Posljednjih dana su pažljiviji pratitelji hrvatskih medija svjedoci još jedne transformacije tako tipične za Hrvatsku u posljednja dva desetljeća. U samo nekoliko mjeseci nakon iznenadnog stupanja na dužnost, Jadranka Kosor se od Sanaderovog ružnog pačeta pretvorila u prekrasnog labuda. Više je nitko ne naziva “Suzanom”, bezličnom vojnikinjom Partije  i izbornom kantom za napucavanjem, a umjesto toga joj se sve više tepa kao spretnoj političarki, mudroj državnici i hrvatskoj Lady Thatcher.

Ono što bi u svemu tome trebalo biti najfascinantnije jest to da Kosor nije ništa šarmantnija, sposobnija i pametnija nego što je bila prije 1. srpnja 2009. godine, ali se njena percepcija u potpunosti promijenila. Da stvar nije u potezima koje je povukla, odnosno nekakvom kopernikanskom zaokretu u odnosu na politiku svog prethodnika? Odgovor na to pitanje je negativan. Oni, bilo da je riječ o pregovorima sa Slovenijom, selektivnom razotkrivanju korupcijskih afera i puštanju da “institucije pravne države rade svoj posao”, odnosno žrtvovanju kompromitiranih suradnika, predstavljaju ništa drugo do kontinuitet  Sanaderove politike.

Razlog za nagli skok Jadranke Kosor na pijedestal rezerviran za ljubimce hrvatske javnosti, odnosno  Sedme sile, je otprilike isti onakav kome je Zoran Milanović dugovao svoj medeni mjesec na čelu SDP-a. Kosor je samim time što je zamijenila Sanadera dočekana kao spasiteljica, a njen dolazak shvaćen kao epohalna promjena nabolje, iako tek treba proći neko vrijeme da se vidi ima li za to pokrića.

Još važniji razlog zbog kojeg je Kosor postala mezimica javnosti jest u specifičnim okolnostima u kojima se Hrvatska trenutno našla, a koja predstavljaju plodno tlo za pro-kosorski “spin”. Globalna recesija je i posljednjeg skeptika uspjela uvjeriti da je zemlja u dubokoj ekonomskoj i političkoj krizi, a vladajuća garnitura se jednostavno potrošila, isto onako kao i krediti kojima je kupovan socijalni mir i glasovi pred izbore 2007. godine.

Dakle, svima, pa i najvjernijim hadezeovskim pravovjernicima, je postalo jasno da Hrvatska više ne predstavlja najbolji od svih mogućih svjetova, te da se nešto zbilja mora mijenjati, uključujući i vladajuću garnituru, odnosno makar njen dio. Jedino je pitanje bilo kakve bi to promjene trebale biti i na koji se način trebaju provesti.

Na samom početku je postalo jasno da odgovor na to pitanje neće biti prijevremeni parlamentarni izbori. SDP i ostatak opozicije je, zapravo, sada vrlo sretan zbog toga što 2007. godina nije dobio izbore, te što ne mora provoditi bolne budžetske, socijalne i druge rezove na koje je prisiljena Kosor, odnosno radi kojih je Sanader radije pobjegao s premijerskog položaja nego da ga povezuju s ekonomskom kataklizmom. Milanoviću i njegovoj stranci bi bilo daleko ugodnije da se izbori održe za dvije godine – tada bi se ekonomija trebala oporaviti, EU postala jako blizu i više ne bi bilo potrebe za biračima neugodne političke poteze. Račun za njih bi se ispostavio Kosor i njenoj vladi,  a novi vlastodršci, kao i uz njih vezane interesne grupe, bi se tako mogli namiriti iz bogate državne trpeze ili barem imati uvjerljivi izgovor za neispunjena obećanja.

Takva linija manjeg otpora – koja predstavlja konstantu SDP-ove politike od 1990. godine (a i ranije, ako se računa njegova eskahaovska prošlost) – je, pak, sasvim u skladu s daleko proširenijim raspoloženjem sveukupne hrvatske javnosti, odnosno općenite nesklonosti prema bilo kakvim neugodnim, bolnim, uznemirujućim i riskantnim potezima. Odraz takvog konformističkog raspoloženja – oličenog u svim onim kavanskim buntovnicima koji verbalno tjeraju HDZ na svakojake adrese, a na dan izbora ostaju kod kuće – se može vidjeti i u medijima, koji sve više sugeriraju zaključak da je najbrži i “najelegantniji” način za nekakve velike promjene u Hrvatskoj onaj koji ne bi zahtjevao formalnu smjenu ove vlasti.

Naime, zašto se mučiti s nekakvom opozicijom i izbora, odnosno pratiti nekakvu kampanju, pisati izborne parole i odlaziti na birališta kada se ista stvar daleko brže i jeftinije može izvesti unutarnjom transformacijom vladajuće stranke? Zašto riskirati s evidentno nesposobnim i precijenjenim Milanovićem kada se, eto, Kosor prikazala kao “pravi igrač”, odnosno “odlučna i hrabra državnica” spremna na za po HDZ donedavno nezamislive poteze? Kada se svemu tome doda da je ona žena, a još k tome po nekim apokrifnim navodima i “nečiste krvi”, nije teško shvatiti zašto su mnogi salonski liberali i ljevičari – pogotovo oni u establishmentskim medijima – odjednom pronašli “političke korektne” razloge da postanu njeni najvatreniji fanovi.

Takva linija manjeg otpora, uostalom, i nije neka posebna inovacija na hrvatskoj političkoj sceni. Krajem 1990-ih je istu ulogu velikog pro-europskog, pro-zapadnog i liberalnog spasitelja Hrvatske iz autoritarno-balkansko-tvrdolinijaškog i “turbohadezeovskog” ultranacionalističkog blata igrao Tuđmanov šef diplomacije Mate Granić. Nekoliko godina kasnije će je daleko uspješnije odigrati Ivo Sanader, odnosno dovoljno dobro da ga pred izbore 2007. godine podrže mnogi deklarirani ljevičari koje je prije toga bilo teško zamisliti uz slova “HDZ”.

Upravo iskustva vezana uz prethodnika današnje premijerke, odnosno konačni rezultati vlasti koje je on održavao uspješnim “spinom”, govore da se današnjoj “preporođenoj” vladi mora prilaziti s daleko više opreza nego što ga pokazuju novostvorene armije kosorofila.

O tome koliko je hrvatska javnost postala cinična i nepovjerljiva prema svemu što dolazi od političkog establishmenta najbolje svjedoče reakcije na vijesti o bolesti bivšeg premijera Ive Sanadera. Način na koji su državni i vlasti bliski mediji popratili prekid krstarenja na “Malo vitra” je mnoge nagnao da “podgriju” neke od teorija zavjere koje su se pojavile odmah nakon vijesti o Sanaderovoj ostavci 1. srpnja. Bivši premijer, koji uživa kraljevski tretman u bolnici na Jordanovcu, po tim teorijama uopće nije bivši, odnosno ostavka, prijenos vlasti na Jadranku Kosor i predsjednička kandidatura Andrije Hebranga je jedan veliki igrokaz kojim bi se izmanevrirala oporba i omogućio Sanaderov trijumfalni povratak tik pred predsjedničke izbore.

Bolest bi se u te teorije mogla uklopiti na dva načina. S jedne strane, jahta koju čuva policija te sigurnosna okupacija jedne bolnice bi svima trebala nedvosmisleno staviti do znanja tko je pravi gazda u Hrvatskoj, ušutkati sve one Iznogude koji su ponadali da će biti kalifi umjesto kalifa. S druge strane, bolest bi trebala izazvati val simpatija za bivšeg premijera, pogotovo nakon što se ispostavilo da njegovo silaženje s broda koji tone baš i nije najbolje sjelo javnosti.

Iako, s obzirom na sve ono što su Hrvatskoj priređivali njeni “usrećitelji”, ovakav plan izgleda uvjerljiv, ipak je malo teško progutati da bi se netko radi “spina” ovako igrao s vlastitim zdravljem. Uvijek postoji mogućnost da takve priče završe poput one drevne basne o dječaku koji je selo zabavljao vičući “Evo vuka”. Vjerojatnije je da je u pitanju oportunističko korištenje okolnosti, odnosno primjena uzrečice koju je odnedavno popularizirao Obamin načelnik stožera Rahm Emanuel: “Nikad ne dozvoli da ijedna kriza ostane neiskorištena”.

Među  dijelom hrvatske javnosti koji Sanaderov iznenadni odlazak tumače kao lukavi predizborni manevar, odnosno pripremanje terena za trijumfalni povratak tik pred predsdjedničke izbore, malo je špekulacija o načinu na koji će se od večeras već bivši premijer obaviti tu “sitnu formalnost” povratka na vlast.

Oni koji razmišljaju o takvim tehničkim detaljima najčešće u obzir uzimaju slabo pamćenje hrvatskih birača, odnosno snagu i efikasnost “spin” mašinerije koja Sanaderu još uvijek – makar teeorteski – stoji na rasploaganju. Prema tom scenariju, Jadranki Kosor preostaje samo par mjeseci na mjestu premijerke, a njen “povijesni” mandat bi trebala obilježilti neisplaćivanje plaća i mirovina, zatvaranje banaka, juriši gladnih obitelji na zaključane samoposluge, zapaljene gume i razbijeni izlozi na ulicama. Pretpostavlja se kako će prosječni birač račun za takvo stanje stvari ispostaviti upravo Jadranki Kosor, a ne Ivi Sanaderu. Bivši premijer bi se u tom tragičnom trenutku, debelo podmazan hagiografskim komentarima u državnim i paradržavnim medijima i guranjem paradigme o tome “kako se pod Sanaderom lijepo živjelo”, trebao spektakularno vratiti, odnosno izjaviti kako su ga “nove i teške okolnosti natjerale da preispita svoju odluku o povlačenju iz aktivne politike”.

