è tutto qui dentro. il dentro e il fuori.

Anche questa sera la luna è sorta
affogata in un colore troppo rosso e vago,
Vespero non si vede, si è offuscata,
la punta dello stilo si è spezzata.
Che oroscopo puoi trarre questa sera, Mago?

Io Filemazio, protomedico, matematico, astronomo, forse saggio,
ridotto come un cieco a brancicare attorno,
non ho la conoscenza od il coraggio
per fare quest’ oroscopo, per divinar responso,
e resto qui a aspettare che ritorni giorno

e devo dire, devo dire, che sono forse troppo vecchio per capire,
che ho perso la mia mente in chissà quale abuso, od ozio,
ma stan mutando gli astri nelle notti d’ equinozio.
O forse io, forse io, ho sottovalutato questo nuovo dio.
Lo leggo in me e nei segni che qualcosa sta cambiando,
ma è un debole presagio che non dice come e quando…

Me ne andavo l’ altra sera, quasi inconsciamente,
giù al porto a Bosphoreion là dove si perde
la terra dentro al mare fino quasi al niente
e poi ritorna terra e non è più occidente:
che importa a questo mare essere azzurro o verde?

Sentivo i canti osceni degli avvinazzati,
di gente dallo sguardo pitturato e vuoto…
ippodromo, bordello e nordici soldati,
Romani e Greci urlate dove siete andati…
Sentivo bestemmiare in Alemanno e in Goto…

Città assurda, città strana di questo imperatore sposo di puttana,
di plebi smisurate, labirinti ed empietà,
di barbari che forse sanno già la verità,
di filosofi e di eteree, sospesa tra due mondi, e tra due ere…
Fortuna e età han deciso per un giorno non lontano,
o il fato chiederebbe che scegliesse la mia mano, ma…

Bisanzio è forse solo un simbolo insondabile,
segreto e ambiguo come questa vita,
Bisanzio è un mito che non mi è consueto,
Bisanzio è un sogno che si fa incompleto,
Bisanzio forse non è mai esistita
e ancora ignoro e un’ altra notte è andata,
Lucifero è già sorto, e si alza un po’ di vento,
c’è freddo sulla torre o è l’ età mia malata,
confondo vita e morte e non so chi è passata…
mi copro col mantello il capo e più non sento,
e mi addormento, mi addormento, mi addormento…

Francesco Guccini – Bisanzio

che poi i litfiba hanno fatto la cover di questo pezzo e l’hanno chiamata Istanbul

όπως υποσχέθην, συνεχίζοντας από κει που χαμε μείνει

Stairway to home

Τη πρώτη μέρα που έφτασα εδώ έχοντας την μεγάλη μου βαλίτσα παραμάσχαλα, διαπίστωσα με έκπληξη, για να μη πω με φρίκη ότι το σπίτι που θα με φιλοξενούσε για τους υπόλοιπους 2 μήνες (2 μήνες ήταν το αρχικό πλάνο μη κοιτάς που κάτι πήγε στραβά και πρέπει να την κάνουμε στα μισά) βρισκόταν στη κορφή ενός λοφίσκου, και τα σκαλιά που με χώριζαν απ το κατά τ άλλα υπέροχο σπίτι ήταν αμέτρητα. Για την ακρίβεια αργότερα ανακαλύψαμε ότι ήταν μετρήσιμα και ο αριθμός αυτών 128. Εκείνη τη πρώτη μέρα όταν πια έφτασα μετά της βαλίτσας στην κορυφή αναζήτησα ενστικτοδώς λίγο νερό. Τις πρώτες μέρες το ανεβοκατέβασμα ήταν άθλος, και αναγκαίο κακό. Τώρα μπορώ να πω ότι έχω ψιλοσυνηθίσει. Εντάξει δεν κατεβαίνω αν δεν υπάρχει λόγος, μόνο και μόνο για να δοκιμάσω την αντοχή μου. όχι δε θα πω ότι τώρα πια απολαμβάνω τις σκάλες.

