Arcangelo Corelli – Concerto grosso in G minor op.6 nr.8 sau Concertul de Craciun. (Europa Galante, dirijor Fabio Biondi) O consider una din cele mai frumoase piese baroce.
Craciun Fericit inca o data!

draguta idee, nu?

tocmai ce gasisem ‘framed objects’ … cand mi-am dat seama ca eu stiu cateva din creatiile acestui studio de design … si totusi nu stiu tot! acest walls notebook, pe care spre surprinderea mea nu il stiam este cel mai tare concept, din punctul meu de vedere, pe care l-am descoperit in ultimul timp, la modul in ultimul an sau mai mult! eu sunt “topita ” cum s-ar zice, dupa papetarie! orice este din hartie … mie imi place … pasiune capatata de la tatal meu si pe langa aceasta pasiune … imi mai plac foarte mult si excesele de arta urbana, graffiti -ul, stencil-urile si stickerele. iar canetelul din imagini le cuprinde pe toate! suuuuuuuuuuuuuuuuper tare! (cu cat mai multe u-uri cu atat mai marfa!)

sa va explic, este vorba de un carnet format dintr-o sumedenie de imagini, fotografii foarte tari … ale unor chestii urbane reale, de genul pereti, usi, masini … chestii … pe care posesorul carnetelului poate desena orice, in ideea ca desenele sale apar ca niste graffuri sau stenciluri! deci, o suuuper idee! din asta chiar imi comand! si dupa ce il umplu de desene il pun aici … sa vedeti si voi!

alte chestii super tari sunt cele de mai jos. o punga cu urme de mucegai … tocmai buna sa scape sandwich-ul tau cu viata! asta pana ti se face tie foame! il stiu de la daniel, inspiratia mea in design de produs si viata! pooop scooompik (glumita personala, ca imi permit, e blogul meu )

niste suuuper boxe in forma de speech bubble … foooarte tare! … stau bine, arata bine … si pot sa jur ca sunt si bune, nu?

si o veioza, pe care o suspectez ca este din plexi ceva … ca imi aminteste mie mult de facultate … si de felul in care stau bucatile de polistiren, ca nimeni nu are bani de atat plexiglas , una peste alta, in zilele de predare de proiect … prin atelierele ion mincu … cine stie, cunoaste! s-au dus si vremurile bune … ce pacat

azi am gasit … framed objects + design studio ‘the.’

sunt cateva obiecte ca o vaza, o etajera, mini si un cuier … inramate! suuuper simple, totally glossy … i like glossy!

click through and check out her ENTIRE website. Trust me, it’s worth it. If you want to make me cry tears of happiness on christmas buy me one of her awesome drawings.

(Yes, you may videotape me crying when you hand it over.)

or buy me one of this guy’s prints:

It will not make me cry, but it will make me extremely happy.
Just saying.

mi se pare foarte interesanta aceasta bucatarie. am primit-o ieri de la daniel. nu stiu sigur ce i-a atras lui atentia. am uitata sa intreb. dar stiu ca sunt multe chestii interesante in aceasta bucatarie. mai ales acele panouri de sticla translucida glisante. tot sistemul acela si iluminatul ascuns. foarte ingenioase.

cateva imagini de cum sa arate cadourile sub brad! barbie colors rule!

vine sezonul sarbatorilor … este deja! afara ninge! totul merge bine … asa ca m-am gandit sa incep o serie de postari legate de craciun si revelion … dar incet, incet … astazi incepem cu cateva chestii rosii … cum rosul este perfect pentru aceasta perioada. toate aceste imagini pot sa serveasca ca inspiratie pentru cateva decoruri pentru casa … este totul suuper simplu si de efect! incercati ceva … poate face cineva si o poza si imi trimite si mie!

Bust of a Weeping Boy, paint on found porcelain

Sprayed Chinese Vase, paint on found ceramic

Thrift Store Landscape with a Color Test, paint on found print and frame

Velocity and Trajectory, giclée on paper

Brutalized Old Master, paint on print

Thrift Store Rembrandt with Circles, paint on found print and frame

acsta este un superb patur pentru copii … cand l-am vazut nu m-am putu abtine! designul este cu adevarat deosebit. este realizat din lemn presat si bambus! arata foarte delicat, foarte dulce!

acestea sunt niste printuri cu tema padure … se si vede! arata bine, zic eu … si s-ar potrivi in casele noastre, acolo unde mobilierul are un tipar asemenator celui din imagine (mobilier maro). astfel s-ar regasi si altundeva aceiasi culoare, ca detaliu, iar asta ar sustine o imagine generala …

acest  superb penthouse este rezultatul unui studiu de integrare a peisagisticii in cadrul arhitecturii. include multa lumina, un dus in aer liber, un perete din plante si un sistem de irigatie. a aparut si intr-un articol al the new york times !!!

