Ne-am mutat! Dap, ne-am mutat in casa cea mare si spatioasa luata prin programul mirobolant “Prima casa”…insa cand am semnat contractul de cumparare nu m-am gandit niciodata la trecerea de la Cismigiu la Drumul Taberei (stiu sunt femeie desteapta ; totul se rezolva nu?)

…pana in prima zi cand am ajuns in fata blocului cu restul de cateva gentute – evident ca pentru cei 20 de saci de haine si incaltari si …multe altele am angajat o firma de relocare – si m-am lovit de primul fenomen “foamea dupa locuri de parcare”. M-am conformat (ca doar nu vreau sa ma cert cu vecinii asa devreme ) si am gasit un mic loc de parcare in “za far-far away land”…de scara blocului

Dupa despachetari m-am lovit de al doilea fenomen “borcane la tevi”…toata instalatia de apa = praf pulbere fina! Apartamentul super aranjat, insa quiz-ul era: cum tii apa ce picura din tevi departe de parchetul cel nou? Am chemat 2 instalatori…care s-au facut nevazuti pana am dat de un al treilea care si-a facut curaj si a remediat fenomenul

In saptamana dupa mutare, obisnuita ca la Cismigiu , unde ma trezeam la 9, la 9,20 ieseam din casa iar la 9,30 eram in birou; m-am trezit ca o floricica dupa ritual si la 9,20 ieseam pe usa…cand am dat peste fenomenul “puhoi de masini” …la 10 ma apropiam de Razoare si in timp ce ii dadeam un sms sefului meu, cum ca intarzii, l-am si pocnit pe cel din fata- Matiz-ul lui n-a patit nimic…doar l-am auzit urland pe geam “femeie proasta!”…ma rog, am mai invatat cateva scurtaturi de dus-intors si s-a rezolvat + ca ma trezesc la 7,30

Ieri am avut o zi grozava, cu o seara si mai si…pana am parcat (“in za far-far away land” )…si pe poteca dintre blocuri surpriza! – teava sparta = poteca inundata!…si uite asa am luat-o eu pe aratura (aka mocirla care tine loc de gradina, de langa bloc)…inca ma chinui sa resuscitez cismulitele

Vroiam sa scriu acest post de pe notebook-ul meu , la o tigara , la bucatarie…dar exista si aici un fenomen “weak Vodafone signal”, adica dupa 20 de minute de incercari am inteles ca nu ma pot conecta la internet prin stick-ul meu Vodafone…nooooo chance!

Iar cireasa de pe tort, la toate aceste aventuri “in za suburbs” : aproape in fiecare seara, cand ma apropii de casa , se gaseste cate un specimen, care asteapta si el la semafor pe o banda de langa, sa faca la mine precum o maimuta drogata la circ…cred ca in lumea lor neinteleasa tine loc de flirt…

Bottom line : “You can take me out of Cismigiu, but you cannot take Cismigiu out of me!”…da! stiu ca este o replica de-a Mirandei din SATC

Gunakan layanan domain, hosting, website desain unlimit tercepat dan praktis

Mic sondaj de 10 noaptea – ce credeti e sau nu civilizat sa mananci intr-un metrou aglomerat? Caz (real) din seara asta. Domn supraponderal (putin spus), alti cativa zeci de oameni de jur imprejurul lui, eu, cumva pe un scaun, cumva in dreptul lui. El, cu o mega-fantastica punga de covrigi. Uf.. asa am zis si eu, bine ca nu e shawarma (n-am stiut niciodata cum se scrie)..si totusi, scoate un covrig si-l manaca voluptos. Eu ma scutur de firimituri si ma gandesc ca n-o sa manance toata punga. A mancat toata punga. Noi am vazut, am mirosit, am auzit si am simtit alaturi de el fiecare muscatura.

Azi e ziua cea mare. Eu si Nick ne-am hotarat ca e timpul sa ne specializam si prin urmare o sa cautam niste cursuri la seral de meserii. Eu ma fac instalator si el electrician. Si daca gasim si niste ore pe weekend ca sa ne eficientizam timpul, n-ar strica nici montator de termopane, dulgher, specialist in dat gauri si altele. In ritmul asta, n-o sa mai invat sa gatesc niciodata, but who need food when you can build your own table? Nu ziceam eu mai acum cateva posturi ca “specialization is for insects?”. Asta am vrut, de asta am avut nevoie.

La masa de pranz m-am jucat cu colegele de-a “ce nationalitate zici ca as avea eu daca m-ai vedea pe strada?”. Ce credeti c-am fost eu? N-o sa ghiciti in veci. Artista evreica. )) Mie mi-a placut. O fi de la nas. Macar sa nu zic ca m-am tarat degeaba prin copilarie cu porecla “the big nose” dupa mine.

In weekend plecam din oras. O sa mai urmeze poze. Sper sa nu-mi gasesc pisicile inecate in apa din calorifere (sau conform spuselor lui ne-a specialistu 250 mii pen’ 5 minute “toata apa din cartier va ajunge la tine’n casa”). Vb lui Scripi, daca stateam in Constanta ce faceam? Faceam marea mea la mine-n casa. In loc de Mamaia si Tataia botezam plajea mea simplu: PLAJA MEA. Desigur ca ar fi fost oarecum impracticabila din cauza de pisici si castelele lor in nisip dar macar puteam sa zic ca am si eu ceva.

Hai ca v-am lasat ca rad eu rad da caloriferu pica si stii cum e, umezeala te trage la spate.

Seara buna!

Sa fiti veseli!

Vrei sa’ti satisfaci nevasta? Cumpara saltea relaxa-asa îi persiflau copiii de la blocu meu pe tinerii insuratei susceptibili de actvităţi domestice din cele mai generatoare de semne de întrebare şi surâsuri cu subînţeles….

