Up close and personal with Gregor Samsa.

Creepy crawlers. I hate them for who they are but I respect them for their unbelievable biological features. Their bodies have the necessary tools to outlast us humans when Apocalypse comes. They can survive a radiation and microwave blast.  They can live for week

s with their heads off  and they subsist on the glue on the back of postage stamps. Their feet have individual brains,  mind that. The white cockroach is even more nastier. They look like ghosts of roaches. They are actually roaches who had just molten their skin off.

Stinking, disgusting and horrible. And they would outlive us all!

1. Dengan nama ALLAH Yang Maha Pemurah lagi Maha Penyayang

2. Segala puji bagi ALLAH Tuhan semesta alam.

3. Yang Maha Pemurah lagi Maha Penyayang.

4. Yang menguasai hari pembalasan.

5. Hanya kepada Engkau kami sembah dan hanya kepada Engkau kami memohon pertolongan.

6. Tunjukkan kami jalan yang lurus.

7. Jalan orang-orang yang Engkau telah beri nikmat kepada mereka; bukan mereka yang dimurkai dan bukan mereka yang sesat.

Well im back! hmmm medyo nanahimik ako ng isang linggo kasi naman dami ko ginagawa lately, nataon pa na na aaddict ako facebook, lalo na sa farmtown , ewan ko ba bakit libang na libang ako sa larong iyon. Kaya ayan tuloy wala akong maiisip maisulat.

Lagi kong sinasabi sa mga entry ko na strong akong tao, pero kahit naman strong tayo meron pa din syempre kinakatakutan ang Lambing tulad nito:

ipis na malupet

ewan ko ba dito at bakit ako takot na takot madapuan ng linsyak na ipis na ito.. ayoko ng itsura nya , lalong lalo na ang madapuan nya… anu ba naman, di ko ma explain yun feeling pag dumadapo ang ipis sa akin eh.. pero carry ko pa naman makakita pero wag lang talaga syang dumapo sa akin. Kasi maglulupasay ako .. ewan basta hindi ko sya carry.

ilove spiderman but i hate spiders

Eto pa ang isang makapanindig balahibo.. Ayoko nakakakita ng malalaking gagamba. . haizz para akong mamamatay.. basta ! Basta nakakakita ako nito sa kurtina.. o kaya sa mga lumang sapatos bigla lalabas dun sa sapatos may bitbit pang itlog hayzz mapapa eeek!! ka talaga ng sigaw! ang liksi pa naman lalo na kung yun mga galamay nya eh naglalakihan tapos yun tyan sobrang laki.. oh may shomai wag naman! wag ka nang lumapit sa akin.. Actually naglalaro naman ako ng gagamba nun bata ako nakakahawak pa nga ako.. hindi ko lang talaga ma take yun sobrang lalaki na spiders.. ayoko talaga.. Pasaway pa yun pinsan ko , ihahagis pa sa akin.. anu bee…  O baka naman kaya ako takot sa spiders eh napanuod ko yun arachnophobia noon.. Kakatakot yun movie na yun ..

uod oh now!!!

Wala akong balak sumali sa fear factor kaya okey lang.. Hinding hindi mo ako mapapahawak ng uod. Tumatayo ang balahibo ko dito.. hindi lang balahibo lahat na yata ng buhok natayo pag nakakita ako ng uod. E di lalo naman na pag nahawakan ko accidentally, pag naghihimay ako ng gulay.. pasaway naman kasi yang mga uod na yan, nagtatago ba sa kasingit singitan ng gulay , na iitsa ko tuloy ang gulay sa sobrang takot ko. Oo di naman sya nangangagat, pero ayaw ko talaga sya..

dugo!!

Takot ako sa dugo.. ayaw ko nakakakita ng dugo.. pero yun dugong lumalabas sa akin montly exempted yun.. Hindi ko lang kaya tignan yun mga taong nasusugatan, siguro mauuna pa akong mahimatay dun sa nasugatan pag nakita kong dumadaloy ang dugo sa kanya..

injection

Waaa!!! di pa ako natutusok ule.. na experience ko na ma injectionan nun elementary days ko, at oo pahirapan pa bago ako nainjectionan, ang Lambing nag tatago sa ilalim ng desk ko.. halos hilahin pa ako ng teacher ko non.. napapayag lang ako ng sabihin nyang parang kagat lang ng langgam..  nun natusok na ako.. parang kagat ng langgam your face!! masakit talaga no??? Sa awa naman ni Bosing hanggang ngayon di pa ako nahohospital.

Hindi ko alam kung heriditary ba ang mga kinakatakutan ko.. papa ko kasi takot yun sa injection at dugo, nanay ko naman takot sa uod. Hmmmm ano sa palagay mo??? Last.. takot din ako dito..

huhuhu mabiyak ang puuuuso

Hmmm eto naman may explanation bakit takot akong ma heartbroken ule.. dahil naranasan ko na yun feeling and it feels like hell.. Yun eh.. kaya nagka phobia.. pero carry pa din…

Ikaw san ka takot???

