‘t Is hier warm. Veel te warm. Het hangt zo ongeveer mijn kloten uit om drie keer per dag onder de douche te kruipen om nog ietwat op temperatuur te blijven. Als ik in de spiegel kijk zie ik een gerimpeld mannetje. Het is alsof de huid van mijn balzak zich heeft verspreid over mijn ganse lichaam.

En alles wat met te begint is niet goed zei de kerel die beweerde mijn vader te zijn, behalve tevreden. En daar wringt de laatste tijd het schoentje. Ik ben te tevreden. Dat doet geen goed. Mijn ondernemingslust verdwijnt. Mijn inspiratie bij het schrijven blijkt ook vakantieplannen aan het maken zijn. Mischien moet ik toch maar eens mijn vrouw wat muilperen verkopen en mijn kinderen koeionneren om een atmosfeer van bedruktheid, ongenoegen, en ontevredenheid te creeëren. Op zijn minst onderneem ik dan iets en ben creatief. Mhh, geen slecht idee.

Ik kan natuurlijk ook naar de kerk gaan om een trouwplechtigheid bij te wonen en op het moment waar de pastoor declameert: “… of voor eeuwig zwijgt.” rechtspringen en verkondigen: “Ik ben eigenaar van een nachtclub en de bruid heeft daar een voltijdse job. U bent uw werk kwijt. Geen getrouwde hoeren in mijn etablissement.” Vuurwerk verzekerd. Hier zit trouwens een mooie titel in voor een boek: “De hoer die haar jawoord gaf.”

U ziet, bloggen is inspirerend. Bij het indrukken van de knop schrijven op het controlepaneel van dit blog had ik geen flauw vermoeden wat ik nu weer eens zou vertellen, en zie, het wonder is geschied. Mijn pruim is nat en ‘t regent niet. (Gepikt van Dimitri Verhulst uit het boek De helaasheid der dingen).

Was getekend