Acum creativii de la o agentie oarecare de publicitate s’au gindit sa faca un pustiu de bine si sa propuna un triunghi conjugal compus din :

ea, el si:

• instalator • sudor , • zugrav sau clasicul gradinar(ce totally sandra brown sună!!! belax)…pe alese.

pentru ca unde’s doi puterea creshte! Si nu mai puterea!!

Subtil de tot, clasa muncitoare ajunge in Rai acolo unde cele mai apetisante bucăţele isi dezgolesc pulpitele si vibreaza cu rochia uda necesitând asistenţă tehnică de urjenţă!! Deh…noroc de cei cu profesionala.! Siiiii ghinion curat pentru academicienii ţării care nu mai au cui recita atit de frageda te+asemeni cu floarea alba de ciresh..si ca un înjer intre oameni calea vietii mele …..YES!YES!YES! (întelegeţi că finalul a fost unul fericit,da!?)

deeeeesi eu una imi pot imagina fără prea mari eforturi şi un telectual aplecat sa descifreze meandrele concretului  cercetând atent,cu interes ştiinţific  nedisimulat , ravina dintre clitoris si metafizica, vb lui nea gelu voican voicuescu.

În Capitală, anul trecut, au fost cele mai mari salarii, potrivit Comisiei Naţionale de Prognoză. Pentru a vedea evoluţia veniturilor în acest an, Libertatea a realizat o amplă anchetă în toată ţara. Am întrebat zeci de angajaţi din mai multe domenii de activitate ce salarii au, pentru a vedea, prin comparaţie, în ce zonă a ţării se câştigă cel mai bine.

Coafeze
Bucureşti Gina Mihai, 28 de ani, 2.000 de lei	Prahova A. Matei, 44 de ani, 1.200 de lei	Sibiu A. Albureanu, 26 de ani, 1.500 de lei	Botoşani Angela Gavril, 35 de ani, 800 de lei	Dolj Elena Bălan, 21 de ani, 650 de lei	Suceava M. Pihureac, 32 de ani, 1.500 de lei
Vaslui A. Iancu, 35 de ani, 750 de lei	Buzău Petruţa Adam, 39 de ani, 550 de lei	Constanţa Petruţa Baciu, 38 de ani, 1.200 de lei

Farmacist
Bucureşti Maria Cinski, 54 de ani, 1.500 de lei	Vaslui Ana Beinat, 30 de ani, 1.200 de lei	Sibiu D. Părăvan, 40 de ani, 1.500 de lei	Botoşani Rodica Bălan, 40 de ani, 1.300 de lei	Dolj O. Dumitrescu, 38 de ani, 1.100 de lei	Suceava Elena Arsene, 46 de ani, 1.800 de lei
Prahova Ivan Tudor, 36 de ani, 1.500 lei	Buzău J. Codreanu, 41 de ani, 800 de lei	Argeş M. Morariu, 35 de ani, 900 de lei

Salubritate
Bucureşti Lilică Beteu, 53 de ani, 650 de lei	Prahova V. Alexandru, 40 de ani, 900 de lei	Sibiu Vasile Mihai, 28 de ani, 700 de lei	Buzău A. Dumitrache, 38 de ani, 650 de lei	Suceava Mihai Pricop, 34 de ani, 630 de lei	Braşov M. Gândac, 26 de ani, 600 de lei
Galaţi C. Dumitraşcu, 31 de ani, 1.100 de lei	Argeş Maria Vlada, 34 de ani, 1.180 de lei	Vaslui Ionel Mantog, 45 de ani, 570 de lei

Zugrav
Bucureşti Ticu Zlătaru, 29 de ani, 1.500 de lei	Prahova George Vlaicu, 28 de ani, 2.000 de lei	Buzău C. Vasile, 45 de ani, 700 de lei	Botoşani Florin Arion, 20 de ani, 750 de lei	Dolj M. Petrescu, 40 de ani, 700 de lei	Suceava C. Axinte, 38 de ani, 630 de lei
Vaslui M. Chiriac, 26 de ani, 1.000 de lei	Braşov M. Amaricuţei, 38 de ani, 1.000 de lei	Galaţi C. Chelariu, 29 de ani, 1.500 de lei

Paznic
Bucureşti G. Grigore, 54 de ani, 500 de lei	Prahova Grigore Vişan, 54 de ani, 850 de lei	Sibiu Ioan Oltean, 61 de ani, 700 de lei	Buzău Manole Florea, 58 de ani, 250 de lei	Botoşani R. Crâşmaru, 42 de ani, 550 de lei	Dolj Petru Truşcă, 61 de ani, 500 de lei
Suceava P. Grămadă, 52 de ani, 630 de lei	Galaţi B. Mărăcine, 28 de ani, 650 de lei	Vaslui D. Ştefan, 46 de ani, 750 de lei

Şofer
Bucureşti Mihai Dorcu, 47 de ani, 1.500 de lei	Prahova Maria Teodor, 45 de ani, 1.500 de lei	Sibiu C. Constantin, 50 de ani, 2.100 de lei	Buzău Florea Roşca, 57 de ani, 1.000 de lei	Botoşani Ciprian Ianga, 30 de ani, 750 de lei	Dolj G. Gargaliu, 46 de ani, 830 de lei
Suceava S. Jesan, 58 de ani, 1.250 de lei	Vaslui Mihai Helciug, 47 de ani, 750 de lei	Braşov I. Sdabotin, 40 de ani, 1.200 de lei

Vânzător
Bucureşti M. Dorobanţu, 22 de ani, 700 de lei	Prahova Ileana Coman, 42 de ani, 1.000 de lei	Sibiu Aura Dumitru, 24 de ani, 2.400 de lei	Buzău A. Plăiaşu, 41 de ani, 600 de lei	Argeş Camelia Her, 45 de ani, 620 de lei	Dolj M. Dragomir, 43 de ani, 520 de lei
Suceava Nicola Dinică, 49 de ani, 1.000 de lei	Braşov M. Asurdoaie, 25 de ani, 800 de lei

