Iako se uoči svakih izbora (predsjedničkih ili parlamentarnih) tvrdi da Crkva neće upućivati vjernike za koga glasovati , izgleda da ekipa s Kaptola ima jasnu viziju o tome kakav mora biti idući hrvatski Predsjednik.

Naravno, prije svega se ističe zalaganje za katoličke vrijednosti, ne smije dovoditi u pitanje teritorijalnu cjelovitost (hoće li ga poslati da zapiša svaki kutak?), mora se zalagati za očuvanje hrvatskog identiteta pri ulasku u EU, osuđivati zločine fašizma, nacizma i komunizma (već kada ih Vatikan nije osuđivao dok su te ideologije bile na snazi, nego ih herojski kritizira nakon njihovog pada), te se zalagati za vrijednosti obitelji (naravno heteroseksualnih), života od začeća do smrti i za vjeronauk u školama. Neki su već istaknuli kako novi Predsjednik mora biti zdrava i uravnotežena osoba. Naravno, dobro bi bilo i da je vjernik, a mokri san je katolik kao Predsjednik:

“Naravno da je Crkvi stalo do toga da budući predsjednik bude vjernik, po mogućnosti i katolik, ali to očigledno neće biti njezin apsolutni uvjet. Kako bi to izgledalo kad bi Crkva bila indiferentna prema vjeroispovijesti i svjetonazoru kandidata za prvog čovjeka države Hrvatske.”

veli teolog Adalbert Rebić, jer bi po njemu bilo čudno da državu vjernika predstavlja ateist. A i meni je čudno da o obitelji i postupanju sa ženskim tijelom naređuje elita mužjaka bez obitelji, ali valjda to nije kontradiktorno. Živko Kustić dodaje:

“Zar bi trebalo biti čudnim da će Crkva, odnosno vjernici biti zadovoljni ako novi predsjednik bude čovjek blizak njihovu svjetonazoru.”

Nagađa se da Crkva smatra da je Josipović nepodoban (IMO, za njih je previše intelektualan ), a neće valjda podržavati Vesnu Pusić (pravom hrvatskom mužjaku katoliku bi se osušili muški atributi kada bi imao Predsjednicu ).

Izgleda da simpatije Crkve mogu očekivati Hebrang, Primorac i Bandić -
predsjednički kandidati koji se rado slikaju s predstavnicima Crkve te inzistiraju na osobnoj kršćanskoj tradiciji.

Naravno, dobri pastiri neće svojim ovcama izričito narediti koji broj da zaokruže (dobro, neki hoće), već će na svoj uobičajeno licemjeran način igrati igru “prepoznaj našeg, odnosno tvojeg favorita” kako bi uputila hrvatski bogobojazni puk pri tom važnom izboru.

O toj igrici upozorava i socijolog religije don Ivan Grubišić, ističući da

“Crkva javno i poimence neće promovirati nijednog kandidata. To je diplomacija Crkve.”

Isto tako, Grubišić ne štedi crkvene miljenike, navodeći

“Bliskost Crkvi koje ispoljavaju nekih kandidata je formalno i interesno, a ne iz uvjerenja. Djela su im u suprotnosti s kršćanskim izvornim standardima. Neki su i kršteni kao ‘veliki Hrvati’.”

Ah, kao da je Crkvu za to briga. Bitno da imaju konje za utrku. Ili magarce

IZVOR: Jutarnji List

Bandić nema programa! A i što će mu program kada je program on sam – on radi, on puno radi, od jutra( 6 sati) do mraka (22 sata). Nema ulice i trga u Zagrebu koji nije obišao (za to mu svaka čast, jer takve su bile direktive i u vremenu kada je bio stručno-politički radnik Općinskog komitetu Saveza Komunista Pešćenica, i kada se hodalo po mjesnim zajednicama i pokušavalo motivirati građane da se uključe u politički rad. Pazite, ne zamjeram mu to, rad «u bazi» nije za podcjenjivanje, ali osim pratnje TV kamera i publiciteta gradonačelniku, što su ojađeni građani mogli vidjeti i stisnuti ruku «gospon gradonačelniku, ne znam koliko je taj rad donio dobroga stanovnicima Zagreba. Možda to, recimo, da su proširene parkirališne zone u gradu na više od pola površine grada i da nastavnica koja radi na srednjoj školi na Črnomercu, a stanuje u Novom Zagrebu, trebala bi dati zamalo 500 kuna mjesečno za parkiranje, a za druge životne troškove i kredite, ostane joj dio plaće kojim jedva životari. Godišnje ukupno oko 5000 kuna samo od te profesorice  slijevalo bi se u Zagrebparking odnosno gradski proračun!???? Da ne spominjemo građevinske intervencije na Cvjetnom trgu kojoj se opire mjesecima nekoliko građanskih inicijativa.
FAME O BANDIĆU SPASITELJU
I sada pitanje nad svim pitanjima: kako je Bandić postao senzacija, a bez pravog je sadržaja i ozbiljnih rezultata u razvitku grada Zagreba? Bandića prati fama kao o spasitelju, jer zemlji stvarno treba spas, ali pitanje je da li je on taj Mesija koji može Hrvatsku izvesti iz ropske zaduženosti, kao što je Mojsije poveo izraelski narod iz ropstva u Egiptu prema Obećanoj zemlji?
Nedavno je nosio trometarsku svijeću. I baš me zanima da li je to sve radio i kao stručno-politički radnik Općinskog komiteta SKH Pešćenica?

U ovotjednoj emisiji doznati ćete sve o izborima, izbornom procesu i pravima birača.

Pripremila: Ana P.

PLAY

Prava prilika za našeg Nadana pojavila se na obzorju kad je počela rasprodaja hrvatske industrije a u konkretnom slučaju tvornice cementa u Solinu (Dalmacija cement). Službeno je ostalo zabilježeno da je tvornica prodana za 25 milijuna dolara. Koliko je to točno Vidošević izvukao novca iz operacije ‘Dalmacijacement’ nije poznato ali je poznato da je nekome u vrhu drzave ponudio 12 milijuna dolara da se slozi s prodajom tvornice. Budući je ista prodana očito je odobrenje dobio. Vjerojatno se radi o iznosu od 20-50 milijuna dolara koje je spremio u vlastiti džep.

Zanimljiv je podatak da je jedan (ubijeni) talijanski industrijalac tvrdio da je ‘Hrvatima platio 12.5 milijuna dolara mita za prodaju tvornice’ ali je istraga o tome prekinuta… Općenito se drži da je ovoga ubila sicilijanska mafija… Koliko su pojedinci (jer Vidošević nije radio sam!) stavili u džep kad je nuđeno mito za dozvolu prodaje od 12 milijuna a tvornica je prodana za 25 milijuna dolara? Danas Vidošević predstavlja potencijalnog kandidata za predsjednika Republike i ima onih koji tvrde da to nije loša ideja. Naime, uz sadašnju imovinu ne bio stimuliran za nastavak bogaćenja u istom stilu…

Sama činjenica da je netko vlasnik svih ovih nekretnina, stečenih u samo desetak-petnaest godina a bez bilo kakvog jasnog izvora prihoda u svakoj sređenoj državi bila bi ulaznica za dugogodišnji boravak u zatvorenom prostoru i oduzimanje svih problematično stečenih imanja. Ne i u Hrvatskoj! U nas se njihov vlasnik priprema za predsjednika države. Iako mnogi misle da su Upravni odbori institucije za uhljebljavanje partijskih drugova, njihova je uloga mnogo veća. Na primjeru Jadrantekstila i Vidoševićeve majke vidi se da su to tijela koja  zapravo služe za odobravanje uništavanja državnih poduzeća – i to uz nagradu.

