Xavier Mathieu le D�l�gu� CGT de l�usine Continental Clairoix pousse un nouveau coup de gueule face � Nicolas Baverez, Jacques Attali, Lorant Deutsch, Florence Noiville.

Extrait de l’�mission : Vous aurez le dernier mot sur France 2, le 30 Octobre 2009.

Profanation des tombes juives à Lille sud : le MRAP absent au procès.

Profanation des tombes juives à Lille sud, la Fédération Nord-Pas-de-Calais du MRAP étrangement silencieuse pour un mouvement se disant « lutter » contre le racisme et accessoirement contre l’antisémitisme !

D’autant que son excellent président local, monsieur Jésus Christ, pardon, Jean-Claude,  Dulieu, membre actif et militant du Parti Communiste Français, (un magnifique parti laïque démocratique et progressiste), élu communiste (Extrême gauche minoritaire) de Valencienne, est aussi membre de la bonne direction quadripartite du MRAP National, ( Secrétaire Général Adjoint du MRAP).

Le MRAP, que les très méchantes langues de riposte laïque nomment (Mouvement pour le Respect et l’Allégeance au Prophète) est membre fondateur de « l’association progressiste ATTAC, que d’autres mauvaises langues de vipères lubriques impérialistes nomment (Association Tyrannique et Totalitaire Autoritaire et Communiste), met en bonne place sur son beau site la réflexion suivante auquel nous sommes tous obligé d’adhérer à 100% :

« Le MRAP intervient sur le plan juridique pour rappeler que le racisme (en actes comme en paroles) n’est pas l’expression d’une simple opinion mais un délit sanctionné par la loi D’une part, en déposant des plaintes et en se constituant partie civile, il veille au respect de la législation contre le racisme composée de Loi de 1972 -que le MRAP a contribué à faire voter par le Parlement- renforcée par la loi de 1990. »

J’ai relevé que dans un communiqué du Mrap du 02 05 2009 il était écrit : « Toute agression antisémite est une agression contre l’humanité tout entière. » (Par Renée)

Oui Monsieur Dulieu, Le Mrap et « Renée » ont raison de rappeler que toute agression antisémite est une agression contre l’humanité tout entière et que le racisme est un délit sanctionné en 1990 par la bonne Loi du Socialiste irréprochable Laurent Fabius et du camarade démocrate et communiste Jésus Christ  pardon Jean Claude (encore un JC décidemment ! Ils sont partout !) Gayssot . Malheureusement, on peut légitimement s’interroger sur le pourquoi tant de gens, se trouvent être contre cette loi juste et magnifique : «Clic ICI » Bah ; ce ne sont certainement que des vipères lubriques capitalistes ou des fachos, qui ne comprennent rien au forces de progrès ?

Mais ôtez moi d’un doute ? Pourquoi ce procès mettant en avant le plus odieux racisme antisémite qui soit, la profanation de sépultures Israélites par un individu maghrébin (Rabah Laouar ) en fuite en Algérie, ne fait pas la une de votre délicieux mouvement ? (*2) Ou pour le moins d’un communiqué vengeur

Ah oui ; si Rabah c’était appelé Robert et Laboire au lieu de Laouar la face de ce procès en aurait été changée, mais bon, on prend note, on prend note ! Et si ce Robert avait eu de prêt ou de loin des rapports avec le FN ( par exemple un arrière petit cousin qui aurait un jour de folie voté pour le parti de la haine, alors là, on avait droit à la totale, comme à l’ escroquerie montée de Carpentras !)

C’est peut-être que vous faites votre les affirmations du camarade socialiste Attalli (*) qui dans une interview accordée au quotidien israélien /magazine hebdomadaire Haaretz.com du 16/10/09, répondait à la question : « il y a-t-il un problème d’antisémitisme en France ? » : « Zéro ! Absolument aucun. C’est un mensonge », et accusait le gouvernement israélien de propagande dangereuse. Je ne le crois pas, Attali n’étant pas « l’ami » du PCF depuis que le25 octobre 2007, Olivier Tartignolles pardon, Dartigolles, Porte-Parole du dit parti communiste de l’époque écrivait : « La commission Attali devient inexorablement un simple lobby chargé des intérêts du patronat. Triste fin pour le sherpa de François Mitterrand que de finir comme porte-flingue du MEDEF. »

Alors ? Pourquoi vous ne vous vous êtes pas porté partie civile ? Ce n’était pourtant pas loin de chez vous ?