Zamisao zvuči prilično uvjerljivo. Ako je Sanader u nečemu bio dobar, onda je to upravo “spin”, odnosno sposobnost da čupa pobjede iz situacija koje bi pokopale mnoge druge političare. Izbori 2007. godine su u tom smislu najpoučniji primjer.

Manevar o kome se ovih dana toliko špekulira, s druge strane, zahtijeva ne vrhunski “spin” nego remek-djelo “spin” umjetnosti. Brzi povratak na vlast s koje se Sanader tako spektakularno i iznenadno odrekao predstavlja izazov za koga se vrlo lako može ispostaviti da je iznad  Sanaderovih mogućnosti.

Glavni problem koji Sanaderov povratak čini neuvjerljivim jest reakcija javnosti koja je za Sanadera bila daleko nepovoljnija nego što se on nadao ili, vjerojatno, očekivao. Šok i nevjericu je malo prebrzo zamijenio bijes, a naslovnice su okupirali izrazi kao “kukavica”, “štakor koji napušta tonući brod”, a izrazi bijesa i razočaranja se mogu prepoznati čak i kod onih koji su do 1. srpnja vikali “Ivo, Ivo”.

Da bi se takav dojam “isprao” iz pamćenja birača potrebo je daleko više medijskog “spina”, ali – što je još važnije – i vremena. Četiri mjeseca se, čak uzimajući u obzir epohalno loša  iskustva koji čekaju prosječnog hrvatskog birača, čine prekratkim razdobljem da bi se u njemu stvorila nekakva sanaderonostalgija na kojoj bi se temeljio trijumfalni povratak bivšeg premijera.

Nadalje, dobrovoljni odlazak s vlasti je fenomen s kojim se taj isti prosječni hrvatski birač prilično rijetko susretao i reakcije na takav potez su još uvijek prilično upitne. Sanader je svojim dizanjem ruke od vlasti, zapravo, sebi oduzeo ključni element svog pažljivo njegovanog javnog imidža – odlučnost, odnosno sposobnost lupanja  šakom o stol i držanja svih konaca  u rukama. Hrvatski birači, naviknuti na karizmatske vođe i alfa mužjake, imat će malo razumijevanja za Sanaderovo reduciranje na nekakvog bizantskog dvorskog spletkara.

Stoga je, ukoliko Sanader zbilja želi napraviti veliki povratak, ta gesta mora biti još spektakularnija, još dramatičnija i još šokantnija od njegovog odlaska. Preuzimanje ključeva stranke od Jadranke Kosor je, pak, prozaičan i rutinerski postupak na koji će mnogi odmahnuti rukom. Sanader bi, stoga, morao povući daleko drastičniji potez.

Takav bi postupak bila njegov izlazak na predsjedničke izbore kao nezavisnog kandidata, odnosno još drastičniji potez napuštanja HDZ-a i stvaranja nove stranke kojoj bi se našao na čelu. Svrha takvog poteza je, dakako, osiguranje povratka na vlast u okolnostima krajnje nepovoljnim po njegovu bivšu stranku. Sanader bi kao nezavisni predsjednički kandidat uz određeni dio hadezeovaca mogao računati i na glasače centra, pa čak i dio ljevice. Da to nije sasvim nemoguće, svjedoči ne tako davni slučaj kada je Jelena Lovrić, komentatorica koju se teško može povezati s desnom obalom rijeke, dala prednost Sanaderu u odnosu na Račana.

Sanader bi napuštanjem HDZ-a na elegantan i najuvjerljiviji mogući način svojim bivšim drugovima uvalio odgovornost za sve svinjarije koje tek čekaju Hrvatsku pod vladom Jadranke Kosor. Nadalje, uspio bi se ponovno, kao i početkom 2000-ih, predstaviti kao posljednja brana “evropske”, “kulturne” i “civilizirane” Hrvatske pred pašalićevskom aveti 1990-ih, koju sada simboliziraju nekadašnje Pašalićeve pristaše koje dominiraju post-sanaderovskim HDZ-om. Ako bi, pak, predsjednički izbori išli zajedno s parlamentarnim, Sanader bi mogao čak i formirati novi centristički blok, odnosno stranku kojoj bi se “prikrpali” HSS, HSLS, manjine i ostali saveznici današnjeg HDZ-a, odnosno na najefektniji mogući način torpedirala inicijativa Stipe Mesića o nekakvom Trećem bloku, odnosno šanse SDP-a da bude nekakva relevantan faktor u budućoj hrvatskoj politici.

Taj drastičan potez bi isto tako dao savršeno objašnjenje za njegov odlazak, odnosno potvrdio tezu koja se u posljednje vrijeme diskretno počinje provlačiti kroz hrvatske medije – da je odlazak premijera bio sve samo ne dobrovoljan, odnosno da su mu stranku preuzeli desničarski trogloditi koji se spremaju upropastiti sve što je postignuto u posljednjih šest godina. Suočen s takvom opasnošću, premijer je u interesu naroda i države odlučio žrtvovati vlast i zapoćeti novu, opasnu avanturu.

Takav scenarij se, na prvi pogled, čini malo uvjerljivim, ali postoje određeni presedani u ostatku svijeta koji bi se mogli primijeniti i na hrvatske prilike. Možda se najspektakularniji takav primjer zbio nedavno u Izraelu, gdje je premijer Ariel Sharon, vođa desničarskog Likuda s “jastrebovskom” reputacijom, suočen s neizdržljivim otporom stranke oko povlačenja iz Gaze i drugih gorkih diplomatskih pilula, jednostavno usred mandata napustio stranku kojoj je na čelu te zajedno sa svojim pristašama formirao novu centrističku stranku pod nazivom Kadima, a koja je kasnije dobila izbore.

Ovakav scenarij će, naravno, mnogiU proglasiti, u najmanju ruku nategnutom, špekulacijom koja se više oslanja na maštu nego na činjenice. S druge strane, i ono što se Hrvatskoj dogodilo 1. srpnja se svojevremeno također činilo primjerenim domeni političke fantastike. U “zanimljivim” vremenima u kojima danas živimo, sve je manje politilčkih i drugih opcija koje se mogu smatrati isključenima.

Možda ne najbolji članak, ali zato sigurno najbolji sažetak medijskih reakcija, spinova i špekulacija vezanih za ostavku Ive Sanadera daje Krešimir Macan u ovom tekstu.

Među reakcijama na šokantnu ostavku Ive Sanadera na mjesto premijera i predsjednika HDZ-a, odnosno njegovo povlačenje iz politike se izdvaja ona koju je na Facebooku iznio Krešimir Macan. Prema njemu sve je to najobičniji teatar, odnosno ostavka je donesena “s figom u džepu”.

Plan je omogućiti Sanaderu da najesen – kada bi se vlada Jadranke Kosor zbog ekonomske krize suočila s totalnim raspadom sistema i nemirima, a HDZ-ovi predsjednički kandidati u anketama imali jednoznamenkaste postotke podrške – usliši preklinjanja nacije u opasnosti i “nevoljko” se vrati na mjesto čelnika HDZ-a, odnosno predsjedničkog kandidata kao jedina osoba koja zemlju može izvući iz krize.

Zvuči uvjerljivo, zar ne? Pogotovo kada se zna da je Sanader teatrolog koji je više nego dobro naučio taj zanat.

Moguće je da je istina, ali postoje više nego male mogućnosti da bi se plan, ako uistinu postoji, mogao Sanaderu i HDZ-u višestruko obiti o glavu. Ako je ekonomska situacija u Hrvatskoj uistinu tako grozna kao što izgleda, onda se čak i hinjena ostavka ne može okarkterizirati drukčije kao neodgovorniu čin jednog kukakvice i licemjerje koje je neprobabljivo čak i za najprekaljenije hrvatske želuce.

Ako se Sanader za par mjeseci kandidira za predsjednika, biti će u daleko goroj situaciji nego da je ostao za kormilom vlade. Hrvatski birači na čelu države traže snažnu osobu. Glasove može biti dobiti Sanader Koji Lupa Šakom O Stol ili Sanader Koji Se Jadnoj Oporbi Smije U Lice. Na glasove ne može računati Sanader the Drama Queen.

Ne treba zaboraviti ni na mogućnost da će ova ostavka, bila hinjena ili ne, biti protumačena kao znak slabosti, odnosno da će mnoge morske psine po prvi put namirisati Sanaderovu krv. Ako je u Sanaderova ostavka briljantan predizborni “spin” on takvom izgleda 1. srpnja 2009. godine. Već 1. listopada možda i neće izgledati kao tako dobra ideja.

Ivo Sanader je odstopil s položaja hrvaškega premierja in predsednika stranke! Novica je presenetila vse medije, Prvi je informacijo sporočil Jutarnji list, ki je poročal tudi o določenih drugih spremembah v vladi.

Nekaj izjav iz tiskovne konference: “V življenju obstajajo trenutki za nove začetke. Prišel sem do spoznanja, da je tak trenutek sedaj prišel tudi zame. Svoje sem naredil. Odhajam zadovoljen, saj so uresničeni strateški cilji naše države. Hrvaška je napredovala tako notranje- kot zunanjepolitično. To so navsezadnje potrdili tudi volivci na zadnjih volitvah.” Povedal je še, da ni “hvalabogu ni bolan”, da pa ima njegov odstop povezavo tudi s stanjem pristopnih pogajanj Hrvaške za članstvo v EU.

Vse Sanaderjeve funkcije (premier, predsednik HDZ) bo prevzela Jadranka Kosor, sedanja podpredsednica vlade. Nekaj menjav bo tudi v vladni ekipi, a ne na ključnih resorjih – za finance, zunanjo politiko itd.

Kaj je vzrok tej poti, ni jasno, saj je za kandidata za predsednika države predlagal Andrijo Hebranga. Torej ni vzrok odstopa npr. v temu, da bi se želel pripraviti za kandidaturo za predsednika države.

