kurtuluş Savaşı’na katılan Türkleri Kürt olarak göstermek. Soner Yalçın türküleri çarpıtıyordu, Aydınlık da fotoğrafları çarpıtmış.

Aydınlık’a göre Kurtuluş Savaşı’daki Kürtlerin müthiş kanıtları:Ankaralı deveciler, cepheye mermi taşıyan Kastamonulu kadınlar ve Erzurumlu Kara Fatma! Bir de Diyap Ağa. Halbuki o da kendisine Kürt denmesine sinirleniyor, “Ben Kürt değil Türk’üm” diyor!

Örneğin Kara Fatma’nın fotoğrafını basmışlar. Erzurumlu ya, onu da Kürt yapıvermişler. Halbuki Kara Fatma’nın öyküsü, Kuvayı Milliye tarihinin en ünlülerinden biridir. Düşman işgali başlayınca görev almak için Sivas’a kadar giden Kara Fatma, kadın olduğu söylenince şu yanıtı vermiştir: “Kadın isem de Türk değil miyim?” Ve ancak böyle Mustafa Kemal’le görüşebilmiştir!

Erzurumlu Kara Fatma’yı, Kurtuluş Savaşı’na katılan Kürtlerin örneği olarak gösteren çarpıtma komedisi bununla da yetinmiyor. Atatürk’ün cepheye cephane taşıyan Ankaralı devecilerle yaptığı ünlü bir görüşme fotoğrafı vardır. İşte o fotoğrafla Atatürk sanki Kürt beyleriyle görüşüyormuş yanılsaması yaratmak istemişler!

Kastamonu’da sırtında bomba taşıyan kadınlarımızın resmini de koymuşlar. Sanırsınız cepheye yardıma giden Kürt kadınları!

Halbuki, Kuvayı Milliye’nin binlerce fotoğrafı var. Bir tanesinde bile düşman askerleriyle savaşan Kürdü bulamamışlar ki, Türk askerinin, Türk kadınının, Türk devecisinin resmini basmaktan başka çareleri kalmamış!..

Bu bile, Kurtuluş Savaşı’nda Kürtlerin olmadığının güzel bir kanıtıdır…

Aydınlık’ın bir başka çok önemli çarpıtması daha var: Bütün Doğu Cephesi’ni Kürtlerin savaştığı bir cepheye dönüştürmüşler. Perinçek “Şarkta istinat yaratarak İzmir’i kurtarmak” başlıklı bir başyazı yazmış. Ve Mustafa Kemal’in Doğu Cephesi’ne ne kadar önem verdiğini, Doğu illerini kurtarmak için yapılanları anlatmış. Hatta ilk kongrenin Erzurum’da toplanmasını örnek vermiş.

Gören de Atatürk Erzurum Kongresi’ni Kürtlerle topladı sanacak! Doğru, kongreye Türkiye’nin dört bir tarafından yüzlerce kişi davet edilmişti. Bunların arasında çeşitli Kürt aşiretleri de vardı. Ancak çoğu Kürt aşireti bu davete zaten yanıt vermemişti. Erzurum Kongresi’ne katılan az sayıdaki Kürt aşiretinin hiçbiri Kurtuluş Savaşı’nın sonuna kadar Mustafa Kemal’in yanında kalmadı. Zaten kalsalar, verdiğimiz şehit rakamlarına bu yansırdı. Üstelik Mustafa Kemal’e sadık kalmak bir yana çoğu aşiret (Mutki Aşireti gibi) zaten Cumhuriyet döneminde isyan etmişti!

Unutturulan bir gerçek daha var. Doğu Cephesi’ndeki askerlerimiz, Sovyetler’le yapılan anlaşmalarla Doğu sınırları belirlendikten sonra Batı Cephesi’ne yardıma gelmişti. TÜRKSOLU’nun verdiği Kurtuluş Savaşı şehitleri rakamlarında işte Doğu Cephesi’nden gelen bu askerler de bulunmaktadır. Madem Doğu Cephesi Kürtlerden oluşuyordu, bu niye bizim verdiğimiz rakamlara yansımıyor?