Kung nakikita mo itong mukhang ito… medyo ganyan ang nangyari sa mukha ng tita kong pagka ganda ganda. Una napansin ko na namamaga ang mukha nya parang katatapos umiyak ang mga mata, tapos maga ang mukha parang may manas. Dalawang buwan na syang may sakit, pabalik balik sa hospital wala naman daw makitang sakit.

“Ate nakulam daw si tita..”

Ako yun taong hindi naniniwala sa kulam, kasi malakas ang faith ko kay Bosing.. Kahit yun mga bati bati na yan, isama mo na ang mga dwende at nuno sa punso , tyanak ekek na yan.. hindi mo talaga ako mapapaniwala dyan. My God is enough. No questions ask, sa kanya lang ako naniniwala kahit sa multo di rin ako takot.. wag lang ipis .. peace tayo please…

Ilang buwan nang nakaratay sa kama ang tita ko.. naawa ako noong makita ko sya, kasi panay brown na yun mukha nya parang maliliit na paso ng sigarilyo, tapos yun tyan nya malaki, puno daw ng tubig.. kaya nag research ako about KULAM .

Pinakulam daw sya ng isang kagalit nya, tapos malakas daw yun nangkulam kasi di mapaamin nun albularyo. Di na makabangon ang tita ko ngayon.. kaya yun albularyo na ang nagpupunta dito sa bahay.. eto ang nadatnan ko.

“Ate! nakukulam din daw ang nanay mo! hinawakan lang kanina yun daliri nya ng albularyo sumisigaw na sya”

Syempre may i worry naman ang lambing sa madir, sugod ako dun sa kwarto..

” Ayan pala si Lambing sa kanya nalang kaya sumanib yun mangkukulam kaya mo ba?” (sabi ng tito ko.)

“Sorry naman, di ako tatalaban ng sanib sanib na yan.. dipo ako naniniwala dyan. “

Worried pa rin ako sa nanay ko, kinulam din daw, pareho kami ng faith ni Madir di naniniwala sa ganon kasi meron kaming JESUS na pinapaniwalaan. Kaya yun nag tanong ako kay madir.

Lambing: Nay ano nangyari pati daw ikaw nakulam? naniniwala ka??

Madir: Sabi ko nga di ako naniniwala dun, sukat ba naman diinan ng krus yun daliri ko natural masasaktan ako kaya ako sumigaw. Akina yang kamay mo….

abot naman ng kamay si lambing.. ( diniinan ng kutsara yun daliri ko napasigaw ako ARAAAAY!

E di nakulam din ako??

Seryoso… sabi ni madir tinatablan daw yun mga naniniwala at yun mga hindi naniniwala hindi tinatablan. Its a matter of faith at kung sino yun mas malakas yun ang nanaig. Gusto ko tulungan ang tita ko pero thru prayers lang pero yun magpagamit sa albularyo na saniban ng mangkukulam ekek no way.. eto may sinabi pa si madir

“Ayaw ko din pagamit dun sa albularyo… ang sakit ba naman nun bakal na krus na dinidiin sa daliri ko baka mamaya bigla akong mapaamin na ako yun kumulam“

“ARAAY! TAMA NA PO! SIGE PO AKO NA! AKO NA ! YUN KUMULAM! ” (baka daw sa sobrang sakit yun ang masabi nya para tigilan na yun pag diin ng krus sa daliri nya)

Patawa pa tong si madir.. natawa naman ako.. kulit eh.. eto pa si ofismeyt..

Ofismeyt : Ate nakita mo ba yun betlog nung albularyo?? Parang ang laki.

Lambing: Soska naman napansin mo pa yun betlog..

Ofismeyt: Parang ang laki eh.. may umbok sa hita..

Lambing: Baka nakukulam din sya!

“Mamang albularyo baka nakulam din kayo?? yun betlog mo daw malaki sabi ni ofismeyt” ( syempre imagination ko lang yun sinabi ko sa albularyo)

Ofismeyt: Ate punta ulet tayo dun tignan mo..

Lambing: tara..

Pagdating dun di ko na nakita kasi nakatakip na ng bag.. tsk!!

Seryoso uli…

Let’s pray for my tita’s recovery.. di ko talaga alam ano nangyari sa kanya.. sana gumaling na sya.

Naranasan mo na bang sa kalagitnaan ng iyong pagtulog yun tipong humihilik ka na tapos bigla may mang iistorbo sa iyong pagkakahimbing? Dahil ayaw mong maistorbo kahit may nararamdaman kang kakaiba eh sige ka pa rin sa pagtulog at baliwalain ang kakaibang nangyayari sa paligid mo. Pero hindi talaga ako makatulog kasi parang may humahawak sa aking mga…. twins….

Oh no!!! Wag po! wag po! Ehem! konting hinahon lambing.. naalingpungatan ako, ano ba naman itong batang ito napagkamalan pa akong nanay nya… haizzz nasa tabi ko pala yun pamangkin kong 2 years old at nanay nya , minsan namasyal sa akin at nakitulog, nasa salas kami natulog noon kasi hindi kami kasya sa room ko kaya naglatag nalang ako ng foam sa salas para tuloy ang bonding namin.. ammpft kala ko kung sino nang lapastangan yun! Gawin ba naman akong unan ng baby parang isang trumpo na nag paikot ikot sa malambot kong tyan at sa huli ay pagkamalang nanay nya.

