In het oosten van Suriname, met zicht op Frans-Guyana, ligt Galibi. Galibi is een inheems indianendorp, bestaande uit Christiaankondre en Langamankondre. In beide dorpjes wonen samen ongeveer 800 Karaiben. De troeven van Galibi: reusachtige zeeschildpadden, spannende boottochtjes en feestende inheemsen!

Galibi ligt amper op 150 kilometer van onze woning in Paramaribo. Naar Belgische normen een goede 75 minuten autorijden dus. Maar in Suriname doe je er makkelijk 5 uur over. Dat heeft verschillende redenen. Ten eerste kan je niet zomaar met de auto naar Galibi, want er ligt geen straat. De inheemse bevolking van Galibi verzet zich nog steeds tegen een autoweg, omdat ze het toerisme – waar ze toch afhankelijk van zijn – kleinschalig willen houden. Je moet dus eerst met de wagen naar Albina, om daar over te stappen op een korjaal, een platte houten boot met een buitenboordmotor. Maar ook de weg naar Albina gaat niet over rozen. Tijdens de binnenlandse oorlog in de jaren tachtig hebben de junglecommando’s (olv Ronnie Brunswijk) de weg kapot gemaakt om de weg te versperren voor het nationaal leger (olv Desi Bouterse). Die schade is nooit volledig hersteld. Daarenboven hebben de laate maand heel wat wegverzakkingen plaatsgevonden. De tocht werd dus een spelletje van putten ontwijken, rechts rijden (hier rijdt men normaalgezien links) en tegenliggers die frontaal op je afrijden omdat hun rijstrook er slecht bijligt, totdat ze vijf meter voor je weer op hun rijvak invoegen. (zie foto 1)

Eenmaal aangekomen in het grensstadje Albina moesten we overstappen op een korjaal. Dan is het nog twee uur varen op de Marowijnerivier. Goede bescherming tegen de zon is daarbij onontbeerlijk, of je hebt meteen een zonnesteek te pakken. Omdat de Marowijnerivier die dag nogal woelig was, duurde het een uur of vijf voor we goed en wel aanmeerden in Galibi. Rond 19u30 (toen was het al volledig donker, en dan bedoel ik echt volledig!) stapten we weer een korjaal op, deze keer richting het natuurreservaat van Galibi. In februari beginnen de reuzenschildpadden (Green Turtle) namelijk eitjes te leggen. Daarvoor kruipen ze op het strand, iets wat ze normaal gezien nooit doen en graven ze een kuil waarin ze tot wel 150 eieren leggen. Tijdens het aan land gaan en het graven mag de schildpad absoluut niet gestoord worden, anders gaat hij direct terug in zee en gaan de eieren verloren. Omdat uit slechts 1 op de 1000 schildpaddeneieren een schildpad overleeft, is dat iets wat de gidsen ten alle prijze willen vermijden. Daarom is nergens in het reservaat het gebruik van zaklampen toegelaten, alleen de gidsen hebben een lamp bij. Zelfs de boten varen in het absolute donker.
Eenmaal de schildpad eieren begint te leggen, is ze echter in trance en kan je zo dicht gaan als je wil. We hadden geluk, er waren schildpadden aan land gegaan. Echt prachtig om te zien.

Toen we terugkwamen op Galibi was er in het ontmoetingscentrum / souvenirshop / fuifzaal / vrouwencentrum een carnavalsfuif bezig. Het resultaat daarvan was dat we die nacht maar drie uur in onze hangmat hebben gelegen, aangezien we om half tien alweer wakker hebben gemaakt voor een dorpswandeling. (Marcel is die nacht trouwens in slaap gesukkeld OP een frigo die op het strand was aangespoeld). Na het middageten vertrokken we alweer richting Paramaribo. Op het water zagen we hoogst uitzonderlijk twee zeeschildpadden paren, iets wat niet veel kan gezien worden. Zelfs Marcel had dat nog maar één maal eerder gezien. Onderweg maakten we nog een korte tussenstop in Moengo. Dat is een stad die is ontstaan rond de bauxietmijnen. Bauxiet is de grondstof voor aluminium, het belangrijkste exportproduct van Suriname. Toen we toekwamen in Paramaribo was het alweer donker en kropen we onmiddellijk in ons bed. We hadden de volgende dag namelijk een verjaardag te vieren…