Aslında Perinçek burada bir çarpıtmadan da öte büyük bir bölücülük örneği göstermektedir. Kurtuluş Savaşı’na katılan Kürtlere örnek bulamayan Aydınlık, çareyi tüm Doğu Cephesi’ni birden Kürtlere mal etmekte bulmaktadır.

Anlayacağınız PKK’nın yıllardır yapamadığını bir çırpıda gerçekleştiriveriyorlar! Yani tüm Doğu’yu Kürtlere veriyorlar!

Vurun  Türk  milleti  mi

Vurun  Kürt  uşağı  mı..?

Soner Yalçın köşesinde “Milli Mücadele Türkülerinde Kürtler” başlığıyla küçük bir yazı yazmış. Anlayacağınız, “araştırmacı” kimliğini ne hikmetse, Kürtlerin Kurtuluş Savaşı’na katılımı konusunda gösterememiş. Yapa yapa Milli Mücadele türkülerindeki Kürtlerden bahsedebilmiş.

Ama çok büyük bir çarpıtmayla. Kara Yılan türküsünün sözlerini şu şekilde yazmış:

Karayılan der ki, harbe oturak
Kilis yollarından kelle getirek
Nerde düşman varsa orda bitirek
Vurun Kürt uşağı namus günüdür”

Bu türkü yıllardır yalnızca Antep’te değil, tüm Türkiye’de okunan bir türküdür. Ve son dizesi şöyledir:

Vurun Antepliler namus günüdür”

Kimi yörelerde ise şöyle söylenir:

“Vurun Türk milleti namus günüdür”

Üstelik Soner Yalçın bu çarpıtmasına kaynak olarak Ruhi Su’yu gösteriyor. Komiklik de burada başlıyor. Çünkü, Ruhi Su’nun türküleri ortada. Tümü yayınlanmış, 1970’lerde yüz binlerce devrimci tarafından söylenmiş. İsteyen herhangi bir müzik markete gidip CD’sini de alabilir hemen. Buyrun dinleyin, Ruhi Su, bu türküde “Kürt uşağı” mı diyor?

Tabii ki, demiyor. Çünkü Ruhi Su devrimci bir insan. Tarihi gerçekleri çarpıtma konusunda Soner Yalçın gibi “rahat” değil.

Hatta merak ettik, ünlü başka yorumcularının kayıtlarına baktık. Örneğin çok güzel bir yorumu da Cem Karaca tarafından söylenir. Orada da “Vurun Türk milleti” deniyor.

Hatta bugün kimi Kürtçüler tarafından PKK’lı olarak gösterilmek istenen Ahmet Kaya da bir dönem konserlerine “Kara Yılan” türküsünü söyleyerek başlardı. İnanmayan “Resitaller-1” albümüne bakabilir. Orada da şöyle dendiği görülecektir: “Vurun Antepliler namus günüdür.”

Açıkçası Soner Yalçın’ı kutlamak gerekir. Milyonlarca insanın ezbere söylediği, belki de Türkiye’nin en çok bilinen türküsünü çarpıtabiliyor. Bu boyutta bir çarpıtma büyük cesaret ister.

Ancak Soner Yalçın bununla da yetinmemiş, “İlhan Bey Türküsü” isimli başka bir türküden daha bahsetmiş. O türküde de şöyle deniyormuş:

“Yetiş Kürt uşağı Antep yanıyor”

Ancak kaynağına bakınca gülümsemeden edemiyoruz. Mehmet Bayrak’ın “Eşkıyalık ve Eşkıya Türküleri” kitabı. Mehmet Bayrak önde giden Kürtçü yazarlardan birisidir. Bir Kürtçüyü kendisine kaynak belleyen Soner Yalçın’a bir çağrıda bulunuyoruz: Mehmet Bayrak’ın Şeyh Sait’ten Koçgiri’ye bütün Atatürk düşmanı Kürt isyanlarını öven yazılarını da taşısın köşenize de okurlarınız Kürtlerin Kurtuluş Savaşı’nda aslında ne yaptığını görsün!