O sya tulog uli ang Lambing.. ako kasi yun tipong di natutulog ng walang kumot kahit mainit pa, basta dapat naka kumot ako.. meron nanaman akong kakaibang naramdaman.. naku … basa… haizz inihian ako. . Anu vah yan… maloloka ako di ko makuha ang tulog ko.

Pero dahil minsan lang naman yun pangyayari na yun eh pagbibigyan ko na. Sya tulog uli ang Lambing… zzzzzzzzzzzzzzzzzz…. parang may gumagapang naman.. eeekkkkk may gumagapang sa binti ko parang IPIS ! anak ng tokwang malutong ! ayaw ko ng ipis please lang.. ayaw!!! eeew… syempre sa takot na magapangan sa mukha ng ipis pinagpag ko ang kumot ko sabay talukbong.. kahit magagapang pa sya dyan at least nakakumot ako at nakatalukbong..

Okey na sana pero parang andun pa din yun hinayupak na ipis na yun gumagapang nga..pinakikiramdaman ko habang nakatalukbong … pero teka parang yun gapang nya eh ramdam ko kahit nakakumot ko.. eeek… hindi ko ma explain yun feeling makati na nakaka eeew talaga.. dahil madilim kaya hindi ko sya makita kasi sanay ako matulog ng walang ilaw, gumagapang na nga.. papunta sa may leeg ko.. pero iba talaga yun feeling .. parang totoo ko syang nararamdaman sa balat ng leeg ko… syeeeeeeeeeettttttttt !!!! nasa loob din pala ng kumot ko ang lapastangan na IPIS!!! May balak pa yata makipag lips to lips sa akin!

What do you expect syempre nagtitili ang Lambing.. nagising silang lahat sa sigaw ko.. ewan ko ba ang lakas ng loob ng mga ipis sa amin.. porke alam nila na takot ako sa kanila sila pa yun may ganang manugod. Pag ako nagkaroon ng pagkakataon na mag karoon ng lakas ng loob pumatay na ipis lagot sila..

1. Didikdikin ko silang parang ipis.. ay ipis na nga pala yun no? ( kaya lang eew ang amoy nun kaya ayaw ko talagang pumatay ng ipis eh)
2. Lulunurin ko sila sa tubig ( paano ko naman sila malulunod no? Maawain kasi ako eh.. nakakaawa naman sila pagnagkakawag na sila sa tubig)
3. Babatuhin ko nalang sila ng tsinelas.. sana lang pag bato ko tepok agad kasi talagang sumusugod ang mga ipis na yun.. Hindi ko kayang pagtulungan ng mga ipis. Baka mas mauna pa akong matepok sa kanila.

IKAW MAY PARAAN KA BA NG PAGPATAY NG IPIS??? Share mo naman!

]]> http://jasonhamster.wordpress.com/2009/05/21/opis-ipis/ Thu, 21 May 2009 13:54:35 +0000 jason http://jasonhamster.wordpress.com/2009/05/21/opis-ipis/ http://stopthewarinnorthkivu.wordpress.com/2009/05/18/ipis-report-culprits-or-scapegoats/ Mon, 18 May 2009 10:04:15 +0000 Blog admin http://stopthewarinnorthkivu.wordpress.com/2009/05/18/ipis-report-culprits-or-scapegoats/

Executive summary (to read the full report, click here).

Ever since the eruption of the second Congo war in August 1998, the mining sector in eastern DRC has been under the scrutiny of UN Sanctions Committees, academics, NGOs, and local and international media, who have been worried and disturbed by the links between natural resource exploitation and armed conflict in the region. Both state and non-state armed actors are deriving benefit from the local mining business by levying taxes on mineral exports, by selling minerals for their own profit, and by trading mining rights for financial and military support.

The present report aims to clarify the position and responsibility of Belgian mineral traders in the area. Our purpose is not only to shed more light on the activities of Trademet and Traxys, the two companies featuring in the latest UN report, but also to discuss the activities of two other companies that have received less attention so far, namely Services and Trading International (STI) and Société pour le Développement et l’Expansion d’Entreprises (SDE).

In the first part of our report, we offer a description of the context in which the mineral trade takes place. We discuss the current state of affairs in the global trade in tin and tantalum, present an outline of the mineral trade in the Kivu region and give a brief description of the local security situation. In the second part of our report, we concentrate on the involvement of Belgian traders in the mineral business of eastern DRC. Our main intention is to provide the reader with a profile of each of these traders. As far as possible, we also present some information on the Congolese suppliers of the Belgian traders.

This paper aims to feed the ongoing debate on the accountability of commercial stakeholders in eastern DRC and on possible solutions to break the link between the mineral trade and the financing of armed actors. IPIS agrees with most observers that a total embargo on mineral exports from eastern DRC would not only be impracticable, but also detrimental to the livelihoods of the local population and hence the security situation in the region. However, this does not imply that commercial stakeholders are not to be held accountable if their activities have, directly or indirectly, financed rebel movements. IPIS also believes that governments of countries where international mineral traders are established can play an advisory and sensitizing role vis-à-vis these companies with regard to their liabilities under international and national criminal law when they operate in a conflict zone such as eastern DRC. This would also enhance such governments’ credibility as peace-brokers in the region and adjust the persistent perception among many local stakeholders that foreign business interests are more valuable than peace.