Sanader je odstop pojasnil z “osebnimi razlogi”. Je resno bolan, je ocenil, da je država v tako veliki krizi ali so vzroki drugje? In, če ni bolan, kdo in s čim je povzročil njegov odstop in tako rekoč umik iz politike? Sanader je (bil) izredno ambiciozen politik in močno dvomimo, da bi se za tako potezo odločil kar tako, npr. iz ocene, da je državo potegnil v globoko gospodarsko (Hrvaški preti finančni zlom) in politično (Hrvaška je obstala na poti v EU) krizo. Še včeraj je Sanader izjavljal, da gre Hrvaški dobro, tako v gospodarskem kot političnem smislu, tako da vzroki zagotovo tičijo drugje… Morda bo kaj več znanega na novinarski konferenci, najavljeni za 14:00. Večernji list špekulira, da ni bolan Sanader osebno, ampak nekdo iz njegove družine. Sanader je sicer zanikal, da bi bil bolan.

Nadaljnje Podrobnosti bomo seveda spremljali tudi v ekipi Zlopamtila.

Ako je vjerovati članku objavljenom u Večernjem listu, prvi krug predsjedničkih izbora će se održati 6. ili 13. prosinca, jer postojeći ustavni poredak ostavlja vremenski okvir od samo pet nedjelja za održavanje dva kruga izbora prije isteka mandata Stjepana Mesića. Razlog zbog čega će se izbori održati upravo tih datuma je taj što jedna od nedjelja pada na 3. siječanj 2010. godine, odnosno upravo na desetogodišnjicu izbora kojim je prvi i – kako stvari trenutno izgledaju – posljednji put HDZ izgubio vlast u Hrvatskoj. Večernjakov članak špekulira kako se HDZ nastoji spasiti od “trećesiječanjskog prokletstva”, odnosno da će učiniti sve da prvi i eventuačni drugi krug ne padnu na 3. siječanj. To znači da se prvi krug može održati samo 6. ili 13. prosinca, odnosno 27. prosinca. U potonjem slučaju bi, pak, drugi krug pao na 10. siječanj, ali tada, po autorici teksta Mladenki Šarić, “započinje seoba Hrvata na skijališta”.

Sve to na prvi pogled ima smisla, ali HDZ-ovo bježanje od 3. siječnja se ne bi moglo opravdati nikakvim racionalnim razlozima. Zašto netko ne bi održavao izbore samo zbog povijesne slučajnosti i tako riskirao da ga se proglasi sujevernim? Sanader bi u tom slučaju dao ne samo poruku da je “prolupao” i da više ne donosi racionalne odluke, nego i – što je daleko važnije – da se boji. Takav Sanader kao predsjednički kandidat bi se vrlo lako mogao opisati kako luđak i kukakvica od strane bilo kakvog protukandidata s kralježnicom.

Naprotiv, Sanaderu bi održavanje izbora 3. siječnja najbolje odgovaralo jer bi time pokazao ne samo da se ne boji, nego da će i “trećesiječansku” vlast prikazati tek kao  prolaznu i nevažnu epizodu hrvatske povijesti koja je srećom kratko trajala. Održavanje izbora na taj datum bi HDZ-u omogućilo i prilično efektan “spin” u obliku plakata “Jednog 3. siječnja ste im povjerovali, danas ste ipak pametniji”, odnosno podsjećanje na sve ono što se pred 3. siječanj 2000. godine obećavalo, a sada se nije ostvarilo. Time bi se HDZ i njegovo biračko tijelo riješilo svih kompleksa, odnosno u utrku ušlo s pozicija snage i ostvarilo još veću psihološku nadmoć nad kilavom, nesposobnom i ionako demoraliziranom opozicijom.

Čeprav slovenski in hrvaški mediji o današnjih dogodkih v Bruslju poročajo nekoliko drugače, je skupni imenovalec isti: Hrvaška ne pristaja na novi Rehnov predlog.

Medtem ko MMC RTV SLO in POP TV prinašata izjavo našega zunanjega ministra Žbogarja, da je “Hrvaška izstopila iz procesa pogovorov z Evropsko komisijo glede reševanja vprašanja meje” ter še, da “”Mislimo, da je to slabo in ostajamo zvesti temu procesu.”, pa Jutarnji list povzema hrvaškega premierja Sanaderja, ki je med drugim razložil, da je nemogoče, da bi Slovenija dobila izhod na odprto morje, ker bi v tem primeru Hrvaška prenehala biti soseda Italiji (očitno se Sanader ravna po principu 100x izrečena laž postane resnica, saj Hrvaška nima uradno potrjene meje z Italijo!). Jutarnji prinaša še izjavo Sanaderja, da “je Slovencem povedal, da če se ne morejo dogovoriti z nami (Hrvati), pa naj poskusijo z Berlusconijem.”

Sicer pa Hrvatje nič ne pišejo o tem, da je “Hrvaška izstopila iz procesa pogovorov”, poročajo le, da je zavrnila spremembe Rehnovega predloga, če pa ni možno sprejeti njegovega predzadnjega predloga (ki pač slučajno ustreza njim… po tej logiki bi Slovenija lahko npr. zahtevala sprejetje 3. ali 4. predloga iz meseca marca, ko je bilo še govora o mediaciji), pa je predlagal dva nova načina prekinitve blokade: ali skupna izjava, da so vse poteze po 25.6.1991 pravno nične ali pa analiza pravnikov evropske komisije, ali je sploh pravno mogoče, da Hrvaška s kakšnim dokumentom lahko prejudicira mejo.

Slovenski mediji torej že “končujejo pogajanja” (24ur: “to ni preboj, to je polom”) zaradi hrvaške nekonstruktivnosti, hrvaški pa pišejo o novih predlogih Hrvaške in trmoglavosti Slovenije… HTV med drugim poroča, da Rehn ni rekel, da se “umika iz pogajanj”, kot poročajo v Sloveniji, temveč bo Evropski komisiji sporočil le, da se po 6 mesecih pogajanj Slovenija in Hrvaška nista uspela dogovoriti glede rešitve spora v zvezi z določitvijo meje. Poleg tega bo Sanader Evropski komisiji predlagal, da v primeru nadaljne slovenske blokade najde način, kako bo Hrvaška nadaljevala pogajanja mimo Slovenije, ker se le-ta obnaša proti načelom in duhu Evropske Unije…

Prispevek HTV v TV dnevniku 18.6.2009 o zadnjih dogodkih v zvezi s slovensko blokado Hrvaške pri njenih predpristopnih pogajanjih:

Če slovensko strategijo še nekako razumemo, pa ni čisto jasno, kaj je v ozadju hrvaške taktike. Novo lobiranje pri članicah EU, naj pritisnejo na Slovenijo, trmoglavost zaradi notranjepolitičnih razlogov ali kaj tretjega. Počakajmo in videli bomo. Že nekaj časa so namreč prisotne ocene, da se bo spor rešil tam nekje jeseni. Vsekakor pa nekatere izjave politikov na obeh straneh kažejo, kako močno si nekateri želijo, da bi se spor vlekel v nedogled: Hrvati ne popustijo niti za ped, Jelinčič Rehnov predlog žolčno, živčno in sočno zavrača, še preden ga je sploh videl, Janša pa potem, ko ga vidi, izjavi, da ne more povedati, ali je načelo pravičnosti ustrezno opisano.

Pri vseh zapletih naj opozorimo na samo eno zanimivo podrobnost: v Wikipedii poglejmo, kaj piše pod pojmom  ex aqio et bono. Čisto na koncu piše, da naj pogledamo še podobni pravni termin “Equity“. Equity pa je termin, ki ga je uporabil že Olli Rehn v predlogu, ki so ga sprejeli tudi Hrvati.

Kljub vsem zameram do Hrvatov in njihove oholosti, ošabnosti, objestnosti in prevzetnosti je vseeno na mestu vprašanje, ali ne gre torej morda pri tej točki (načelu pravičnosti) med slovenskimi politiki tudi za prepir okoli oslove sence? Oziroma zato, da so nekateri radikalni politiki postavljali prevelike zahteve, ki nam jih morda ne more izpolniti nobena poštena mediacija ali arbitraža, temveč jih lahko dosežemo le z izsiljevanjem Hrvaške?

Za konec pa še kratek komentar Sanaderjevih predlogov: to, da naj neke komisije ugotavljajo, ali Hrvaška morda prejudicira mejo, potem pa bo Hrvaška našla neko rešitev glede tega, je tipično hrvaško stališče. Podobno so tudi glede generala Gotovine trdili, da ni kriv, potem da ne vedo, kje je, ampak da delajo vse, kar lahko, da bi ga našli, potem so sedaj trdili, da ni topniških dnevnikov, potem so ugotovili, da sicer obstajajo, a ne 98 dnevnikov, temveč le 23, pa še za te ne vedo, kje so, ker so verjetno uničeni… In tako v nedogled. Podobno želijo tudi glede teh dokumentov verjetno dati neko izjavo, če bi se le dalo (no, tu so jih v Evropi že malo pritisnili) tretjerazrednega tajnika nekega ministrstva (podobno kot v primeru ekološko-ribolovne cone), ki bi jo potem po potrebi z lahko izpodbijali ali negirali…oziroma, če je že potrebno, da izjavo podpiše premier, pa so npr. v primeru Rehnovega sporazuma (ki se mu sedaj sicer odrekajo) eksplicitno vztrajali, da ga podpiše samo premier, parlament pa ratificira kasneje…zakaj, če morda ne zato, da parlament v primeru zapletov izjave ne bi ratificiral in bi se potem spet izgovarjali, da tudi ta sporazum (podobno kot Drnovšek-Račan) ne velja…hkrati pa bi (v primeru, da bi podpisovali samo izjavo o neprejudiciranju meje, ne pa Rehnovega sporazuma o arbitraži) našli pot, da ti dokumenti, ki prejudicirajo mejo, postanejo meritorni v primeru razprave pred kakšnim sodiščem… Hrvati so še enkrat dokazali, da jim je glavni cilj zadržanje čimvečjega dela ozemlja, ki so jih dobili po razpadu Jugoslavije. Zato so razglasili ekološko ribolovno cono (njenih določil se tako ali tako ne morejo držati, saj nimajo obalne straže in drugih organov, plovil ter kapacitet, pomembne so bile samo meje, začrtane v njej), zato so vzpostavljali novo stanje na spornih mejnih točkah (mejni prehod Dragonja, ceste, most in nasipi ob Hotizi, sečnja v Snežniškem gozdu itd)… V bistvu je vsaj politikom vladajoče HDZ vseeno, kdaj vstopijo v EU oziroma jim še odgovarja, da vstopijo čim kasneje, ker bodo toliko dlje lahko vzdrževali koruptiven politični režim (npr. v podsistemih pravosodja, gospodarstva itd) in dajali subvencije tistemu delu gospodarstva, ki jim predstavlja glavno volilno bazo (kmetje, ladjedelnice, ribiči…). Spor s Slovenijo jim pride prav na vseh ravneh in pomeni poceni nabiranje političnih točk (kar se je dobro videlo pri letošnjih lokalnih volitvah, ko je bila Slovenija glavna predvolilna tema).