Najvažniji od početnih koraka Nadana Vidoševića prema galaksiji državnih dobročinitelja bila je tvornica plastične stolarije ‘Mosor’ kod Omiša. Tvornica je dobila kredit od 15 milijuna maraka koje je u obliku gotovine Vidošević izvukao iz Mosora a Mosor je potom bankrotirao. Knjigovodstveni inspektor koji je našavši dokumentaciju otkrio ovu malverzaciju bio je suočen s prijetnjama smrću i to u sljedećim etapama: najprije su ga pred stanom dočekala dva razbijača i prijeteći mu premlaćivanjem zatražili su da im preda navedene dokumente. On je to odbio. Nakon nekog vremena pojavila su se nove dvije osobe koje se i danas u Omišu duhovito naziva ‘poštarima’. Ova dvojica su mu zaprijetili smrću ili smrću njegove djece ali su kao znak dobre volje ponudili jedan milijuna kuna koje su u tome trenutku imali u rukama (‘torbi’; odatle poštarima ime). Opet su bili odbijeni. Navedena osoba nije im dala dokumente niti je uzela novac.

Леле, леле, леле. Што интересна недела имаме.

Грујо праќа писма до членови за да се линчуе противникот. Гостуе у CNN и се правда. Додуша проба да се правда… Ако некој му го разбра англискиот, ја сунет ќе праам и ќе частам гравче на плоштад.

Го имаме Хорхе, покажуе емоции у Белград. Револтиран! Замислете. Вук Јеремиќ мрсел муда дур овој му бил на гости. Шо да прајме, емотивно ни е човечево, ипак Македонија е јужна земја, а Хорхе е од Валандово. Емотивен народ сме.

ЕУ се закануе дека ќе залади односи со Македонија. САД го кара државниот врв, а 7 декември те дека е.

Ја имаме и Грција со нејзините максимилистички ставови. Не зезај? А какви да има?

Грипов зима замав, Јанко повикуе на апстиненција од вакцинација.

У рок од недела дена толку “непријатели” си собравме, на човек да не му се веруе.

А што е првата лекција по социологија? Што е потребно за да се има силно и кохерентно општество? Потребен е силен непријател против кој ќе се обедини народот. И таа теорија е точна. Што појак непријател има едно општество, тоа посложно и попoслушно го прави.
Грујо има да бира тука ко мало дете у дуќан на Краш. Посилен и појак непријател немал до сега. Има да бира од понеделник до петок кого ќе мразиме и кој ќе ни биде крив.
Ама работата е што не е баш лесно да мрзиш некој секој ден. Треба малку мотив, да капне пара или нешто така.

Така денес решивме ќе протестираме против Европска Унија. Се собрале шиљокурани, седум на број и викаат и се дерат у сред Центар. Настрана фактот што веќе се збори низ градов дека земале по 1000 денари за да излезат и се бунтуваат. Настрана фактот, дека на Грујо членовите сфаќаат дека тоа не е патриотизмот за кој збориме, па мора да им прати писмо да ги ‘мобилизира’ и да им пушти по некој динар за да излезат на улица.
Проблемот е во неколку работи. За што протестираат тие? Додуша протестираат за 1000 денари… Зошто не протестираат пред влада? Зошто не спијат пред кабинетот на Груевски, со барање да се прекинат преговорите со Грција? Зошто организатор на овие протести е здружението Македонска Нација? А кое е тоа здружение? Нашата ни мила и драга Kimi е една од нејзините основачи. А кој беше Kimi? Таа што работи во ДПМНЕ и ги уредуе официјалните блогови на партијата. Таа што заработуе од мрчење на блогерај. Ако не ми верувате, посетете го нејзиниот блог и прочитајте под професија што стои? Токму така, професија блогер. Се надевам дека добро се заработуе од блогирање. Пошто пријателу штом некој те плаќа да блогираш тоа веќе не е твој став, туку на работодавецот.

Е сега, ако го земеме фактот дека нашата мила и драга Kimi е истакнат член во ВМРО-ДПМНЕ, дали тоа значи дека ВМРО-ДПМНЕ преку нејзините сателити ги организира овие протести?
Ајде да видиме за што протестираме?

(1)    Мирен протест против промена на државното име Македонија
(2)    Бојкот на референдумот и одржување на мирни протести на денот на евентуалното одржување на референдум за промена на државното име Македонија
(3)    Мирен протест на денот на одржувањето на седницата на Собранието на Република Македонија за ратификација на Договор за промена на државното име Македонија
(4)    Масовно испраќање картички и писма до Мисијата на Европската Унија во Македонија или до претседателот на Советот на Европската Унија, и до Собранието на Република
(5)    Петиции до претседателот на Советот на Европската Унија и до Собранието на Република Македонија во тетратки на плоштади и по куќи во градовите и преку интернет

Нешто не ви штима а? 3 од 5 точки се насочени против чекорите кои ги превзема владата на чело со ВМРО-ДПМНЕ? Членови на ВМРО-ДПМНЕ протестираат против активностите и потезите на ВМРО-ДПМНЕ?
Грујо, ја би испратил уште едно писмо и би појачал дневница. Очигледно 1000 денари не вршат работа.