Je crois entrevoir une explication, autrefois, le Mrap était un mouvement luttant vraiment contre l’antisémitisme. Mais aujourd’hui, entre une manif avec les Indigènes de la République, une conférence avec Tariq Ramadan et des procès en chaîne pour islamophobie, le mouvement n’a plus vraiment le temps de lutter efficacement contre l’antisémitisme.

Depuis trois quatre ans, votre mouvement qu’il est inutile de continuer à faire croire qu’il ne serait pas marxiste s’est purement et simplement détourné du terrain de l’antisémitisme pour embrasser la cause islamiste. (Voir : Clic clic clic)

C’est un choix, somme toute respectable, après tout, défendre la « religion » Islamique pourquoi pas, il y a bien des abrutiles défenseurs de la « religion » scientologiste,toutes deux crées par des guignols perturbé avide d’ argent et de pouvoir. Mais de grâce mesdames et messieurs du MRAP National, arrêter de prendre les Français pour des imbéciles et de proclamer que vous « luttez » contre l’ antisémitisme, ce sont des mensonges ignobles et honteux commencent  à alerter l’ opinion publique et qui font que vos fondateurs (Albert Léwy, Albert Youdine membre du PCF, Charles Lederman sénateur communiste ) doivent ce retourner dans leur tombes.

Mais de plus, il y a un fondateur un tant soit peut oublié (Je ne puis croire que cela soit volontaire connaissant la probité et l’honnêteté intellectuelle de ce magnifique mouvement progressiste).

C’ est André Blum dit André Blumel (1893-1973), avocat, journaliste, militant socialiste,qui fut, au moment du Front Populaire, membre du cabinet de Léon Blum, président du Conseil. Il est vrai qu’André était sioniste, (horresco referens) oui sioniste ; comme la plupart des fondateurs juifs du MRAP ! Ah ! Que cette mémoire défaillante que je ne veux croire volontaire des ardents et bons militants de cette merveilleuse association qui leur fait oublier que leur premier président était un sioniste convaincu, fondateur de l’état d’Israël .

Il y a encore chez vous quelques réalistes qui ont bien compris la situation : ( C’ est ici))

Amis sionistes le Mrap a 60 ans ça suffit faite un geste utile !

(*1 ) Note : Mr Jacques Attali l’auteur comique de la célèbre phrase : « L’antisémitisme en France ? C’est comme la solitude ça n’existe pas ! ». N’est en rien mêlé à cette affaire.

(*2) Lire Ici L’ article de la Voie du Nord Par Lakdar Belaïd qui cache le nom de famille du raciste antisémite on ce demande bien pourquoi ?

Lire Ici L’ article de Nord Eclair Par Didier Specq qui donne le nom du raciste antisémite et qui nous précise : « L’agglomération Lille Roubaix Tourcoing est le laboratoire des politiques municipales communautaristes (piscines aux horaires réservés aux femmes ( musulmanes), activités non mixtes dans des centres sociaux, financement d’associations Islamiques proches de (l’ Islamiste fondamentaliste) Tariq Ramadan par la mairie ( Socialiste) de Roubaix, collusion de ‘la socialiste) Martine Aubry avec( le salafiste) Amar Lasfar ( Cheick Amar Lasfar est le recteur fondamentaliste de la mosquée de Lille Sud, président du Conseil régional du culte musulman (CRCM).(*3)) membre  de l’UOIF à Lille, etc.).

(*3) Lire Ici et Ici

Votre Chouchou d’amour.