Contabil
Bucureşti Mircea Z., 36 de ani, 1.700 de lei	Prahova A. Marinescu, 41 de ani, 2.000 de lei	Sibiu D. Dumitru, 24 de ani, 1.200 de lei	Buzău Cristiana Ilea, 38 de ani, 1.100 de lei	Botoşani M. Podovei, 30 de ani, 1.500 de lei	Argeş Maria Bondoc, 35 de ani, 1.200 de lei
Braşov M. Obancea, 35 de ani, 1.400 de lei	Dolj Gabriel Stroie, 33 de ani, 700 de lei	Suceava Doina Evuleţ, 53 de ani, 1.200 de lei	Vaslui Dănuţ Adan, 47 de ani, 1.200 de lei

Instalator
Bucureşti Ionel Chircu, 55 de ani, 1.050 de lei	Sibiu L. Farkaş, 38 de ani, 1.500 de lei	Buzău Ion Toma, 40 de ani, 630 de lei	Botoşani C. Vizitiu, 28 de ani, 600 de lei	Vaslui S. Croitoru, 29 de ani, 900 de lei	Galaţi Aftinia Sârbu, 43 de ani, 1.000 de lei

Cizmar
Bucureşti G. Adochiţei, 57 de ani, 1.500 de lei	Prahova Florin Andrei, 47 de ani, 1.100 de lei	Sibiu A. Mărginean, 34 de ani, 600 de lei	Botoşani Mihai Drăghici, 49 de ani, 500 de lei	Dolj Fănel Anghel, 47 de ani, 500 de lei	Suceava D. Ursaciuc, 31 de ani, 800 de lei

Ospătar
Bucureşti Cătălin Pascu, 33 de ani, 2.500 de lei	Buzău Elena Bălan, 59 de ani, 550 de lei	Argeş Cristina Ghencea, 22 de ani, 1.000 de lei

Ceferiştii, lefuri pe jumătate

Pentru a nu depăşi bugetul de care dispune, conducerea de la CFR Marfă a hotărât să reducă la jumătate timpul de lucru al angajaţilor. Asta se va resimţi direct în veniturile a aproximativ 17.000 de angajaţi, care vor lua în următoarea perioadă doar jumătate din salariu. “La Marfă, am luat o hotărâre de bun-simt, de a reduce, conform Codului Muncii, durata timpului de lucru cu 40%. Corespunzător timpului lucrat va fi şi salariul”, a declarat Constantin Axinia, subsecretar în Ministerul Transporturilor. În plus, alţi aproape 4.000 de ceferişti ajunşi la vârsta pensionării vor fi obligaţi să părăsească serviciul, chiar dacă ar vrea să mai lucreze. Altfel ajung şomeri prin desfiinţarea posturilor.

Sursa Libertatea

Ziua a inceput bine. Trezirea la 6, cu pleoapele umflate cat niste rosii cherry datorita unei dragute infectii cu deliciosul nume de blefarita. La ora 6.30 dimineata, imbracata cu noii mei pantaloni kaki si incaltata cu papucii roz pufosi, m-am asezat la masa din bucatarie ca sa mananc paine prajita cu unt de arahide. 10 minute mai tarziu constatam ca stateam cu picioarele intr-o mare balta care pornea de sub chiuveta, se insinua pe dupa aragaz si se sfarsea sub masa, direct in papucii mei roz si urcand in sus catre marginile pantalonilor kaki. Ce poti face la 6.30 dimineata cand constati ca picura teava de apa calda, decat sa pui prosoape si bureti in zona respectiva si sa pleci linistita la serviciu, cu pantalonii uzi, inaltand rugi fierbinti catre divinitate sa limiteze dezastrul pana dupa-masa cand poti chema un instalator?

Ziua a continuat si mai bine. Un furnizor nu stie sa deschida un simplu zip  cu grafica pentru niste ambalaje. Colegul de la DTP intarzie de 2 ore si nu raspunde la telefon. O ziarista de la o importanta publicatie economica vrea o declaratie de la directorul general in 30 de minute, iar sefu’ este plecat de la birou, cu telefonul inchis, deci trebuie sa raspund in locul lui si sa inalt din nou rugi catre divinitate sa nu fi zis prea multe prostii care vor aparea a doua zi in ziar sub numele lui.

Vizualizez cum acasa balta se mareste, iar vecinii de dedesubt mor inecati.

