In aansluiting op mijn bericht van gisteren, ga ik nu in op het communiceren met verstandelijk gehandicapten en dementerenden. De bovenstaande video geeft daarvoor tien tips. Vroeger heb ik nogal eens opgetreden als goochelaar in instellingen voor verstandelijk gehandicapten en geriatrische ziekenhuizen. Met mongooltjes kon ik prima werken. Dat was leuk om te doen. Maar optredens voor meervoudig gehandicapten vond ik veel lastiger omdat ik vrijwel geen respons kreeg en snel uitgeput was. Ik heb grote bewondering voor mensen die werken in de gehandicaptenzorg. Dat is niet mijn weg.

Het verzoek om te afsluiting te verzorgen op een middag van de Vereniging Gehandicaptenzorg Utrecht was voor mij aanleiding om mijn gedachten te laten gaan over deze sector. Naar mijn mening leent de gehandicaptenzorg zich uitstekend voor proefprojecten waarbij de intuïtie van de medewerkers, leiding-gevenden en directieleden systematisch wordt ontwikkeld en toegepast. De meeste mensen die werken met gehandicapten erkennen uit eigen ervaring het belang van hun intuïtie en velen zijn van harte bereid om hun intuïtieve vaardigheden verder te ontwikkelen. Dat kan allemaal binnen de bestaande werkprocessen en overlegstructuren.

Het werken met de intuïtie in de gehandicaptenzorg mag natuurlijk geen doel op zich worden. Het is een prachtig middel dat kan bijdragen aan de realisatie van de doelstellingen van organisatie. Primair gaat het om het creëren van randvoorwaarden waardoor gehandicapten ondanks hun beperkingen een waardevol en zinvol leven kunnen leiden door hun mogelijkheden optimaal te gebruiken. Dat kan worden gerealiseerd wanneer de medewerkers vanuit een inspirerende visie vol toewijding hun taken vervullen. Voor de directies van de organisaties kan het systematisch inzetten van intuïtie in de hele organisatie een uitstekend middel zijn om alle processen binnen de organisatie op de gewenste wijze en kosteneffectief te laten verlopen.

Ik ben ervan overtuigd dat verstandelijk gehandicapten net als alle andere mensen een onsterfelijke kern bezitten en dat zij net als alle andere mensen een noodzakelijke ervaringsweg gaan. Door je af te stemmen op de kern in de ander, kun je werkelijk contact maken en te weten komen wat die ander op dat moment nodig heeft. Verstandelijk gehandicapten zijn vaak heel gevoelig voor zintuiglijke en buitenzintuiglijke gewaarwordingen, en reageren veelal instinctief.

Door hun sensitiviteit kunnen verstandelijk gehandicapten heel gemakkelijk emoties van anderen oppikken en daar uiting aan geven. Als er in iemand die werkt met een verstandelijk gehandicapte bijvoorbeeld een bepaalde onvrede of boosheid in aanwezig is, kan zich dat uiten in agressief gedrag van de verstandelijk gehandicapte. Zo kan een medewerker die in harmonie is ook een min of meer harmonische toestand opwekken in een verstandelijk gehandicapte. Uiteraard werkt dit mechanisme ook tussen gezonde mensen, maar bij verstandelijk gehandicapten kan het vanwege hun sensitiviteit sneller en duidelijker tot uiting komen.’

Om als mens te kunnen functioneren hebben we levensenergie (ook wel prana, chi of hado genoemd) nodig. Die vitale krachten nemen we op via de huid, de voeding en de ademhaling. De mate van ons welbevinden wordt voor een belangrijk deel bepaald door de hoeveelheid en de kwaliteit van de levensenergie waarover we beschikken. Als mensen met elkaar omgaan wisselen ze levensenergie met elkaar uit. Daarbij is sprake van geven en nemen.

Soms is er geen evenwicht tussen nemen en geven. De ene mens voelt zich na een ontmoeting dan slechter dan daarvoor, terwijl de andere zich dan beter voelt. Gehandicapten beschikken meestal over weinig levensenergie en zijn geneigd hun tekort aan te vullen met levensenergie van andere mensen, met name de medewerkers. Dat kan hen niet kwalijk worden genomen. Wel is het belangrijk dat de medewerkers zich leren beschermen tegen het wegvloeien van levensenergie. Als zij dat niet doen bestaat de mogelijkheid dat zij uitgeput raken en hun werk niet goed of zelfs helemaal niet meer kunnen doen.

In de onderstaande video gaat psychiater Dr. Judith Orloff in op het herkennen van energy vampires.

Vandaag staat er in de Volkskrant een ingezonden brief van André Rouvoet. De minister voor Jeugd en Gezin reageert daarin op de Nationale Ombudsman die de gehele jeugdzorg afschildert als gedragsgestoord. Rouvoet deelt enkele waarnemingen van de Ombudsman. Het signaal dat kinderen die Pietje Bell-gedrag vertonen wel erg snel in een strafrechtelijke hoek worden gedrukt is hem uit het hart gegrepen. De minister vindt het echter onzorgvuldig om op basis van enkele observaties een hele sector als gedragsgestoord te bestempelen.

Er is inderdaad veel mis in de jeugdzorg. Vele problemen in die sector kreeg ik te horen op 12 november 2009 op een bijeenkomst in Doorn over de jeugdgehandicapenzorg van zo’n veertig directeuren van zorginstellingen in regio Utrecht. Ik was daar aanwezig omdat ik de middag mocht afsluiten met een presentatie over toepassing van intuïtie in de jeugdgehandicaptenzorg. Mijn speech die ik had voorbereid heb ik niet gehouden omdat ik voelde dat die groep wat anders nodig had.

Een belangrijk deel van de middag ging over de zorg voor jeugdigen met een laag intelligentieniveau en een ernstige gedragsproblematiek. Het komt veel te veel voor dat kinderen met een meervoudige problematiek veel te laat professionele hulp krijgen en niet worden begeleid naar de juiste zorgverleners. Het kind gaat langs vele zorgverleners en testbureaus die niet goed kunnen vaststellen wat er aan de hand is en geen adequate oplossingen kunnen bieden.

Ik was daar al enigszins van op de hoogte omdat ik daarocver het nodige had gehoord van mijn vriendin Ingrid op een ROC leerlingen van met problemen begeleidt en doorverwijst. Zij is enorm goed in haar vak. Niet alleen omdat ze beschikt op de vereiste theoretische kennis, maar vooral omdat ze hooggevoelig, empatisch, liefdevol en intuitief is. Na een geprekje waarin ze de jongen of het meisje open en liefdevol tegemoet treedt, weet ze haarfijn wat er aan de hand is. Ook als de jeugdigen zaken verzwijgen of liegen. Ze verwijst dan door naar een hulpverlener of zorginstelling, die ze goed informeert, en houdt periodiek contact met de betrokkene.

Een goede eerstelijn is essentieel voor effectieve jeugdzorg. Ik heb de aanwezige directeuren erop gewezen dat het belangrijk is om daar in te investeren. Mensen die in deze sector werkzaam zijn in de eerstelijn dienen naar mijn mening hooggekwalificeerd, hooggevoelig, empatisch, liefdevol en intuitief te zijn. Zijn zulke schapen met vijf poten er? Ja, die zijn er, maar je moet er wel actief naar zoeken en de juiste randvoorwaarden scheppen. Naar mijn mening zijn het aanbieden van een goed salaris, prettige werkplekken, intervisie en scholingsmogelijkheden essentieel. Daar is natuurlijk geld meer geld mee gemoeid dan er nu wordt uitgegeven aan de eerstelijn in de jeugdzorg. Ik ben er echter van overtuigd dat de totale kosten van de jeugdzorg daardoor fors kunnen dalen.