the Best ice-cream putter

Αφού κατεβεί κανείς τις προαναφερθείσες σκάλες βρίσκεσαι σε ένα περίεργο πάρκο. Λέω περίεργο γιατί κάτι τέτοιο δε συνηθίζεται στα μέρη μας. Είναι μια ”παιδική χαρά” με όργανα γυμναστικής για ενήλικες. Σε όλη την Ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου μπορεί να συναντήσει κανείς πολλά τέτοιου είδους πάρκα. Οι ντόπιοι τα αγαπούν ιδιαιτέρως, και μεις όταν τα επισκεπτόμαστε περνάμε καλά. Αλλά γιατί τα γράφω αυτά, αλλού θέλω να επικεντρωθώ. Στη μια άκρη του πάρκου υπάρχει ένα αναψυκτήριο. Εκεί ανάμεσα στα άλλα καλούδια μπορεί κανείς να προμηθευτεί παγωτό σε χωνάκι (4 σφαιρίδια παγωτού) προς 1 (ένα) ευρώ. όπως καταλαβαίνεται απ τη πρώτη στιγμή ερωτεύτηκα αυτό το μικρό μαγαζάκι. Ο δε πούτερ, είναι ένας απίστευτος μουστακαλής τούρκος, που για να σου βάλει παγωτό πρέπει να επιμείνεις πάρα πολύ χρησιμοποιώντας τούρκικες λέξεις. Αν και το πρώτο καιρό υποθέταμε ότι είναι ελαφρά αυτιστικός, τώρα που “γνωριστήκαμε” και λεμε κι ένα γεια πετάει και χαμόγελο κάνει και περιποιημένο στήσιμο παγωτού, λέει και “απολαύστε το”. και κάπως έτσι απέκτησε το προσωνύμιο best ice-cream putter (ή αν προτιμάτε σε σωστά αγγλικά, server). σημ. Αν αφού έχετε διαβάσει αυτό το άρθρο, πάτε στην Ιστανμπουλ, αναζητώντας φτήνο παγωτό φοβάμαι ότι θα απογοητευτείτε καθώς το παγωτό στα κεντρικά σημεία της πόλης (τουριστικά) κοστίζει πέντε λίρες, δλδ περίπου 2.5 ευρώ.

Terrorism

Όταν λαμβάνω απροσδόκητο τηλεφώνημα από Ελλάδα και ερώτηση του τύπου “είσαι καλά;” μπορώ να φανταστώ ότι κάτι δε πάει καλά στην Πόλη. Αυτό τον μήνα πολλά και διάφορα συνέβησαν. Μερικές φορές διασκεδάζω όταν διαβάζω τα ελληνικά σάητς. Περιγράφουν τη κατάσταση στη Τουρκία σαν να μιλάν για το Αφγάνισταν και καλλιεργούν την εντύπωση ότι επίκειται εμφύλιος πόλεμος. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια γενικότερη πολιτική αναστάτωση αλλά αυτό δεν επιρεάζει την καθημερινότητα των ανθρώπων παραπάνω απ ότι επιρεάζει τους έλληνες το σκάνδαλο της Ζίμενς για παράδειγμα. Ειδικά εδώ στο Σαριγερ τα νέα φτάνουν πάντα μέσω Ελλάδας. Με λίγα λόγια δε πέρνουμε χαμπάρι για τα όσα τρομακτικά λαμβάνουν χώρα, παρά μόνο όταν μας φτάνουν τα ωστικά κύμματα φόβου των διεθνών μήντια. Όλος ο πανικός έχει ρίξει όπως είναι φυσικό την τουριστική κίνηση εδώ (τρίβουν τα χέρια τους οι έλληνες τουριστοεισπράκτορες). οκ μπορώ να καταλάβω την ανησυχία αλλά δε μπορώ να μη σημειώσω το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται η συγκυρία απ όλους όσους ζουν εδώ. Εμείς ιδιαίτερα είμαστε εντελώς στη κοσμάρα μας. Τις νύχτες δε κλειδώνουμε καν, παρά αφήνουμε ανοιχτές μπαλκονόπορτες να μπαίνει το αγιάζει του βοσπόρου. στο κάτω κάτω αν ανεβεί ο τρομοκράτης ή ο εγκληματίας 128 σκαλιά, με τη κουράγιο μετά θα μας βλάψει (άσε που έχουμε και το Δεμπηστ για ώρα ανάγκης)…