Konferencija za novinare OO LDP Bor – saopštenje

Ako je uopšte neko i imao iluzija da će nova koalicija na vlasti promeniti način rukovođenja borskom opštinom i koliko – toliko pružiti nadu da će se nešto pomeriti na bolje, sada ih sigurno više nema.
Posle likvidacije dve ustanove i jednog javnog preduzeća (iako je Vlada pre toga već najavila donošenje Zakona kojim će se regulisati načini za smanjenje broja zaposlenih) pri čemu je veliki broj zaposlenih ostao i bez posla i bez socijalnog programa, građani Bora, evo, dočekuju prvi sneg u stanovima sa hladnim radijatorima.
Javašluk, nemar, neverovatna neozbiljnost skoro svih struktura u Opštini, razbacivanje novca na koncerte i auto trke, kozmetičke promene u rukovodstvima pojedinih preduzeća koja su pod pritiskom stranačkih lidera prinuđena da finansiraju sve i svašta i zapošljavaju članove tih stranaka na nepostojeća radna mesta, samo su najavažniji uzroci situacije u kojoj se danas nalazimo.
Očigledna je i potpuna diskoordinacija u radu javnih preduzeća i opštinske uprave što dovodi do toga da svako skida odgovornost sa sebe i prebacuje je na drugog.
Svakim preduzećem vlada po neka od stranaka iz koalicije, a predsednik opštine se više ne meša ni u šta, verovatno ucenjen najavama da će jedni ili drugi napustiti koaliciju i tako ga ostaviti bez i ovo malo vlasti koju danas ima. Njegove konferencije za novinare liče na konferencije opozicionih stranaka koje nemaju nikakav uticaj na dešavanja ni odluke koje se donose.
Ovo nije prilika da Opštinski odbor Liberalno demokratske partije podseća da smo na vreme upozoravali kud plovi borski brod kojim rukovodi nekoliko kapetana istovremeno.
Ovo je prilika da javno pozovemo Vlašku demokratsku stranku Srbije, kao jedinu iz trenutno vladajuće koalicije koju ne vidimo kao njen prirodni deo, da iz nje izađe i time omogući uvođenje privremenih mera i raspisivanje novih izbora.
Jasno je da u ovom trenutku bez pomoći države nema načina da Bor kao opština preživi još jednu zimu.
Istovremeno smatramo da nikakva pomoć nije dovoljna ako neodgovorni i neozbiljni ljudi nastave da upravljaju opštinom.
Građane Bora ne zanimaju podele i nesuglasice u strankama i kalkulacije kako bi koja od njih prošla na eventualnim izborima.
Ali svima nama je jasno da ovako više ne može i da se već duže vreme sve u gradu svodi na pitanje ko će koliko novca od građana da otme preko preduzeća i ustanova kojima upravlja.
Zbog toga svakim danom vladajuće stranke gube svoje glasače i svakako će biti kažnjene na narednim izborima, ali vremena za čekanje više nema.
Obaveštavamo ovim putem javnost da je Ministarstvo za državnu upravu i lokalnu samoupravu obavestilo Skupštinu opštine Bor još 9. jula da je Skupština dužna da razmatra inicijativu za raspisivanje prevremenih lokalnih izbora na osnovu inicijative koju je pokrenula Liberalno demokratska partija, a potpisalo je 4700 građana Opštine Bor.
S obzirom da nas predsednik Skupštine, o tome nije obavestio a nestavljanjem na dnevni red te inicijative je prekršio Član 68 Zakona o lokalnoj samoupravi kao i 86 Statuta Opštine Bor, podnećemo zahtev za razmatranje te inicijative u najkraćem mogućem roku.

Konferencija za novinare OO LDP Bor – saopštenje

Ako je uopšte neko i imao iluzija da će nova koalicija na vlasti promeniti način rukovođenja borskom opštinom i koliko – toliko pružiti nadu da će se nešto pomeriti na bolje, sada ih sigurno više nema.
Posle likvidacije dve ustanove i jednog javnog preduzeća (iako je Vlada pre toga već najavila donošenje Zakona kojim će se regulisati načini za smanjenje broja zaposlenih) pri čemu je veliki broj zaposlenih ostao i bez posla i bez socijalnog programa, građani Bora, evo, dočekuju prvi sneg u stanovima sa hladnim radijatorima.
Javašluk, nemar, neverovatna neozbiljnost skoro svih struktura u Opštini, razbacivanje novca na koncerte i auto trke, kozmetičke promene u rukovodstvima pojedinih preduzeća koja su pod pritiskom stranačkih lidera prinuđena da finansiraju sve i svašta i zapošljavaju članove tih stranaka na nepostojeća radna mesta, samo su najavažniji uzroci situacije u kojoj se danas nalazimo.
Očigledna je i potpuna diskoordinacija u radu javnih preduzeća i opštinske uprave što dovodi do toga da svako skida odgovornost sa sebe i prebacuje je na drugog.
Svakim preduzećem vlada po neka od stranaka iz koalicije, a predsednik opštine se više ne meša ni u šta, verovatno ucenjen najavama da će jedni ili drugi napustiti koaliciju i tako ga ostaviti bez i ovo malo vlasti koju danas ima. Njegove konferencije za novinare liče na konferencije opozicionih stranaka koje nemaju nikakav uticaj na dešavanja ni odluke koje se donose.
Ovo nije prilika da Opštinski odbor Liberalno demokratske partije podseća da smo na vreme upozoravali kud plovi borski brod kojim rukovodi nekoliko kapetana istovremeno.
Ovo je prilika da javno pozovemo Vlašku demokratsku stranku Srbije, kao jedinu iz trenutno vladajuće koalicije koju ne vidimo kao njen prirodni deo, da iz nje izađe i time omogući uvođenje privremenih mera i raspisivanje novih izbora.
Jasno je da u ovom trenutku bez pomoći države nema načina da Bor kao opština preživi još jednu zimu.
Istovremeno smatramo da nikakva pomoć nije dovoljna ako neodgovorni i neozbiljni ljudi nastave da upravljaju opštinom.
Građane Bora ne zanimaju podele i nesuglasice u strankama i kalkulacije kako bi koja od njih prošla na eventualnim izborima.
Ali svima nama je jasno da ovako više ne može i da se već duže vreme sve u gradu svodi na pitanje ko će koliko novca od građana da otme preko preduzeća i ustanova kojima upravlja.
Zbog toga svakim danom vladajuće stranke gube svoje glasače i svakako će biti kažnjene na narednim izborima, ali vremena za čekanje više nema.
Obaveštavamo ovim putem javnost da je Ministarstvo za državnu upravu i lokalnu samoupravu obavestilo Skupštinu opštine Bor još 9. jula da je Skupština dužna da razmatra inicijativu za raspisivanje prevremenih lokalnih izbora na osnovu inicijative koju je pokrenula Liberalno demokratska partija, a potpisalo je 4700 građana Opštine Bor.
S obzirom da nas predsednik Skupštine, o tome nije obavestio a nestavljanjem na dnevni red te inicijative je prekršio Član 68 Zakona o lokalnoj samoupravi kao i 86 Statuta Opštine Bor, podnećemo zahtev za razmatranje te inicijative u najkraćem mogućem roku.

Dana 17. avgusta 2009. godine, strukture vlasti grada Požarevca zakazale su Zbor građana, da građani – birači u Kostolcu prime k znanju da su politički subjekti na vlasti u Požarevcu odlučile da će Kostolac biti gradska opština i tačka (ali po njihovim standardima). Partije u Požarevcu i Kostolcu su se složile da je to najviše što može da se dâ Kostolčanima.vreme zbora za govornicom su se ređali čelnici gradske vlasti Požarevca i partija, odnosno stranaka koje čine vladajuću koaliciju, uz hvalospeve sebi i svojim sposobnostima da stvore Gradsku opštinu Kostolac, ali samo još da promene Statut grada Požarevca (!) pa će Kostolčanima da se ostvari deceniski san itd…

Zboru građana predsedvao je g-din Vladimir Vila iz Kostolca po ovlašćenju g-dina Miomira Ilića predsednika Gradske skupštine Požarevac, koji je kreirao dnevni red sednice i prozivao govornike. Pošto je predsedavajući iscrpeo listu govornika partiskih aktivista, na kraju sam zatražio reč, hteo sam da uzmem učešće u radu, međutim, na moje zaprepašćenje posle prve rećenice predsedavajući Vladimir Vila oduzeo mi je reč i zatražio da se prisutni u sali izjasne glasanjem pre rasprave o onome što Zbor građana treba da donese kao odluku. Nameru je sproveo, pri čemu je dobio podršku svih partiskih funkcionera u sali sa članovima svojih partija pre bilo kakve rasprave građana. Ovo su neka nova pravila demokradije i izjašnjavanja gde građani nema šta da pričaju na skupu koji se zove Zbor građana!? Hteo sam da saopštim svoj sud o protežiranom predlogu o Gradskoj opštini Kostolac vladajućoj koaliciji Požarevc- Kostolac i postavim neka pitanja kao i da predložim efikasnu samoupravu- neku drugu opciju opštine Kostolac.