Naar mijn idee weet Rouvoet heel goed wat de knelpunten zijn in de jeugdzorg en spant hij zich flink in om deze te verminderen. Jammer dat hij op 12 november niet in de zaal in Doorn was. Gelukkig is hij nogal eens onder jeugd en jongeren om te ervaren wat hen bezighoudt.

Een adembenemend boek over de zoektocht van twee ouders naar de genezing van hun zoon Rowan, die op tweeënenhalf jarige leeftijd wordt gediagnostiseerd als autistisch. Het verhaal wordt geschreven door de vader van Rowan, Rupert Isaacson, die een reisverslag maakt van zijn ontdekkingstocht. Na een lange weg langs therapeuten, instellingen en speciale scholen zijn zij geen stap verder, een illusie armer en doodmoe. Tot de ontdekking van Rowans bijzondere band met het paard Betsy. Ineens versnelt zijn taalontwikkeling en lijkt hij beter op zijn gemak. Uiteindelijk neemt Rupert zijn vrouw en zoon mee naar de oorspronkelijke leefomgeving van de paarden in Mongolië, waar hij Rowan in contact brengt met sjamanen, paarden en het rendiervolk. In zijn gevolg neemt hij ook een filmploeg mee om hun ontdekkingstocht en helingsreis te documenteren. Het resultaat is niet genezing van autisme, want dat blijft een stukje van Rowan, vertelt Rupert. Maar wel een jongen die zo gegroeid is dat hij beter communiceert, in staat is om vrienden te maken en te houden, zindelijk is geworden en de meeste tijd lekker in zijn vel zit.  Een jongen die geheeld is van de angsten die hem gevangen hielden en blokkeerden om te groeien.

Het verhaal leest makkelijk, is humorisch geschreven en, denk ik, voor elke ouder op bepaalde momenten in het ouderschap zeer herkenbaar. De Paardenjongen, zoals het boek in het Nederlands heet is straks ook te bekijken. De film The Horse Boy is in september 2009 in Amerika in première gegaan met daarin de filmbeelden van hun reis.

Met zelf een dochter met een vorm van autisme is het verhaal zo enorm herkenbaar. Als ik kijk naar mijn kind herken ik het blauw geboren worden, de gedragspatronen om controle te houden, de angstuitbarstingen als ze de controle verliest, maar ook de enorme liefde voor dieren, in haar geval met name poezen. Maar ik herken mij ook in de reactie van de vader, Rupert: de worsteling met mijn eigen schuldgevoel en met het ‘gewone’ zorgcircuit voor deze kinderen. Ik bedoel dan de kinderarts, psychologen en Jeugdzorg, die toch erg blijven hangen in diagnostiseren en het beschermen en onderbrengen van een ‘ander’ kind in aparte instellingen. Ik herken ook de zoektocht vanuit mijn buikgevoel in de alternatieve zorg, naar andere opties om mijn dochter te helpen om haar weg te vinden in deze, voor haar soms complexe, wereld. En ik moet zeggen, na craniosacraal therapie, homeopathie en nu neurofeedback zit ook mijn dochter prima in haar vel, ontwikkelt zich goed, kan zelfs fietsen en bijna zwemmen (wat wij lange tijd niet voor mogelijk hadden gehouden). Contact maken met andere kinderen blijft voor haar een uitdaging en zij blijft daarin echt anders dan andere kinderen, maar zij heeft er geen last van en de meeste kinderen accepteren haar voor wie zij is. Of deze verbeteringen door de alternatieve therapieën komen of puur vanwege onze focus en aandacht voor haar, of misschien wel gewoon helemaal autonoom, kan ik niet met zekerheid zeggen. Maar dat is ook niet belangrijk. Zoals Rupert ook aangeeft: ik zie dat zij al een eind op weg is naar heling. Autisme is een stukje van haar zijn en hoeft niet genezen te worden, alleen geheeld. Ik heb een blij en gelukkig kind.

En meer wil je toch niet als ouder?

“The intuitive mind is a sacred gift and the rational mind a faithful servant. We have created a society that honors the servant and has forgotten the gift.” - Albert Einstein

Waarom heeft bijna de helft van de Amerikanen een afkeer van wetenschap? Twee Amerikaanse psychologen vermoeden dat het in de jeugd begint en door geloofwaardig geachte bronnen wordt versterkt.

Als een bal door een gebogen buisje rolt en hij komt eruit, blijft hij dan in dezelfde kromming doorbewegen of niet? Het goede antwoord is natuurlijk: nee, de bal zal de kromming niet doorzetten. Maar dat was niet het antwoord dat meer dan de helft van de studenten op deze vraag gaf, in een Amerikaans onderzoek uit 1980 van de psycholoog Michael McCloskey. Dat een groot deel van de studenten natuurkundelessen had gevolgd, mocht niet baten. Blijkbaar is het logischer te denken dat een bal de kromming voortzet. Pas als de ondervraagden te zien kregen hoe de bal wél bewoog, stelden ze hun mening snel bij.

Helaas is niet alle wetenschappelijke kennis zo gemakkelijk aan de man te brengen. Neem bijvoorbeeld de evolutietheorie, die is nu eenmaal niet met een simpel proefje aan te tonen. Dat zorgt ervoor dat er, vooral in Amerika, veel mensen liever geloven in zaken die zij logisch achten, dan in wat wetenschappelijk is aangetoond. Waar komt deze afkeer van wetenschappelijk denken in Amerika toch vandaan, vroegen psychologen Paul Bloom en Deena Skolnick Weisberg van de Yale Universiteit in New Haven (VS) zich af. Hun bevindingen presenteren ze deze week in Science.

Zoals het goede psychologen betaamt keken Bloom en Skolnick Weisberg eerst of de afkeer een oorsprong had in de kindertijd. Door eerder onderzoek wisten ze al dat zelfs heel jonge kinderen een redelijk idee hebben van hoe de wereld in elkaar steekt. Ze weten bijvoorbeeld dat iets valt, als je het loslaat. Maar deze alledaagse kennis van de werkelijkheid staat ze vervolgens ook weer in de weg bij het begrijpen van ingewikkeldere ideeën. Als iets valt als je het loslaat, hoe kan het dan dat de wereld een bol is, en dat er aan de onderkant ook mensen leven, zonder dat die eraf vallen?

Pas vanaf een jaar of acht à negen snappen kinderen hoe het zit met de aarde en de zwaartekracht. Voor die tijd ontkennen ze meestal dat er mensen aan de onderkant leven, of ze stellen zich de wereld voor als een bal met een afgeplatte bovenkant, of als een holle bol waar mensen in leven.

Ook hebben kinderen de neiging om de wereld te zien in termen van ontwerp en doel. Vierjarigen geloven dat alles op aarde een doel heeft, inclusief leeuwen (“naar de dierentuin gaan”) en wolken (“om te regenen”). Deze neiging maakt het voor de kleintjes lastig om het proces van evolutie te accepteren. Het idee dat de wereld geschapen is met een doel en een reden ligt veel dichter bij de belevingswereld.

Het probleem met veel wetenschappelijke kennis is dus dat deze ingaat tegen de intuïtie, denken Bloom en Skolnick Weisberg. Maar dat verklaart nog niet waarom er zo’n grote culturele verschillen zijn in de afkeer van deze kennis. Waarom gelooft 42 procent van volwassen Amerikanen dat mensen en dieren er vanaf het begin van de tijd zo hebben uitgezien als ze er nu uitzien? Een idee dat het bestaan van evolutie ontkent en dat in veel andere landen veel minder aanhang heeft?