Ziua de lucru se termina glorios, cu mine fugind de la birou cu 2 minute mai devreme ca sa prind autobuzul care ma duce la metrou. Soseaua, neobisnuit de libera. Ajung la Pipera in 5 minute si ma gandesc ca poate totusi apuc sa-mi salvez vecinii. Ma arunc pe un scaun in metrou si ajung la statia Aurel Vlaicu. De aici, lucrurile incep sa mearga rau, foarte rau. Usile metroului nu se deschid timp de 5 minute, se ia si lumina. Niciun anunt. Se deschid usile intr-un final, pasagerii de pe peron urca, se inchid usile. Stam asa 10 minute. Metroul pufaie si zornaie, dar nu pleaca din loc. Niciun anunt. Se deschide o usa de la capatul metroului iar paznicii ne invita sa iesim afara. Stam pe peron 10 minute, fara sa ne dea nimeni nicio explicatie. Auzim apoi o voce de tanti care ne zice ca metroul spre IMGB pleaca de la linia cealalta. Ne bulucim in metrou, mai-mai sa nu mai incapem. Metroul porneste si suntem anuntati ca urmeaza statia Aurel Vlaicu. Mda. No problem, ne prindem si singuri ca nu putem sa plecam de la Aurel Vlaicu si sa ajungem tot la Aurel Vlaicu. Ajungem la Aviatorilor. Conductorul ne zice ca trebuie sa coboram si sa ne urcam in metroul de la linia cealalta. Iesim toti, moment in care usile metroului din fata noastra ni se inchid in nas. Pasagerii mai needucati huiduie si forteaza usile sa nu se inchida si astfel reusim sa patrundem in interior. Se inchid usile si ni se comunica: “Urmeaza statia Aurel Vlaicu”. Lumea intra in panica. Ce dreaq, ne intoarcem?! Mergem o statie si constatam usurati ca am ajuns la Victoriei. Acolo, demonstratie pe peron, nu alta. Pasagerii disperati se napustesc peste noi si ne fac chisalita. Conductorul, plictisit si slightly irritated, ne someaza sa lasam usile sa se inchida, tarani ce suntem. Intre Victoriei si Romana suntem anuntati, pe rand, ca urmeaza statiile Aviatorilor si Victoriei, dar pana la Universitate banda cu anuntul reuseste sa ajunga la zi. Deja nu mai reactionam la anunturile gresite, fiind preocupati sa ne mentinem in viata si sa respiram cu nasurile bagate in umerii si piepturile celor din jur. Ajung la Tineretului la ora 18:00. Nici nu e rau, 50 de minute 7 statii, un nou record personal. Ce, daca mergeam pe jos, ajungeam mai repede?

Pe drum, vizualizez cum vecinii de la toate etajele de dedesubtul apartamentului meu au murit inecati.

Acasa, realitatea nu este departe de viziunea mea. Teava nu mai picura, ci curge, cotele apelor bucatariei au ajuns pe alocuri la 2cm, iar covorul probabil nu se va mai usca niciodata. Transpirata, nervoasa, cu ochii rosii care ma mananca, ma apuc sa strang apa cu buretele in lighean, asteptand instalatorul si dorindu-mi sa fiu undeva, intr-un ashram in India, unde nu exista apa curenta sau metrou si nu-i pasa nimanui daca iesi din chilie cu pantalonii kaki uzi. Instalatorul vine, imi opreste apa la bucatarie si ma anunta ca trebuie schimbate racordurile si nu ma costa decat 30 de lei. A, deci nu e asa grav precum pare. Azi se rezolva. Covorul nu cred ca mai poate fi salvat, pentru ca nu pot sa-l scot singura de sub frigider si dulap, asa ca il las sa se usuce cum si daca o vrea el.

Odata instalatorul plecat, apa stransa si cimentul aproximativ uscat, stau lesinata pe canapea cu comprese pe ochi si realizez ca sunt singura pe lume. Dar macar mi-am salvat vecinii de la inec.

Stiu cat de greu sunt de gasit instalatorii,  am trait-o pe pielea mea.

Ce astepti de obicei de la un instalator?Eu una : sa fie cat mai operativ, sa-mi ofere garantie pe lucrarea pe care o face si sa practice preturi cat mai mici, hai sa zicem rezonabile.

Dupa cateva incercari, apeland la cativa instalatori, am dat peste echipa Mihaela si Liviu, cu o experienta de peste 10 ani in domeniu. Efectueaza lucrari in Bucuresti si in afara. Ca locatie stau in Rahova, asta in cazul in care aveti nevoie urgent de cineva si sunteti din cartier.

Numarul de telefon la care ii puteti gasi este:  076 -857-  1454.

Eu vi-i recomand cu caldura

Continui povestea caselor cu o noua casa. Casa in care stau. Aventura in noua casa are, in continuare, un iz de western salbatic. Noroc ca n-am nicio fobie cu armele, ciocatele si rotocoalele de praf. Furnicile, sunt si ele prietenoase si nu ne viziteaza prea des.

In timp ce se naste povestea mea, Nick spune ca nu-i fain subiectul si ca n-o sa intereseze pe nimeni ca noua ne curg tevile. Totusi, imi asum acest risc, in primul rand pentru ca modul in care o sa spun povestea s-ar putea sa fie suficient de atractiv, si in al doilea rand, cel mai important, pentru ca aici este locul unde eu scuip lucruri. Si stiti cum e, cand iti vine .. e cam greu sainghiti la loc.

Incepem aventura. Ce am in minte este imaginea unei casute de lemn, undeva in desertul Texan, usor izolata, in o oarecare stare de semi-paragina, cam cum si-a gasit Dr. Queen viitoarea casa cand s-a mutat in oraselul ala abandonat unde ii era sortit sa fie un fel de Maica Tereza si sa-si cunoasca iubirea vietii, respectiv pe Scully. Desigur, eu nu vreau sa cunosc niciun Scully de Pta. Muncii. Desigur, casa noastra nu-i de lemn. Cel putin asa cred. Desigur ca Bucurestiul nu se compara cu desertul texan. Si desigur ca eu ma pricep doar la identificat boli nu si la vindecarea lor.

Si totusi, si noi, la fel ca si Dr. Queen ne-am descoperit veleitatile de gospodini si ne-am apucat de reparatii. Desigur ca in lumea moderna, toate astea se intampla mai repede, mai eficient si in general mai bine decat daca am fi trait pe vremea aceea. Atat doar, ca trebuie sa incepeti cu o lovitura masiva la cap, creierul mic spre stanga, nu prea mult, dar suficient cat sa va vina inspiratiao bolnavia.