history lessons

Όταν κάθεσαι σ΄ένα τραπέζι με ανθρώπους από 10 διαφορετικά μέρη του κόσμου η συζήτηση δε μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο μόνος τρόπος να κατανόησεις τη διαφορετικότητα είναι να προσπαθήσεις να δείς τις διαφορετικές οπτικές πραγμάτων που θεωρείς δεδομένα. Όταν μιλάς για τις κάστες στην ινδίας, ή για την πολιτική κατάσταση στη πολωνία, για τους αστέγους των ίντερνετ καφέ στο τόκυο, για τον πόλεμο στη Σερβία, για την κατάσταση με τους τούρκους πρόσφυγες στην Αυστρία, καλά δε τελειώνει η λίστα αλλά Το θέμα δεν είναι η θεμάτικη, αλλά η οπτική γωνία. όταν για παράδειγμα συζητούσαμε για τη θρησκεία που επεμβαίνει στη πολιτική η κοπέλα απ τήν Ιαπωνία ήταν μ΄ανοιχτό το στόμα γιατί 1ον κανείς δε δίνει μία για τη θρησκεία ή για την πολιτική στη χώρα της 2ον στην Ιαπωνία δεν μαθαίνουν παρά ελάχιστα για την Ιστορία τόσο τη δική τους όσο και την παγκόσμια οπότε βρισκόταν σε μια παντελή σύγχηση!

όλα αυτά και άλλα πολλά συνέβησαν τον τελευταίο μήνα. πλέον εγκαταλείπω την Ιστανμπουλ και επιστρέφω. και θέλω πριν φύγω να πιω όλον το βόσπορο.

ένας μήνας στην Ιστανμπούλ είναι υπολογίσιμος χρόνος αλλά όχι αρκετός. Χθες χαιρέτισα μπόλικους φίλους που έφυγαν για διάφορα μέρη της γης και μεθαύριο την κάνω κι εγώ. είπα να μοιραστώ δυο τρία φακτς για το καλό.

Sariyer

Τι να πούμε για το Σάριγερ. Το αγαπούμε. Εδώ είναι το σπίτι μας κι αυτό είναι μια πραγματικά ευτυχής συγκυρία. Το Σαρίγερ τα παλιά τα χρόνια ήταν ένα ψαροχώρι ψιλοελληνικό γκέτο κοντά στην Ιστανμπουλ. Με το καιρό άρχισαν διάφοροι εύποροι να χτίζουν εδώ καλοκαιρινές οικίες. Ξύλινα αρχοντικά στις όχθες του βοσπόρου να τα βλέπεις και να εκσπερματώνεις. Η περιοχή είναι μία ώρα απ το κέντρο (λόγω της απερίγραπτης κίνησης στους δρόμους) και πραγματικά μοιάζει να ναι βγαλμένη από κάποια άλλη εποχή. Όλα εδώ κυλάν αργά και νωχελικά. Βόλτες στη παραλλία κανα παγωτάκι καμιά μπύρα στα παγκάκια (αυτό μόνο για μας, γιατί για τους ντόπιους αλκοολ στον δρόμο ισούται με αλκοολισμό και ηθική παρακμή). Στο Σάριγερ τα πάντα είναι φτηνά, καμιά σχέση με τα τουριστικά μέρη της πόλης και ο κόσμος είναι κουλ. Το σπίτι μας εδώ είναι παραπάνω από άνετο και αυτό προσθέτει πόντους στο μέγεθος της λατρείας μας για το μέρος. Αρε Σάριγερ πολύ θα μου λείψεις.