Om dit te begrijpen halen Bloom en Skolnick Weisberg twee verschillende manieren aan waarop mensen met informatie omgaan. Sommige informatie is algemeen geaccepteerd binnen een cultuur. Dat is informatie die voor waar wordt aangenomen zonder kritisch te toetsen. Kennis over het bestaan van onze tijdsaanduiding bijvoorbeeld. Hoewel de tijdsbeschrijving zoals wij die nu kennen pas rond 1700 werd ingevoerd in NederlandBij dit soort kennis is het niet gebruikelijk om te zeggen dat iemand “gelooft in elektriciteit”.

Andere informatie wordt met meer twijfel tegemoet gezien. Als de informatie van een bepaalde bron afkomstig is bijvoorbeeld. Zo zegt de Bijbel dat de aarde door God werd geschapen, en vertelt menig biologieleraar dat het huidige leven op aarde een gevolg is van evolutie. In deze gevallen zijn mensen eerder geneigd om te zeggen dat ze “geloven in God” of “geloven in de evolutietheorie”. Dit soort stellingen vaak moeilijk te toetsen op hun (on)juistheid. Daarom laten mensen de geloofwaardigheid van de uitspraken vaak afhangen van het vertrouwen dat ze hebben in de bron. Het is dan niet nodig dat ze de uitspraak helemaal begrijpen, als ze degene die de uitspraak doet maar geloofwaardig achten.

Ook kinderen zijn al gevoelig voor de geloofwaardigheid van een bron. Wat een volwassene zegt geloven ze eerder dan wat een ander kind beweert. Ook hebben ze oog voor de expertise die mensen hebben op een bepaald gebied. Zo zijn ze zich ervan bewust dat een dokter meer van een gebroken arm afweet dan een automonteur. Maar als ze vervolgens geconfronteerd worden met wetenschappelijke feiten die in tegenspraak zijn met hun intuitie, is dat het begin van hun afkeer van wetenschap.

Of deze afkeer doorzet tijdens hun latere leven, hangt volgens Bloom en Skolnick Weisberg af van de mate waarin wetenschappelijke beweringen onder druk staan in een samenleving. De neiging om wetenschappelijke ideeën ter zijde te schuiven blijft gemakkelijker bestaan als niet-wetenschappelijke alternatieven diep geworteld zijn in het alledaagse geloof van het volk. Als deze onbewezen ideeën dan ook nog eens worden verkondigd door mensen die als geloofwaardig en betrouwbaar worden gezien, zal neiging om zich te verzetten tegen wetenschappelijke ideeën helemaal groot zijn. En dat is precies de situatie zoals die in Amerika is.

Het is volgens Bloom en Skolnick Weisberg dus geen wonder, dat een groot deel van de Amerikanen vindt ideeën als de evolutietheorie onzin zijn. Het wordt ze niet alleen met de paplepel ingegoten, ook als volwassenen krijgen ze ze nog steeds als fastfood aangereikt, door voor hen betrouwbare bronnen.

Arianne Hinz

   Lucrul ce vine în întâmpinare se dedublează în obiectul ce stă pentru a fi perceput, cântărit, sesizat secvenţial în articulaţiile sale (mai mult sau mai puţin bine), reprezentat, comparat, judecat şi acel spaţiu al locuirii în care acesta se furnizează nemijlocit unei intuiţii ce se oferă ea însăşi darului făcut – nicio punere, nicio anticipare, nicio supoziţie prealabilă – şi astfel un fapt brut, un eveniment este cuantificat şi amintit astfel, dar în acelaşi timp el furnizează o aură, un câmp semantic în care esenţa sa se dăruie nemijlocit intuiţiei şi în cele din urmă sufletului în stare să funcţioneze şi într-un registru secund – cel al lui a fi cu şi în cazurile deosebite cel al lui a fi pentru .

Miros, gust, vaz, pipait, auz… Plus înca ceva: capacitatea de a simti cand cineva te iubeste, te minte, te domina. Adica intuitia. Nu, nu vom vorbi despre asta azi. Ci despre al saselea simt, o gaselnita de marketing a celor de la Whirlpool, prin care definesc o tehnologie inteligenta si inovatoare care permite produsului sa reactioneze mai usor si mai repede, asigurand rezultate mai bune si economisind considerabil consumul de energie, apa si timp. Al saselea simt consta in senzori integrati in produsele electrocasnice si ale caror masuratori permit auto-reglarea permanenta a aparatelor, permitand consumatorului sa prepare si sa depoziteze alimentele, sa curete si sa usuce hainele sau sa spele vasele pur si simplu mai eficient.

Ce spune producatorul despre al saselea simt?

In cazul frigiderelor:
Simte. Senzorii intelligenti verifica variatile de temperatura la fiecare secunda.
Adapteaza. Restabileste automat temperatura ideala de 5 ori mai repede.
Controleaza. Monitorizeaza temperatura pentru a pastra cat mai bine prospetimea alimentelor.

Pentru congelatoare:
Simte. Senzorii intelligenti detecteaza orice variatii de temperatura din congelator, cu mar fi cele cauzate de adaugarea unor noi alimente.
Adapteaza. Restabileste automat temperatura ideala cu 30% mai rapid, utilizand cu 30% mai putina energie.
Controleaza. Monitorizeaza constant temperatura si mentine temperatura normala de congelare doar cand alimentale sunt perfect congelate.

In cazul masinilor de spalat rufe:
Simte. Senzorii intelligenti recunosc tipul si marimea incarcaturii.
Adapteaza. Regleaza automat resursele la tipul si dimensiunea incarcaturii, utilizand in cel mai eficient mod timpul, apa si energia.
Controleaza. Monitorizeaza intreg ciclul de spalare, asigurand o curatare perfecta pentru toate tipurile de tesaturi.

Uscatoarele de haine:
Simte. Senzorii inteligenti monitorizeaza constant nivelul de umiditate al hainelor.
Adapteaza. Regleaza automat ciclul de uscare, economisind timp si energie.
Controleaza. Monitorizeaza ciclul de uscare pentru a asigura o uscare optima, pastrand hainele moi.

In cazul cuptoarelor cu microunde:
Simte. Senzorii intelligenti verifica in mod constant nivelul de umiditate al alimentelor.
Adapteaza. Regleaza automat durata de gatire si puterea microundelor.
Controleaza. Monitorizeaza ciclul de gatire, asigurand rezultate exceptionale fara distrugeri ale texturii sau compozitiei alimentelor.

In cele din urma, pentru aparatele de aer conditionat:
Simte. Monitorizeaza constant si regleaza temperatura camerei.
Adapteaza. Senzorii de temperatura din unitatea interioara detecteaza automat temperatura aerului din incapere si decid combinatia ideala a functiilor de operare: racire, incalzire, doar ventilator sau dezumidificare, pentru a atinge confortul maxim.
Controleaza. Puteti face mici ajustari la setari. Sistemul inteligent va memora acest lucru si va aplica setarea data viitoare cand porniti aparatul de aer conditionat.

Textele au fost preluate de pe site-ul www.catalogwhirlpool.ro.

“In centrul subconstientului se afla instinctul. In centrul constientului se afla intelectul. In centrul supraconstientului se afla intuitia.”

“Instinctul face parte din mintea subconstienta, iar intelectul din cea constienta, dar problema este ca mintea constienta este numai o zecime din cea subconstienta. Orice decizi cu mintea constienta poate fi azvarlit la o parte in orice clipa de mintea subconstienta, pentru ca ea este de noua ori mai puternica. Ea nu-si bate capul cu logica ta, cu ratiunea, cu nimic.”

“Un om care este absolut logic-absolut intreg la minte, mereu intreg la minte, nu permite nimic ilogic in viata lui-este nebun. Sanatatea mintala are nevoie sa fie echilibrata de nebunie; logica are nevoie sa fie echilibrata de ilogic.”