Nevladina organizacija „Lokalna agenda 21 za Kostolac- Opština“, od samog svog osnivanja, a mnogi članovi L. A. 21 kao i građani su još od ranije radili na tome da Kostolac postane Opština. Ali ne bilo kakva opština, već moderna – funkcionalna opština, koja bi služila interesima svojih građana i rešavala naše nagomilane probleme. Ono što je naročito bilo važno za nas jeste da u sastavu opštine pored Kostolca uđu sva naselja Kostolačkog ugljenog basena koji su okruženi ili se nalaze u industrijskoj zoni EPS- ovih preduzeća. Ovo nam je veoma važno zato što sva naselja Kostolačkog ugljenog basena, nezavisno od veličine suočavaju se sa istim ili sličnim ekološkim problemima, te nam je važno i njihovo što hitnije sveobuhvatno rešenje.

Nažalost proteklih godina funkcioneri opštinskuh a danas gradskih organa u mnogome čemu ostali su gluvi na vapaje građana Kostolačkog ugljenog basena. Oni vide ovaj kraj kao zlatnu koku koja im svake godine donosi enormni novac kojim požerevačke politčke elite raspolažu po svom nahođenju (budžet sa kojim danas Grad Požarevac raspolaže je oko 2 milijarde dinara). Tako su uz saradnju sa članovima GMZ Kostolac, stukli u obilaznicu Požarevac- Kostolac oko 100 miliona dinara, od toga pola iz fonda namenjenog za smanjenje zagađenja životne sredine. A koliko brinu o zdravlju građana Kostolca , govori i to da već 20 godinana ne nameravaju da zatvore kostolačko smetište, sa koga kuljaju kancerogene hemikalije u zemlju, vodu i vazduh, iako im je republički inspektor Ministarstva zaštite živone sredine to naložio pre 20 godina. Kako je počelo, građani Kostolca sa okolnim naseljima u Kostolačkom ugljenom basenu, moraće hitno da se umešaju u ovaj projekat saniranja industriskih EPS-ovih zona, što pre, da bi smo opstali na ovim prostorima i bili svoji na svome bez tutora.

Nakon 99,9% prebrojanih glasova, utvrđeno je da je levičarska koalicija osvojila 86 od ukupno 169 poslaničkih mesta što joj omogućava da samostalno formira vladu. Iako su vladajući levičari osvojili ubedljivu, nadpolovičnu većinu, njihov uspeh nije rezultat kontrole medija, ucene zaposlenih u državnoj administracije ili organizovane izborne krađe. Time su prekršili dobre običaje u političkoj borbi, kao i međunarodno pravo.Apsurd parlamentarnih izbora u Norveškoj je i u tome što je opozicija priznala poraz, dok vladajuća stranka još uvek ne želi da prizna pobedu. Na taj način, vladajuća koalicija nastavlja da se ponaša pristojno, čak i posle izborne utakmice.

Mnogi norveški novinari su saglasni da je najveći pobednik izbora u Norveškoj premijer Jens Stoltenberg. Tokom svog mandata, on je vredno radio, nije obećavao nemoguće, nije novac poreskih obveznika trošio na plaćanje kazni za pijane norveške studente – nasilnike, niti je davao bespovratne kredite start-up lobističkim agencijama u Americi. Stoltenberg, čak nije omogućio državnim službenicima da po bagatelnim cenama otkupljuju državne stanove, niti je svojim prijateljima omogućavao da protivzakonito posluju sa državnim institucijama.

Zato je podrška njegovoj političkoj grupaciji, barem u Srbiji, bila potpuno neočekivana.Iz Srbije se jasno vidi dubina problema u kome se nalazi norveško društvo. Stoltenberg nije ispunio nepisanu obavezu svakog premijera da manipuliše biračkim telom plasirajući informacije o velikim građevinskim projektima ili makar besplatnim akcijama državnih preduzeća.

Način na koji je vodio politiku u protekle 4 godine nije opoziciji i medijima ostavljao prostora za blaćenje, optužbe i kritiku, što stavlja senku na regularnost izbora u Norveškoj. Stoltenberg nije vodio računa o tome da će opozicija biti uskraćena za pravo kritike tokom predizborne kampanje, što je direktno uticalo na rezultate izbora.

Norveška vlada je u tajnosti uvela vizu za krizu, što je uskratilo svetskoj ekonomskoj, ali i drugim krizama, pravo na slobodu kretanja. Tokom predizborne kampanje, levičari nisu čak ni obećali beli šengen za krizu, što bi bio minimum korektnosti prema ugroženim pravima krize. Građani Srbije u najvećoj meri razumeju toliko je taj radikalni i diskriminatorski potez norveške vlade uticao na regularnost izbora jer ukoliko se na izborima ne govori o vizama, takvi izbori ne mogu po definiciji biti regularni.

Zahvaljujući sopstvenim značajnim nalazištima nafte i fondu od gotovo 300 milijadi Evra, Norvežani nisu imali potrebu da odsecaju sebi prste ili protestuju na ulicama Osla zbog neisplaćenih zarada. Norvežani nisu blokirali puteve i pruge, nisu unosili bombe u zgrade državnih institucija niti su impotenciju u spavaćoj sobi, trebali da zamene potencijom na ulici, a za sve to je direktno odgovoran Stoltenberg I njegova Vlada.

Vlada Norveške je lukavo i ubedljivo plasirala tezu da besmisleno trošenje novca iz Naftnog fonda nije norveški, a građani su u to poverovali. Tom i sličnim tezama, levica je dobila nakolonost većine građana za koje se kasnije utvrdilo da su najvećim delom izašli na izbore i da su bili obučeni za ispravno popunjavanje glasačkih listića. Zašta se opet optužuje levica i premijer Stoltenberg.

Nezaposlenost od tri odsto, u udelu problema norveških građana učestvuje sa manje od 3%, dakle na nivou je statističke greške. Mnogo veći i značajni problemi za Norvežane su zaštita životne sredine, zdravstveni sistem koji treba da bude moćniji nad bolestima, školski sistem koji treba da obrazovanje učini interesantnijim i praktičnijim. Vlada je sa jasnim ciljem, namerno i tendenciozno održavala visok stepen produktivnosti kako bi nezaposlenost bila niska te opozicija ne bi mogla da iskoristi nezaposlene i regrutuje ih u svoju armiju birača. Lukavo, ali neregularno. Time ne samo da je uskraćeno pravo opoziciji da kvalitetno kritikuje, već je potreba za medijskim ekonomskim analitičarima gotovo ukinuta. Njihov položaj je u Norveškoj izuzetno težak jer im je sistem uskratio mogućnost javne demonstracije brilijantnosti u povezivanju nepovezivog koje je razlog loše mikro ekonomije.

Spoljna politika, nije bila tema na parlamentarnim izborima u Norveškoj. Valjda zato što se ne tiče građana Norveške ili im je Vlada to tako predstavila. Mogla ih se ticati, ali je Vlada Jensa Stoltenberga odlučila da ne pošalje 500  norveških vojnika u Avganistan čime je dodatno smanjila interesovanje Norvežana za spoljnu politiku.