Our research findings show that Traxys and Trademet in 2007/2008 were by far the most important foreign buyers of cassiterite and coltan in Goma and Bukavu. One would suspect that, given their economic prominence and long-standing presence in the region, they would not only have a privileged knowledge of the local commodity chain, but also considerable leverage to influence it in a positive manner. The traders concerned reacted defensively to accusations laid out in the December 2008 report of the UN Panel of Experts. The Panel asserted that, through certain suppliers (comptoirs), they knowingly purchased minerals from mines controlled by non-state armed groups such as the FDLR. During our investigation we have unfortunately not been in a position to confirm or deny such claims through documented evidence. Nevertheless, we deplore that 13 years after the start of the first Congo war, such naming and shaming exercises still seem to be necessary to prompt a more transparent and constructive engagement on behalf of commercial stakeholders in the region.

Looking forward, however, there are indications that the traders under scrutiny are willing to contribute in a more pro-active manner to a sustainable solution to the issue of conflict related minerals. This creates a window of opportunity for all stakeholders to become involved in a concerted effort to enhance transparency and accountability in the mineral sector of the eastern DRC.

In our view, a crucial first step forward is to create a transparent, publicly accessible and regularly updated database with reliable information on the local commodity chain. IPIS is currently laying the groundwork of such a database through a pilot project in the Kivus. To further protect the legitimate trade, which, we repeat, is vital for the socio-economic fabric and security of the region, a credible traceability system should be devised. While there seems to be a preparedness among certain local stakeholders to step up due diligence efforts, even if it involves a third party verification mechanism, one should realize that in the long term such efforts can only be successful if they are supported by the Congolese government, MONUC, multi- and bilateral donors, and the DRC’s neighbors. The crux of the matter is the huge challenge the Congolese authorities face as far as controlling the eastern part of the country is concerned. To achieve this, security sector reform and regional political cooperation of course are key. In the case of the mineral sector, donors should support a strong deployment of mandated state agencies such as the CEEC, SAESSCAM, OFIDA and the Mines Administration.

Isang umaga habang binabaybay namin ni Manong ang kahabaan ng Aurora Boulevard, may kakaiba akong nadama sa unit na ito. Para bang may kasama ako sa may likod. Palinga linga ako para tignan kung ano iyon ng biglang…

May isang pares ng antenna na pilit na lumalabas sa isang corner!!! Eh since di kami close ni manong (first time nya akong sunduin) quiet lang ako. Kaso, di lang pala nag iisa ang pares ng antenna na kasama ko, mga 3 ata sila!!!

Lingid sa kaalaman ng nakararami, takot po ako sa ipis. Malaki o maliit, ipis pa rin yan. At sa araw na ito, pamilya pa ata ang naka angkas sa ride ko. so mula ng makita ko ang unang pares ng antenna, d na ako mashadong gumalaw sa aking kinauupuan.  Mula Aurora Blvd hanggang sa may bahay namin, pag titignan nyo ang posisyon ko mula sa labas ng taxi, para akong na-c-cr na hinde. Nakakahiya!!

Buti na lang at di ako nilapitan ng mga naki-hitch. *whew*

ano nga ba
ang gagawin mo
pag nakakita ka ng
IPIS
na kasinglaki ng
PAGONG?
hindi ba’t
tatakbo ka rin,
palayo,
habang sumisigaw ng
mommmyyyy!!!!!!!!

lumayan udah lama sih, kejadian yang sangat menegangkan ini terjadi,hari itu malam minggu cuaca cukup terang dan sedikit cahaya dari rembulan dapat memberikan cahaya yang cukup untuk menerangi jalan di lorong ruko ruko di kawasan bulakapal (bekasi) ,seperti biasanya malam minggu itu aku berkunjung ke kost pacar ku ( sekarang istri ).dengan kecepatan 40 km/jam aku laju si Ipis (vespa sprint tahun70) si Ipis memang setia menemani hari hari ku,menemani malam mingguku,ipis juga sering mengantarkan aku ke tempat kerja. Sesampai di bukakapal dari arah tambun aku belok arah dan masuk kesebuah lorong antara ruko2 di sebelah utara jalan, karena di situ ada lintasan rel Kereta Api dan ipis tidak dapat melitasi nya maka aku memarkir ipis di situ, aku parkir ipis di deket pohon pisang dan media tanah yang agak miring (wajar karena lintasan KA biasanya lebih tinggi) agak jauh dari kumpulan sampah yang masih berasap , di situlah tempat yang tepat. Kutinggal kan ipis dengan hati sedikit was was,iya lah takut ada yang maling, tapi aku nekat , singkat cerita aku menemui pacarku di kost nya,tanpa sadar jam berlalu dan menunjukan waktu 00.16 WIB, aku pun bergegas pulang aku berjalan di lorong2 kost menuju si ipis yang kutinggal di deket Rel KA, sesampai di rel KA astaghfirullah……… ipis tidak ada di tempat, ya Allah ipis ku sayang di mana?? detak jantungku berdetak cepat, sejenak aku menhela nafas ,aku sedih ipis kesayangan ku yang telah menemani ku bertahun tahun kini telah tiada, kuco ba kuatkan hati dan aku segera meniggalkan perlintasan Rel KA tiba tiba ku cium bau bensin si ipis dan mataku tertuju ke sebuah benda berjarak 5 meter di semak semak , aku pun menuruni jurang sedalam 5 mtr itu , untuk menghampiri benda itu . Ya Allah…. teryata ipis tergeletak dengan roda di atas, oh..mungkin Ipis terkena angin kereta yang melintasi rel itu dan mnggelinding ke semak semak curam di sisi rel kereta . aku sedikit lega ,ternyata ipis masih ada meski body agak sedikit penyok penyok dan cat sedikit scrath ,ku coba hidup kan mesin si Ipis.. eh hidup .. aku ankat ipis dari jurang itu dengan ku naiki nya..
Alahmdullialah Ipis ku bisa naik dan aku segera meninggal kan tempat itu..