“Niciodata nu i te poti opune inimii. Daca totusi te opui inimii tale, trebuie sa ai o pseudo-inima, un simulacru de inima”

“Tot ce reprimi din cauza fricii sau a lacomiei ramane acolo. Si nu doar ca ramane acolo, ci devine nefiresc, pervertit, patrunde in zonele mai adanci ale subconstientului si constientului. Si atunci e foarte greu de smuls din radacina.”

“Inteligenta inseamna sa intri in legatura cu realitatea, nepregatit. Este extraordinar de frumos sa infrunti viata nepregatit. Viata are atunci noutate, tinerete, prospetime…Inteligenta este capacitatea de a raspunde clipa de clipa vietii asa cum se intampla ea, nu conform unui program”

“Inteligenta inimii este singura inteligenta care exista. Ea iti aduce poezie in viata, iti invata pasii sa danseze, iti face viata o bucurie, o sarbatoare, un festival al rasului…Exista poezie in inima ta? Daca nu, nu pierde timpul. ..Exista romantism in viata ta? Daca nu, atunci esti mort, esti deja in mormant.”

“Succesul este satisfacerea eului, nu fericirea. Nu urmari succesul. Gandeste-te sa fii fericit. Gandeste-te clipa de clipa sa fii tot mai fericit. Atunci poate sa spuna toata lumea ca esti un ratat, dar nu esti. Ai reusit”

“Poate sa fie viata, poate sa fie moarte; poate sa fie succes, poate sa fie esec; poate sa fie fericire, poate sa fie nefericire. In fiecare moment…ASTA E!”

În procesul comunicării noi deseori ne străduim să ne controlăm vorbirea,selectăm cuvintele potrivite ,căutînd astfel să producem  o impresie bună  asupra interlocuitorului sau să atingem un alt scop propus.Dar puţini ştiu că în timpul  discuţiei  anume  comunicarea  neverbală,adică fară cuvinte,are rolul cel mai important. Cu alte cuvinte ,contează nu Ce spunem ,ci Cum o facem.La nivel inconştient, fiecare dintre noi citeşte semnele neverbale ale interlocuitorului său: reacţionează la gesturile noastre,mimica.timbrul vocii,pozele ,mersul lui.De exemplu,noi deseori îi prindem pe cunoscuţii noştri minţind.Cum ne reuşeşte,căci majoritatea oamenilor care au hotărît  să spună neadevărul îşi controliază minuţios fiecare cuvînt.Dar imediat cum încep să mintă corpul trimite  semnale contradictorii şi controliză energia  nervoasă spre mişcări care contravin  cuvintelor spuse.Totodată, interlocutorul interceptează aceste semne la nivelul subconştientului.Unii sau obişnuit să spună acestei  capacităţi umane  intuiţie.Desigur,oamenii multor profesiuni,precum prezentatorii de televiziune,politicenii,actorii ne mint iscusit ,pentru că  îşi cizeliază special gesturile şi minciuna lor devine mai  puţin vizibilă pentru cei din jur.Gesturile noastre sunt cele care vorbesc,atunci cînd noi tăcem,ele sunt cele care ,fie că vrem sau nu,ne trădează de multe ori emoţiile ori gîndurile pe care dorim să le ţinem departe de percepţia celorlalţi.

Utrecht 1984, H. de zus van mijn vriend, is net terug uit Italië en heeft haar ex Remo ook gezien. Deze keer geen vrolijke vakantieverhalen. Ze was onder de indruk van hoe slecht het met hem leek te gaan, ongelukkig en uitgeblust, alle veerkracht weg: ‘Hij lijkt wel 10 jaar ouder’, zegt ze, ‘en hij drinkt vaak en veel.’

Exista inertie in cunoastere. Multa. Cel putin la noi, dar si la altii datorita stereotipiilor care distorsioneaza felul cum vedem lumea noastra,viata noastra si chiar si pe noi insine.

Profesorul Rosling ne ofera un mod de a le reexamina si de a ne adapta vitezei informatiilor, un apel la a realiza cum stiinta afecteaza modul in care percepem realitatea si de a parasi mentalitatea de secol 18 si cum functioneaza ea ca urmare a expunerii la fapte.

Ceea ce il face pe Rosling deosebit nu sunt observatiile sale asupra largilor curente economice si sociale ci felul uimitor in care le prezinta. Garantat, nu ati mai vazut informatii prezentate in acest mod. Conform oricarei logici, o prezentare care urmareste sanatatea globala si trendurile de saracire ar trebui sa fie, pe scurt, plictisitoare. Dar in mainile lui Rosling informatiile canta. Curentele prind viata. Si tabloul de ansamblu, de obicei cel mult confuz, se focalizeaza brusc.

Prezentarile lui Rosling se bazeaza pe statistici solide (uneori luate din informatiile ONU) ilustrate cu programele de vizualizare dezvoltate chiar de el. Animatiile transforma statisticile in balonase miscatoare si curbe curgatoare care fac trendurile sa apara clare, intuitive, chiar jucause. In timpul legendarelor sale prezentari, Rosling face inca un pas inainte, relatand animatiile cu flerul unui comentator sportiv. Rosling crede ca o informatie mai accesibila are potential pentru a schimba chiar calitatea informatiei insasi.

Uichendu’ asta fu foarte plin in experimente. Am iesit cu gasca din liceu la un munte, undeva pe langa Campulung Muscel. Gasca, adica cei 5 baeti care am fost in clasa in liceu. Paranteza, eram 5 baeti si 25 de fete in clasa. Inchid paranteza.

Asadara, am fost noi astia 5, io singur ei, cu consoartele, plus inca 5 persoane: rude prin alianta sau prin sange. Si cu aceasta ocazie, am mai invatat cate ceva. Adica am acumulat experienta. Adica is mai matur, stiu mai multe.Adica, cica, is pregatit…asa zisera fetele. Pentru ce? Nu stiu, ca nu ma duce capu’.

Revenim, iata ce am descoperit:

1. Cand intuitia iti zice sa faci ceva asa sa faci! Chiar daca esti barbat. Toti avem o farama de intuitie feminina in noi, unii mai mare altii mai mica. Ma refer la intuitie! In cazu’ meu e ceva mai mare. Intuitia. Da’ n’am ascultat’o, din pacate, vineri seara.

2. Dupa o noapte de baut, vine o dimineata ingrozitoare, da? Dureri de cap, ameteli, mahmureala, lipsa de vitalitate, etc. Legenda – transmisa din mosi stramosi pe cale orala – spune ca e indicat sa bei lapte de sarpe in cana de metal cu pai de grau si o felie de pepene pe buza canii. Glumesc. Legenda zice ca e bine sa bei o bere. Si mahmureala, durerea, lenea, lipsa de energie vor disparea ca prin minune. Si astfel, va aparea soarele, vei zambi…Eh, ce am observat io. Daca esti mahmur si bei o bere te vei imbata mai rau. Daca esti mahmur si bei 2 beri, iti mai revii. Daca esti mahmur si bei 3 beri, ajungi in aceeasi stare de betie in care erai cu cateva ore inainte. Daca esti mahmur si bei mai multe beri….

3. Nu jucati fotbal cu melteni! Mai ales pe iarba proaspat udata de ploaie, pipi si alte alea.

4. Ping-pongu’ e ca mersu’ pe bicicleta. Doar ca ceva mai greu.

5. Cand vremea se schimba brusc si creste presiunea atmosferica, imi curge sange din nas. Scobitu’ e exclus in aceste conditii. Decat in nara cu scurgeri. In aia buna inca mai merge…pana la cot!

Ce au descoperit oamenii cu care am fost la munte?