Michel Alain Labet de Bornay

Mis en ligne ici : http://michelalainlabetdebornay.blogspot.com/2009/11/toute-agression-antisemite-est-une.html

Et ici : http://libertarien.blogs.nouvelobs.com/archive/2009/11/04/toute-agression-antisemite-est-une-agression-contre-l-humani.html

Ici :  http://www.lepost.fr/article/2009/11/04/1774891_toute-agression-antisemite-est-une-agression-contre-l-humanite-tout-entiere.html avec un article comme ça, au mieux il est mis au placard,  au pire le blog explose ce qui sera somme toute la confirmation encore une fois que le Post.fr est Islamo Marxiste ! Et il se retrouvera ici : http://posteurscoleriques.blogspot.com/ comme le preuve évidente de leur turpitudes de gauchiottes.

À un pleurnichard tombant dans le panneau des flashs infos montrant quelques malheureux renvoyés dans leur pays, et qui dit entre autres:
“Je ne crois pas aux frontières” et “J’ai appris à partager ce que j’ai et à vivre, pas à accumuler comme un forcené pour vivre dans la haine de ceux qui n’ont rien“  je réponds:

“alors prépare toi à partager ton froc parce que c’est tout ce qu’il te restera à force de tomber dans les pièges que te tend le système. Une fois que le nouvel ordre mondial sera en place et les frontières inexistantes*, comme tu le souhaites, toi ou ta descendance, vous serez une simple marchandise écrasée sous les taxes et mobile à l’international selon le bon vouloir de l’oligarchie.”

*cf la conférence de résistance au nouvel ordre mondial que vous n’avez pas vue et ne verrez jamais; et ne comptez pas sur moi pour un compte rendu dans l’immédiat je n’ai pas le temps.
Disons simplement que la formation d’un unique bloc européen (incluant la Russie) fait partie du projet, avec comme aboutissement un gouvernement mondial, des taxes mondiales et le pouvoir aux mains de l’oligarchie financiarisée.

Le traité de Lisbonne étant un pas vers le bloc européen puisque le droit européen va primer sur le droit national, et que les États ne seront plus en mesure de produire leur propre monnaie, devant emprunter avec taux d’intérêt auprès des banques privées (donc de l’oligarchie) [article 123].

Je finirai en citant cet illuminé de Jacques Attali, qui prévoit non sans plaisir pour l’occidental de devenir un individu “parfaitement autodiscipliné” vivant dans la “jouissance de la servitude”et “l’illusion de la liberté individuelle”. La route est déjà bien engagée, non ?

Je n’arrive pas à choisir entre une espèce en voie d’expansion et une espèce en voie d’extinction
(Dieudonné M’Bala M’Bala 0 – Charles Pasqua 1)

Le dernier numéro de Marianne, à lire cette semaine.

> vos commentaires : courriel.lgc@ifrance.com

” Même si le G20 n’a pas été le succès en lequel tout le monde voudrait croire, (…) une autre réunion, la veille, à New-York, a abouti à une décision remarquable : le Conseil de sécurité des Nations Unies, réuni au sommet en véritable gouvernement mondial institutionnel, a pris à l’unanimité la décision, dans sa résolution 1887, ” de rechercher un monde plus sécurisé pour tous et de créer les conditions pour un monde sans arme nucléaire”. (…) Et pourtant, pour l’instant, tout cela n’est qu’un rêve, une manifestation de l’irénisme (=attitude de celui qui fait de la concorde l’objectif politique premier) qui domine parfois l’idéologie occidentale, conduisant à tolérer des menaces par désir exagéré de la conciliation, par refus de faire l’effort d’admettre l’existence des menaces, par optimisme démesuré; par idéologie aussi, dans une vision du monde où auraient disparu toutes les sources de conflit, sous prétexte que des démocraties ne se feraient jamais la guerre et que les économies de marché ont trop d’intérêts croisés pour s’affronter. C’est illusoire. D’abord, parce que la Première Guerre mondiale fournit un exemple inverse. Ensuite parce que plus les nations se ressembleront, en devenant toutes des démocraties de marché, plus elles se trouveront en situation de rivalité mimétique et donc de violence potentielle. (…) Enfin parce que cette arme, entre les mains de démocraties, reste la meilleure garante de la paix mondiale, aussi longtemps que n’existe pas une force de police planétaire efficace et crédible, au service d’un véritable gouvernement mondial, auquel tout ramène “.