Na svom engleskom blogu sam komentirao špekulacije Vesne Škare Ožbolt o tome da Ivo Sanader uz sada poprilično izvjestan pohod na Pantovčak priprema i izvanredne parlamentarne izbore. Kao povod bi moglo poslužiti provociranje, odnosno ponižavanje HSS-a u svrhu ispadanja Friščićeve stranke iz vladajuće koalicije i raspisivanja novih izbora. Razlog je, dakako, jednostavna dnevnopolitička računica prema kojoj se HDZ-u daleko više isplati ići na izbore na jesen ili usporedo s predsjedničkim izborima početkom sljedeće godine nego u redovnom terminu 2011. godine, kada se negativni efekti globalne recesije (i Sanaderovog ignoriranja iste) ne bi mogli skrivati od bijesnih građana.

Da rani izbori imaju smisla, pokazuje i ova analiza, odnosno pokušaj prognoze njihovog ishoda na osnovu rezultata stranaka na lokalnim i regionalnim izborima. HDZ bi sa svojim saveznicima dobio više, a SDP sa svojim (potencijalnim) saveznicima manje nego u jesen 2007. godine. Takvu bi računicu, s druge strane, mogli pokvariti HDSSB i raznorazni slobodni strijelci poput Keruma, koji bi daleko bolje iskoristili sveopće nezadovoljstvo od etabliranih, ali luzerskom reputacijom kompromitiranih stranaka kao što je SDP.

Dodatni razlog za Sanaderovu žurbu bi mogao biti i u trendu koji pokazuju drugi krug, odnosno ponovljeni izbori za načelnike. Tako je nakon simboličnog poraza u Vukovaru i Dubrovnik HDZ od jučer ostao i bez svog stalnog uporišta Šibenika.

Sanader bi trebao imati u vidu tragičnu sudbinu britanskog laburističkog premijera Jamesa Callaghana čija je stranka u jesen 1978. godine vodila u svim anketama i od koga se očekivalo da će tada – s obzirom da je vodio manjinsku vladu – raspisati prijevremene izbore. Callaghan je to propustio učiniti, pa je nakon jeseni došla znamenita “Zima nezadovoljstva”, odnosno serija paralizirajućih štrajkova nakon kojih je slijedio pad vlade i proljetni izbori koji su na vlast doveli Margaret Thatcher, a Callaghana jednim od najvećih gubitnika u britanskoj političkoj povijesti.

Sanaderu, s druge strane, ne prijeti takva reputacija ako prethodno bude osigurao Pantovčak pred izbore 2011. godine. Odnosno, ukoliko opozicija na parlamentarnim izborima ne bude dobila dvotrećinsku većinu nužnu za mijenjanje ustava i predsjedniku Sanaderu ne priredi još veću ustavnu kastraciju od one koju je pretrpio Mesić. To se čini malo vjerojatnim, ali praviti dugoročne političke prognoze je uvijek nezahvalno. Uvijek je bolje ići na sigurno nego se prepustiti događajima koji mogu krenuti katastrofalno neželjenim tokom.

Jutarnji list poroča, da Sanader ni popolnoma izključil kandidature za predsednika Hrvaške (volitve bodo v začetku naslednjega leta).

Če bi se Sanader res odločil za kandidaturo, je njegova zmaga skoraj zagotovljena. V tem primeru bi se v hrvaški politiki zgodil precejšnji zasuk, saj bi morala HDZ izvoliti novega predsednika (verjetno celo predsednico!), ki bi tudi prevzel-a vodenje vlade.

Najbližje temu, da nasledi Sanaderja, je trenutno podpredsednica HDZ in njegova tesna sodelavka Jadranka Kosor. V tem primeru bi HDZ in Hrvaška doživela le manjši pretres, vlada pa bi nadaljevala z isto politiko. Če pa bi se do oblasti dokopal kdo izmed drugih kandidatov za Sanaderjevega naslednika (npr. konzervativni Andrija Hebrang), pa bi se HDZ lahko preoblikoval v še bolj radikalno ideološko stranko, ki bi verjetno počasi spet izgubila priljubljenost, s tem pa tudi naslednje volitve.

Frederik, jedan od stalnih suradnika hrvatskog bloga Pollitika, u svom najnovijem postu izražava opravdano zgražanje zbog činjenice da se biračko pravo hrvatske “dijaspore” u BiH kontinuirano koristi za masovnu i bezočnu krađu glasova, odnosno izvrgavanje ruglu ne samo volje hrvatskih birača, nego i elementarnih načela suvremene demokracije. Vrgorac, gdje je unaprijed bilo jasno da će vlast u tom gradu, zahvaljujući fantomskoj “Dusini 0″, odrediti ljudi koji inače nogom ne bi kročili u taj gradić, je jedan od najeklatantnijih primjera. Činjenica da se bosanskohercegovačko “narodno blago” koristi na lokalnim izborima predstavlja daleko gore poniženje od njegovog korištenja na parlamentarnim izborima, s obzirom da je nekako lakše braniti apstraktnu povezanost Ljubuščanina s Republikom Hrvatskom nego s Vrgorcem.

I ovaj, kao i slični drugi komentari, ponavljaju zahtjev da se hitno provedu reforme ustava i izbornih zakona kako bi se slične svinjarije zaustavile u budućnosti. Međutim, malo je razloga za vjerovati da bi se takvo stanje stvari moglo promijeniti u budućnosti. Posljednja prilika za tako nešto je bila zlosretna trećesiječanjska vlast, koja je svoju nesposobnost i neodlučnost pokazala čak i u oblasti koja joj je mogla očuvati vlast. Sanader i HDZ, pak, teško da mogu ponoviti njihovu grešku.

Slučaj “Dusina 0″ postaje još depresivniji kada se stavi u kontekst izbornih zakona u zemlji koja se Hrvatskoj, pogotovo nakon dolaska Baracka Obame na vlast, agresivno nameće kao ideal suvremene demokracije. Najnoviji takav slučaj je država Georgia, čije su vlasti, nastojeći zaustaviti izborne prijevare, uvele sistem “praćenja” problematičnih registracija birača, odnosno zahtijevale da birači prije registracije dostave broj Socijalnog osiguranja, putovnicu ili neki drugi dokument kojim bi dokazali da su američki državljani.

Međutim, vlastima je iz Washingtona, odnosno Obaminog federalnog Ministarstva pravde, stiglo pismo u kojem se od njih zahtjeva da s takvom praksom prestanu. Georgia je dužna poslušati instrukcije federalnih vlasti s obzirom da je na to obavezuje Zakon o glasačkim pravima iz 1965. godine, temeljem koga je ukinuta rasna segregacija u južnim državama, odnosno ograničavanje glasačkog prava crnaca. Ministarstvo, kome je na čelu Eric Holder, jedan od lijevo orijentiranih članova administracije, obrazložilo je svoj zahtjev, između ostalog, tvrdnjom da postojeći sistem u Georgiji “diskriminira manjine”, odnosno da je “vjerojatnije da će na temelju zakona glasačko pravo biti oduzeti crncima i Hispanoamerikancima nego bijelcima”.

Karen Handel, državna tajnica Georgije i članica Republikanske stranke, javno je napala pismo Ministartva pravde, ustvrdivši da je “politički motiviranoj” odluci, odnosno obrazloživši je činjenicom da su crnci i Hispanoamerikanci – a među potonjima je veliki broj ilegalnih imigranata – biračko tijelo daleko sklonije Obaminoj Demokratskoj stranci. To znači da aktivisti Demokratske stranke sada mogu komotno ilegalne imigrante registrirati za izbore ne bojeći se nikakvih provjera, te da Obama 2012. godine može računati na stotine tisuće novih glasova na isti onaj način na koji ZNA SE koja stranka može očekivati desetine tisuća glasova iz “Dusine 0″ i sličnih adresa.

Odluka Gradskog izbornog povjerenstva, a nakon toga i Radio Dalmacije i HRT-a da ne emitiraju spot Ranka Ostojića u kojem se citiraju riječi Ive Sanadera u svrhu mobiliziranja glasača protiv Željka Keruma je ništa drugo do još jedan izraz sluganskog mentaliteta, “ziheraštva” i sklonosti “netalasanju”. Barem isto onako kao što je Ostojićeva odluka da Keruma pokuša tući preko Sanadera izraz očaja i konceptualne nedosljednosti.

Ako su članovi Gradskog izbornog povjerenstva i medijski cenzori mislili da time spriječavaju Ostojića da stekne političke bodove, očito je da žive na nekom planetu koji se ne zove Zemlja. Naime, dotična afera će samo donijeti dodatni publicitet gradonačelničkoj utrci a – s obzirom na Youtube i Internet – malo je vjerojatno da bi ikakve zabrane spriječile da dotični spot ugleda svjetlo dana.