Opozicija je želela da povrati interesovanje Norvežana za spoljnu politiku kritikom odluke Vlade da zabrani norveškim vojnicima ratovanje u Avganistanu, ali indoktrinirani  građani Norveške su takav predlog složno i odlučno odbili, što još jasnije ukazuje na probleme norveškog društva, kojeg je Soltenberg indoktrinirao tako, da većina njih misli svojom glavom.

U gotovo neljudskim uslovima za vođenje kampanje protiv vladajućih laburista, koji su iz ruku opozicje izbili sva najmoćnija oružija, opozicija je ipak našla način da se bori. Sve 4 opozicione partije izašle su sa gotovo istovetnom platformom – imamo dobre ideje kako da još bolje utrošimo 300 milijardi.

Sve je izgledalo gotovo kao literarni konkurs. Obavezna poglavlja su bila: kome ne bi dao naše pare, kome bi dao naše pare i na kraju zaključak. Najčešći odgovori u prvom poglavlju su bili nerazvijeni, diktatori, korumpirani političari, a junaci drugog poglavlja su bili naučnici, mladi, stari, lekari, sportisti, umetnici, itd. Zaključci opozicije su bili da Vlada ne razmatra u dovoljnoj meri njihove ideje i da se ponaša previše ozbiljno i odgovorno, kako prema Norvežanima, tako i prema drugima koje pomaže.

Najveća opoziciona konzervativna stranka kontroverznog imena “Progres” osvojila je 23% glasova odnosno 41 mesto u parlamentu gde će u naredne 4 godine imati pakleno težak zadatak. Progres će imati da dokaže da Vlada ne koristi na najbolji način mogućnosti da smanji nezaposlenost, da poveća proizvodnju ili da politikom useljavanja u Norvešku država uskraćuje svojim školarcima mnogi brži internet, češće čišćenje toaleta u školama ili za pola stepena toplije školske prostorije.

Kada sagledamo neregularnosti norveških izbora i stanje norveškog društva, možemo biti zadovoljni što su kod nas stvari ipak mnogo jednostavnije i regularnije, a naše društvo nekako zdravije.

(Prenosim analizu našeg poznatog analitičara Georgija Vukadina o izborima u Norveškoj koji su se završili juče u 20 časova.)

Nakon 99,9% prebrojanih glasova, utvrđeno je da je levičarska koalicija osvojila 86 od ukupno 169 poslaničkih mesta što joj omogućava da samostalno formira vladu. Iako su vladajući levičari osvojili ubedljivu, natpolovičnu većinu, njihov uspeh nije rezultat kontrole medija, ucene zaposlenih u državnoj administracije ili organizovane izborne krađe. Time su prekršili dobre običaje u političkoj borbi, kao i međunarodno pravo.

Apsurd parlamentarnih izbora u Norveškoj je i u tome što je opozicija priznala poraz, dok vladajuća stranka još uvek ne želi da prizna pobedu. Na taj način, vladajuća koalicija nastavlja da se ponaša pristojno, čak i posle izborne utakmice.

Mnogi norveški novinari su saglasni da je najveći pobednik izbora u Norveškoj premijer Jens Stoltenberg. Tokom svog mandata, on je vredno radio, nije obećavao nemoguće, nije novac poreskih obveznika trošio na plaćanje kazni za pijane norveške studente – nasilnike, niti je davao bespovratne kredite start-up lobističkim agencijama u Americi. Stoltenberg, čak nije omogućio državnim službenicima da po bagatelnim cenama otkupljuju državne stanove, niti je svojim prijateljima omogućavao da protivzakonito posluju sa državnim institucijama.

Zato je podrška njegovoj političkoj grupaciji, barem u Srbiji, bila potpuno neočekivana.Iz Srbije se jasno vidi dubina problema u kome se nalazi norveško društvo. Stoltenberg nije ispunio nepisanu obavezu svakog premijera da manipuliše biračkim telom plasirajući informacije o velikim građevinskim projektima ili makar besplatnim akcijama državnih preduzeća.

Način na koji je vodio politiku u protekle 4 godine nije opoziciji i medijima ostavljao prostora za blaćenje, optužbe i kritiku, što stavlja senku na regularnost izbora u Norveškoj. Stoltenberg nije vodio računa o tome da će opozicija biti uskraćena za pravo kritike tokom predizborne kampanje, što je direktno uticalo na rezultate izbora.

Norveška vlada je u tajnosti uvela vizu za krizu, što je uskratilo svetskoj ekonomskoj, ali i drugim krizama, pravo na slobodu kretanja. Tokom predizborne kampanje, levičari nisu čak ni obećali beli šengen za krizu, što bi bio minimum korektnosti prema ugroženim pravima krize. Građani Srbije u najvećoj meri razumeju toliko je taj radikalni i diskriminatorski potez norveške vlade uticao na regularnost izbora jer ukoliko se na izborima ne govori o vizama, takvi izbori ne mogu po definiciji biti regularni.

Zahvaljujući sopstvenim značajnim nalazištima nafte i fondu od gotovo 300 milijadi Evra, Norvežani nisu imali potrebu da odsecaju sebi prste ili protestuju na ulicama Osla zbog neisplaćenih zarada. Norvežani nisu blokirali puteve i pruge, nisu unosili bombe u zgrade državnih institucija niti su impotenciju u spavaćoj sobi, trebali da zamene potencijom na ulici, a za sve to je direktno odgovoran Stoltenberg I njegova Vlada.

Vlada Norveške je lukavo i ubedljivo plasirala tezu da besmisleno trošenje novca iz Naftnog fonda nije norveški, a građani su u to poverovali. Tom i sličnim tezama, levica je dobila nakolonost većine građana za koje se kasnije utvrdilo da su najvećim delom izašli na izbore i da su bili obučeni za ispravno popunjavanje glasačkih listića. Zašta se opet optužuje levica i premijer Stoltenberg.

Nezaposlenost od tri odsto, u udelu problema norveških građana učestvuje sa manje od 3%, dakle na nivou je statističke greške. Mnogo veći i značajni problemi za Norvežane su zaštita životne sredine, zdravstveni sistem koji treba da bude moćniji nad bolestima, školski sistem koji treba da obrazovanje učini interesantnijim i praktičnijim. Vlada je sa jasnim ciljem, namerno i tendenciozno održavala visok stepen produktivnosti kako bi nezaposlenost bila niska te opozicija ne bi mogla da iskoristi nezaposlene i regrutuje ih u svoju armiju birača. Lukavo, ali neregularno. Time ne samo da je uskraćeno pravo opoziciji da kvalitetno kritikuje, već je potreba za medijskim ekonomskim analitičarima gotovo ukinuta. Njihov položaj je u Norveškoj izuzetno težak jer im je sistem uskratio mogućnost javne demonstracije brilijantnosti u povezivanju nepovezivog koje je razlog loše mikro ekonomije.

Spoljna politika, nije bila tema na parlamentarnim izborima u Norveškoj. Valjda zato što se ne tiče građana Norveške ili im je Vlada to tako predstavila. Mogla ih se ticati, ali je Vlada Jensa Stoltenberga odlučila da ne pošalje 500 norveških vojnika u Avganistan čime je dodatno smanjila interesovanje Norvežana za spoljnu politiku.