Daca nu stiti cum se face cu casele de genul celei din poveste, transcriu mai jos reteta:

se ia un zidar reprofilat in instalator si se pune la treaba, la foc foarte mic si care-va-sa-zica lent, in doua dimineti consecutive ca sa nu se strice. Se supravegheaza pentru eventuale arteziene de apa prin casa. Se insista pe langa proprietar ulterior esecului primului ingredient. Se livreaza de la magazin si al doilea ingredient, care de data asta are stampila cu INSTALATOR PE BUNE si, pe deasupra, o carte de vizita. Se iau aceste ingrediente principale si se pun pe aragaz amestecand incet. Cand s-au copt si este apa peste tot in bucatarie, se scot de pe foc, se orneaza cu doua prize stricate, doua clantze blocate si niste cabluri de curent innodate si se baga la frigider. Atentie insa, frigiderul se dezgheata singur o data pe saptamana asa ca va rugam a consuma prajitura cat mai rapid.

Pofta buna!

(PS. Scuzati absenta – I was busy cooking :p )

(PPS. N-am nimic cu maestrii din poveste si le multumesc pentru efort si promptitudine)

Czym jest “CB Model Pro”?

CB Model Pro to program do modelowania (3D oczywiście). Dość ciekawy. Działaniem przypomina Wings3D. Modelowanie zaczynamy od małej, prostej bryły np. sfery, a kończymy na ładnym modelu np. hełmu.

Więc w czym problem?

Wszystko prezentuje się ładnie. Szkoda, że nie działa. Starsze wersje programu dawało się pobrać, lecz instalator najnowszej zwraca błędy (na IE, FF, Chrome) lub nie daje się pobrać (Opera).

Miałem sobie Windowsa XP. Od bodaj tygodnia. Był już ładnie skonfigurowany, działał. No ale nie samym Windowsem człowiek żyje, więc postanowiłem wgrać coś normalnego. Chciałem wybrać jednak ciut trudniejsze distro. Pierwej wybór padł na Gentoo. Byłem pewien, iż mam Gentoo GTK+ installera, ale tak nie było. Była to płytka przygotowana do robienia ręcznie stage. Szkoda mi było się tym nie pobawić, więc zrobiłem sobie cfdiskiem partycje pod jakieś inne distro.

Wystartowałem PLD. Przygotowałem plik konfiguracyjny, przy pomocy którego installer instaluje system. Wypluł brak /dev/sda3 (partycja pod /). WTF? Okej, jeśli nazywasz sobie to inaczej – spoko. Podmieniłem w pliku konfiguracyjnym linijkę na /dev/hda3. Wypluł błąd. WTF? Przeszukałem folder /dev i okazało się, że nie ma tam nic wskazującego na to, bym posiadał jakikolwiek dysk.

Wtedy pomyślałem sobie, że PLD ssie

Wrzuciłem do czytnika płytę z Ubuntu Server. Upierał się, iż nie mam żadnej partycji na dysku (podobnie jak wtedy, kiedy Mandriva Extereme rozwaliła mi “logiczny system plików”).

Pomyślałem sobie – raz kozie śmierć i zainstalowałem Slamda64. Tak, zainstalowałem. Nie mam pojęcia jak to zrobiłem (przecież partition table był broken). Po krótkich wojażach z tym OS-em zachciało mi się jeszcze Ubuntu na dysku. Wrzuciłem normalną wersję, z instalatorem w GTK+ i okazało się, że nie widzi mi partycji.

Nice, nice, nice. Okazało się, że, nie wiem kiedy, rozwaliła się tablica partycji, co jest równoważne temu, co nazywałem kiedyś “rozwaleniem logicznego systemu plików”. LILO działał bardzo sprawnie i bootował mi oba systemy (Win XP i Slamd64). Wbiłem się na Winzgrozę i odpaliłem programik testdisk:

“Odzyskałem” przy jego pomocy tablicę partycji. Musiałem wybrać ręcznie która partycja jest Primary, która Logical, a która Bootable. Okazało się, iż wszystkie partycje Winzgrozy muszą być podstawowe. Było ich aż 3, więc zawalały prawie całą tablicę partycji, czego efektem było to, iż musiałem wykluczyć partycję sda3 (root Slack’a). Taką tablicę kazałem wpisać do dysku. Było dość zabawnie. LILO uruchamiał Slack’a, Slack sam siebie widział, ale za to jakikolwiek inny system nie widział partycji sda3. Normalnie widmo. Pomyślałem jednak, że nie będę działał w ten sposób, bo to po prostu głupie. Wpadłem na pomysł, aby pogrzebać trochę w tych partycjach windowsowych. Żaden, podkreślam, żaden program nie był w stanie zamienić partycji Windowsa na logiczne. Nawet ten ah i oh Partition Magic. Zabawiłem się więc z gParted. Okazało się, iż partycje Windowsa są rozszerzone. Pojęcia nie miałem dlaczego. Przekopiowałem dane na partycje zrobione w innym miejscu dysku, po czym wywaliłem extend, w jego miejsce utworzyłem nowe partycje i przerzuciłem dane z tamtych na nowe. Trwało to troszkę czasu. Warto by tu wspomnieć, iż przy kopiowaniu danych, w przypadku FAT32 kopiowana była cała zawartość partycji (nawet jeśli tam nic nie było), a w przypadku NTFS była kopiowana jedynie rzeczywista zawartość. Mówiąc na moim przykładzie – partycja FAT32 była zajęta w ~ 50. %, jednak było kopiowane aż 25GB, czyli tyle, ile zajmuje ona na dysku. Partycja NTFS miała ~ 30GB, a kopiowany był jedynie ~1GB. Czyli nie taki ten NewTechnology zły.

Zachowałem wszystkie zmiany. Skasowałem Slamda. Wrzuciłem sobie pliki z /usr/lib/grub na dysk C, po czym skompilowałem GRUB-a, ówcześniej pisząc plik menu.lst

Nic to nie dało. Winzgroza uparcie trawała przy swoim. Pomimo skasowania extendu, pozwoliła mi utworzyć dla Ubunciaka bodajże jedynie 3 partycje.