Međutim, teško da bi spot – čak i da je bio emitiran – uspio zaustaviti ono što u ovom trenutku izgleda kao vrlo izgledna šetnja Željka Keruma do gradonačelničke fotelje. Naime, njime Ostojić sebi skače u usta i demantira ono što je bilo lajtmotiv njegove kampanje – da je glas za Keruma u stvari glas za HDZ.

Postavlja se pitanje što su Ostojić i njegovi izborni stratezi – koji, po svemu sudeći, rade lošiji posao od Kerumovih – htjeli s ovim dobiti. Na svoju stranu pridobiti HDZ-ove birače? Maksimalno mobilizirati vlastito biračko tijelo koje ionako ne vjeruje ičemu što izlazi iz Sanaderovih usta? Sugerirati desno orijentiranom dijelu Kerumovog glasačkog tijela da u drugom krugu ipak slijede vođu hrvatske desnice?

Niti jedan od tih ciljeva su u ovom trenutku čini ostvarenim ili dostižnim. Po svemu sudeći je u pitanju konceptualni kaos, odnosno improvizacija nalik na priču o “poglavici Bijelom prahu” koja je možda na prvi mah iznervirala Keruma, ali zato SDP-ovu kampanju učinila previše negativnom, pretvorivši je u cirkus u kome se kandidati svađaju koliko su vlasi kose dali na toksikološku analizu.

Svađa oko “bijelog praha” i kose sve više sliči na “briljantnu” ideju, odnosno plakat kojom je HNS pred parlamentarne i predjsedničke izbore 1992. godine izlijepio Hrvatsku i na kojoj je uz sliku psa stajalo “Gladan sam ko pes. Bum glasal za HaEnEs”. HDZ je na taj plakat nimalo suptilno odgovorio sa plakatom na kojem je također stajala slika psa ali i tekst “Hrvat sam. Nisam pes. Ne bum glasal za HaEnEs”. Taj “pseći rat” je završio s predvidljivom pobjedom HDZ-a, a HNS se rastao od pozicije glavne opozicijske stranke te je prepustio HSLS-u.

Zapravo, kako stvari stoje, Ostojićeva kampanja u drugom krugu sve više podsjeća na drugi krug Budišine predsjedničke kampanje 2000. godine. Iskustva iz prethodnih okršaja govore da će SDP-ov kandidat morati učiniti nešto drastično želi li izbjeći isti rezultat. A vrlo je moguće da je za takav zaokret danas prekasno.

Danas u Saboru su se – barem nakratko – rasplinule nade mnogih splitskih intelektualaca i ljevičarski raspoloženih komentatora da će premijer Ivo Sanader u iznenadnom napadu državničke mudrosti kao deus ex machina spasiti Split “sudbine gore od smrti” – pobjede Željka Keruma u drugom krugu gradonačelničkih izbora.

Sanader je, odgovarajući pitanje SDP-ovog gradonačelničkog kandidata i saborskog zastupnika Ranka Ostojića o padu prometa u hrvatskim trgovinama, iskoristio priliku da istome “čestita na rezultatima lokalnih izbora”, ali i iznese predviđanje da ti rezultati ipak neće 31. svibnja uroditi pobjedom. Taj je šeretski odgovor dosad najjasniji signal HDZ-ovim glasačima da u drugom krugu neće morati na biralištima začepljivati nos i i po direktivi svog stranačkog vođe uslijed “viših interesa” zaokruživati ime “jugokomunjare” Ostojića.

A taj scenario – ako se u obzir uzmu iskustva sa sklapanjima lokalnih vlasti u Hrvatskoj – i nije bio u domeni znanstvene fantastike. Zapravo, njime se može objasniti vidljiva nervoza koju je Kerum ispoljio shvativši da će ipak morati u drugi krug te se tako izložiti riziku da mu “neprincipijelna koalicija” HDZ i SDP iščupa gradonačelničko mjesto iz ruku.

Zapravo, taj scenario se doimao čak i prilično uvjerljivim ako se u obzir uzme naslov u Slobodnoj Dalmaciji koji je najavljivao konačni obračun u kome “Ostojić s HDZ-om ruši Keruma“. A još je uvjerljivija bila najava sada već bivšeg gradonačelnika Ivana Kureta koji svojim glasačima ostavlja “da po vlastitoj savjesti” odluče hoće li dati glas Kerumu ili Ostojiću.

Koji bi bili motivi Sanaderu da svojoj stranci priredi takvo poniženje? U pitanju je prije svega pragmatična računica. Spit je, što se HDZ-a tiče, isto onako izgubljen kao Zagreb, Rijeka i Osijek. Podržati Keruma bi samo značilo spriječiti da Split preuzme SDP – i ništa više. Već u sljedećem izbornom ciklusu bi malo spretniji esdepeovac mogao učiniti ono što u ovom promiče Ostojiću. A ništa ne garantira da će Kerum kao poslovni čovjek – ako “nanjuši” da će mu to donijeti više koristi – poput svog kolege Jambe skrenuti lijevo i šurovati sa SDP-om. Dakle, Ostojić na čelu Splita i ne bi predstavljao onakvu blamažu za HDZ kao što se čini na prvi pogled.

Tu su, dakako, i dugoročne računice koje se ne tiču direktno Splita. Već sada Nacional špekulira da se Sanader, ohrabren dobrim rezultatima na lokalnim i regionalnim izborima, odlučio natjecati za predsjednika Republike sljedeće godine. Taština mu vjerojatno priječi da se u tu pustolovinu upusti ako nije siguran da će tu formalnost srediti još u prvom kurgu. A za takav pothvat je neophodno odmah osigurati glasove koji u normalnim okolnostima idu centru i ljevici.

Najlakši i najelegantniji način da Sanader sebi osigura Pantovčak – odnosno postane isto onako jedina alternativa za lijevu i lberalnu Hrvatsku kao i za “svoje” desničare – jest gesta zaustavljanja “barbarskog”, “istočnjačkog”, “primitivnog” i “balkanskog” Keruma koja je više nego dostojna jednog “dalekovidnog”, “vizionarskog” i “europskog” državnika kakvim se Sanader voli predstavljati. Pred njenom spektakularnošću bi odavno izblijedili “Hristos se rodi” i skidanje spomen-ploče Francetiću zbog koje je trenutni premijer nakratko sticao simpatije među krugovima koji inače “organski” ne mogu smisliti njegovu stranku.

Tako je u slučaju da Sanader svojom podrškom Ostojiću osigura gradonačelničko mjesto nije teško pretpostaviti koga bi za nekoliko mjeseci na predsjedničkim izborima javno podržali svi oni intelektualci koji su svoje sugrađane bili preklinjali da daju glas “svakome, samo ne Kerumu”. Uz takvu podršku je vrlo vjerojatno da bi Ivo Josipović, Neven Mimica ili još neki od bezličnih žrtvenih janjaca koje SDP namjerava lansirati kao svoje predsjedničke kandidate mogli računati na barem 10 % manje glasova nego u normalnim okolnostima – što znači ili Sanaderovu pobjedu u prvom krugu, ili po SDP ponižavajuće ispadanje iz drugog kruga u korist nekog kerumolikog populista.

Naravno, ne treba zaboraviti ni mogućnost da je u HDZ-ovom interesu da Ostojić – koji se često smatrao “velikom nadom” SDP-a – ostane zavezan za gradonačelničko mjesto u Splitu, umjesto da u Zagrebu gradi poznanstva i političku infrastrukturu koja bi ga jednog dana dovela na čelo te stranke, a možda i vlade. Ovako bi Ostojić ne samo radio nezahvalni posao gradonačelnika, nego bi i HDZ-ovcima pružao spektakl bratoubilačkog rata između milanovićevski raspoloženog gradonačelnika i bandićevski raspoloženog Marina Jurjevića.

Ipak, iako gore navedeni ima smisla, teško da bi se na njega trebalo kladiti. Prije svega se i najboljim igračima, pa i Sanaderu, preveliko kombiniranje uvijek može odbiti o glavu. Kerum je, osim toga, već sada postao fenomen kojem se bolje – barem na kraći rok – ne suprotstavljati. Protukerumovski savez HDZ i SDP bi Ostojiću donio, ali isto tako i odnio glasove, pa je bolje ništa ne riskirati. Zato je pretpostaviti da će kod Sanadera prevladati zdravoseljačka računica da mu je Kerum u ruci bolji ne samo od Kureta, nego i od Ostojića na grani.

Od lokalnih i regionalnih izbora je proteklo više od 24 sata, objavljeni su svi manje-više relevantni rezultati te se – uzimajući u obzir drugi krug u vodećim gradovima – već sada može razdvajati “spin” od činjenica, odnosno donositi zaključci o dugoročnim trendovima.

A ti trendovi nisu previše ugodni po vodeću opozicijsku stranku. Usprkos najava o nekakvom velikom preokretu, velikih pomaka nije bilo. I HDZ i SDP su otprilike ondje gdje su bili 2005. ili 2007. godine. U situaciji kada se sve više osjeća globalna recesija, raste nezadovoljstvo studenata, prosvjeduju sindikati i studenti, a javnost sve narogušenija zbog neradne nedjelje i zabrane pušenja takav rezultat svaki objektivni promatrač ne može protumačiti drukčije nego kao pobjedu HDZ-a i poraz SDP-a.