After more than a year heto na naman po at naka-apak na naman ang mga paa ko sa bus. Lumipat kasi ng kumpanya si papuch kaya natural na ibalik niya na ang company car na nagagamit namin. Magkakaroon naman siya ulit ng kotse sa bagong kumpanya yun nga lang ay may inaayos pa yata. Malamang kukuha sa rent-a-car, ewan ko lang. Kaya simula kahapon ng uwian ay nag-bus ako ganun din kaninang umaga. Okei din feeling ko liliit ang tyan ko nito kung saka-sakaling isang buwan akong magbu-bus. Sana lang eh hindi abutin ng sobrang tagal kasi paano kung summer na baka huminga lang ako eh pawis na pawis na ako. Paano pa kung andun na ako sa bus stop malamang lahat ng dinaanan ko eh parang binaha dahil sa pawis ko(exag naman masyado). Paminsan-minsan kapag tinamad o di kaya eh mainip sa paghihintay ng bus pwede rin namang mag-taxi. Kung bakit ba naman kasi pinagbubura ko na ang mga number ng mga contact kong carlift dati.

Anyways dahil magsu-summer na, uso na naman ang mga sunog na iyan. Nauna na ang isang illegal daw na firecracker factory sa Al Qouz area malapit lang daw sa office nila dhez, ngayong umaga naman sa Naif Area naman kaya dahil sa daming dikit dikit na shops sa lugar na yun ay mahigit 100 shops daw ang nadamay. Kapag ba nagkasunog sa isang lugar, namamatay din ang mga ipis o nakakasurvive sila?

Lintek kasi ang mga ipis… kinapos ako ng hininga at naiyak kagabi ng dahil sa bespren kong ipis talaga. Bata pa lang ako iyan na ang pinaka-ayokong insekto sa mundo. Hindi lang dahil sa nakakadiri, dahil sabi nila mabaho daw ang ipis pero hindi ko pa nasubukang amuyin kasi hindi ko nga matignan kahit picture nila eh amuyin pa kaya, kundi dahil takot ako sa hitsura ng mga iyan. Lumilipad man o hindi, lalo na yung kasing-size ng mga ipis sa Pinas mas lalo na siguro kung mas malalaki pa dun. Mas matitiis ko pang makakita at apakan para patayin ang mga super liliit na ipis dito sa Dubai pero ang mga malalaking ipis… HINDEEEEE. Mas malaki ako sa ipis pero hindi ko alam kung bakit iba talaga ang epekto nila sa akin. Mabuti na lang wala akong sakit sa puso talaga dahil kung meron matagal na akong sumakabilang-buhay ng dahil sa mga pesteng ipis na iyan. Mabalik sa nangyari kagabi. Nagprisinta ako kay L na ako na ang magpapatuloy na magluto para makatulog na muna siya at gigisingin ko na lang kapag kakain na kami. Aantok antok na rin ako dahil sa masakit ang ulo ko at mainit pa sa kusina habang nagpiprito ng isdang gagawing sarshado, sumandal muna ako. Maya-maya pakiramdam ko kinikilabutan ako. Parang may multong nagpaparamdam. Iba talaga parang may mga kamay na hinahawakan ang ulo ko. Nakikiramdaman ako hanggang sa naisip kong pagpagin na lang ang buhok ko ng ilang ulit. Nakita ako ng kapitbahay na nakatambay sa labas ng kusina.