Jacques ATTALI, L’Express, 01/10/09

M.Attali semble obsédé par le projet d’instauration d’un gouvernement mondial. Nous pouvons voir dans cet article, à l’instar de la plupart de ses prises de position, que cet homme est un va-t-en guerre (notamment contre l’Iran) et qu’il nous explique, ni plus ni moins, que le projet mondialiste (globalisation économique et financière, ultra-libéralisme, généralisation du modèle démocratique, droit-de-l’hommisme) dont il a été l’inlassable promoteur depuis ses débuts, non seulement n’est pas garant de la paix mondiale, mais au contraire est potentiellement générateur de guerres…

“Müzik, her zaman bir işaret oldu. Ama ticari, özerk, kutsallığı bozulmuş haliyle çok kısa zamandır var; … [müziğin] ticari eşya haline gelmeden önce ne tür bir işlevi olduğunu bilmeden, ekonomi-politiğini kavrayamayız.” (ss. 36)

…

“Kanımca, müziğin temel işlevi şiddetin kontrol edilebilir olduğunu, dolayısıyla toplum halinde yaşamanın mümkün olduğunu göstermektir. Daha açık olaraki gürültü bir silahtır ve müzik de onun biçim verilmişi, dinsel bir cinayet taslağının evcilleştirilmişidir.” (ss. 37)

…

“Eğer müzik insan için gerekliyse, bunun sebebi, insanın hayatta kalmasını engelleyen şeyle, yani şiddetle savaşmasına yardımcı olmasıdır; bunu, insana şiddetten kaçmanın mümkün olduğuna dair bir kanıt sunarak yapar. Binyıllar içinde biriken bu ilk işlev, şiddeti yönlendirme ayinlerinin oluşumuna refakat etmiştir. Bunlar, çoğunlukla kurban edilecek günah keçilerinin belirlenmesi çerçevesinde yapılmıştır; kurban, şiddetin kutuplaşmasını ve grubun barış içinde yaşayabilmesini sağlamıştır.

…

[M]üzik, günah keçisinin kurban edilmesinin taklididir.

Bu nedenle şunları belirtmem gerek:

- Bir yandan gürültü şiddettir: Gürültü rahatsız eder. Gürültü yapmak, bir iletiyi kesmek, fişi çekmek, öldürmektir. Gürültü yapmak bir katliamı taklit etmektir.

- Öte yandan müzik, gürültünün belli bir istikamete doğru yönlendirilmesi, bir çeşit gürültü düzenlemesidir; bu sebeple müzik biçimlendirmedir, gürültülerin aşamalandırılmasıdır ve günah keçisinin kurban edilmesinin taklididir.” (ss. 39, 40)

…

“Gürültü bütün zamanlarda ve bütün kültürlerde bir yıkım, bir düzensizlik kaynağı olarak algılanmıştır; bir pislik, kirlilik, bir saldırı gibi. Silah, hakaret, bela fikirlerine gönderme yapmaktadır.

…

…[M]üzik, gürültünün tersidir. Yok etmez, düzene ekleme yapar. Bir müzik eseri dinlerken alınan bilgi, dinleyicinin dünyanın durumu ile ilgili tereddütlerini azaltır. … Ama o da çok yüksek ya da anlaşılmaz olduğu için duyulmaz hale gelirse gürültü olabilir. Örneğin bir müzik bir başkasını bastırıyorsa gürültü olur. Yepyeni bir müzik de bir gürültü. Monteverdi ve Bach, çokseslilik kurallarına göre birer gürültüdür. Webern de tonal kurallara göre. La Monte Young ya da Philip Glass, dizisel müzik kurallarına, be-bop da soul müziğe göre. Reggae, rock’a göre, vs.” (ss. 40, 41)

…

“Bir gürültü, eğer belirli bir zamanda bir krizin şiddetini kutuplaştırabilir, eski ayinleri yok edebilir ve yerine yeni bir farklılıklar sistemi, değişik bir organizasyon düzleminde yeni bir konuşma sistemi yaratabilirse, o zaman yeni bir düzen içinde bir anlam kazanabilir.