Uruchomiłem sobie cfdisk, sformatowałem dysk, utworzyłem ręcznie partycje (jedną Primary i, jak na razie, 6 Logical), wgrałem Ubunciaka. Ubunciak działa. Za jakiś czas spowrotem wgram Windowsa XP, a później spróbuję Slamda.

Mam co robić w te święta.

Zici profesionist si te gandesti la unul care isi face treaba cum trebuie. Unul priceput. Profi…, nu? Pliiiin de profesionalism. Stie meserie.

Ca sa nu existe confuzie si eu tot la ei m-as referi. Numai ca acestia sunt foarte greu de gasit sau foarte scumpi si usor de gasit sau orice alta combinatie nefasta pentru cautator.

Binenteles ca acest neajuns se datoreaza tot lui Ceausescu. Dupa ani de glorie in care fiecare stia exact ce trebuie sa faca si facea ce stia pentru ca avea unde sa practice si unde sa locuiasca, chiar daca era la MD, a venit privatizarea, disponibilizarea, deprofesionalizarea, reincadrarea…

Tot personalul din fabrici si uzine care s-a vazut in strada cu o meserie ce nu mai avea cautare a incercat sa se reintegreze in sistemul de munca cum a putut. Asa au aparut imbogatitii peste noapte care au avut ceva informatii si au profitat de ele, comerciantii de toate felurile (cei mai multi) care au adus societatea de productie, impreuna cu noi restul, la una de consum, mesteri reprofilati, somerii, gura casca-i, etc.
Sa-i notam din fraza de mai sus pe mesteri si sa trecem mai departe.

Acum, avand posibilitatea liberei alegeri, tinerii se indreapta catre meserii profitabile fie ca necesita studii superioare sau nu.
Iata cum in invatamantul romanesc, desi nimeni nu invata, publicitatea negativa atinge in fiecare an cate un apogeu cu perlele, umflate uneori de dragul rasului, de la bac, exista inflatie de diplome.
Oamenii astia sunt supracalificati pentru posturile libere existente si totusi nu indeajuns de experimentati pentru cele pe care le vor. Hmm…

Mai norocosi sunt cei priceputi la toate, munca fizica va avea mereu cautare desi suntem in plina era informationala si tot mai multe meserii sunt si vor fi inlocuite de tehnologie.
Ia! sa vad eu o masina care imi schimba instalatia termica!
Pana atunci, vom apela tot la nea Gheorghita despre care am auzit de la tanti Luci de la 3 ca “se pricepe la tevi si nu ia nici mult”. Varianta doi, ar fi sa cautam pe net, pentru ca exista numeroase posibilitati pentru oricine isi face publicitate gratuit, sa fie cautat si gasit.
Daca respectivul nu apartine de o firma care iti asigura garantie poti sa ai niste dezamagiri.
GARANTIA nu ar trebui sa fie doar un cuvant care suna bine in reclame, este lucrul care te asigura de calitatea serviciului si de mentinerea starii de la cumparare pe o perioada de n timp. Si cum vorbele nu-s ca faptele pentru garantie firma trebuie sa semneze, altfel, nu are valoare.
Georghita nu ofera garantie pentru ca nu plateste impozit, “meseria” a invatat-o de la unchiul sau care a lucrat ca fochist la nustiuce uzina, nu isi face reclama pe net pentru ca inca foloseste calculatorul doar pentru filme, jocuri si muzica cu basi misto (are sistem 5.1) si va incerca sa te fure la orice sperand ca nu te prinzi.
El nu este un profesionist. La fel, nu sunt nici aia care iti monteaza mobila, dar nu au toate sculele, intra incaltati desi tu esti in sosete, ar fuma oriunde in casa scrumand pe jos si ar vrea sa ii ajuti la transportat desi ii platesti pentru asta.
La fel sunt toti care, din pura prostie sau din smecherie, iti spun: “hai ca uite ce bine se incadreaza/asorteaza” de parca tu nu vezi ca raftul al doilea e stramb si a uitat sa acopere suruburile, “nu ca se vede misto?” cand pe langa filet se scurge niste apa, “nu va asteptati sa fie gata asa repede, nu?” si ai denivelari, gauri si unghiuri altele decat 90 grade, “va fac eu cum am mai facut la cineva, iese belea”…
Pentru aceia dintre cei mentionati mai sus care nu au auzit de publicitate gratuita pe net, haideti sa ne facem o favoare: sa nu ii mai recomandam decat daca intr-o luna totul se tine inca pe picioare, sa nu ii recomandam pentru servicii la care se mai pricep, pe langa cele care ni le-au prestat, dar pt care nu putem garanta.
Exista si exceptii, dar nu despre ele e vorba aici.

Povestea bateriei mele de la chiuveta incepea acum un an de zile.

Dupa ce mi-am cumparat garsoniera am inlocuit pe ici pe colo ceva instalatii insa am amanat sa o inlocuiesc si pe cea de la baie.Totul a fost ok pana intr-o zi cand robinetzii de la chiuveta au obosit de tot ( cel cu apa calda in principal).Asa ca pentru o solutzie provizorie am inceput sa apelez la robinetul de trecere. (adica sa-l inchid si sa-l deschid de fiecare data pentru a evita scurgerile).

Asta nu ar fi trebuit sa dureze prea mult, daca nu mi-ar fi fost lene si mi-as fi facut timp sa caut un instalator.

Stiam insa ca exista riscul ca acest robinet de trecere sa cedeze si sa umplu casa de apa si sa inund si vecinii (cineva imi spunea ca el e facut sa fie folosit de 2-3 ori pe an).Asa ca timpul trecea si eu nu faceam nimic.
Intr-o zi , m-am hotarat. Gata trebuia sa o rezolv.
Numai ca era ajunul Craciunului, 24dec . Dar in fine daca eu atunci am hotarat …..
Si am inceput sa caut pe internet instalatori in cartier si nu numai.Si am inceput sa dau telefoane: toti instalatorii foarte busy…cum se face ca toata lumea are probleme in ajun de Craciun? hmmm,…..now what?