“May ipis ka sa damit mo!” Waaaahhhhh! Ayun na nawala ang poise. Lumabas ng kusina, panay panay ang pagpag, talon at paggulo ko ng buhok ko habang sigaw ng sigaw. Tumigil ako para alamin sa kanila kung wala na ba ang peste. Sabi naman ng isa, “Ayan nasa damit mo pa!” Nakita ko nasa may bandang binti ko. At dahil nalaman kong malaking ipis at hindi yung mga super liliit na ipis, hayun na talon na naman ng talon, sigaw at pagpag hanggang sa makita ko ang isa na parang aapakan niya na ang ipis. Dali-dali akong pumasok sa kwarto, naupo sa kama habang mukhang bruhang pagpag ng pagpag ng damit at buhok. Nataranta naman si L na naalimpungatan pa at nagtaka kung ano’ng nangyayari. Sinabi ko na lang na siya na lang ulit magpatuloy ng pagluluto kasi ayoko munang lumabas. Naiiyak na kasi ako. Parang ang arte anoh, ipis lang iiyakan. Hindi ko talaga maalis sa sarili ko ang hindi matakot sa ipis eh, kaya kung isipin man ng iba na maarte ako wala akong pakialam hindi naman sila ang nakakaramdam ng pagkatakot ko. Habang nakahiga naman ako at nakatakip ng kumot ang mukha para hindi nila makitang napaiyak ako sa takot, paminsan-minsan automatic na para akong may epilepsy’ng mangingisay na lang dahil nai-imagine ko pa yung hitsura ng ipis, at naiisip kong un pala ung parang kamay na humahawak sa ulo ko… ngiiiiiiii!!!!

Napakarami kong memories tungkol sa phobia ko jan sa ipis na iyan. Pero masyado ng hahaba kung ikukwento ko pa. Naaalala ko lang ang bilin ng tatay ko: “Huwag na huwag mong sasabihin sa mga kakilala mo na takot ka sa ipis, kasi baka lalo ka nilang takutin.” Paano naman kapag ganitong pangyayari na ipis na mismo ang nagpaalam at nagpakita sa mga kakilala ko na takot ako sa kanilang mga ipis? HuhuHu!

dahil sa hirap ng panahon ngayon, nilalakad ko nalang mula don antonio hanggang bahay ko. lalo na kung gabi, pag wala ng tricycle, at taxi nalang ang nandoon. 50 pesos din kasi ang inaabot ko pag taxi. sa 50 pesos na yon, kaya ko na umabot ng makati at pabalik. madalas ay inaabot ako ng 20 minutos para lakarin ang haba ng don antonio hanggang bahay ko. pag nagmumuni muni naman ako, kaya pwedeng umabot ng higit kumulang sa isang oras para maka-uwi. pero ok lang yon.

sa aking paglalakad, madalas kong makuha ang mga bagay bagay na gusto kong isulat dito. minsan, sa dami ng naiisip ko, di ko na magawang maisulat kasi halo-halo ang dating.

di iba ang gabing ito.

muta
kaninang umaga, ginising kaming dalawang magkapatid ng nanay ko. siguro, mga alas-otso ng umaga yon, pati ang muta namin ay tulog pa. pareho kaming bakasyon ng kapatid ko, kaya siguro naman naiintindihan ninyong hindi kami maaga natulog. lalo na at nalululong ako sa paglalaro ng WoW.

sabi niya ay maupo kami sa salas. naku. pag pinapaupo na kami sa salas eh isa lang ang ibig sabihin non. sermon nanaman. naisip ko kung ano ang huling nagawa kong mali para di ako nabibigla ng ganito.

sinimulan kami ng pambungad na tanong na: anong balak niyo sa buhay ninyo?
napakarehetorical ng tanong na iyan para sa alas-otso ng umaga. yan ang mga tipo ng tanong na masarap sagutin habang nasa inuman kayo o nakatambay sa tabing-dagat pagkatapos magliwaliw sa dalampasigan. hindi siya tamang itanong habang ang iniisip mo palang ay kung mabaho na ang hininga mo o di kaya kung napunasan mo na ang bangil mo.

pero dahil sermon nga siya, di namin kinailangang itanong. heto na at nagsimula ang litanya ng nanay ko. mula sa aming pagkabata, sa kanyang pagkabata, kung papaanong napakadami ng pangarap niya sa amin at ni-isa ay wala pa kaming natutupad. naisingit narin siyempre ang matagal kong pag-aaral sa kolehiyo at ang trabahong inaasam ko. maya-maya ay lumipat naman siya sa problema namin sa aming ama, at ang mga pagsisisi ng aming ama ngayong patay na ang kanyang mga magulang. balik sa mga plano namin sa buhay at ang plano niya sa buhay namin.

ayoko ng isulat pa ang mga iba pang napagusapan kaninang umaga. sa totoo lang, ito ay dahil sa haba ng sermon niya ay nakatulog ako sa gitna ng sermon niya. alam kong mali, pero mali din talaga na ganito ang bungad sa paggising ko sa umaga.

gusto ko lang linawin na hindi ako galit sa nanay ko. at kahit na masakit pa ang mga sinabi niya sa akin kaninang umaga ay okay lang yon. naiintindihan ko kasi siya, kahit papano. at kahit naman magalit ako sa kanya, nanay ko parin siya, di ko siya pwedeng ibalik sa SM dahil wala akong resibo. alam ko ang takot niya na baka balang araw ay wala kaming mapuntahan dahil wala akong propesyon. at dahil ilang buwan niya narin inaayos ang kaso ng mga tiyo at tiya ko sa pamana ng lola ko, alam kong stress lang din ang dahilan kung bakit niya nasabi ang mga bagay bagay na yon.

pero.

napaisip din ako doon. di ko inasam na maging tanyag o kilala. ang gusto ko lang ay maging masaya. simple lang ang pangarap ko sa buhay. ewan ko kung bakit di ko rin pinangarap maging napakayaman. gusto ko lang ay sapat para sa magiging pamilya ko. ang importante sa akin ay sama-sama kami at mapakain sila 5 beses isang araw (para balanced meal.)