Opozicija je želela da povrati interesovanje Norvežana za spoljnu politiku kritikom odluke Vlade da zabrani norveškim vojnicima ratovanje u Avganistanu, ali indoktrinirani građani Norveške su takav predlog složno i odlučno odbili, što još jasnije ukazuje na probleme norveškog društva, kojeg je Soltenberg indoktrinirao tako, da većina njih misli svojom glavom.

U gotovo neljudskim uslovima za vođenje kampanje protiv vladajućih laburista, koji su iz ruku opozicje izbili sva najmoćnija oružija, opozicija je ipak našla način da se bori. Sve 4 opozicione partije izašle su sa gotovo istovetnom platformom – imamo dobre ideje kako da još bolje utrošimo 300 milijardi.

Sve je izgledalo gotovo kao literarni konkurs. Obavezna poglavlja su bila: kome ne bi dao naše pare, kome bi dao naše pare i na kraju zaključak. Najčešći odgovori u prvom poglavlju su bili nerazvijeni, diktatori, korumpirani političari, a junaci drugog poglavlja su bili naučnici, mladi, stari, lekari, sportisti, umetnici, itd. Zaključci opozicije su bili da Vlada ne razmatra u dovoljnoj meri njihove ideje i da se ponaša previše ozbiljno i odgovorno, kako prema Norvežanima, tako i prema drugima koje pomaže.

Najveća opoziciona konzervativna stranka kontroverznog imena “Progres” osvojila je 23% glasova odnosno 41 mesto u parlamentu gde će u naredne 4 godine imati pakleno težak zadatak. Progres će imati da dokaže da Vlada ne koristi na najbolji način mogućnosti da smanji nezaposlenost, da poveća proizvodnju ili da politikom useljavanja u Norvešku država uskraćuje svojim školarcima mnogi brži internet, češće čišćenje toaleta u školama ili za pola stepena toplije školske prostorije.

Kada sagledamo neregularnosti norveških izbora i stanje norveškog društva, možemo biti zadovoljni što su kod nas stvari ipak mnogo jednostavnije i regularnije, a naše društvo nekako zdravije.

Georgije Vukadin

Dodik nam poručuje…

28.08.2009. god.

To što neki misle da je prirodno da samo njima pripadaju rješenja stvar je prošlosti, poručuje premijer manjeg entiteta…

Dodik je naveo da „niko ne može zbog svojih promašenih politika“ kriviti predsjedavajućeg Špirića.

- Mi stojimo iza njega i ministara iz naše poslaničke grupe i želimo da riješimo neka pitanja. To što neki misle da je prirodno da samo njima pripadaju rješenja stvar je prošlosti. Takvo mišljenje može da pripada nekom prošlom vremenu, a ne sadašnjem, tvrdi Dodik, koji je i predsjednik SNSD-a.

On ističe da je RS stabilna i nema potrebe ni za kakvim izborima, osim redovnih.
 
- Koliko vidim, vanredne izbore ne traži ni opozicija u RS-u, i prema tome RS će ići na redovne izbore iduće godine u oktobru, rekao je premijer Dodik, javili su mediji u RS-u.
 
Podsjećanja radi, potpredsjednik SNSD-a Igor Radojičić najavio je sinoć mogućnost pokretanja inicijative za vanredne izbore u BiH ako se uskoro ne riješi kriza u Vijeću ministara BiH.

Prosjaci u Banja Luci zarađuju dva puta više od radnika!

PROSJEČNA mjesečna plaća kvalificiranog radnika u Banjoj Luci, odnosno Republici Srpskoj (RS), iznosi oko 400 KM (oko 200 EURA) dok organizirani prosjak na banjalučkim ulicama dnevno zarađuje 20-40 KM, odnosno 10-20 EURA.

Takvi su podaci dobijeni u Banjoj Luci nakon jednomjesečnog istraživanja obavljenog uz pomoć suradnika-volontera.

Traženjem milostinje od prolaznika, kao djelatnošću, odnosno profesijom, bavi se oko 200 osoba, uglavnom pripadnika etničke skupine Roma, koji su na ove prostore pristigli poglavito s područja Srbije. Riječ je o organiziranim skupinama žena: djevojčica od 10 do 13 godina, djece od 4 do 8 godina starosti, koji doslovce zaposjedaju objekte Kliničkog centra, vjerskih objekata, i terase ugostiteljskih lokala u centru grada, osobito u večernjim satima.

Prosječni dnevni utržak dostiže iznos od 20 Eura po zaposleniku, priznaje jedan od organizatora ovog businessa iz Niša (Srbija); njegovi djelatnici mu, na ime osiguranog smještaja i ishrane, najčešće u ilegalnim prostorima ? podrumima i napuštenim kućama, isplaćuju polovicu (nekad i više) dnevne zarade.

Ova vrsta reketiranja dobro je poznata djelatnicima Centra za socijalni rad, no oni su, objektivno, nemoćni pred najezdom prosjeka koji se pojavljuju niotkuda.

Tal u trasi autoputa težak je milione!

Prvobitna trasa koju je Vlada izmijenila bila je po mjeri Ljubića i Radića.

 

Trasa autoputa na koridoru 5C kroz Hercegovinu, koju je prekjučer u okviru prostorne osnove područja posebnih obilježja od značaja za FBiH usvojila Federalna vlada, promijenjena je samo za jedan posto u odnosu na prvobitni plan koji je izrađen pod okriljem Ministarstva prometa i komunikacija BiH dok je na njegovom čelu bio Božo Ljubić, predsjednik HDZ-a 1990.
No, pozadina halabuke koju su digli hrvatski ministri u Federalnoj vladi mnogo je dublja od one kojom je predstavljaju i ona se, kako pouzdano saznajemo, ne odnosi ni na kakav vitalni nacionalni nego na ekonomski interes pojedinaca, koji se mjeri milionima maraka.

Hanka Paldum iscrpljena?!

 

 

28.08.2009. god.

 

Jedna od najpoznatijih pjevačica izvorne narodne muzike u regionu, Hanka Paldum, smještena je u zagrebačku kliniku “Rebro” zbog iscrpljenosti ali je njeno stanje bolje.

Hrvatski mediji javljaju da je u bolnicu prebačena iz Pule gde je više dana imala visoku temperaturu pa joj je organizam oslabio.

“Da sam mogla da vozim odmah bih otišla u Sarajevo ali nisam imala snage. Sada sam, hvala Bogu, bolje i nadam se da ću uskoro izaći iz bolnice. Ovo je opomena. Kad izađem iz bolnice promijeniću način života, što znači manje nerviranja”, rekla je Hanka Paldum.

Da joj je već bolje govori i to da  je u bolnici posjetio njen prijatelj Ante Prkačin pa su zajedno zapjevali nekoliko sevdalinki.

 

Prosvjetni radnici u srednjebosanskom kantonu najavljuju štrajk!

 

Sindikat osnovnog obrazovanja Srednjebosanskog kantona najavio je da će njegovi članovi stupiti u generalni štrajk pred početak nove školske godine zbog julskog smanjenja plata i toplog obroka.”Štrajk, koji će trajati do ispunjenja zahtjeva sindikalaca, planiran je za 7. septembar zbog čega će najvjerovatnije biti doveden u pitanje početak nove školske godine”, rekao je predsjednik Kantonalnog odbora Sindikata Muhamed Pajić.