αυτή είναι η θέα το σπιτιού.

The Beast

Έχοντας το προνόμιο να μένω σε δωμάτιο μόνος μου όπως προστάζει η κοσμική δικαιοσύνη που διέπει το σύμπαν (…) έπρεπε να ανεχτώ δύο σημαντικά προβλήματα. 1 Το δωμάτιο μου είναι ανήλιαγο ενώ όλο το σπίτι βλέπει βόσπορο. 2 το δωμάτιο μου βλέπει στο σπιτάκι του Δε Μπιστ. Συμπαθές (?) τετράποδο που όταν γρυλίζει ακούω ήχους της κολάσεως και κάθε φορά που πάει να με πιάσει ο γλυκός ο ύπνος γαυγίζει μανιασμένα. Για να ξεπεράσω την σκυλοφοβία μου έκανα αρκετές απόπειρες προσέγγισης με μικρά αποτελέσματα. Το δεμπιστ το χώριζε ένα μικρό παραπέτασμα από το ανοιχτό μου παράθυρο κάτι που με έκανε να περιμένω τη μέρα που θα ξυπνήσω με τον μικρό τριχωτό μου φίλο στην αγκαλιά. Εκτός των άλλων η μυρωδιά του Δεμπιστ έμπαινε στο δωμάτιο κάθε φορά που άνοιγα τα παράθυρα και κατακαθόταν πάνω στα πράγματά μου.

Turkish Tea

Παλιό και αγαπημένο εδώ έθιμο η πόση ανά τακτά διαστήματα μικρής ποσότητας μαύρου Τσαγιού. Το περίφημο τουρκτσάι σερβίρεται σε ποτηράκια σχήματος τουλίπας και συνοδεύεται από κύβους ζάχαρης και αμανεδιάρικη διάθεση. Στο σπίτι πάντα ο Βραστήρας ήταν σε λειτουργία κι έτσι η πρόσβαση στο περι ου ο λόγος εκχύλισμα ήταν εύκολη. πίναμε τον πρώτο καιρό τσάι σε μεγάλες ποσότητες, εκεί στο μπαλκόνι δίπλα στο κήπο να πιεις ένα τσάι να ρεμβάσεις λίγο στον Βόσπορο. Ε δεν είμαι φαν του τσαγιού, οπότε μετά το 15θημερο βαρέθηκα κι αλλαξοπίστησα σε ΝεςΚαφέ ατέλειωτη ευχαρίστηση. αλλά ήπια πολύ νεςΚαφέ το τελευταίο καιρό, πολύ όμως.

Music

Όσο είμουν στην ένδοξη και πολυτραγουδισμένη Αθήνα, έχοντας μειώσει την κατανάλωση τηλεοπτικού προϊόντος σε πρωτοφανή για το ιστορικό μου επίπεδα και απέχοντας από τις εστίες μπουζουκοπόπ μόλυνσης κατάφερα να φέρω τον οργανισμό μου σε υψηλά επίπεδα αποτοξίνωσης από Νικοκουρκουλώνια, Βανδίνια και λοιπά ραδιενεργά απόβλητα. Φευ εδώ τα λούστηκα όλα δυο και τρεις φορές. Η τουρκικη μουσική είναι τα άπαντα του Φοίβου και του Καρβέλλα με λίγο περισσότερο ανατολίτικο πάθος. και είναι παντού. Εδώ θα πρέπει να εξωμολογηθώ μία αμαρτία που φέρω βαρέως. Μετά από έναν μήνα συνεχούς χρήσης αποκλειστικώς αγγλικής γλώσσας για κάθε επικοινωνιακή ανάγκη είχα αρχίσει να νιώθω μια πρωτοφανή επιθυμία να μιλήσω την μητρικήν μου. Φοβόμουν ότι αν το επιχειρούσα θα είχα χάσει πια βασικές γλωσσικές δεξιότητες και ότι όταν άνοιγα το στόμα μου πίσω στα πάτρια εδάφη από μέσα θα φτερούγιζαν γκρίκλις kalimera kalispera, gamo ti panagia mou. Έτσι μια νύχτα, σε ένα από τα μπαρ του Ταξιμ ακούω αιφνιδίως το άσμα “γλύκα γλύκα” της κυρίας Κέλυς Κελεκίδου, και χωρίς δεύτερη σκέψη αρχίζω να τραγουδώ. ντρέπομαι και ζητώ την κατανόησή σας