Hei, dar avem vecini….Prima e vecina de langa mine (singura de altfel mai normala de pe scara ).E o batranica foarte isteatza si descurcareatza.Imi vine cu o serie de scule…Ma bag eu incerc sa scot oberteiul…de unde, treaba e ruginita rau… bateria asta cu siguranta a fost prima de la data constructiei blocului….Nu cumparasem baterie…dar voiam macar obertaiele sa le schimb …..Mai stau ce mai stau vine baiatul vecinei….
El vine cu solutia … ne trebuie o cheie franceza…de unde? nu am asa ceva…Revine mai tarziu el tot cu cheia , in fine reuseste desface unul din obertail…vechi si putred … dar celalat imposibil de clintit…de fapt nici santurile nu se mai vedeau.
Acum daca tot nu puteam sa le schimbam pe amandoua , macar unul…hai sa mergem sa cumparam …am gasit ultimul magazin din Rahova deschis la ora 19.

Cumparam noi unul …problema e…ca ….nu se POTRIVEA…da uite asa.In fine am carpit la loc cele doua obertaile vechi…fir-ar .Si am ajuns de unde am plecat.

I need a PLUMMER……………..Dupa o saptamana un prieten imi recomanda un instalator foarte bun, rezonabil la pret si mai sta si in cartier…ce mai omul pe care -l cautam….Il sun, vine si se uita …mi-a zis sa am grija cu robinetul de trecere…ca nu mai rezista mult…ok. Solutia: o noua baterie.Si a ramas sa iau bateria si sa-l sun….Au mai trecut vreo cateva saptamani …bine nici eu om serios…desi e o problema pe care o voiam rezolvat…Pana sa ajung sa cumpar bateria uite ca primesc una cadou .Il sun pe mester. Greu de dat de el…Cand ma suna el…nu sunt eu…Si am tinut-o asa cam o luna.
Isi face timp si trece intr-o duminica se uita la baterie…o pipaie …sufla in ea…o gadila si nu stiu ce mai face…Verdictul: nu e buna. NU SE POATE.De ce? Era noua.Asa ca a ramas sa cumpar bateria…sa-mi aduc aminte sa fac asta si repede…

Au mai trecut cateva saptamani in care am zis sa-l sun …Omul lucra si in localitati din apropiere…greu de dat de el.
Vine Pastele…Tata imi cumpara o baterie…am zis gata…s-a rezolvat.Vine cu mine la Bucuresti.Incepe lucrul…desface obertaile…da etapa asta o parcusesem si in trecut…mai departe desface cu totul robinetii.Se uita la bateria noua…si realizam ca de fapt nu se potrivesc schultzurile (ma rog, asa zice tata).Il cred. A ramas ca a doua zi sa mearga si sa caute marimi potrivite la schultzuri.El trebuia sa si plece a doua zi.Asa ca ma rugam ca totul sa decurga bine de data asta.
Gaseste tata piesele potrivite.Dar….DAR….uitase acasa cheia franceza…asa ca i-a fost imposibil sa desfaca unul din capetele ruginite ca sa insurubeze piesele noi.In fine…grea treaba cu schimbatul bateriilor daca nu ai toate sculele necesare.
Eu nu am in casa decat un ciocan…cateva cuie si o surubelnita…asa un minim.

Asa ca acum caut o cheie franceza sau mai bine astept sa dau de instalator.Mare meserie!

am visat eu in una din noptile trecute ca se face mare zarva pe tema zilei barbatului. parerile mele sunt impartite, dar pentru ca am visat un leu asa frumos si puternic ma gandesc ca el ar merita ziua barbatului. iata motivele pentru care leul din jungla merita ziua barbatului si implicit merita o zi libera:

1. leu are grija (chiar daca excesiva uneori) de leoaica lui si de pui

2. leului nu-i este frica sa puna mana sa ajute in gospodarie daca acest lucru i se cere cu insistenta , repet insistenta

3. leul are multi prieteni si le sare in ajutor mereu cand acestia au nevoie

4. leul are mereu trusa de scule pregatita in caz ca puiul se blocheaza pe afara sau i se rupe cheia in yala

5. leul nu tipa la pui ci isi scoate linistit ciocanul si dalta si incepe sa sparga usa

6. leul isi cere intotdeauna scuze atunci cand exagereaza atat cu ideile cat si cu vocea

7. leul are mereu rezolvare la orice problema si mai ales solutie la orice defectiune

(leul stie sa schimbe becuri, prize, intrerupatoare, garniturii, baterii de baie si bucatarie, nu-i este frica sa lucreze cu electricitatea, apa , gazul sau focul, stie sa bata cuie, sa construieasca rafturi si sa pescuiasca pentru a aduce mancare familiei)

8. leul isi apara puiul atunci cand acesta este atacat sau bolnav sau pur si simplu se simte deprimat

9.leul merita aceasta zi de odihna pentru ca in tot restul anului isi stapaneste nervii de fiecare data cand leoaica sau puiul fac tot felul de boacane.