On je dodao da je pokretanje štrajka ranije najavio i Sindikat srednjeg obrazovanja.

Prema Pajićevim riječima, prosvjetni radnici su primorani na ovakav korak zbog julskog smanjenja plate od 10 odsto i toplog obroka sa 14 na osam KM dnevno.

Pajić je naveo da je Vlada Srednjebosanskog kantona prekršila odredbe kolektivnog ugovora, naglasivši da je štrajk jedino rješenje.

On je zamolio roditelje za razumijevanje te napomenuo da su sindikalci spremni da pregovaraju sa Vladom.

Dosta od mene za ovu heftu! Posjetite novootvoreni portal našeg bosnarije @team-a na linku: http://www.bosnarije.com.ba

Unaprijed zahvalan…

Rizik odluka

A: Ne izlazim na sljedeće izbore. Morao bih izabrati od svih zala manje zlo.
B: I što je u tome loše?
A: Malo zlo će dolaskom na vlast postati veliko.
B: Možda. Reci mi, živimo li u savršenom svijetu?
A: Naravno da ne. To svatko zna. Ali ja ne želim birati između većeg i manjeg zla. Želim birati dobro. Samo se nigdje ne nudi!
B: Dakle, moramo birati.
A: Ali, kako mogu biti siguran da li sam dobro izabrao.
B: Možeš li gledati u budućnost?
A: Ne.
B: Znači, nema sigurnosti. Je li lakše uopće ne donositi odluke?
A: Svakako.
B: Ako pustiš drugoga da za tebe donese odluku time što ne biraš i ne odlučuješ, što time biraš?

Narode, stegni remen

Novinar Krešimir Kovačić, sin književnika Ante Kovačića, zabilježio je jednu zgodu iz Krapine prateći kao novinar korteširanje (predizborna kampanja) prije prvog svjetskog rata. Najoriginalniji kandidat bio je mjesni, izuzetno korpulentan trgovac, koji se biračima predstavio transparentom “zadržite nas debele na vlasti, jer smo jeftiniji od ovih izgladnjelih koje tek morate utoviti”. Svaka sličnost s današnjim događanjima je slučajna.

“Ili možemo imati demokratiju u ovoj zemlji, ili veliko bogatstvo u rukama nekolicine. Ali nikako ne možemo imati i jedno i drugo”. – Louis Brandeis

- Čudno je kako ste na izborima, po šablonu, uvijek ostavljeni da birate između malog broja ljudi koji imaju sumnjivo optimistične ideje i planove za budućnost Države. Svi govore o napretku, boljitku, podizanju nivoa ekonomske sigurnosti i životnih standarda, blagostanju… Pretpostavljam da Vam često kroz glavu prođe misao: “Eh, da samo možemo da dovedemo naše “poštene” političare na vlast, oni bi riješili sve naše probleme…” Kratko i jasno – to je NEMOGUĆE. Razlog? Poštenje i politika su dva pojma koja se međusobno isključuju. Obrnuto proporcionalni. Običan paradoks.
Nemoguće je doći na vlast u koliko određeni politički program nije podoban ljudima “iza kulisa”, finansijskim moćnicima, koji u stvari i upravljaju svakom državom. To nisu političari. To su biznismeni, moćnici koji posjeduju i eksploatišu resurse same države i drže sve konce u svojim rukama. Ako bi se bilo šta promijenilo, ne bi postojali uslovi za njihovo sebično bogaćenje, i nestala bi farsa da možemo promijeniti stanje u državi promjenom vlasti. A upravo je to farsa u koju ljudi, pogotovo u našoj maloj Crnoj Gori, tako slijepo i fanatično vjeruju. Budite sigurni, ako neko “ne igra po pravilima”, nikada neće biti na vlasti. A ako mislite da “pošteni” političari mogu da finansiraju milionske predizborne kampanje, varate se. Jer, ako ste finansijski sposobni da dođete na određenu poziciju u vlasti, to nije demokratija, jer je to dostupno samo pojedincima, koji su daleko ispred onih koji nemaju novca. To je DIKTATURA finansijske elite.
Često u svakodnevnoj komunikaciji sa prijateljima čujem izjave poput: “Naši političari ne žele ništa da mijenjaju.” ,“Oni ništa ne rade da nam bude bolje” i tome slično. Ako bi smo se ostavili kafanskih priča i malo bolje razmotrili samu funkciju političara, shvatili bi smo da su oni u stvari potpuno nemoćni. Oni ne mogu da riješe probleme. Oni ne znaju da rješavaju probleme. Jednostavno nisu sposobni za to. Sve što političari mogu da rade jeste da donose zakone, izglasavaju budžet, i objavljuju ratove. Ono što ljudi mogu čuti u njihovim žustrim političkim duelima nije ništa drugo do obmanjivanje. Omalovažavanje i vrijeđanje političkih neistomišljenika uz korišćenje rječnika kog bi se postidio i kočijaš je potpuno normalno i prihvaćeno u našem društvu. Glavni razlog tolerisanja ovakvog ponašanja leži u naopakom i iskvarenom mentalitetu koji se već dugo vremena pažljivo njeguje i ugrađuje u našu mladu populaciju. Svaka mana, kada je u modi, postaje vrlina. A u našem društvu su sve moguće mane u modi.
Predizborna kampanja svake političke partije, bez izuzetka, temelji se na anti-kampanji protiv konkurencije. Razlog za ovo je više nego jednostavan, a vremenom se pokazalo – i jako uočljiv: Niko ne govori o svojim vrlinama, jer ih niko od njih i ne posjeduje. Jednostavno, trude se da dokažu da su njihove mane podnošljivije od konkurentskih.
I šta je to što nam može unaprijediti život? Politika definitivno ne može. Religija?
-Vjerske podjele i političke manipulacije vjerom su nas izdijelile i “zavadile braću rođenu”. Jedino što nas može “iščupati” iz bijede i nemaštine je okretanje onome što imamo, a imamo dosta. Okrenimo se eksploatisanju obnovljivih izvora energije, kako ne bismo zavisili od Elektroprivrede i njenog cjenovnog monopola. Iskoristimo more, planine, rijeke, čiju ljepotu samo mi ne vidimo.
Ako se nakon čitanja ovog teksta pitate zašto vas bole oči, reći ću vam: ZATO ŠTO IH NIKADA NISTE KORISTILI.

Boško Adžić

Zapisnik sa izborne skupštine ZSiK RSS održane u Jagodini 24.05.2009. godine možete preuzeti na sledećem linku.

Zapisnik

Prošli tjedan je grad Honololu u američkoj državi Havaji dovršio prve izbore na kojima nisu bila otvorena birališta. Vijeća mjesnih zajednica Honolulua su izabrana tako što su se birači o kandidatima izjasnili telefonom ili preko Interneta koristeći posebne šifre. To su prvi takvi izbori održani u SAD, a jedini razlog zbog koga su održani na najnižoj razini jest taj da zakoni države Havaji još uvijek nalažu da se izbori za gradska vijeća, gradonačelnika kao i državne organe, vode na tradicionalni način koji ostavlja evidenciju na papiru.