Ya da Soner Yalçın şöyle bir “hizmet”te bulunabilir. Atatürk’ün Kürt bölücülüğüyle mücadele etmek için uyguladığı yöntemlerden biz bahsedince sansürlüyorsunuz. Örneğin Şark Islahat Planı, İskan Kanunu, “Vatandaş Türkçe konuş” kampanyaları… Ama Mehmet Bayrak, kendi kitaplarında tüm bu uygulamaları “Atatürk’ün faşistliği”(!)nin örnekleri olarak sık sık anlatıyor. Soner Yalçın madem Mehmet Bayrak’ı kaynak kabul ediyor, bunlardan da bahsetsin!

Nâzım  Hikmet   ve    Kürtler

Nâzım’ı da Kürtçü yaptılar. Kaynakları ise Kamuran Bedirhan’a yazdığını iddia ettikleri mektup. Kim mi o? Atatürk’e suikast düzenlemiş, isyan örgütlemiş, aşireti 100 yıl boyunca Türklere karşı Ruslarla İngilizlerle Fransızlarla işbirliği yapmış bir Kürt aşiret reisi!.. Halbuki, Nâzım bırakın mektup yazmayı, böyle bir adamın yüzüne bile bakmaz!

Nâzım,’ın şiirlerinde, oyunlarında, romanlarında Kürdü bulamazsınız. Hele hele Kuvayı Milliye Destanı’nda bugün kimilerinin iddia ettiği “Kurtuluş Savaşı’nda beraber savaşan Türkler ve Kürtler”in tek bir örneği yoktur. Sırf bu bile, Kürtlerin Kurtuluş Savaşı’na katılmadığının bir göstergesidir.

Soner Yalçın bu konuya da dokunmadan duramamış: “Nâzım Memleketimden İnsan Manzaraları ve Kuvayı Milliye Destanı kitaplarında Anadolu’daki Milli Mücadele’yi anlatırken Kürtlerin hikayelerinden bahsetti. Antep, Urfa, Maraş savunmalarında hep onların yiğit direnişinden bahsetti. Tek başına ‘Karayılan Destanı’ bile Nâzım Hikmet’in kardeşliği ne kadar yücelttiğini gösterdi.”

Karayılan da Kürtmüş de bizim haberimiz yokmuş! Kurtuluş Savaşı’nda Kürtlerin de katıldığı ancak böyle ispatlanabilir zaten. Yılların türküsü çarpıtılır ve Türk kelimesi Kürt yapılır. Yılların Türk’ü, soyağacı belli, Türkmen kökenli olduğu ispatlanmış Karayılan Kürt yapılır… Olmayan bir şey de böyle savunulabilir zaten. Kurtuluş Savaşı’nda Kürt yoksa yapacakları şey gayet basit, katılan Türkleri Kürt yapıverirsin olur biter!

Soner Yalçın, Nâzım’a ait olduğunu iddia ettiği bir de mektup yayınlamış. Mektup Kamuran Ali Bedirhan’a yazılmışmış. Bir cümlesi şöyle: “O dövüş yıllarının sonradan Türk idarecilerince yasak edilen en unutulmaz türkülerinden biri ‘Vurun Kürt uşağı namus günüdür’ diye başlar.” Böylece Soner Yalçın’ın Karayılan türküsüyle ilgili çarpıtmasının kaynağını da öğrenmiş oluyoruz. Halbuki, mektubun Nâzım’a ait olduğu kesin değil. Zaten varlığını bir tek Bedirhan iddia ediyor. Hatta mektubun aslı o öldükten sonra bulunmuş. Ancak iki satır Nâzım okumuş olanlar mektuptaki üslubun Nâzım’a ait olmadığını hemen anlar. Tabii iki satır Nâzım okumuş olanlar.

Üstelik Soner Yalçın bir başka büyük çarpıtma yapıyor ve Bedirhan’dan Sorbon Üniversitesi Kürt Dili Profesörü diye bahsediyor. Gören de, Bedirhan bir bilimadamı sanacak! Halbuki Bedirhan aşireti en işbirlikçi, en Türk düşmanı Kürt aşiretlerinden biridir. 1840’larda Ruslarla işbirliğinde ayaklanmışlardır. Çanakkale Savaşı’nda da Kürtler yoktu dediğimizde, rakamlara karşı çıkamayıp “Kürtler de Sarıkamış’ta çarpıştı” diyenlere de en güzel yanıtı Bedirhanlar verir: Aşiret liderleri Yusuf Kâmil Bey, 1916 yılında Rus işgali sırasında Erzurum ve Bitlis’te valilik yapmıştır!