Liberalni i lijevi dio hrvatske javnosti, koji se nadao kako će nedjeljni izbori biti indikator još jedne smjene vlasti na nacionalnoj razini, je vidno razočaran. Posebno ih boli činjenica da Milan Bandić – koji se smatra kriptohadezeovcem – usprkos redanja svakojakih afera po Zagrebu i razapinjanja od strane medija i intelektualaca, “rastura” po Zagrebu, odnosno dobiva 15 posto glasova više od liste na čijem je čelu bio njegov stranački šef Milanović. Možda je najkarakterističniji komentar Nevena Barkovića koji upravo te rezultate u Zagrebu vidi kao dokaz tvrdnji da su hrvatski birači “gubitnici”, odnosno da njima dominira “podanički mentalitet”. Jutarnji list, pak, te rezultate vidi kao naznaku budućih previranja, a možda i smjene na vrhu SDP-a, citirajući “ekstremnog bandićevca” koji se pita koliko izbora Milanović mora izgubiti da bi napustio mjesto predsjednika stranke.

Uzimajući u obzir sve gore navedeno, teško se oteti dojmu da je SDP ove izbore – isto kao i parlamentarne izbore 2007. godine – izgubio manje zbog HDZ-ove snage koliko zbog vlastite slabosti. Sanader se pred ove izbore daleko manje trudio nego na izborima za Sabor; kampanja je bila kratka, gotovo neprimjetna, a čak je i ritualno presijecanje vrpci na gradilištima donosilo više štete nego koristi. SDP-ovi pristaše mogu i dalje spominjati nepravedni tretman u medijima, financijsku prednost vladajuće stranke i manipulacije s biračima, ali je ovaj put daleko lakše prihvatiti tezu da je nešto zbilja trulo u vodećoj opozicijskoj stranci.

Moje je mišljenje da je glavni problem SDP-a u tome što je zbog Račanove intelektualne lijenosti, kratkovidnosti i gotovanstva – a čiji je Milanović više nego dostojni nasljednik – pristao na pravila političke igre u kojima se može smatrati unaprijed gubitnikom. Sanader je, pak, jučer na pitanje kako tumači pobjedu SDP-a u velikim gradovima dao vrlo jednostavno objašnjenje – “da HDZ dobiva svugdje, u Hrvatskoj bi postojalo jednoumlje”. Time je na najbolji mogući način opisao ulogu koju bi Milanovićeva stranka imati u sljedećih nekoliko desetljeća HDZ-ove vladavine – krpa koja bi trebala dati nekakav demokratski legitimitet institucionalnoj korupciji, krininalu i nesposobnosti karakterističnoj za jednostranačke režime nalik na one koji su Hrvatsku toliko “usrećili” u 20. stoljeću. I u tome SDP, dovoljno slab da nikada ozbiljno ne ugrozi HDZ, a dovoljno jak da služi kao komunistička babaroga preko koje će se mobilizirati vlastito glasačko stado, ima svoj presedan u Komunističkoj partiji Italije koja je iza drugog svjetskog rata na isti način služila vladajuće demokršćane, odnosno Zjuganovljenim komunistima koji danas isto tako servisiraju Putinovu režim u Rusiji.

Razlog zbog koga je SDP došao u tu situaciju je prije svega u nastojanju da se po svaku cijenu ispuni nekakav mitski politički centar, odnosno odlijepi od svoje ljevičarske prošlosti vezane uz komunizam i Jugoslaviju. U tome se uspjelo, čak i previše. SDP ne samo da više nije komunistička, nego ni socijaldemokratska stranka. Po svim najvažnijim stavkama svojih političkih platformi – društveno-ekonomsko uređenje, ulazak u EU i NATO, odnosi prema susjednim državama, odnos prema Haškom sudu, odnos prema pravosuđu, tretiranje kriminala, slanje vojnika u Irak i Afganistan – pa i metodama vladavine, SDP je, barem sudeći prema trećesiječanjskim iskustvima, a pogotovo nakon što je i Sanader svoju stranku okrenuo prema centru, postao indigo-kopija HDZ-a.

Što onda preostaje da bi se HDZ razlikovao od SDP-a, odnosno birači opredijeljivali za jednu ili drugu centrističku stranku? Preostaju plemenski i rodijački, odnosno pret-politički kriteriji, odnosno odgovor na pitanje koji je simbol glasačev pradjed nosio na kapi 1940-ih. SDP to nastoji “umiti” kroz prikazivanja sebe kao “urbane”, “prosvijećene”, “napredne” i “europske” (čitaj: partizanske) a HDZ-a kao “ruralne”, “primitivne”, “nazadne” i “balkanske” (čitaj: ustaške) Hrvatske. HDZ-u nimalo skloni Marinko Čulić je u svom komentaru priznao kako je to igra u kojoj SDP može samo izgubiti.

Nakon dva ozbiljna izborna šamara za SDP se prije ili kasnije mora ustanoviti da je car gol, odnosno da i glavna opozicijska stranka snosi svoj – i ne tako mali – dio odgovornosti za stanje u kome se našla Hrvatska. U pitanju nije samo par “kukolja u žitu” kao što je dežurni krivac Bandić, nego je u pitanju konceptualni problem. HDZ sa ovakvim SDP-om može računati na desetljeća lagodne – i sve bahatije – vlasti. Ako se, dakle, nastoji s vlasti mora skinuti korumpirani i nesposobni HDZ, to je nemoguće ako se prethodno u odavno zasluženu ropotarnicu povijesti ne pošalje “sestrinska stranka” koja se predstavlja kao njegova jedina alternativa.

Već neko vrijeme Đurđa Adlešič se trudi prikazati kao netko tko želi spriječiti nerede na sportskim natjecanjima. Pa je najavila Zakon o navijačima. Većina navijačkih udruga se obrušila na njen prijedlog jer navijače izjednačuje s huliganima.
Podršku Đurđi Adlešič da iskorijeni neželjene scene na sportskim borilištima pružio je pred mjesec dana i premijer doktor Ivo Sanader.
I onda se dogodi finale svjetskog rukometnog prvenstva između Hrvatske i Francuske. Utakmicu nipošto nije htio propustiti ni premijer doktor Ivo Sanader. Slovenski premijer Pahor se nije odazvao Sanaderovom pozivu i nije došao.
I tako premijer doktor Ivo Sanader zavalio se u udobnosti VIP lože u društvu Jadranke Kosor. Kad već nema Pahora da ne bude čovjek sam.
I? I ispija neko fino bijelo vino:

U Zakonu o sprječavanju nereda na športskim natjecanjima(koji je na snazi od 2003.) piše:

…
Članak 3.
(1) Športskim natjecanjem u smislu ovoga Zakona smatra se svako pojedino natjecanje u okviru sustava športskih natjecanja uspostavljenog na temelju Zakona o športu, u kome se natječu domaći i gostujući športski klub.
…
(4) Športskim objektom u smislu ovoga Zakona smatra se, pored športskog objekta prema odredbama Zakona o športu, i drugi zatvoreni ili otvoreni objekt koji služi obavljanju drugih djelatnosti kada se povremeno koristi za športsko natjecanje.
(5) Alkoholnim pićem u smislu ovoga Zakona smatra se svako piće koje sadrži alkohol.
…
Članak 32.
(1) Prekršajni sud može počinitelju prekršaja propisanog ovim Zakonom uz novčanu kaznu i kaznu zatvora, pored zaštitnih mjera propisanih Zakonom o prekršajima, izreći i zaštitnu mjeru zabrane prisustvovanja športskim natjecanjima u trajanju koje ne može biti kraće od jedne godine niti duže od dvije godine računajući od pravomoćnosti sudske odluke.
(2) Zaštitna mjera zabrane prisustvovanja športskim natjecanjima može se izreći i bez izricanja kazne.
(3) Za prekršaje propisane ovim Zakonom zaštitna mjera oduzimanja predmeta obvezno se izriče.
…
Članak 39.
(1) Novčanom kaznom od 500,00 do 10.000,00 kuna ili kaznom zatvora u trajanju od najmanje tri dana do najdulje 30 dana kaznit će se za prekršaj fizička osoba koja:
1. posjeduje ili konzumira alkoholna pića ili opojne droge ili posjeduje pirotehnička sredstva, oružje i druga sredstva pogodna za nanošenje ozljeda ili za stvaranje nereda i nasilja prilikom dolaska i/ili prilikom odlaska sa športskog natjecanja (članak 4. podstavak 1.)

Zakon o izmjenama i dopunama Zakona o sprječavanju nereda na športskim natjecanjima kaže:

Članak 1.
U Zakonu o sprječavanju nereda na športskim natjecanjima (»Narodne novine«, br. 117/03.) u članku 3. stavak 1. mijenja se i glasi:
»(1) Športskim natjecanjem u smislu ovoga Zakona smatra se svako pojedino natjecanje u okviru sustava športskih natjecanja uspostavljenog na temelju Zakona o športu, u kome se natječu domaći i gostujući športski klub, međunarodno natjecanje organizirano na području Republike Hrvatske, natjecanje u sustavu europskih i svjetskih športskih organizacija, natjecanje za koje postoji procjena mogućnosti izbijanja nereda i nasilja te natjecanje u inozemstvu u kojem sudjeluje reprezentacija ili športski klub iz Republike Hrvatske.«
U stavku 4. iza riječi: »natjecanje« dodaju se riječi: »te prostor na kojem se ulazak i kretanje osoba uvjetuje posjedovanjem ulaznice ili posebne dozvole koju izdaje organizator natjecanja«.
…
Članak 12.
U članku 32. stavku 1. mijenja se i glasi:
»(1) Prekršajni sud može počinitelju prekršaja propisanog ovim Zakonom uz novčanu kaznu i kaznu zatvora, pored zaštitnih mjera i mjera opreza propisanih Zakonom o prekršajima, izreći i zaštitnu mjeru zabrane prisustvovanja određenim športskim natjecanjima na području Republike Hrvatske, u trajanju koje ne može biti kraće od jedne godine niti duže od dvije godine računajući od pravomoćnosti sudske odluke.«
U stavku 2. iza riječi: »prisustvovanja« dodaje se riječ: »određenim«.
Iza stavka 3. dodaju se stavci 4., 5. i 6. koji glase:
»(4) O počinitelju prekršaja kojem je izrečena zaštitna mjera iz stavka 1. i 2. ovoga članka ili mjera opreza sud osim podnositelja zahtjeva za pokretanje prekršajnog postupka obavještava i nacionalni športski savez, koji obavijest o mjeri dostavlja organizatorima športskih natjecanja odnosno ugovornim distributerima ovlaštenim za prodaju ulaznica te klubu odnosno udruzi navijača.
(5) Organizator športskog natjecanja ili ugovorni distributer odbit će prodati ili dodijeliti ulaznicu za određeno natjecanje osobi kojoj je izrečena zaštitna mjera iz stavka 1. i 2. ovoga članka ili mjera opreza za vrijeme dok traje ta zaštitna mjera ili mjera opreza.
(6) Organizator športskog natjecanja dužan je poduzeti mjere za onemogućavanje pristupa na prostor športskog objekta osobi kojoj je izrečena zaštitna odnosno sigurnosna mjera zabrane prisustvovanja određenim športskim natjecanjima ili mjera opreza.«
…
Članak 17.
Članak 39. mijenja se i glasi:
»(1) Novčanom kaznom od 1.000,00 do 10.000,00 kuna ili kaznom zatvora u trajanju od najmanje 3 dana do najdulje 30 dana kaznit će se za prekršaj fizička osoba koja:
1. posjeduje ili konzumira alkoholna pića ili opojne droge ili posjeduje pirotehnička sredstva, oružje i druga sredstva pogodna za nanošenje ozljeda ili za stvaranje nereda i nasilja prilikom dolaska i/ili prilikom odlaska sa športskog natjecanja (članak 4. podstavak 1.)
…
Članak 18.
Iza članka 39. dodaju se članci 39.a i 39.b koji glase:
…
Članak 39.b
(1)Ministarstvo nadležno za unutarnje poslove ustrojava i vodi zbirku podataka prijestupnika i događaja na športskim natjecanjima.
(2) Zbirka podataka iz stavka 1. ovoga članka sadrži: osobne podatke o navijačima (ime i prezime, ime oca/majke, datum i mjesto rođenja, spol, nadimak, pseudonim, zanimanje, pripadnost klubu navijača ili navijačkoj skupini, fotografiju te svaku informaciju koja se odnosi na identificiranu fizičku osobu ili fizičku osobu koja se može identificirati), podatke o navijačkim skupinama sklonim nasilju i nedoličnom ponašanju; podnesenim kaznenim prijavama i zahtjevima za pokretanje prekršajnog postupka; izrečenim mjerama opreza, kaznama, sigurnosnim i zaštitnim mjerama; dovedenim i zadržanim osobama te podatke dobivene od inozemnih policijskih tijela.
(3) Podaci iz stavka 2. ovoga članka mogu se koristiti za razmjenu u okviru međunarodne policijske suradnje, a mogu se davati i drugim korisnicima sukladno propisu kojim se uređuje zaštita osobnih podataka.
(4) Podaci iz stavka 2. ovoga članka čuvaju se deset godina.«

Dakle iz navedenoga se može vidjeti da premijera doktora Ivu Sanadera treba kazniti s 1 000,00-10 000,00 kn ili kaznom zatvora u trajanju od najmanje 3 dana do najdulje 30 dana, izreći zaštitnu mjeru zabrane prisustvovanja određenim športskim natjecanjima na području Republike Hrvatske, o tome obavijestiti i nacionalni športski savez koji onda treba obavijestiti distributere ulaznica. Također, MUP treba njegove podatke ubaciti u zbirku podataka prijestupnika i čuvati te podatke 10 godina. I naravno, MUP treba te podatke koristiti za razmjenu u okviru međunarodne policijske suradnje.

Ajde Đurđa, što se čeka? Uvedi reda na sportskim terenima. Ili misliš da se ne treba držati zakona kao pijan(kako prigodno) plota?

Glas Slavonije je objavio plaćeni oglas u kojem je objavljen ugovor između Ante Đapića i Vlade Zeca. Nisam pročitao cijeli ugovor jer ga nigdje nisam mogao naći. Postoji samo dio ugovora koji je objavljen na webu(zanimljivost je da je Zec potpisan sa mr. ispred imena, a Đapić nije). Ako netko ima link na cjelovit ugovor neka ga stavi.
Po medijskim izvješćima je u ugovoru uglavljena obaveza da Vlado Zec(odnosno Kamen Ingrad d.d.) treba organizirati i financirati HSP-ov 5. Sabor, urediti i opremiti prostorije HSP-a, otplatiti Đapićev stan u Zagrebu, renovirati Đapićevu kuću u Osijeku, a zauzvrat će Kamen Ingradu biti otpisani dugovi prema državi.
USKOK je navodno pokrenuo istragu oko tog ugovora. Iako je prije nekog vremena USKOK odbacio kaznenu prijavu protiv Đapića. Zbog tog odbacivanja prijave suspendiran je Robert Petrovečki.
Medijski izvjestitelji dokaze za mutne rabote vide u činjenici da Anto Đapić sa svojim i sa prihodima svoje supruge nije mogao steći imovinu koju posjeduje. I ima tu neke logike.
S druge strane, Kamen Ingradu su zaista otpisani dugovi prema državi. U iznosu od 30 000 000 kn. Dugove je otpisala Vlada pod predsjedanjem Ive Sanadera. Na zastupničko pitanje Milanke Opačić o tom otpisu dugova Ivo Sanader je tada rekao:

Tražio sam da se sve radi po zakonu, pa i u tom slučaju koji smo naslijedili od vaše vlade, ali i da se zaštiti 700 radnika te tvrtke.
Da ste socijalna stranka, to biste podržali, ali je očito da SDP nije socijalna stranka

Klub zastupnika HNS-a tada traži da se pokrene postupak utvrđivanja sukoba interesa za Đapića, Sanadera i Zeca.
Tadašnji glasnogovornik Vlade i HDZ-a Ratko Maček je to komentirao:

Vrlo je neozbiljno, vrlo neodgovorno i na osnovu vrlo paušalnih ocjena da si neki ljudi daju za pravo pokretati ovakve postupke.
Naravno, argumentima ćemo dokazati da to apsolutno ne stoji i da je ovo samo pokušaj skupljanja jeftinih političkih bodova.

HSP-ovac Pero Kovačević je tada rekao:

Ovo što govore o Đapiću nema nikakve veze sa stvarnošću jer Đapić niti je član Vlade niti može utjecati na Vladu. Vlada je sve u slučaju Kamen Ingrada i drugih poput Konstruktora i sličnih kamenoloma koji su ilegalno radili rješavala po propisima koje je donijela bivša Vlada.

Nešto prije toga je Đapić izjavio da je Zecov politički dužnik.

Osam mjeseci poslije Vlado Zec je uhićen zbog zloporabe položaja i ovlasti u poslovanju. Naime, Požeško-slavonska županija s tadašnjim HDZ-ovim županom Antom Bagarićem i Županijska uprava za ceste su nezakonito dijelili kredite. Kredit je dobio i Vlado Zec, ali novac nije vratio. Anto Bagarić ne mora brinuti za uhićenje. On je danas uvaženi zastupnik u Saboru.

Kao što je uvaženi zastupnik u Saboru i Branimir Glavaš. Koji je jedno vrijeme bio izuzetno blizak s Antom Đapićem dok nije otkrio da mu Đapić jede čokoladice koje su bile namijenjene Glavašu dok je Glavaš štrajkao glađu.
Nekako u isto vrijeme u Glavašu se rasplamsala stara ljubav prema Sanaderu, pa kad god Sanaderu ponestane ruku u Saboru Glavaš uskače.

A sad na početak. Zec je izvršio svoje obaveze iz ugovora s Đapićem. Zecu su brisani dugovi prema državi što je prema ugovoru bila Đapićeva obaveza. Đapić(kao što je to lijepo pojasnio Kovačević) nije član Vlade.
Postavlja se pitanje tko je karika između Đapića i Vlade da je Đapić mogao utjecati da se Zecu brišu dugovi.
Možda su karike predsjednik HSP-a i predsjednik HDZ-a? Jer ne treba zaboraviti da su u to vrijeme HSP i HDZ bili koalicijska vlast u Požeško-slavonskoj županiji.

Ali…neka institucije rade svoj posao.

ZAGREB, Croaţia — Opoziţia l-a acuzat luni (1 decembrie) pe prim-ministrul Ivo Sanader de sprijinirea încălcării drepturilor omului după ce poliţia a interogat un tânăr pentru crearea unui grup de oponenţi ai lui Sanader în reţeaua socială online Facebook. Niksa Klecak, în vârstă de 22 de ani, şi-a denumit grupul “Pariez că pot găsi 5 000 de persoane care nu îl plac pe Sanader”. Poliţia declară că l-a investigat pe acesta din cauza unui montaj fotografic în care Sanader apare în uniformă nazistă. Legea croată interzice simbolurile naziste. Klecak a fost eliberat doar după ce a dovedit că nu el a încărcat fotografia pe internet. Zoran Milanovic, liderul formaţiunii de opoziţie Partidul Social Democrat, a afirmat că acest caz este un “precedent periculos”, care periclitează libertatea de expresie. (Vecernji List, AP, Javno – 01/12/08)

Acest conţinut a fost comandat pentru SETimes.com

********************************

03/12/2008

Premierul croat Ivo Sanader a fost supus luni unui tir de acuzaţii pentru arestarea unui activist al opoziţiei care a fondat un grup pe Facebook pentru a-l critica.

Liderul principalului partid de opoziţie din Croaţia, Partidul Social Democrat (SDP), a condamnat luni (1 decembrie) autorităţile guvernamentale pentru arestarea unui activist de partid care a fondat un grup pe Facebook pentru a-l critica pe premierul Ivo Sanader.

“Aştept ca Sanader să spună dacă el crede că a fost o metodă bună, pe care poliţia ar trebui să o reţină şi să o folosească, sau dacă este un precedent care nu trebuie să se mai repete”, a afirmat liderul SDP, Zoran Milanovic, la Zagreb.