…

Düzen gürültüden doğabilir.

…

Eski efsanelerde ve medeniyetlerde dahi gürültü sadece bir silah değil, bir yaşam ve düzen kaynağı olarak da görülüyordu.” (ss. 42)

…

“Gürültü dinlemek biraz ölümle tehdit edilmeye benzer. Müzik dinlemek ise, bir katliam ayinine yardım etmek demektir, bir tarafta tehlike ve suçluluk duygusuyla, diğer tarafta endişe giderici özelliğiyle. Alkışlamak ise, seyircilerin, yönlendirilen şiddeti dinledikten sonra, temel şiddete olası dönüşü desteklemeleri demektir.

Müzik, gürültülerin biçimlendirilmesidir. Onlara anlam verir. Tınısal bir uzlaşmanın teknisyeni gibidir: Şiddeti uyumlu bir düzene çevirmek için belli karışımlara bir anlam bahşeden bir teknisyen.

Müzik, böylece, sesler arasında farklılıklar yaratarak ve ahenksizliği ortadan kaldırarak, ses alanı içinde katliamın ayinleştirilmesini taklit eder.

İnsanlar gibi toplum da bir psikozdan ancak farklı dehşet evrelerini yeniden yaşayarak kurtulabilir. Müzik, herkese asli şiddetin yönlendirilmesini yeniden yaşatır. Öldürme yetkisinin, katliam ayininin tekele alınmasıyla, birlikte yaşamanın düzene, gürültülerin de sanata dönüşmesinin mümkün olduğunu kanıtlar.

…

…[Ş]unları yazar Colin Fletcher: “Şiddet ile rock’n'roll arasındaki bağlantı, müziğin şiddeti emmeye, şiddetli enerjileri de müzikal yaratıcılığa ve desteğe yönlendirmeye meyilli olduğuna işaret eder. Ortaya çoğunlukla şiddetsiz müzik grupları veya bireysel müzisyenler çıkar.” [1]

…

…Shakespeare … Troilus and Cressida‘da [Troilos ile Kressida] Odysseus’a şunları söyletmiş: “Dereceleri yok et, şu lavtanın akordunu boz ki uyuşmazlık başlasın!”

Sıkça anılan bu metin, armoni, farklılık ve hiyerarşi kavramları arasındaki ilişkiyi çarpıcı bir biçimde gözler önüne serer ve hatırlatır ki farklılıklar olmazsa güç ağır basar ve zayıflar ezilir; armoni, zenginlerle arada dengeli farklılıklar sağlayarak zayıfları korumaktadır.” (ss. 43-45)

…

“Neandertal insanı, kamışı yontarak elde ettiği bir flütü çalıp, av için kullandığı yayı titretir. Seksen bin yıldan beri -ancak o kadarını bilebiliyoruz- müzik, hem söylenerek hem de çalınarak çobanların yalnızlığına, savaşçıların zaferlerine, rahiplerin dualarına eşlik etmiştir.

…

Bu müzikler hakkında hiçbir şey bilmiyoruz, eskiden insanların diğer bütün etkinliklerinde olduğu gibi, dinden ayrı tutulmadığı dışında. Her eylem doğayla iç içe, doğanın kendisi dahi ruhun ifadesi. Her üretim bir ayinin parçası. Her nesne bir canlı. Her dans tanrıya yalvarış, başlangıç yolculuğu. Müzik, bütün kurban ayini boyunca çalıyor. Kurban ayini bir gürültüyle, bir homurtuyla başlıyor ve armoniyle sona eriyor.