Bij het beschrijven van wolken
zou ik me erg moeten haasten -
al na een fractie van een ogenblik
zijn het niet meer die wolken, maar andere.

Het is wolken eigen
om zich nooit te herhalen
in vorm, nuances, houding of compositie.

Niet bezwaard door enige herinnering
zweven ze moeiteloos boven de feiten.

Wat heb je aan ze als getuigen, waarvan dan ook -
ze waaien ogenblikkelijk naar alle kanten.

Vergeleken met de wolken
lijkt het leven gefundeerd te zijn,
haast bestendig, bijna eeuwig.

Naast wolken
lijkt zelfs een steen een broeder
op wie je kunt bouwen,
maar zij, ach: verre, wispelturige nichtjes.

Laat de mensen maar leven, als ze dat willen,
en daarna doodgaan, ieder op zijn beurt,
zij, de wolken, hebben met heel
dat vreemde gedoe
niets te maken.

Boven jouw hele leven
en het mijne, dat nog niet heel is,
paradeerden en paraderen ze in pracht en praal.

Ze zijn niet verplicht met ons te sterven.
Ook ongezien zullen ze verder zwerven.

(Wislawa Szymborska)

72 uur wit, tijd, ruimte en stilte.

Ben Benaouisse in het SMAK.

En ik die zijn plaats wil inpakken.

Want dat moet toch zalig & inspirerend zijn!

Bron De Standaard – © Lieven Van Assche

in cadrul turului de bloguri de design pe care il fac in fiecare dimineata am gasit acest hotel micut si cochet din west london, High Road House … este foarte simpatic si ma gandeam cat de mult mi-ar placea sa fac o vizita in londra si sa stau acolo, macar cateva zile! uitati-va un pic la aceste camere suuuper simple, luminate si curate … ador atmosfera acestor fotografii! imi place mult cadrul alb folosit dar si cele cateva detalii colorate, galben, rosu si gri.

De omgekeerde wereld.

Het is nog steeds een bekend begrip, dingen worden soms anders gezien dan dat ze gezien zouden “moeten” worden, en dat wordt dan door anderen bestempeld als “Omgekeerde wereld”.

Maar wie zegt dat alles wat iedereen zegt nou echt de werkelijkheid is?

Misschien is die omgekeerde wereld wel helemaal niet zo ver gezocht.

Hoe het ook mag zijn, ik haal veel inspiratie uit het nét even anders bekijken van de dingen waar wij normaal gesproken zo vanzelfsprekend tegenaan kijken.

Dit is een van de verhalen die ik voor me zag terwijl ik in de trein zat op weg naar het bedrijf waar ik stage liep in Amsterdam.