Sıradan bir profesör gibi sunulan ve sözüne inanmamız istenen Kamuran Ali Bedirhan işte böyle bir aşiretin liderlerindendir. Üstelik Kurtuluş Savaşı yıllarında Atatürk’e suikast planlayanlar arasındadır. Sivas Kongresini basarak Atatürk’ü tutuklamak istemiş, bu girişim Karabekir’in olayı haber almasıyla önlenmiştir. Daha sonra gıyabında ölüme mahkum edilmiştir. 1931’deki Ağrı isyanının da liderleri arasındadır. Şu sözün de sahibidir: “Kürtler, İsrail’in doğal müttefiğidir.”

Bursa-Diyarbakır  maçı  ve  “PKK  Dışarı ” sloganı

Altaylı diyor ki: “Milliyetçilik yaptığını zannederken bu ülkeyi PKK’dan daha büyük bir bölünme tehdidiyle karşı karşıya bırakan ‘beyinsizler’.” Ne yapmış Bursaspor taraftarı?Eline silah mı almış? Havan toplarıyla Türk köylerine mi saldırmış? Otobüsleri durdurup içindekileri mi katletmiş? Kendinden olmayan köyleri mi yakıp boşaltmış? Bursaspor taraftarı PKK’nın bu yaptıklarından daha kötü ne yapmış da PKK’dan daha tehlikeli hale gelmiş?

Fatih Altaylı günlerce, Kurtuluş Savaşı’nda Kürtlerin olmadığını söylemenin ne kadar tehlikeli olduğundan bahsetti. Ama bir kere bile ortaya koyduğumuz rakamlara karşı çıkamadı… Biz de meydan okuduk Altaylı’ya… Buyursun Kürtlerin de Kuvayı Milliye’ye katıldığını kanıtlasın.

Yapamadı… Yapamaz… Yapamazlar… Ama Türk’ün yükselen sesini susturmak için ellerinden geleni yaparlar.

Altaylı da hemen bir “Türk bölücülüğü” edebiyatıdır tutturdu. Kurtuluş Savaşı’na Kürtlerin katılmadığını söylemek Türk bölücülüğüymüş… Hatta bu bölücülük PKK’dan bile daha tehlikeliymiş…

Bursasporluların “PKK dışarı” tezahüratı yapmasını da eleştirmiş: “Milliyetçilik yaptığını zannederken bu ülkeyi PKK’dan daha büyük bir bölünme tehdidiyle karşı karşıya bırakan ‘beyinsizler’”

Ne yapmış Bursaspor taraftarı? Eline silah mı almış? Havan toplarıyla Türk köylerine mi saldırmış? Otobüsleri durdurup içindekileri mi katletmiş? Kendinden olmayan köyleri mi yakıp boşaltmış? Bursaspor taraftarı PKK’nın bu yaptıklarından daha kötü ne yapmış da PKK’dan daha tehlikeli hale gelmiş?

Türkiye’de hangi stada giderseniz gidin Diyarbakırspor tepki görür. Bu tepki gayet normal. Çünkü “PKK dışarı” kötü bir tezahürat değil ki. Yani kimse “Bütün Diyarbakırlılar PKK’lı” demiyor. “PKK dışarı” diyor. Madem Diyarbakırspor taraftarı PKK’lı değil, PKK’ya en az biz Türkler kadar karşı, o zaman onlar da katılsın bu tezahürata… Bursaspor taraftarıyla Diyarbakırspor taraftarı omuz omuza, “PKK dışarı” desin! Alın size PKK’ya karşı omuz omuza mücadele veren Türk-Kürt kardeşliği portresi!

Olur mu? Olmaz tabii…

Diyarbakırspor madem PKK’lı suçlamasından rahatsız, öyleyse ilk maçlarında çıksınlar sahaya Türk bayraklarıyla… Taraftarları “Ne mutlu Türk’üm diyene” pankartları açsın ve bu sefer ıslıklamak yerine katılsınlar İstiklal Marşı’na…

Olur mu? Olmaz tabii..