Program SWareT (The Essential Slackware Tool) jest narzędziem sprawiającym, że zarządzanie pakietami w tej dystrybucji jest prawie bliskie ideałowi. Obecnie program występuje w dwóch wersjach – stabilnej oznaczonej numerem 1.6.3 oraz rozwojowej – 2.0.0test3. Pomiędzy obydwoma wersjami oprogramowania istnieje duża różnica. Na nieoficjalnych stronach dostępna jest ponadto wersja programu 1.7.04, która pomimo swej pozornej niestabilności sprawuje się najlepiej. Kod w gałęzi 2.* został napisany praktycznie od nowa z wykorzystaniem języka Perl. Na razie SWareT w wersji rozwojowej działa w sposób dość nieoczekiwany, dlatego polecam na razie wstrzymanie się z jej instalacją. Ponadto prace nad poprawkami z pewnością zostaną zahamowane ze względu na porzucenie projektu przez głównego developera. Ostatno jednak zapaliło się światełko w tunelu. W styczniu tego roku na stronie projektu można przeczytać, że projekt przejmuje nowy developer o nicku dozzie. Informacja ta cieszy mnie o tyle, że dozzie to nasz krajan – Wrocławianin, aktywnie działający między innymi na najlepszym polskim forum poświęonym Slackware – forum.sklackware.pl. Myślę, że dobrze to wróży projektowi.

Do prawidłowego działania program SWareT wymaga pkgtools, wget lub rsync, bash, gawk, man, grep, sed, proops, coreutils/fileutils/textutils, util-linux, gzip, bzip2, bc, glibc. Większość z wymaganych programów znajduje się w minimalnie zainstalowanej dystrybucji. Zaraz po instalacji SWareT-a należy dokonać jego konfiguracji, edytując plik /etc/swaret.conf. Jego układ jest na tyle przejrzysty, co sprawia że tylko czytając zamieszczone komentarze – ustawienie odpowiednich opcji nikomu nie powinno sprawić trudności. Podstawową rzeczą, którą musimy zmienić jest zmiana stałej VERSION, oznaczająca wersję dystrybucji z której korzystamy lub z której chcemy korzystać – np. 12.0. Ja zawsze wpisuję tu słowo current, co oznacza iż zawsze będę miał dostęp do najnowszych pakietów. Ostrzegam jednak przed dokonywaniem uaktualnienia całego systemu do current. Zwykle źle się to kończy. Po nadaniu stałej LANGUAGE wartości POLISH wszystkie wyświetlane przez program komunikaty będą w języku polskim. Przechodzimy teraz do konfiguracji najważniejszych opcji programu. Pierwszą z nich jest ustawienie źródeł repozytoriów z oficjalnymi pakietami dla dystrybucji (stała ROOT). Standardowo w swaret.conf umieszczono wystarczającą ich liczbę. Program będzie przeszukiwał kolejno wszystkie podane mirrory aż do odnalezienia danego pakietu. Jeśli z jakichś względów z pewnymi mirrorami nie chcemy się łączyć lub chcemy się łączyć w pierwszej kolejności – wystarczy zahaszować linijkę zawierającą adres mirrora czy też, dla drugiej sytuacji przestawić ją wyżej. Jeśli chcemy korzystać z nieoficjalnych repozytoriów Slackware, musimy stałym REPOS_ROOT nadać odpowiednie wartości, np. : REPOS_ROOT=Scarlet.be%ftp://scarlet.be/pub/linuxpackages/Slackware-12.0.

Wartość stałej REPOS_ROOT składa się z nazwy repozytorium oddzielonej znakiem procentowości od adresu repozytorium ze stałą VERSION. Tu ważna uwaga! Jeśli jako VERSION ustawiliśmy wartość current, to w tym miejscu musimy ją zastąpić konkretną wersją dystrybucji. Nieoficjalne repozytoria pakietów Slackware nie mają bowiem gałęzi current.

Cały artykuł na temat menadżera pakietów SWareT dostępny jest w Linux+ Extra! nr. 86, poświęconemu w całości najnowszej wersji dystrybucji Slackware 12.0.

Pozsotałe artykuły tego wydania pisma:

• Slackware 12.0 – ogólne informacje o systemie Slackware w wersji 12.0. Opis zmian w stosunku do poprzednich wersji dystrybucji oraz opis zawartości dołączonej do pisma płyty DVD.
• Instalacja Slackware 12.0 – opis procesu instalacji Slackware. W artykule, w kolejnych krokach przedstawiony został proces instalacji systemu z dołaczonej do czasopisma płyty DVD. Instalacja Slackware uznawana jest jako proces trudny dla mniej zaawansowanego uzytkownika Linuksa. Autor pokazuje, że nie jest to prawda. Z napisanym w ncurses instalatorem, który prowadzi uzytkownika przez cały proces niemal że za rękę, każdy da sobie radę.
• Środowisko graficzne w Slackware – Środowisko graficzne – serwer Xorg jest nieodzownym elementem wszystkich komputerów biurkowych. Artykuł pokazuje jak zainstalować i skonfigurować serwer X-ów w Slackware. Można też znaleźć informacje o instalacji binarnych sterowników dla kart garficznych z chipsetem NVidia oraz o instalacji przygotowanego specjalnie dla Slackware menadżera GNOME – Dropline Gnome.
• Konfiguracja sieci w Slackware – Artykuł prezentuje sposób instalacji i konfiguracji dwóch najbardziej popularnych metod łaczenia się z siecią – połaczenie przez kartę sieciową oraz przez usługę dostępu szerokopasmowego ADSL.
• Programy użytkowe w Slackware – Slackware to nie tylko doskonała dystrybucja na serwer, lecz także wyśmienity system na każdy komputer – domowy, a zwłaszcza w firmie. Artykuł opisuje kilka podtsawowych programów które mogą znaleźć sie na takich maszynach.
• Programy multimedialne w Slackware – Artykuł opisuje oprogramowanie, które należy zainstalować, aby komputer ze Slackware przekształcić w domowe centrum multimedialne – odtwarzacz i konwerter mediów.
• Gry w Slackware – Slackware to nie tylko system przeznaczony do zaawansowanych zadań serwerowych. Może on pełnić również funkcję centrum rozrywki domowej, choćby dzięki licznym grom dostepnym pod Linuksa, które bez trudu można zainstalować w Slackware.