Honolulu, dakako, nije otkrio toplu vodu niti će se zbog ovog SAD moći hvastati kao pionir demokracije 21. stoljeća. Estonija već duže vrijeme sve svoje izbore obavlja elektronskim putem.

Ono što je posebno zanimljivo u ovoj priči jest da bi se ovaj presedan mogao primjenjivati sve češće, ali ne zbog želje za stvaranjem moderne demokracije koliko nekih sasvim prozaičnih razloga. Izborna komisija Honolulua je, naime, izbore odlučila provesti isključivo “preko žice” zbog toga što je gradski budžet bio jedna od žrtava globalne recesije. Tako su sredstva za održavanje izbora srezana s 240.000 US$ na 180.000 US$. Bryan Mick, jedan od dužnosnika gradske uprave koji je vodio projekt, tvrdi da će izbori po novoj metodi koštati samo 80.000 US$.

Ako je to istina, lako je zamisliti kako će se – u ova recesijska vremena prilično poguban – argument o tome da je demokracija “preskupa” moći suzbijati uvođenjem novih tehnologija koji upražnjavanje demokratskih prava čine neposrednijim i jednostavnijim. Potraje li recesija, možda će kao jednu od posljedica imati procvat neposredne Internetske demokracije, odnosno glas “preko žice” bi mogao kompenzirati neke od antidemokratskih trendova – npr. porast ekstremističkih stranaka – koji se obično vezuju za ova loša ekonomska vremena.

Gledam ovog grobara, koji je obukao veselije boje i napredovao od grobara do rukovodioca groblja, kako već priča o novim izborima. Sećam se i nedugo posle prošlih izbora da je Toma sa svojim mladim pulenom, Vučićem, isto tražio.

Ponekad imam utisak da bi ova dvojica tražila izbore posle svakih izbora koje izgube! I tako u nedogled…sve dok ne pobede…jednom…možda u ovom veku.

Interesantni su mi i DSS-ovci, koji sada glume veliku opoziciju i kojima su puna usta stručnih reformi sistema, odbrane Kosova i slično…Zeznuli su se samo u jednom – ova vlada sem što je isporučila Karadžića, ništa nije promenila od njihove vladavine…

Na kraju moram pomenuti i vladajuću koaliciju, da ne bih bio pristrasan – gospoda iz vlade je posle duuugog razmišljanja shvatila da ima najveću administraciju u regionu i sada hoće da smanje broj ministarstava. Podržao bih akciju, samo me je strah da će se zaposleni samo preliti u druga ministarstva i tako ćemo presipati iz šupljeg u prazno…

Igrom slučaja upoznao sam gospodina Škundrića, velikog stručnjaka energetike. Ljudi…ne možete verovati koliko ovaj čovek nema pojma o energetici!!! Čovek blage veze nema na čelu kog ministarstva se nalazi! Ali važno je da uz sirotinjsku ministarsku platicu od 80.000, gospodin prima i 600.000 kao član upravnog odbora NIS-a… Sa tog mesta ga čak ni Rusi ne mogu smeniti!

U.O. ZRSiK Bor je na sednici održanoj 19.03.2009. godine   zakazao izbornu skupštinu ZRSiK  Bor za petak 03.04.2009. godine u JU SC Bor, prostorija broj 11 sa početkom u 18h.

Недостак кворума одложио гласање о поверењу влади

Опозиција сатима оштро критиковала премијера Цветковића и министре, али без изгледа да прикупи довољно гласова за опозив

Скупштина Србије није гласала о поверење кабинету премијера Мирка Цветковића, јер није постојао кворум, пошто је у сали било присутно 123 посланика, што није било довољно за изјашњавање.

М. Чекеревац

[објављено: 19/12/2008]

Reko narod, 19/12/2008,

Trla baba lan. Niti ovi mogu da ih smene, niti ovi mogu da daju valjane odgovore na iznete primedbe nanerad. Srbija je cudo. Nit moze vise da trpi ove, niti bi dovela one koji su bili, ako bi kojim slucajem bili izbori. Niti bi izasli na glasanje. Pogotovu oko Sv. Nikole. Znate ono cuveno: ,,Slavicu i glasacu,, Pa je tako i prosao.

Narod glasa stomakom i fantazmagorijom. Ako prezive do pojave prvih kopriva, a hoce, nema da brinu do iduce godine. Javice se neko da vice ,,Lopovi,, a nekoga ce da uhapse pred kamerama. I do proleca ce sve da se zaboravi.

Kakva EU i kakav SENGEN. Srbi nisu za to. Odmah bi svi pohrlili na zapad. Cak i da nas prime, ogranicice nam boravak na najduze dva meseca u godini u dva navrata. Kao Rumunima i Bugarima. Za neizvestan period. Ako gradjani Srbije misle da ce tamo pri boravku u hotele grdno se varaju. To moze za one o drzavnom trosku, ali za obicnog gradjanina ne osim ako ima para. A onaj koji ima para i sada ide bez problema, i u biznis, i na rad i u skolu.

Nama i dalje ostaje Makedonija i Crna Gora, eventualno Bosna i Hrvatska. Ali mi smo ljuti pa tamo ne idemo. Posvadjali nas politicari, ili nas nisu pomirili. Svejedno. Mi to sve znamo, ali je lepo kad nam obecavaju.

Nas evropski zivot je san u izbornoj kampanji, a ostalo je mora, beda i jad. Onaj siromah obisao nekoliko kafana po unutrasnjosti Srbije pa video da gradovi umiru. Tacno je. Svi lice jedan na drugi.

Glavni dogadjaj je kad padne kisa, ili kad se neko ubije ili bude ubijen u bedi ili pljacki.

Ili kad neki sud donese neku presudu po zakonu.

Ali vetar sve nosi.

Извор: Политика а.д. (коментари корисника)

Ауто индустрија

Динкић: „Фијат” долази, не знамо кад

Рокови инсталирања нове опреме у „Заставу” зависиће од процене менаџмента италијанске компаније где, шта и колико треба производити, али „боље икад, него никад”, изјавио министар економије

Бране Карталовић

[објављено: 16/12/2008]

james bond, 16/12/2008,

Cijena radne snage u cijelom projektu oko auto industrije je manja od 10% ukupnih troskova a to je bio glavni argument komparativne prednosti koju je Dinkic naveo.

U isto vrijeme FIAT trazi prvo ukidanje Zastave dab poco poso???Na krizu je upozoravao na vrijeme Gosn Katic jos prije dvije godne a neki od prije godnu dana.Ruje nisu nudle zatvaranje NIS-a dab dosli na trziste a radi se o klasicnom lom poslu dje oni imaju i sirovinu i trziste.

Jos samo treba da pocnu poso sa kretenima koji bi NIS prodali prvom zgodnom prilikom prvoj budali za Zapada na prazna obecanja ko sto ste uradili sa sve i jednom vabrikom do sada.

Vi blage veze nemate sta je to privatizacija. Izdaju se akcije koje se probaju prodat na trzistu ako nema trzista onda valjda utrci drzava a ne ukidaju se jer su od drustvenog znacaja jer vec imaju i pogone i radnu snagu i trziste.

To sto nemaju obrtnog kapitala mozete zahvalit drugoj budali Jelasicu jer drzi dinar visoko.

Извор: Политика а.д. (коментари корисника)