1. Daca tot joci fotbal cu melteni, atunci mai bine sa fii in echipa lor decat la adversari.

2. Mahmureala si berea…aceeasi concluzie ca si in cazu’ meu.

3. Ca mersul pe bicicleta chiar ajuta la slabit. Mai ales daca vomiti bine dupa ce te’ai plimbat.

Afgelopen weekend vierde mijn dochter haar elfde verjaardag samen met 5 vriendinnen. Ze wilde graag iets speciaals doen, iets anders dan de anderen hadden gedaan. Geen slaapfeestje of sieraden maken. Maar wat dan?
Via mijn opleiding Intuïtieve ontwikkeling had ik gehoord over Powwow voor meiden van 10 tot 13. Na het bekijken van de website leek het haar wel wat. Dus: uitnodigingen gemaakt, Powwow geregeld en afgelopen zaterdag wat het zover. Met 6 kakelende en gillende meiden in de auto naar Eefde. Buiten het dorp op een boerderij kwamen we bij een echte Yurt, een mongoolse tent, en ontmoette Marieke. Zij en haar man wonen al meer dan 5 jaar in deze yurt en wij mochten binnen in hun huis. De dames vonden het bijzonder en vreemd. Ze vroegen zich af hoe je zo kon leven zonder tv, zonder wii en zonder MSN. Geen stromend water, koken op een houtkachel, gelukkig wel een laptop en internet ;o)
De dames werden uitgenodigd om in een kring te komen zitten en Marieke startte met een verhaal over het indianenmeisje Maankind. Het meisje onderging de veranderingen die horen bij pubermeisjes en voelde zich onzeker. Ze trok zich terug en ging de natuur in op zoek naar kracht. In de natuur vond zijn allerlei dingen die haar kracht gaven, een veer, een steen, een bloem… Na afloop van het verhaal vertelde Marieke over de veer die in het midden van de kring lag, een prachtige kalkoenenveer. Ze vertelde over de taking stick die de indianen gebruiken als zij een Powwow hebben, een feestelijke bijeenkomst. Degene die de taking stick oppakt is aan het woord, de anderen luisteren. Wat een mooi gebruik. Vervolgens vroeg ze aan de meiden of zij zich soms ook onzeker voelden, en of ze dat met de anderen wilde delen. Het was verbazingwekend hoe snel de meiden één voor één hun onzekerheid in de groep legden. De ene makkelijker dan de ander, de ene dieper dan de ander, maar ze deden het allemaal.
Na een kop thee, appelsap en een stuk versgebakken appeltaart mochten de meiden naar buiten om zelf ook iets te zoeken wat hen kracht zou kunnen geven als zij zich onzeker voelde. Een paar meiden gingen op weg en vonden hun dingen. De anderen kropen bij elkaar en lieten zich afleiden door stoere praat en groepsgevoel. Jammer, maar ook dit hoort bij meisjes van 11. Gelukkig was Marieke niet voor een gat te vangen. Dus had ze een mand voor krachtige voorwerpen klaarliggen in de yurt, waaruit de meiden ook konden kiezen. Van hun voorwerp mochten ze vervolgens een sieraard maken (dus toch sieraden maken, maar dan anders), zodat ze het bij zich konden dragen. De laatste stap was het versterken van de kracht van hun sieraden met allerlei instrumenten.
Wat een bijzondere plek, bijeenkomst en mens. En dat vonden de meiden ook. Een echte aanrader.
Powwow voor meiden.

Umblă vorba în popor că fiecare are un talent, un dar, în care poate să exceleze fără mari eforturi sau în care poate atinge “performanţe” mai repede ca alţii.

Însă dacă e să ne uităm in jur, nu pare ca prea multă lumea a identificat care îi e darul. Nu cred că e neapărat unul singur dar măcar unu tot are fiecare om. Cel puţin asta imi spune mie intuiţia, că fiecare e bun de ceva anume.

Talentul asta nu ma gandesc ca e neapărat ceva dintr-un domeniu tehnic sau artistic. Ar putea fi de exemplu o inclinaţie spre a intelege starea sufleteasca a altora sau spre a asculta pe cineva. Cert e că aşa cum văd eu treaba asta, ar trebui pe langa faptul că facem ceva cu succes să ne şi provoace o plăcere deosebită când face asta. Poate ca ăsta ar fi cel mai puternic indiciu aspura recunoaşterii darului personal.

De ce îi zic dar? Pentru că simţindu-ne (unde naiba e cratima la tst in romana?) împliniţi din exercitarea acestei înclinaţii, practic o oferim fără a cere ceva in schimb. Asta nu exclude si obţinerea unor beneficii în urma practicării ei.

Cred că dacă am reusi cu toţii să ne identificăm darul nu am mai intâlni oameni nemulţumiţi de locul lor de munca. Asta ne-ar uşura destul de mult existenţă zilnică. Să nu credeţi ca nu am mai avea chelnări sau funcţionari publici. Pur şi simplu ar fi aşa de satisfacuţi de munca pe care o fac incat indiferent de salariul primit tot ar face-o bine.

Eu unu din nefericire nu imi ştiu darul. Cam ce incerc să fac imi iese făra să excelez dar satisfăcător. Poate că darul meu e să pot face multe aproape bine . Sau poate că înca nu am gasit menirea mea in viaţă. Nu e chiar corect ce am spus menirea mea şi a oricărui om e sa evoluam, mai corect ar fi să spun domeniul meu de contribuţie la evoluţia buna a lumii.

Faptul ca nu ne place să facem ceva e un lucru foarte bun, rău e ca nu ascultăm de această senzaţie din motive sociale. Mama vrea să aiba doctor sau mai stiu eu ce aberaţie. Un om care işi foloseşte intens darul eu cred că va trai fericit din el. Si societatea în sine va beneficia cumva de pe urma acestei trebi. Mă rog, pâna atunci alergam toţi dupa bani şi recunoaştere luptându-ne cu vocea din noi care striga disperata pleacă. Îi mai indesăm un ciorap pe gat,  dăm muzica mai tare, doar doar nu o mai auzim.

Mi-ar plăce să îmi identific talentul. Dacă nu mi l-am identificat deja. Oricum eu cred că toate ne-ar merge mai bine dacă mai mulţi oameni şi-ar găsi vocaţia oricare ar fi ea.

Atunci cand ai o “imaginatie bogata” trebuie sa duci cu tine toata viata povara unui al doilea soi de constiinta, in care dubiile si intrebarile incearca sa separe ce este creat de ea de tot ceea ce e perceptie si intuitie. Daca acestea din urma sunt esente feminine pe care nu am vrut niciodata sa le sufoc, fiind in acelasi timp “aware” de prea saraca ratiune de care dispun pentru a le intari sau confirma, cu imaginatia ma cam lupt si incep sa o “percep” tot mai tare ca pe o ceata care se pune intre mine si realitate.

Rezulta destul de mult stres implicat in distingerea gandurilor, si tot ce stiu ca principii de ghidare este ca :

Introspectia trebuie sa aiba limitele ei, nu e bine nici sa lipseasca nici sa prisoseasca, la un moment dat trebuie sa ai grija sa nu “vietuiesti prea mult in tine insuti si cu tine insuti”.  “Rugati-va neincetat” nu este o exagerare ci un indemn de a trece de la obisnuitul haos al gandirii la o stare de constiinta. (cum sa ii zic, o meditatie continua, cu toate in romaneste asta inseamna mai ales altceva).