Öyleyse Türklerin haklı tepkisine kimse kızmasın… Kimse tribünlerdeki masum bir tepkiyi, bir tezahüratı, PKK’nın eli silahlı teröründen daha tehlikeli gibi göstermeye kalkışmasın!

Kürt  fedaileri

neyi  ispatlamaya  çalışıyorsunuz..?

“Kurtuluş Savaşı’nı Türklerle Kürtlerin birlikte verdiği” tezlerini kim savunuyor? Perinçek, Soner Yalçın, Fatih Altaylı ve Mehmet Ali Birand… Hepsinin de Apo’yla röportaj yapmış olması bir tesadüf mü?

Dikkat edin, tüm bu tartışmalarda, hiçbir Kürt çıkıp da kardeşim biz de Kurtuluş Savaşı’nda vardık demiyor. Örneğin, DTP’liler hep sessiz kalıyorlar.

Kalırlar tabii… Yalnızca Kurtuluş Savaşı’nda olmadıkları için değil, olmak istemedikleri için de.

Örneğin, çok örnek verilen Diyap Ağa’ya geri dönelim. Diyap Ağa, Kürt hareketleri tarafından hep işbirlikçilikle, Kürtlüğünü unutmakla suçlanmıştır. Ama bizim ihanetle suçladığımız, Koçgiri isyanları, Milli Aşireti isyanları, Şeyh Sait isyanları, Ağrı isyanları, Dersim isyanları, bütün Kürt hareketleri tarafından sonuna kadar savunulmuştur.

1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı’nda Ruslarla işbirliği yapan Şeyh Ubeydullah’ı da sahiplenirler. 1916’daki Rus işgalinde işbirlikçi valilik yapan Yusuf Kâmil Bey’i de, üzerinden İngiliz askeri üniformaları çıkan Şeyh Sait yandaşlarını da, İngiliz-Fransız işbirlikçisi Dersim isyanının elebaşı Seyit Rıza’yı da…

Bu isimler, bizim için haindir ama Kürt hareketi için birer ulusal kahramandır.

Zaten mesele de budur. Onların sözde kahramanlarının bütün yapabildiği emperyalistlerin desteğini alıp Türk’e saldırmaktan başka bir şey değildir.

Bugün PKK’nın yaptığı da farklı bir şey değil zaten. Atalarının Kurtuluş Savaşı sırasında yaptığını inkar etmek, bugün yaptıklarından vazgeçmek anlamına gelecektir. Kurtuluş Savaşı’nda Yunanlılara karşı savaştıklarını söyleyemezler.

Savaşmadıkları için değil sadece. Yunanistan’da ve Kıbrıs Rum Kesimi’nde o kadar kampları var, onun için. Sarıkamış’ta Ermenilere ve Ruslara karşı savaştıklarını söyleyemezler çünkü Rusya ve Ermenistan’da da kampları var. Güney Cephesi’nde Fransızlara karşı savaştıklarını da iddia edemezler, çünkü bütün Avrupa bugün arkalarında…

Türklerle Kürtlerin birlikte Kurtuluş Savaşı yürüttükleri yalanını o yüzden Kürtler değil de Soner Yalçın’lar, Fatih Altaylı’lar, Perinçek’ler. Mehmet Ali Birand’lar atıyor. Emin olun bu bir görev paylaşımı. PKK vuracak, Kürdü örgütleyecek. Bunlar da PKK’ya karşı çıkmak isteyen Türk’ün örgütlemesini engellemek için bu yalanları pazarlayacak.

Apo’yla Bekaa’ya gidip kimler görüşmüştü bir hatırlayın… Perinçek, Altaylı ve Birand!

Perinçek, Apo’yla görüştüğü dönemde dergisi 2000’e Doğru’nun Ankara Bürosu çalışanları arasında Soner Yalçın da vardı!

Bu bir tesadüf değil.

Siyasette tesadüfün yeri olmaz. Tercihler vardır.

Ya   Kürt  tarafındasınızdır   ya   da   Türk   tarafında…

Ya  Kürdün   avukatı   olursunuz   ya   da   mazlum   Türk’ün.

Ona  göre …!!!!!!!!!

Özgür Erdem