Gisteren was het het galabal van mijn geliefkoosd Limburgia. Galabal als in chique en opgekleed. Nu heb ik persoonlijk aan galabalkleedjes geen gebrek. Ik heb er wel een paar in mijn kast hangen. And I love them! Het enige probleem is dat ik helemaal niet naar veel galaballen moet… En ze zomaar gewoon dragen zou misschien iets te ver gaan. Maar gisteren was het er dus wel de gelegenheid voor. Ik was dus al goed gezind.

Iets minder goed gezind was ik over de schoenen. Don’t get me wrong: hoge hakken, met (fake) diamantjes bezet… allemaal heel fancy. Maar sta daar eens een ganse avond op!

Je weet gewoon dat je zere voeten gaat hebben, maar toch moet en zal je die schoenen aan doen! Het staat gewoon veel mooier. En zoals het gezegde gaat: wie mooi wil zijn moet lijden.

En dat heb ik dan ook gedaan. De eerste uren gingen… daarna heb ik gewoon mijn schoenen uit gesmeten (en neen, ik was niet de enige). De pijn ging weg, en ik kon veel makkelijk ronddwarrelen in door de zaal.

Het enige nadeel is dat je voeten vuil zien. Letterlijk zwart. Nu nog, na ze al twee keer gewassen te hebben… Het geraakt er niet allemaal af.
Oh ja, en natuurlijk ook het bier dat hier en daar op de grond ligt en ervoor zorgt dat je uitschuift bij het dansen van de Inzaier.

Anyway, ik heb het niet aan mijn hartje laten komen en me te pletter geamuseerd! Zoals het hoort op de feestjes van Limburgia natuurlijk