Cele care aduc “instant” linistire, caldura si deschidere (cu imaginatia as putea sa ii spun un fel de imbold de deschidere, ca si cum dupa ce ai lasat gandul sa intre simti si un impuls de iesire in afara ta, de miscare inspre inafara) sunt ganduri de provenienta divina sa le zicem “angelice” pe cand cele care aduc intr-o clipa tulburare, agitatie, nesiguranta si un fel de miscare inversa, de inchidere si blocare , de raceala, sunt ganduri negative, sa nu le spunem “demonice” ca sa nu se sminteasca cei cu subconstientul plin de filme americane. (Atunci cand ma refer la “un duh de neputinta” sau un “duh de impacare” o fac pentru ca mi se pare mult mai aproape de adevar decat sa ii spun “un sentiment” cuvant care aduce cu el intreg noianul de ambiguitate pe care l-a dobandit in istorie. Un duh este o fiinta separata de tine, care poate intra sa fac parte din tine atunci cand tu il imbratisezi, dar care nu se confunda nicodata cu spiritul tau, ci aduce doar influente asupra acestuia. Ca exemplu, sa spunem ca “duhul  amagirii” sau oricare altul nu are mai multa forta asupra ta decat are unchiu-tau.(daca locuiesti cu el multi ani probabil ca incepe sa aiba puteri semnificative)

De asemenea mai stiu sigur “cat timp veti fi in lume, veti avea griji” si tot din perceptiile mele personale stiu si cat de bine este sa iesi chiar si pentru cateva clipe afara din aceasta stare, sa iti inalti mentalul in vazduh acolo unde nu supravietuieste nici o grija, unde acestea nu sunt “moarte” ci inexistente, imposibile. La rugaciune trebuie cautata aceasta stare si pentru ca nu ne putem face electroencefalograma, putem sa o distingem ca si pe o tacere a gandurilor. Indiferent ca ajungi la ea prin rugaciunea inimii, prin rozar, prin matanii orientale sau prin mantre, dorinta ta cu care te apleci de la bun inceput  trebuie sa fie aceea de a Il intalni pe Dumnezeu si de a asculta ce are sa iti spuna. Daca te cunosti putin pe tine insuti, poti sa te intalnesti doar cu subconstientul tau poluat si cu delirul propriu, poti sa te sperii peste masura de ce gasesti acolo, atunci inseamna ca mai trebuie curatenie, dar in spatele a toate astea daca inaintezi si nu te pierzi, tot cu Dumnezeu te intalnesti. Pornesti cu dorinta de Christos si pui corpul , mintea (prin rostirea numelui sau) si intreaga ta fiinta in slujba acestei dorinte, pentru ca ea va fi si aceeea care te va scoate de cealalta parte, la malul dorit. La rugaciune trebuie sa lasi departe aceste griji si ganduri parazitare, sa le privesti detasat cum ele se sting , si sa ai rabdare sa ajungi in mijlocul rugaciunii, de unde apoi aceasta va curge si in sus si in jos. Deci nu se face cu vointa, ci cu dorinta. Imi doresc sa ma aflu in Voia Lui, si repet asta pana cand voia mea tace.

Din cauza acestei plieri analitice neintrerupte, mi-e atat de frica de neintelegere incat simt mereu nevoia de precizari, clarificari, explicatii. De aici iese ca nu pot scrie lucruri personale decat personal cuiva si nici asa nu prea usor. Partea extroverta si mai ales vorbitu fara rost este un raspuns gresit si fastacit la niste emotii pe care nu le pot inca gestiona nici la varsta asta, si ea nu vorbeste decat despre lucruri exterioare la randul ei, pentru ca eu nu pot simti ca “intim” nimic din ceea ce se intampla in afara. Handicap mare, multe planete retrogade.

A trebuit sa fac aceste precizari ca sa fie clar ca nu am nici o siguranta asupra datelor ce vin pe calea intuitiei. Cateodata ele sunt adevarate si bune cateodata nu. Asta e unul din motivele pentru care citim cu totii probabil si pentru care unii din noi nu citesc orice, ci numai autori care vin cu o anumita garantie. Eu nu pot sa dau garantie, dar pot sa povestesc despre lucruri care mie mi-au facut bine, mi-au folosit, m-au ajutat.

Cu nesimtirea te intalnesti de n ori intr-o zi – prin urmare vrei nu vrei, te obisnuiesti cu ea.
N-o mai bagi in seama.
Devine rutina.
Nervii se tocesc intr-o asemenea masura, incat atunci cand cineva simtit se manifesta ca atare, efectiv te pune in incurcatura – oare nu simulaza ?
                                                                             *

Insotind un bolnav, astazi am calatorit cu o salvare.
Situatie de urgenta – sirena, girofar, tot tacamul !
Pan-acum credeam ca-mi pot reprezenta ideea de nesimtire, pan-la forma ei cea mai cronica !
Credeam !
Asta pentru ca nu fusesem niciodata la bordul unei ambulante, de unde nesimtirea unor  ”participanti la trafic” se percepe cu totul altfel.
Parca devine substanta, ajungi chiar sa o pipai !
                                                                              *

Ma uitam la profilul driverului in timp ce croseta de zor stive de idioti ce d-abia catadicseau sa se dea putin la o parte – multi dintre ei chiar vizibil deranjati de sirena ce le bruia conversatiile telefonice.
Concentrarea de pe chipul lui cred c-ar fi contrariat pana si pe psihologii astronautilor de la NASA
Din cand in cand mai scapa cat-un  ” ‘utu-ti …”  abia soptit !  Dar asa, fara patima … doar ca reper !
                                                                                   *

  Oare ce motivatie ar putea avea un sofer d-asta, sa-si asume o asemenea responsabilitate ?
Da, cred ca zic bine – o mare responsabilitate – pentru ca in momentul in care despica traficul, el practic anuleaza celorlalti rutina circulatiei, trebuind sa-si foloseasca la maxim puterea de intuitie, necesara reactiei determinate de schimbarea regulilor obisnuite.
  Un tip d-asta trebuie sa fie atent (si calm) mai ales la lipsa reactiei, adica la nesimtirea din trafic !
  Un tip d-asta trebuie sa fie imun la horcaielile pacientului,
  Un tip d-asta trebuie s-o ignore pe asistenta ce-i transmite telepatic obsesivul ”mai repede”
  Un tip d-asta trebuie sa suporte mai tot timpul urletul sirenei de deasupra, urlet ce-i franjureaza creierii !
  Un tip d-asta poate sa-si ia usor cate-o  ”bataita”  de la niste neanderthali, insuficient informati cu privire la atributiile lui !

  Un tip d-asta merita si el un ‘’spor de stres” foarte consistent.
  Un tip d-asta are toata admiratia din partea mea !
  Un tip d-asta, oare ce salariu o avea … din partea altora ?

Proeven, ruiken, kijken, voelen, horen zijn de zintuigen die we het meest gebruiken. Ze confronteren en bewijzen daarmee keer op keer dat je een fysiek persoon bent. De volgende oefening levert je het bewijs dat er meer is.

Schrijf alles op dat je ervaart en dat verder gaat dan de waarneming met je zintuigen. Houdt een dag lang een dagboek bij. Een dagboek bijhouden is zowiezo een mooie activiteit. In het gedachtendagboek registreer je je hele innerlijke wereld. Alles dat verder gaat dan het fysieke. Op die manier hoef je niet enkel te geloven, maar zul je weten dat je een multi sensorisch wezen bent. Je schrijft al je intuïtive vermoedens. Heb je een intuïtie, schrijf het op.

Door je activiteiten in de fysieke wereld bij te houden, leer je dat je een fysiek wezen bent. Je hartslag, wat doet je pols, hoe hard heb je gelopen, ga je vaak naar het toilet, hoe snel heb je het koud. Noem maar op. Je kunt heel veel bijhouden over je fysieke wereld. Er is dus geen enkele twijfel dat je een fysiek lichaam hebt. Door het innerlijke wezen vast te leggen, krijg je het inzicht dat je acties voortkomen uit iets dat helemaal niet fysiek is. Je houdt je gedachten bij, je intuïtie, je gevoel, je bewustwordingen, je visualisaties, de beelden die in je hoofd verschijnen. Je schrijft ze op. Aan het eind van de dag zeg je hé. Ik heb 5 zintuigen, maar ik heb nog meer. Alles dat ik opgeschreven heb. Het bestaat werkelijk.