at ang pag-aabogasya? hindi ko pa talaga masagot yan. SIGURADO akong pangarap ng nanay ko na maging abogado ako, pero kung pangarap ko talaga ito? hindi ko alam. lumaki akong iyon lang ang TAMANG pangarap sa buhay ko. iyon nga lang, kinailangan kong tumanda at mangarap mag-isa, magkaroon ng sariling pag-iisip at pagkatao. masaklap nalang siguro at hindi ito ang naisip ng nanay ko.

ayokong isipin na pag hindi ako naging abogado ay hindi na matutuwa sa akin ang nanay ko. sa gitna ng lahat ng sermon niya, iniisip ko nalang at nananampalataya na ang puno’t dulo nito ay dahil sa mahal niya ako.

sa ngayon, ang pagtatapos sa kolehiyo pa lamang ang nasa-isip ko. marahil masyado ngang maikli ang pagtanaw ko sa aking hinaharap, pero hindi ibig sabihin non na hindi ako marunong mangarap. dahil eto pa lang ang pangarap na kaya kong abutin.

edi pag natapos, NEXT!

rewind, fast forward
naisip ko, nung nakaraang taon, pinoproblema ko ang jowa ko. di na kami gaanong masaya ng mga panahong ito. nakakatawa kasi lagi lang akong nasa bahay dahil ayaw niya makipagkita dahil wala daw siyang pera. at dahil hindi siya aalis ng bahay, ayoko narin umalis ng bahay. para ano pa at lalabas ako kung hindi ko lang din naman siya kasama, diba? parang papatayin ako sa lungkot ng mga panahon na yon. di narin ako nasisinagan ng araw dahil walang kamatayang dvd marathons lang ang ginagawa ko. malimit pa kami mag-usap sa telepono dahil kahit nasa bahay lang siya, may tambayan siya sa village niya. feeling ko nasa long distance relationship ako kahit na taga bicutan lang siya.

fast forward natin sa ngayon. ang galing naman talaga ni direk. ngayon, di ko lang feeling na nasa long distance relationship ako, dahil totoong nasa LDR nako ngayon. ang nakakatawa naman ngayon, di ako kinakain ng lungkot kahit malayo siya sa akin. mahawak kasi akong tao. gusto ko palaging nahahawakan ko yung mahal ko. sa akin, pag hindi kita gusto, di kita hahawakan. oras na sinampal na kita o kinurot, asahan mong close na tayo. ngayon ay kaya ko narin gawin ang mga dapat kong gawin.

at ngayon, marami na akong gagawin. ojt na ako, finally. konting tulog, puyat, gastos, yosi, kapraningan at sunugan ng kilay nalang ay gragraduate na ako. sana naman ay payagan na ako ni millet magojt.

sigurado naman ako na makakaag-ojt nako eh, nakakapraning lang kasi di ko alam kung pano ko sisimulan ang ojt ko. kung wala yung letter, di ako makakaapply, or parang ganon. basta. ang bilis kasi ng iniisip ko, di ko na maisulat.

basta, mag-oojt nako.

ang pinakamasaya dito, sa susunod na taon, mga ganitong panahon din, ay gragraduate na ako. maisusuot ko na ang toga naming mukhang kapote at ang aming beret. mukha kaming french na naka-kapote. naisip ko, pano ako makakapagayos ng buhok niyan kung maiipit ng beret? magpatahi kaya ako ng toga para naman di parang kapote yung isusuot ko?

dati napagusapan namin ni marsh, pag grumaduate na ako, rerentahan namin ang PICC, para ma-feel ko din yon. sa PICC kasi ang DLSU, kami, sa auditorium lang. pero wala na akong pakielam. kahit saan pa ako grumaduate, ok lang. pucha, pinaghirapan ko din yon noh.

invited kayong lahat sa grad party ko, siguradong ipapasara ng nanay ko ang buong BF pag nakagraduate na ako. at magpapakatay ako ng mga baboy.

hmm. mag-alaga na kaya ako ng baboy ngayon para next year.

Bonakid
may nakakatuwang talakayan na naganap kahapon habang naghahapunan ako sa bistro. may kasama akong 2 kaibigan at napagusapan ang EQ. hindi yung diaper, yung Emotional Quotient nung isang tao.

yung lalaki, ayaw maniwala sa EQ. hindi daw totoo na maaari mong masukat ang emosyon ng isang tao. black and white lang siya. either takot ka lang o hindi. ayaw mo o hindi. mahal mo o hindi. galit ka o hindi. at dahil daw maraming magkasalungat na mga pag-aaral o opinion tungkol sa EQ ay di ka raw dapat na maniwala dito. hindi mo ito matatawag na agham.

at dahil mahilig ako sa talakayan at balitaktakan (at siyempre dahil naniniwala ako sa EQ) marami akong mga puntong ibinalik sa kanya. kung naniniwala siyang ang emosyon ay hindi nasusukat, e bakit napakadming survey na may 1-5? e di sana yes or no nalang ang mga itinatanong. nagkapalitan kami ng mga salita, at bandang huli ay naramdaman ko nalang na napipikon na siya sa akin. at kung susundin ko ang sinasabi niya, pikon talaga siya. either or lang eh.