Language

Όπως προανέφερα η γλώσσα που χρησιμοποιούσα τον τελευταίο καιρό για όλες τις επικοινωνιακές μου ανάγκες ήταν η αγγλική. Αλλά όχι ακριβώς αγγλική. ένα σλαβοιαπωνικοινδικό κράμμα απλοποιημένων αγγλικών. Φαντάσου 15 λέξεις σε διαφορετική σειρά κάθε φορά με μπόλικη μπόντυ λένγκουεητζ και εκφραστικές γκριμάτσες. Τελικά τον βρήκαμε τον μπούσουλα στην επικοινωνία μας και όλοι πιστεύαμε ότι τα αγγλικά μας έχουν βελτιωθεί αισθητά. και τότε ήρθε ο αλήτης ο Λονδρέζος. ο πρώτος διάλογος γεμάτος ψυχικό άλγος. 3 στις 5 λέξεις χαμένες στη μετάφραση. Μίλα ΑΡΓΑ και ΚΑΘΑΡΑ, ανοιχτό στόμα πληζ. Που να το φανταστούμε όλα τα βαλκανόπαιδα που μιλούσαμε τα αγγλικά με τα γάργαρα Ρω και τα παχυά Λαμδα μας το κακό που θα μας έβρισκε. Ευτυχώς όπως έχει πληροφορήσει το πόπολο ο φίλτατος Θρωγξ έμαθα πέντε πράμματα στα πολωνικά στα ινδικά στα Σέρβικα και στα τούρκικα και δε θα γυρίσω πίσω ξύλο απελέκητο (όσον αφορά τα γλωσσικά τουλάχιστον ζητήματα)

τουμπύ κοντίνηουντ…

μετά από πολύ κόπο και αρκετές λίβρες δάκρυα κατάφερα να κάνω αυτό το τουρκόφωνο και καθόλου συνεργάσιμο πισί να μιλήσει την Ελληνικήν.

Η Ιστανμπούλ είναι μια πόλη χτισμένη πάνω σε ένα γιγάντιο μουνί. όλοι όσοι έρχονται πρέπει να παραδωθούν στη θυλική της διάθεση, κι αν δεν είναι διατεθιμένοι τότε τα αρώματά της πολλής θα αναλάβουν να τους μυήσουν βίαια. Δεκάδες μιναρέδες φαλοί προσπαθούν να την ορίσουν, αλλά η προσπάθεια είναι σχεδόν αστεία. γιατί απλά η πόλη είναι ανεξέλεκτη. οι δρόμοι της γλυστράν από ένα παχύ στρώμα οιστρογόνων- γι αυτό θα εφιστούσα τη προσοχή σε άτομα που χρησιμοποιούν το πέος τους σαν πυξίδα είναι πολύ πιθανό να χαθούν. το να χαθείς είναι πολύ εύκολο. Η μήτρα της πόλης έχει εγκυμονύσει εκατοντάδες φορές και έχει διασταλεί επικίνδυνα. τώρα κάποιοι ντόπιοι λεν πως η μαύρη θάλασσα εγκυμονεί έναν πλανήτη έτοιμο να ξεμυτήσει σε μερικές χιλιάδες χρόνια.

γι όλους τους παραπάνω λόγους αγαπάμε τη νύχτα στην Πόλη.

THE STUPID TURIST’S GRAFFITTIES ARE ILLEGIBLE EXEPT THAT GREAT K+R COUPLE

It dates 21th century