Je kunt een multi-dimensionele persoon worden door de fysieke wereld te verbinden met de onzichtbare wereld. Voor het gebruik van visualisaties heb ik onlangs deze oefening beschreven.

   A stabili un punct de reper de la care pornind sa poti alege o directie de desfasurare a tuturor eforturilor ce vizeaza un rezultat palpabil in ceea ce priveste realizarea de sine constituie principala dificultate de care te lovesti atunci cand te afli la inceput de drum deoarece universul este izomorf in manifestarile sale si topologia se poate dovedi foarte derutanta – deci care sa fie inceputul, punctul de reper capital ce va forta inceperea in bune conditii a unui drum initiatic ? Adevarul este ca un astfel de punct nu exista cu adevarat pentru nimeni, ci este dupa caz instituit ad-hoc, insa tinand seama de specificitatea fiecaruia si aici vocea ratiunii trebuie lasata deoparte pentru moment, la fel si prejudecatile dobandite de-a lungul timpului si trebuie sa se tina seama de o intuitie subtila acompaniata de o luciditate profunda – a te minti in plus sau in minus nu are niciun sens aici – sinceritate absoluta si decizii pe masura .

   Mai departe drumul se poate dovedi mult mai usor decat inceputul propriu-zis, urnirea din loc reprezentand adevaratul impediment ce sta in calea unei vieti autentice si realizate ale carei motivatii nu mai tin de vremelnic si parelnicie, de elucubratiile eului si de presiunile mediului ambiant – o linie nu dreapta, dar reprezentand cel mai bun drum posibil se va asterne in fata celui doritor de adevar si astfel va avea un drum pentru sine (am pomenit mai sus de unicitatea acestuia) care il va duce din aici-ul prafuit si imund intr-un acolo ce a fost este si va fi adevarata sa casa, adevaratul camin in care isi va gasi adapost, dar nu in solitudine caci aceste drumuri individuale, pornind din directii diferite aduc intr-un acelasi punct fiinte diferite, dar consonante – din reuniunea lor rezultand o fiinta amplificata si genuina ce inglobeaza armonios toate trasaturile celor ce-au generat-o cu dragoste si care isi va urma propriul drum caci nu exista sfarsit pentru viata .

   Si totusi ce greu pare sa te rupi de obisnuinta zilnica ce isi are propria sa savoare, ce pare a fi singurul orizont valabil pentru o fiinta ce este destinata din start imbatranirii treptate si pieirii – un singur pas, o clipa de gratie si lucrurile nu vor mai fi niciodata ce-au fost mai inainte si privind inapoi ajungi sa te intrebi cum de ai putut trai vreodata in cadrul unui orizont atat de stramt, intr-o inchisoare fara pereti sau cu pereti de sticla practic – inchisoare construita de nimeni altcineva decat  de noi insine cu mult timp in urma .

   Cel de dincolo il cheama pe cel de aici si peste timp si spatiu ceva vibreaza intens pentru a indoi realitatea cotidiana, pentru a o sfasia si a face astfel cu putinta trecerea mult dorita, izbavirea  – curaj ! Acum totul pare eteric si rarefiat in ciuda gravitatiei inerente a sublunarului – as putea daca as vrea chiar sa zbor, insa mai persista vechile temeri pentru un timp nedefinit .

Vanmiddag trok er een Murgaparade door de stad. Ik was er niet bij. Omstandigheden dwongen me om in het noorden van de stad te blijven en gelukkig waren het geen onprettige omstandigheden, dus echt klagen doe ik niet.
Hoewel een mens bedenkingen zou kunnen hebben bij de wat opzichtige, soms wat kinderachtige Murga’s, zijn ze in ieder geval wel fotogeniek en behoorlijk vrolijk. En vrolijke mensen, dat is altijd een goede zaak, vind ik. Als hun vrolijkheid ten minste niet ten koste van een ander gaat. De uit Zuid-Amerika overgewaaide muziekdanswoordkostuum-groepen zijn vooral bezig met een goed gevoel en laagdrempelige pret.
In het Oude Badhuis bereidde een van de Murgagezelschappen (die van Antwerpen Noord: Sentimento Verde) zich voor op de parade en toevallig had ik daar even de tijd om wat mensen in mijn fotodoosje te vangen.

Zo’n Murga zou totaal niks voor mij zijn. Hoewel iedereen deel kan en mag nemen (geloof ik toch) is mijn gêne om zot te dansen in zotte kleurkleren toch wat te groot. Je kan dan beweren dat ik niet vrij ben, dan ik geremd ben, dat ik me moet leren losgooien en misschien zijn die argumenten zelfs niet geheel onterecht, maar het is er toch wat over voor mij. Al dat soort groepsachtige danspasdingen zijn aan mij niet besteed. Ik ben een debiel als het op ‘pasjes’ aankomt. Maar echt een debiel. Als er mensen zijn die zeggen dat ze ook debiel zijn op danspasvlak, dan durf ik te zeggen dat ik nog tien keer debieler ben. Laat me drie eenvoudige pasjes leren, het duurt uuuuuren. En ik voel me een mislukte vod.

Ik heb een aantal zaken geprobeerd: ik ging ’steppen’ in de fitness. Op en af zo’n klein bankje springen. Op muziek en in een groepje. Supersimpel. Halverwege de les zat ik op het bankje, bijna te huilen. Ik ben gestopt. Het had geen zin. Iedereen zegt dat ik gewoon moet blijven terugkomen, dat het me wel zal lukken. Maar zo’n triest gevoel heb ik voor zo’n dom pasje echt niet over. Ik train mijn lichaam niet, maar mijn verstand. Ik breek mijn hoofd en val toch nog over mijn voeten. En zuchten is geen olympische discipline. Vloeken ook niet.

Ik probeerde nog allerlei simpele groepslessen, waarvan de juffen zeiden dat het makkelijke pasjes zouden zijn. Ik word er doodongelukkig van. Mijn zelfbeeld keldert op een half uur.
Ik vind tango echt prachtig. Maar ik zal het waarschijnlijk nooit dansen. Ik vind flamenco oorverdovend mooi. Maar laat het me nooit proberen. Bovendien zou de plaatsvervangende schaamte die men zou voelen hoogst onprettig zijn. Waarom in hemelsnaam salsa leren als je geen ritme of een fysiek ‘beengeheugen’ hebt? En denk niet dat je me dan naar ‘intuïtief vrij dansen’ moet sturen. Dat is zo mogelijks nog erger.

Volgens mij is Murga voor iedereen toegankelijk, als je maar goesting hebt om mee te doen. Het enthousiasme van de meesten is aanstekelijk, maar ik hoef echt niet mee te huppen in hun parade. Liefst had ik wat achter hen aan gehobbeld en nog duizend foto’s gemaakt. Laat mij maar zoiets doen, dat is een rol die me veel meer bevalt.

Pre – Ziceri… ?!

… lacrimi, lacăt, piatră, foc, munte, Cuvânt…

nu, n-am ” plecat ”, în Apă Vie mai ” descânt ”,

de-ncrâncenare şi de veşnic ” agăţări ” de  vise,

de vremuri groaznice ce viu, de tâmple ninse…

otrăvuri, murmur, şoapte, licăr,sânge Sfânt…

icnind, tăceri se-nalţă muget, urlet din pământ,

mocneşte, fierbe, se va ţâşni ce trebuie,  curând,

ne va-mpărţii în două” cete ”, noi, vom decide; atât.

arc peste hule, ruperi,semnul şi, preţul dinainte…

” câştiguri ”, ” pierderi ”, zaruri, ” măselele de minte ”,

cu curu-n două luntre, mulţi, dintâi pierduţii din negoţ,

şi doar o Cale Albă, restul, ” poteci ” şi lespezi, pentru ” hoţi ”…

Sibilla

Trebuie să aprobăm moartea, aşa cum aprobăm viaţa. Ea este o componentă naturală şi o completare a Vieţii. Ea nu este sfârşitul acesteia şi nici al Eu-lui (superior), ci doar o etapă. Scopul vieţii este acela de a trece acele examene ale conştiinţei, astfel încât, la un moment dat, continuările acesteia să aibă loc într-o stare lipsită de materie.   ( Milan Ryzl )

Neamului Valah Strigare :

Fraţi Valahi din patru unghiuri, fraţi de viaţă Geto-Dacă,
Fraţi pe care nici o liftă n’a putut robi să ne facă, -
Iată-ne azi robi sub lifta unui Neam care, din lume,
Vrea pe veci să ne sugrume,
Să se şteargă dintre Neamuri strălucitul nostru nume!…

Dar, mai cruzi ca lifta neagră care azi, prin vicleşug,
Ne-a’njugat – plăvani la jug, -
Sunt acei câţiva nemernici, fraţi de sânge, scoşi din minţi
De-ai trădărilor “arginţi”,
Cari, de zornăitul dulce, nu mai pot nimic s’audă
Din cât geme ţara toată cu de lacrămi geana udă!…

Toţi acestia, – o droae de nemernici care vor
Nimicirea Ţării lor, -
S’au făcut, în mâna liftei, crunte “Coade de Topor”,
Şi s’au năpustit cu ură, fâlfâind drapele roşii,
Să doboare tot ce’n veacuri au păstrat mai drag strămoşii!…

Vor, vânduţii fără inimi, – îndemnaţi de-a liftei gloată, -
Să ne-aprindă Ţara toată;
Nu mai vor s’avem tezaur
În altare pe Iisus;
Ticăloşilor li-i sete de mărirea lor, de aur;
Drojdia se vrea de-asupra; putregaiul se vrea sus;
Sufletele lor de fiară
Nu mai au nimica sfânt;
Ei vor “patria” să piară,
“Dumnezeu” să fie frânt;
Să fim toţi o biată turmă fără drepturi, nici cuvânt!…
Să nu mai avem din toate, sub tâlharii bolşevici,
Decât jug şi plâns în gene, umilinţi, scuipat şi bici;
Soarta naţiei române s’o păstreze lifta ‘n mână
Viermii toţi s’ajungă ‘n slavă, iar luceferii’n ţărână;
Şi, sub tirania gloatei care-şi ‘nalţă pumnul strâns,
Să ni-se topeasră ochii potopiţi de-atâta plâns?…

Fraţi Valahi – cu glas de tunet, ne-a strigat un mare “Mag”
Să ne facem toţi o stâncă sub al Ţării noastre steag;
S’alungăm “semănătorii de ruine şi pustiu”,
Care vor s’arunce Neamul în mormânt fără sicriu!
El a plâns pe culmea ‘nalţă, când a buciumat aprins,
Neamului aproape ‘nvins,

Şi-al său bucium l-a dus vântul, prelungit, din stâncă’n stâncă;
L’au fost auzit şi morţii din dormirea lor adâncă:
Fraţi Valahi, chemarea-i sfântă, voi n’aţi auzit-o încă?!…

Cine să te mai trezească, Neam robit de-atâtea Iude,
Dac’ auzul tău nici glasul Magului nu-l mai aude?!
Cum să nu ne facă robi,
Ca pe nişte boi neghiobi
Cei misei: “semănătorii de pustiu şi de ruine”,
Când nici ţie nu ţi-e milă de moşia ta, de tine?!

Cum n’ar împroşca tâlharii
Cu noroi pe toţi “stegarii”,
Tot ce-avem mai drag, mai sfânt;
Cum nu ne-ar scuipa obrazul, şi pe morşii din mormânt,
Când, cu nepăsare, toţi
Ne uităm mereu la gloata de misei vânduţi, de hoţi,
Făr’a ridica un deget, – ca un hoit ce zace’n glod,
Şi din care viermii lacomi, liniştiţi, în voe rod?!…

O, vă veţi trezi odată, fraţi Valahi, dar prea târziu,
Când va fi aproape gata groapa cea fără sicriu,
În adâncul cărei Neamul aruncat va fi de viu!…

( Vasile Militaru )

Democrat înseamnă cineva care vrea să înalţe poporul pe umerii săi, nu cineva care vrea să se înalţe el pe umerii poporului.   ( Nicolaie Iorga )

PURTĂTORII TORŢEI :

Spre voi, azi, purtători ai torţei, durutul suflet mi’l îndrept,
Căci soartă bună pentru ţară, doar de la voi am drept s’aştept…
În codrul Neamului, – în care s’a'ntins atâta putregai
Şi însuşi vântul primăverii n’aduce decât “of” şi “vai”,

- Azi, numai voi urcaţi spre soare, -biruitor şi verde crâng,-
Şi-aşi vrea, la pieptul plin de doruri, cu mii de braţe să vă strâng!
Copii ai lipsei şi-ai durerii, înghesuiţi prin vechi mansarde,
Al căror foc nu arde’n vatră, dar sufletul ca smirna arde;

Flămânzilor, a căror hrană adesea’i un pătrar de pâine,
În voi, -cu spade mari de flăcări,- eu văd Arhanghelii de mâine,
Arhanghelii ce-or pune capăt atâtor suferinţi nedrepte
Şi’ntregului dezmăt ce cântă pe-ale nemerniciei trepte…

Sus torţa sufletelor voastre, copii cu suflete curate,
Ca să puteţi curma tot jaful, să faceţi plânsului dreptate!…
Să umpleţi ocnele, pe viaţă, cu-acei nemernici şi misei
Ce’nfometează ţara toată, ca să se ghiftuiască ei!…

( Vasile Militaru )

Sibilla

imagini preluate de pe google.ro

citat preluat de pe www.citapedia.ro

versuri www.romanianvoice.com

Begin dit jaar ben ik begonnen met een opleiding Intuïtieve Ontwikkeling. Leek mij een goede aanvulling op mijn persoonlijke ontwikkeling. Mijn hoofd heb ik al zo veel jaren ontwikkeld, nu maar eens een ander stuk van mijn lijf verder ontwikkelen en aanwenden. Mijn verwachting was dat ik zou leren wat intuïtie is en hoe ik het kan gebruiken. Maar helaas ik kom bedrogen uit. Mijn docenten vertellen mij dat ik mijn intuïtie allang heb ontwikkeld. Het enige dat we in deze opleiding doen is je weer herinneren hoe je dat ook al weer deed.

Hoe werkt het dan? Onze intuïtie hebben we als baby continu gebruikt om ‘op gevoel’ aan te geven als we honger hadden, koud waren, alleen voelde, … Op geen enkele wijze geremd door gedachten als ‘zou mama dat wel goed vinden?’  ‘zou ze mij dan wel waarderen?’ ‘ben ik zo wel een goed kind?’. In de loop van ons leven hebben we een hoop normen, waarden en sociale afspraken opgedaan en in ons hoofd gestopt in de vorm van overtuigingen en stemmetjes. Dit vormt een soort mist over onze intuïtie. In de opleiding leren we al deze mist op te ruimen, zodat we weer puur kunnen voelen. En ik moet zeggen, het ruimt lekker op. Ik kan het iedereen aanraden.

Langzaam aan begin ik het mij weer te herinneren!