kailangan niya ng uminom ng Bonakid.

masmasantingku
hindi ko alam kung bakit malimit akong magsulat tungkol sa kanya, hindi katulad ng mga nakaraang yugto sa buhay ko, na halos araw araw ay may naisusulat ako tungkol dito.
teka, kailangang ayusin ko ang ibig kong sabihin. di ko man naisusulat ang mga pinag-uusapan namin araw-araw, pero siya ang inspirasyon ko, at masmadalas ay lumalabas ito sa mga nalilikha kong tula o mga kwento. maaaring kathang-isip lamang ang mga nalilikha ko, pero nakaukit dito ang maliliit na ala-ala o mga sulyap ng mga sandaling magkasama kami.

nagugulat ako pag naaalala kong halos isang taon ko narin siyang kilala. at hanggang ngayon ay nakakatawa parin kung paano ko siya nai-tahi sa buhay ko.

ayan na naman. wala nanaman akong masabi. kita nalang ang gilagid ko.

ipis encounter
nung malapit na ako sa gate ng bf, may tumabi sa aking ipis. as in nadaanan ko siya, tapos sumabay siya sa akin.
takot man ako sa ipis, pero naisip ko naman, ang laki-laki nung daan, bakit naman kelangan tumabi pa siya sa akin.

siguro alam niya na di ko siya maaapakan.

isang beses palang sa buhay ko ako nakakaapak ng ipis. di ko pa kayang ulitin yon, kaya tahimik nalang naming nilakbay ang pupuntahan namin. pagdating ko sa briones, dumerecho siya, at kumaliwa naman ako.

nakakagago talaga yon. sana kinausap ko na yung ipis at pinakiusapan yung mga kabaro niya na wag nang tumambay sa bahay namin.

ocampo
teka lang, malapit nako sa bahay ko.

maipost na nga ito.

Yesterday, my mom had this sudden ensaymada craving. Thus she called up Hizons in J.Bocobo Street to order a few pieces of their delicious ensaymada and mocha cake (yes!!). She then instructed our driver to pick it up. The yummy ensaymadas and mocha cake(micorwaved on High for 15 seconds) arrived during lunch time. Then, that afternoon, she had a meeting with her Church group, and her good friend Tita Mia gave her a Red Ribbon ensaymada by chance.

This morning as she was about to open the sealed ensaymada. She noticed that there was a dark spot on the ensaymada. Curious on what it was – she took a closer look – and guess what she discovered? A tiny cockroach! It was embedded on top of the ensaymada! She didn’t believe what she saw – she even asked the helper to identify what it was. I too was in disbelief! Since the ensaymada was in a sealed plastic – I didn’t expect to see a small cockroach there. I think that it was only recently that Red Ribbon packaged their ensaymadas in a sealed plastic – maybe to maintain that their items are ‘fresh’. But upon seeing this – I don’t think it’s fresh! How on earth did that cockroach get embedded on the ensaymada? Maybe it climbed up there? Pre-baking, during baking, post-baking? Your guess is as good as mine.

I honestly wouldn’t notice the cockroach. I would just have let it pass and assume that it was burned cheese! But when you look closely – the antenna was also there! Yikes!

My mom called Red Ribbon Libis to report – and she was told to go to the branch where she got it from and exhange it for a new one. There were no apologies given. The Red Ribbon staff in Libis said that they will still have to take it to their laboratory and have it tested. Why do they need to test it for, when if fact it is right there – seen by the naked eye!? It’s impossible that someone just put it in on purpose since it’s sealed right? We had no way to contact the Hemady Branch because their telephone was under repair.

Don’t get me wrong – it’s not that I dislike Red Ribbon – in fact I love the establishment because of their Mango Cream Pie! It’s just that ‘nawalan ako ng gana’ because of their unsympathetic response to my mom’s report. Anyhoo – to prove this story – here are some images of the ensaymanda. See for yourselves.

There’s a BEST BEFORE code printed on the wrapper it s BB 101406.

Update:
1:30PM – My mom decided to have the driver go to the Red Ribbon Hemady Branch to report and show the staff the ensaymada with cockroach. Our driver was instructed to call us when he arrives in Red Ribbon – after 15 minutes – the area manager names Miss Rose called my mom and apologized – she said ‘Ma’am nahihiya po ako sa inyo!’ She then told my mom that the ensaymada with the cockroach will be sent to their laboratory for testing so that they can determine what happened. Since the best before date is on October 14, 2006 – the ensaymada should still be fresh. Before ending their conversation – Miss Rose offered my mom a whole cake – for the hassle and stress of the cockroach embedded ensaymada.
2:00PM – We received the cake that was gifted us.

In the end – at least bumawi sila big time! Its just that now, I will think twice before munching on anything. I will closely inspect the food before putting it in my mouth. Lesson learned. I did NOT write this to bash nor promote any enstablishment, I am merely sharing our experience and to inform the many – to be observant when it comes to the food they eat.

Forgive the date of the ensaymada – I forgot to change the date setting of my digicam. As you can see the Best Before date – it’s correct!