Ik zit in de trein en kijk voor me uit, bij de Ajacied op het station heb ik een spits gescored en meegenomen de trein in, ik zoek een leeg hoekje in de trein alhoewel ik weet dat rond Almere Centrum ook die lege plekken bezet zullen zijn. Ik heb mijn ipod met Lounge muziek al vanaf de stadsbus op mijn oren en bereid me voor om rustig in de trein te zitten en zet mijn rugtas met toffe print naast me neer. Ik blader wat door de krant en zie eigenlijk weinig interessants, verhalen over Mexicaanse griep om de mensen een beetje bang te maken (of te houden) en verhalen van bloedbaden en oorlogen in plaatsen waar je waarschijlijk  nooit zal komen. Af en toe word mijn oog gevangen door een opmerkelijk bericht, en dat zijn over het algemeen de verhalen die geen invloed hebben op de maatschappij in wat voor zin dan ook. Ik leg de spits-krant op het houten tafeltje neer zodat een na mij volgende reiziger de krant kan pakken en doorlezen. Ik graai in mijn rugtas en pak mijn A4 tekenboek, tijd om even wat willekeurige schetsjes te maken van dingen die mij op dat moment bezig houden. Ik kan zogauw niks bedenken dus ik kijk zoekend om me heen terwijl ik het lege gummetjes-bevestig-ijzertje van mijn potlood tegen mijn lip aan duw. Ik bedenk me ineens weer een hersenspinsel van een paar dagen geleden en laat mijn potlood over het boek glijden. De trein stopt op station Almere Centrum, Een zakenman gaat op de bank tegenover mij zitten, hij zit ook in een ochtendstilte en bekijkt zijn GSM. Ik kijk weer naar buiten, ik zie een grote groep mensen via de roltrap naar de begane grond gaan. Ik hoor de geforceerde zucht van de treindeuren die zich weer sluiten en de trein bereid zich voor om te vertrekken richting Almere Muziekwijk. De treinmotor begint snelheid te maken en langzamerhand trekt het station zich bij de trein vandaan. De wereld lijkt op dit moment alsof het word weggetrokken door de trein, het voertuig heeft zo’n kracht dat het de hele aarde en alles erop kan bewegen. De aarde vermindert zijn vaart zodat het station netjes om de trein schuift, en de mensen hun weg kunnen vervolgen.

De aarde zet zichzelf nu in de hoogste versnelling; bomen, boerderijen, een groep vogels en station Weesp schieten aan ons voorbij.
De man tegenover mij vraagt met een donkerbruine koffiestem of hij de krant mag lezen die op het tafeltje ligt, ik gebaar met mijn hand dat het totaal geen probleem is en de man pakt de krant en slaat hem open. Na een aantal huizen, een fabriek en een grote brug laat de aardbol nu Amsterdam Centraal onze richting op schuiven. De conducteur heeft het ook door en spreekt door de luidspreker, “Amsterdam Centraal, station Amsterdam Centraal”. Een paar mensen maken zich alvast klaar om de in mijn ogen stilstaande trein te verlaten en ook de man tegenover mij pakt zijn aktentas en staat op. Ik stop mijn potlood in mijn oprolbare etui en duw mijn tekenboek weer in mijn rugzak. Met uiterste precisie komt de aarde ongeveer halverwege het laatste perron om de trein stil te staan. Ik sta op, en de aarde past zich weer aan aan de motor van mijn lichaam. Met kracht duw ik de aarde van mij af om bij de hoofdingang van het station te komen waar om de hoek een vijftal muzikanten de reizigers en bewoners vermaken met hun liederen. Bij het stoplicht verminder ik mijn pas zodat auto’s de aarde even kunnen verdraaien zodat ook zij op tijd op hun werk kunnen verschijnen.

Ik doe de sleutel in de deur zodat de aarde ook toegang heeft tot dit gedeelte van de aarde.
Ik duw de traptreden met kracht naar beneden zodat ik op hogere plekken kan komen en groet mijn collega’s.

PIXEL (Ernest Allardstraat 39/41, Brussel)

Voor de inrichting zorgde de Brusselse ontwerper Charles Kaisin. Hij is vooral gekend om zijn K-bench, een uitrekbare zitbank met honingraatstructuur. Ook met zijn handtas voor Delvaux, zijn porselein voor Royal Boch en zijn chocoladecreaties voor Pierre Marcolini maakte hij indruk. Voor deze bar liet hij zich inspireren door het pointillisme en kunstenaars als Gerhard Richter, Thomas Ruff en de ontwerper Ron Arad. Hij nam een foto van een uitgestrekt landschap, met een weide waarin rode klaprozen bloeien. Die vergrootte hij tot de pixels zichtbaar werden en projecteerde het gebroken beeld op de ruimte. Elke pixel werd één kussentje, in totaal meer dan achtduizend, die muren en plafond bedekken. Zoals Kaisin zelf zegt : ‘Ik hou van de gelaagdheid van de ingreep. Van dichtbij is het een kleurrijk, abstract beeld. Van veraf is het een wazig, maar herkenbaar beeld van een landschap. Het resultaat is ook heel gezellig. De kussentjes zorgen voor een warme uitstraling. Het knuffelgehalte van de muren is heel hoog.’

Schaduwen als referentie voor streetart: Ellis Gallagher

3D streetart: Aakash Nihalani

Advertising street art: 6EMEIA

Paopao: kijk ook eens naar de pinguin-flickrset

Julian Beever

Random: