Vandaag exact twee jaar geleden was Senator en ex-presidentskandidaat Kerry gastspreker op de Universiteit van Florida. Nu weet ik persoonlijk niet of er iemand van de lezers wel eens bij activiteiten van het Nexus Instituut in de Aula op de UvT is geweest om te luisteren naar politici, filosofen of andere interessante sprekers, maar ik ga er vanuit dat de bijeenkomst op UF ongeveer dezelfde strekking had: Mensen luisteren (heeeeel lang) naar de betreffende sprekers en daarna mogen aanwezigen vragen stellen.

Op 17 september 2007, nadat Kerry ongeveer twee uur een toespraak heeft gehouden, wil student Andrew Meyer een vraag stellen. Netjes staat hij hiervoor te wachten bij een van de twee microfoons in de zaal. Net voor hij aan de beurt is echter, wordt er omgeroepen dat er bij de microfoon waar hij staat te wachten nog slechts één vraag beantwoord zal worden. Helaas voor Andrew komt hij niet meer aan de beurt. Pissig loopt hij naar de tweede microfoon en eist dat hij zijn vraag mag stellen. Direct staan er enkele agenten om hem heen die hem weg willen halen. Kerry laat Meyer zijn vraag stellen.

Dan volgt het onderstaande filmpje, waarin Andrew lichtelijk cynisch en irritant aan Kerry vraagt of de Senator überhaupt wel president van Amerika wilde worden, aangezien er een hoop onduidelijkheid was over de verkiezingen in Florida waar de stemmen van mensen met een donkere huidskleur genegeerd zijn en Kerry zich desondanks toch gewonnen gaf op de dag van de verkiezingen. Daarnaast wil Meyer weten waarom Kerry Bush zijn capaciteiten niet in twijfel trekt, aangezien mensen dat wel deden bij Clinton voor zijn fellatiopraktijken.

Dan gebeurt hetgeen wat ik niet hier ga beschrijven,  maar je gewoon moet zien, ik raad je dan ook aan het filmpje tot het einde te bekijken. Andrew Meyer heeft zich er legendarisch mee gemaakt.

Lighting the tourch

Vanuit Amerika is er een nieuwe manier van financieel advies komen overvliegen: de financial life planner. In deze manier van financial planning wordt niet uitgegaan van producten, maar staan jouw wensen centraal. Wat zijn je dromen? Welke heb je nog niet verwezenlijkt? Hoe kan je dat, door een financieel plan, wel voor elkaar krijgen?

Herken je dit? Je hebt het gevoel dat het leven erg snel gaat. Het gevoel van geluk vind je voornamelijk terug bij dat lekkere etentje, die mooie auto of de net gekochte Wii. Je went echter aan deze zaken en er zijn dan weer veel nieuwe dingen die je nog “moet” kopen (die laatste versie van die mooie platte tv, zo’n klein notebookje en oh ja… die nieuwe bank of stoel die zo mooi strak was). Veel mensen leven op dit moment in deze vicieuze cirkel: geluk wordt “gekocht”. Om dit te kunnen kopen moet er geld worden verdiend en om (veel) geld te verdienen, moet er (veel) worden gewerkt. Op een gegeven moment werk je zoveel dat je nog niet eens op die nieuwe bank hebt gezeten.

Het geluk van consumptie duurt vaak maar kort: een week na de aankoop van die nieuwe tv, zijn we alweer gewend. De auto ruikt na twee weken ook niet meer nieuw (en je eerste krasje zit er vast alweer op). Het eten van het restaurant gisteren heeft weer twee kilo extra op je weegschaal laten zien. Voor veel mensen geeft het blijven kopen dus niet het ultieme gevoel van geluk.

Maar wat dan wel? Een financieel life planner probeert samen met jou uit te zoeken wat er voor dat persoon nu werkelijk toe doet. Wat zou werkelijk geluk brengen in je leven? En hoe zou dat leven eruit zien? Is het haalbaar?

Zodra jouw wensen duidelijk zijn wordt er door middel van een financieel plan een strategie opgesteld waarmee de doelen, dromen en/of wensen haalbaar worden. De relatie tussen financieel life planner en jou is gebouwd op vertrouwen. Zonder dit vertrouwen worden uiteindelijke diepe wensen niet uitgesproken en kan de lifeplanner zijn werk niet doen. Hierdoor krijg je uiteindelijk nog niet waarvoor je je planner hebt ingeschakeld.

De gesprekken starten met een kennismaking. Aan het einde van de kennismaking zal je “huiswerk” krijgen in de vorm van drie vragen. Na beantwoording van de vragen, maken jullie samen een nieuwe afspraak. Tijdens de tweede afspraak proberen jullie erachter te komen wat er voor jou er werkelijk toe doet. Wat zijn je dromen? Welke droom moet echt worden gerealiseerd? Waar zou je echt gelukkig van worden?