Niksa Klecak, în vârstă de 22 de ani, liderul Forumului Tineretului SDP din Dubrovnik, este fondatorul unui grup Facebook intitulat “Fac pariu că pot găsi 5 000 de persoane care nu-l plac pe Sanader”. Poliţia l-a interogat vineri, după ce pe pagina de start a grupului a apărut un montaj foto în care premierul apărea în uniformă nazistă. Klecak a negat încărcarea fotografiei pe site, afirmând că oricare din cei 6 500 de membri ai grupului ar fi putut face acest lucru.

Poliţia nu a putut găsi dovezi care să ateste că activistul SDP deţinea materiale cu însemne naziste – interzise de legea croată – şi l-au eliberat.

Klecak a afirmat că acţiunea poliţiei a fost motivată politic şi că în spatele acesteia s-a aflat filiala locală a Uniunii Democrate Croate (HDZ), formaţiunea lui Sanader.

Autorităţile ar trebui să fie capabile să facă distincţia între satiră şi exprimările rasiste şi fasciste, a spus Milanovic. Arestarea lui Klecak pune în pericol libertatea de exprimare, a subliniat el, cerându-i lui Sanader să o condamne.

Cu toate acestea, premierul nu a fost de acord, afirmând că joaca cu zvastica sau cu alte simboluri naziste sau ustaşe nu are nimic de-a face cu satira.

“Nu există satiră cu însemne naziste”, a afirmat Sanader într-un interviu acordat luni postului naţional de radio. “Tot ceea ce se întâmplă pe Facebook cu acel însemn nazist nu este îndreptat împotriva primului ministru, ci împotriva democraţiei din Croaţia”.”Tot ceea ce se întâmplă pe Facebook cu acel însemn nazist nu este îndreptat împotriva primului ministru, ci împotriva democraţiei din Croaţia”, a afirmat premierul Ivo Sanader.

El a mai afirmat că nu a ştiut de acţiunile întreprinse de poliţie în acest caz pentru că nu se afla în ţară la acea dată.

Privind arestarea lui Klecak ca pe “abuz notoriu al poliţiei în scopuri politice”, analistul politic Jelena Lovric a afirmat pentru agenţia AP că aceasta demonstrează că guvernul “nu poate influenţa internetul, iar acest lucru îl înspăimântă”.

Negând acuzaţiile privind motivaţia politică, şeful poliţiei din Croaţia, Vladimir Faber, a insistat că investigaţia nu a avut legătură cu afilierea politică a lui Klecak.

Faber a declarat de asemenea că poliţia a acţionat conform legii, dar a cerut scuze familiei lui Klecak pentru toate neplăcerile suferite în timpul percheziţionării apartamentului lor.

Între timp, potrivit AP, numărul site-urilor antiguvernamentale de pe Facebook s-a înmulţit rapid la sfârşitul săptămânii. Unul din aceste site-uri, care cere organizarea unui protest anti-Sanader la sfârşitul lunii, a atras 80 000 de membri.

Acest conţinut a fost comandat pentru SETimes.com

Foto: Getty Images; Facebook

Grupul lui Niksa Klecak, postat pe Facebook se numeste:

Kladim se da cu naci 5000 facebookera koji ne vole Sanadera!

Ako se hapsi, neka se hapsi!

Uno dei fenomeni sociali del Web più rilevante del momento è Facebook. Ormai ne parlano tutte le Tv e i giornali fanno a gara per parlarne e sembrare alla moda e moderni (es. laRepubblica).

A volte, però, tra tutti gli articoli che riguardano questo Social Network (in maniera più o meno intelligente e pertinente) si può trovare qualcosa di molto interessante. Vorrei sottolineare, ad esempio, oggi una notizia che ha anche un qualcosa di inquietante: in Croazia è stato arrestato un uomo per aver creato un gruppo contro il Premier.

Probabilmente qualcuno di voi sarà iscritto a gruppi di Facebook quali “Scommetto di poter trovare 1.000.000 di utenti che odiano Silvio Berlusconi” (QUI) oppure “Scommetto di trovare 10.000 romani che erano ESAUSTI DI VELTRONI SINDACO!” (QUI), ma anche “I bet I can find 1,000,000 people who dislike George Bush! – Scommetto di trovare un milione i persone a cui George Bush non sta simpatico” (QUI) o altri simili che riguardano politici di tutto il mondo.

Anche in Croazia era nato un gruppo contro il Premier Ivo Sanader: “Kladim se da ću naći 5000 facebookera koji ne vole Sanadera! – Scommetto di trovare 5000 utenti Facebook che odiano Sanader” (QUI).

La cosa grave è che il fondatore del gruppo, il cittadino croato Nikša Klecak, è stato arrestato nei giorni scorsi. Ovviamente per salvare la faccia la motivazione non è stata quella di aver creato questo gruppo contro il Premier, ma Klecak è stato arrestato dalla polizia prima per detenzione di materiali nazisti (che non sono state ritrovate) e poi per il possesso di materiale pedo-pornografico (di cui non ci sono prove).

Ivo Sanader, ultimamente al centro di molte polemiche per la propria politica economica e per la ripresa delle tensioni con la Serbia, non brilla certo come esempio di democrazia, ma adesso con questa azione ha confermato le tesi di chi teme che ci sia in Croazia un attacco alla democrazia.

Subito su Facebook è nato un gruppo a difesa di Nikša Klecak (QUI) e pare che ormai i siti di social networking ( Facebook in primis) siano un ottimo veicolo per manifestare il dissenso politico in Rete, come racconta un articolo della rivista Wired dedicato agli oppositori del governo liberticida egiziano.

Nikša Klecak è stato rilasciato subito per mancanza di prove, ma potrebbe trattarsi di un segnale intimidatorio di avvertimento per tutti coloro che volessero dissentire attraverso al Rete con le decisioni del Primo ministro Sanader (che non ha rilasciato nessuna dichiarazione in proposito).

Insomma, ancora uan volta la Rete fa paura ai politici perchè è libera e può facilmente contribuire alla diffusione delle informazioni e a facilitare i contatti tra le persone. Che ne dite?

Bush e Sanader (da Wikipedia)

Klecak è il nome dell’ormai passato alle cronache attivista di opposizione croato. Come mai tutta questa notorietà? Come saprete bene per la creazione di un gruppo in facebook che cerca oppositori a quello che viene classificato come regime. Come si sa Senader, il primo ministro croato, è un po’ un Berlusconi d’oltreadriatico.

Ma fino a qui tutti potrebbero obbiettare: embé? Qual’é la notizia?. E sì, perché di gruppi di questo genere ce ne sono in ogni stato. Anche nelle dittature più ferrate: ad esempio in Italia ad esempio abbiamo numerosi gruppi “Scommetto che riesco a trovare 1.000.000 di persone che odiano Silvio Berlusconi”. In tutto hanno all’incirca 300/350.000 contatti. Bé contando che il suo fan club ne ha solo 5.000 è un buon risultato.

Comunque il nostro amico croato è stato arrestato per aver creato il gruppo contro il suo primo ministro!. E’ stato arrestato con le scuse tra le più originali: prima per “possedere materiale neonazista” (un socialdemocratico amante di Hitler, sarà…) e poi, dopo una lunga perquisizione a casa sua, per “detenzione di materiale pedopornografico”. Ora è stato rilasciato.

Ora non so se il signore croato abbia davvero materiale pedopornografico, anche se la polizia croata a perso la mia credibilità, ma è un dato assolutamente rivelante il fatto che qualcuno venga arrestato per opposizione e attivismo su facebook.

Intanto visitando il gruppo contestato possiamo leggere 703 messaggi in bacheca, mentre i sostenitori sono 13.000. E’ stato anche attivato un altro gruppo in difesa dell’arrestato che mostra una foto del Presidente croato in una banana (quello che si dovrebbe fare con molti politici italiani, sìsì). Qui Ettore Libero.

With the Big Brother Britain we are seeing emerge, it seems pertinent to point out that many other countries around the world have troublingly similar problems. Today, twenty-two-year-old Niksa Klecak was arrested and detained by police in Croatia for setting up a group on Facebook critical of Prime Minister Ivo Sanader.

I wonder, as Facebook continues to grow across continents, if this could become a key issue in the future for the social networking giant and its rivals and peers online.

(“Vilka är era fiender” frågar en åhörare Sanader, kul tyckte Reinfeldt)

Statsminister Fredrik Reinfeldt och Kroatiens premiärminister Ivo Sanader deltog igår på ett utvidgnings seminarium på temat “EU enlargement – a common interest of Sweden & Croatia” på Stockholms universitet (Hörsal 2). Under seminariet höll de varsitt inlägg och svarade sedan på frågor från studenterna som hade flera intressanta frågor. 30 ambassadörer närvarade.

Överläggningarna skulle huvudsakligen koncentrera sig på Kroatiens EU-medlemskapsförhandlingar men det visade sig att studenterna nästan var mer intresserade av frågor kring Turkiet och EU, en utbytesstudent frågade både Reinfeldt och Sanader om de mänskliga rättigheterna i Turkiet men fick ett mycket kort svar. Sanader som sa att han var en personlig vän till den turkiske premiärministern Recep Tayyip Erdoğan hade bara gott att säga om hans insatser och Turkiets starka vilja att komma in i EU.

Sanader ansåg också att NATO symboliserade demokrati, mänskliga rättigheter och frihet. Nu gör han samma misstag som utrikesminister Bildt gör, nämligen att han kallar länder som Turkiet för ett demokratiskt land och fritt land som värnar om de mänskliga rättigheterna. Den turkiske ambassadören fanns även i salen men han gick så fort frågestunden var över så några svar kring frågorna fick man aldrig höra.

Jag tror att Amnesty bäst kan svara på Kroatiens Sanaders påstående. Länk 1 2 3

]]>