Tijdens het derde gesprek zal gekeken worden waarom deze droom nog niet is gerealiseerd? Waar loopt de klant tegenaan? Wat houdt je tegen? Wat zou er moeten gebeuren om het WEL te doen? Met de wetenschap van de voorgaande afspraken zal de planner een financieel plan opstellen. Centraal in dit plan staan jouw wensen, dromen en doelen. Hoe kunnen deze zo snel mogelijk wel gerealiseerd worden? Welke obstakels (vaak ook aangeleerde “waarheden” over geld) moeten er dan genomen worden?

In het vierde gesprek zal het strategisch plan worden voorgelegd en de mogelijkheden, maar ook onmogelijkheden worden besproken. Je kan jouw visie over het plan laten horen, zodat deze ook nog meegenomen kunnen worden. Als deze laatste zaken in het plan zijn verwerkt, zal in het vijfde en laatste gesprek worden gezorgd voor implementatie van de nodige onderdelen: van doelen tot financiële noodzakelijke oplossingen. Alles wordt doorgenomen en geregeld, zodat jij financieel onderbouwt je leven kan gaan leven zoals jij dat voor ogen hebt.

Natuurlijk is het na dit gesprek niet afgelopen. Jij zal je doelen gaan halen en de planner is er altijd om ondersteuning te bieden. Ook bij (grote) wijzigingen zal er altijd weer overleg mogelijk zijn. Je kunt andere doelen krijgen of er is iets anders buiten jou en je planner om (wetgeving bijvoorbeeld) die een aanpassing van de strategie nodig hebben. Het doel van financieel lifeplanner is om een dusdanige relatie te ontwikkelen, dat je altijd op de kennis, kunde, maar vooral integriteit van de planner terug kan vallen.

Inmiddels zijn er meerdere geregistreerde financial life planners in Nederland. Al met al een prachtige manier om tot de essentie te komen van de wensen van mensen en uiteindelijk tot een financieel plan die er toe doet! Sinds januari 2009 mag ik mijzelf Geregistreerd Financial Planner (R) noemen… en geloof maar dat ik daar trots op ben!

Het instituut voor aardwetenschappen is een heerlijk oud gebouw in Leuven. Eigendom van de universiteit en nu zijn het eindelijk een beetje aan het opruimen. Wel jammer, want het is een half museum.

zie alle kiekjes op deze gekende plaats en op flickr

Ik maak hier maar een deel 1 van, omdat het bezoekje van gisteren veel beloofde voor de volgende bezoekjes. Er komt in de toekomst vast nog een deel 2 en deel 3. Vandaag dus het eerste bezoek aan het consultatiebureau. Wat een belevenis.

Het consultatiebureau zit in een oude school. In de gang staat een file kinderwagens. Het instituut zelf is een doodenge ruimte vergelijkbaar met het speellokaal van mijn oude basisschool. Achter een bureautje zit een hooggeblondeerde Anita en achter en op de tafeltjes en stoeltjes zitten ouders tegen kinderen te pruttelen. Of rennen, springen en huppelen achter het kroost aan dat hen volkomen negeert. Verder staren de ouders een beetje naar elkaar en elkaars kinderen, staren de kinderen wat naar elkaar en naar kleurvlakken op de muur en als er één begint te brullen gaat het als een soort van wave door de ruimte. De rammelaars en bijtringen gaan van mond tot mond.

Het begon een beetje stroef. Toen ik binnenkwam werd ik door die Anita begroet met ‘Neten?’. Ik snapte er niks van, dus zei ik maar ‘nee’ en liep door. Maar ze keek me  nogal streng aan en toen bleek dat ze Nathan op een soort van Engels uitsprak. Daarna werd ze pissig omdat Nathan als Pieter geregistreerd staat en het had maar weinig gescheeld of Nathans roepnaam was door haar persoonlijk gewijzigd in Pieter. Omdat dat z’n eerste naam is. Tja, praktisch is anders, dat snappen wij ook, maar we gaan er wel zelf over.

Nathan mocht uit z’n kleren en gewogen en gemeten worden. “De arts komt je zo halen”. Het spreekuur liep een uur uit. Dus was ik in plaats van 14.45 om 15.45 aan de beurt. Nathan houdt niet zo van bloot zijn dus dit was een dieptepunt in de vier weken dat hij er nu is. Wachten heeft twee kanten. Enerzijds is het heel naar, maar anderzijds biedt het weer voldoende aanknopingspunten om zo’n blog te schrijven.

Een onguur uitziend mannetje met een roze babydochtertje maakte ruzie met de Anita. Of eigenlijk andersom. De Anita maakte ruzie met hem. Omdat er iets niet klopte met de vaccinaties. Maat die fout had ze zelf gemaakt. Het ongure mannetje aan de ene kant van de zaal, de Anita aan de andere kant en zo brulden ze over de hoofden van de ouders en de kindertjes heen. En zo staarden we even niet naar elkaar, maar naar het ongure mannetje en de Anita. Fijn, die afleiding.

Daarna kwam er een gezinnetje binnen dat er pas volgende week hoefde te zijn. Dat had de Anita telefonisch niet goed doorgegeven. Er kon nog net een sorry van af, maar echt menen deed ze het geloof ik niet. Pa en ma hadden net beiden een vrije dag genomen om de eerste vaccinatie te kunnen fotograferen en filmen en weet ik wat allemaal, maar nu moeten ze volgende week weer een vakantiedag opnemen. Dankzij de Anita, die verder ging met het vijlen van haar nagels. De wijkverpleegkundige, die beter bekend staat als de WV, kwam haar afleiden met een rol volkorenbiscuitjes en daar leuterden ze tien minuten over. Zodat haar spreekuur ook weer tien minuten uitliep. 

En er kwam een krakerstypetje dat op de Anita inhakte en zo bleef het nog een enerverende middag. Haar afspraken klopten ook niet, maar zij hakte er meteen met de botte bijl op in en dat had succes. De Anita ondernam iets sneller actie en het was duidelijk dat ze onder druk toch wel in de gaten kreeg dat die computercursus misschien nog niet zo’n gek idee was.

“Moeder van Neten, wat duurt het lang hè?” zei ze met een wat vermoeide stem. Of ze had een chronisch gebrek aan energie of het interesseerde haar echt niet. “Geeft niet, ik heb nog tot 8 juli verlof en ik heb tot die tijd voldoende voeding bij me”. Het beste antwoord dat ik kon geven. Er waren ook nog wat Ondiepse moeders die luidruchtig verkondigden dat het er altijd zo aan toe ging. Waar de Anita gewoon bij was. En dat ik bij de volgende afspraak gerust een half uur later kon komen. De Anita vijlde lekker door.

Toen kwam eindelijk de arts binnen om ons uit die ruimte te bevrijden. De arts vroeg, alsof ze alle kennis van de wereld had ontvangen, of ik nog vragen had. Maar al gauw bleek dat ze ’s ochtends maar één soort antwoord had geactiveerd: ”Ja, dat zul je gewoon moeten uitvinden.” En echt dringende vragen als ‘waarom zitten er broekzakken in een babybroek’ heb ik maar achterwege gelaten want dat kan ik dan ook wel zelf uitvinden.

Toen liet de arts ons weer gaan en mocht Nathan eindelijk z’n kleren weer aan. En kon ik het niet laten om de afspraak die ik al voor half juni had staan nog even te verzetten. Gewoon om het de Anita nog even lastig te maken. En dat was het ook, want ze moest er nog flink wat voor uit de kast halen, waaronder de WV die nog steeds op haar volkorenbiscuitjes knabbelde.

Op de terugweg zag ik drie kinderen zand in een rode brievenbus scheppen. Dat krijg je van zulke consultatiebureaus en Anita’s. Ik sprak hen streng toe en toen leegden ze hun handen vol nieuw zand op de stoep. Iemand moet toch de verantwoordelijkheid nemen voor de kindertjes uit Ondiep. Vanochtend lag de telefooncel weer aan diggelen. Misschien was dat zand in die brievenbus toch beter tijdverdrijf geweest.

Kan nie eintlik my mind opmaak oor belydenis afle in die kerk nie….weird ding eintlik. Jy het al hierdie ouers en hul kinders wat skielik na vele jare se onbetrokkenheid in graad 11 oppitch vir die hele belydenis ritueel. En dan kom hul bely en dan is hulle weer weg….wel met ‘n paar uitsonderings….is dit wat die statistiek ons vertel. Ek sien in die Beeld dat daar ‘n survey gedoen is oor Afrikaanse jongmense se toekomsverwagtinge in SA. Meeste is positief se die berig en meeste gaan kerk toe…wat dit nie se nie is dat hulle almal in graad 11 is en wil belydenis afle….dit ten spyte van die feit dat van hulle nog boonop einlik na kerke toe gaan wat nie ‘n belydenisaflegging tradisie eers het nie. Hoe weird is dit? Asof daar hier toegangs-ritueel bestaan tot doop of trou of die hemel of iets wat kinders (of waarskynlik hul ouers) magies aantrek na hierdie oorgangsrite…net vir in case hulle eendag hul mind change oor in watter kerk hulle wil wees.Maar dan is daar die jongmense wat inspirerend in vandag se tye tog bely omrede dit uit hul hart en lewe straal….wat ten spyte van die kultuur daarvan (en die worsmasjien erediens) dit wil doen…..I salute you all! Want dit vat meer guts om iets te bely vandag en opreg op te staan daarvoor as ooit! En nog meer gaan my vote vir die wat dit nie doen nie….wat actually daaroor dink…..en daarteen besluit….jy bely ten minste ook iets eg. Maar mag die instituut nie verder deur die powerculture van die Afrikaner en alles daarmee saam in stand gehou word nie….maar eerder ophou bestaan deur die nuwe beweging van die belydende jongmense wat kerk as baie meer as ‘n gebou en kulturele oefening verstaan……vir jou trust ek!