Tarihin şafağından bu yana müzik, hem tehdit edici hem de koruyucu olabilen bir gürültüyle varolmuş: Tanrıların, ataların ve kökenlerin gürültüsü. Şimşek ve gökgürültüsü. Müzik, insanların kendilerini aşan bu gürültülere cevabı. Elementlerle iletişim kurmaları için bir yöntem. Dua olarak tanımlanmakta ve açık bir şekilde endişe giderici görevini yerine getirmekte. Dinsel törenlerden ve kurban ayinlerinden ayrı tutulmamakta.

Herkesin çabasıyla yaratılıyor; şenlikler sırasında beğenilip seçiliyor; ortak bellekte biriktiriliyor; tanrılara ulaşma ve ruh çağırma yolu, dans ve iş sırasında beden dili oluyor; insanın her şeyini üstleniyor. Müzik, kurban töreninin keyifli tarafı; şenlik ve günahın benzeri olarak, kurban ayininin asgari ya da hafifletilmiş bir biçimi.

…

Claude Lévi-Strauss, kendi hesabına bunu kanıtlamaya odaklanmış: Yani müziğin günümüz toplumlarında efsanelerin yerine geçen bir öğe olduğunu. Ona göre, efsaneninkiyle aynı forma sahip bir beste biçimi olan fügün ortaya çıkışı sırasında müzik, mirasın bir parçasını, roman ise öteki parçasını almış. Böylelikle Monteverdi’den Stravinski’ye büyük müzikal formları efsanelerin yerine geçmiş öğeler olarak değerlendirebiliyoruz. Lévi Strauss bu fikirden yola çıkarak bestecileri belli sınıflara ayırıyor: müzikal bir söylevin kurallarını açıklayan “şifre müzisyenleri” (Bach, Stravinski, Webern); hikâye anlatan “mesaj müzisyenleri” (Beethoven, Ravel, Schönberg); ve hikâyelerden yola çıkarak mesajarını kodlayan “efsane müzisyenleri”  (Wagner, Debussy, Berg). Böylece efsane, bir mesaj yoluyla verilen bir kodun, bir hikâye ile aktarılan birtakım kuralların ürünü oluyor.

…

Kanımca müzik, yalnızca modern zamanlarda efsanelerin yerini almış bir öğe değildir; o, efsanelerin kendisinde de vardır, orada kurban ayininin yerini doldurur, şiddeti idare eder ve Kötü’yü iyileştirir.

…

Alman dünyasında, müziğin kurbanlık rolünden söz eden efsanelerin en güzel ve en aydınlatıcısı bulunur: Fareler tarafından şehrin işgal edilişi, ileri gelenlerin onları yok etmek için yollar arayışı, kavalcıyla geçilen pazar yeri, müziğe kendini kaptırmış farelerin gölde boğuluşu, ileri gelenlerin anlaşmaya uymayı reddedişi ve kavalcının, kendisinden aynı şekilde etkilenen çocukları kullanarak aldığı intikam, Fareli Köyün Kavalcısı‘nı önemli bir efsane yapmıştır. Burada varsayımımı destekleyen bütün kanıtlar bulunabilir: müziğin şiddeti yok etmek için kullanılması, faydalanmak için para ile takas edilişi ve anlaşmanın bozulmasından sonra müziğin şiddet aracına dönüştürülmesi. Bu hikâyede para, müzik sayesinde kavuşulan huzuru, ölümü getirerek bozar.

…

Hemen hemen bütün uygarlıklarda bir enstrümana sahip müzik terapistleri vardır. Bunlardan biri olan Davud, Kral Saul’u harp çalarak delilikten kurtarır. Ama müzisyenden de bir ölüm tehdidi yayılmaktadır: Günah işleme tehdidi. Müzisyen, bilgi ile yeni bir ilişki kurma biçiminin peygamberi ve yeni güçlerin katalizörü olabilir.

Bu efsaneler sayesinde müzik, toplum içinde yaşamanın mümkün olduğunu doğrular ve ütopyanın temsili, ideal kentin görüntüsü olur.

…

Müzik, dine paralel bir stratejidir: Din gibi o da “bağlar”; din gibi o da korkuyu kontrol altına alır ve teselli eder.” (ss. 45-49)

…

“İmparatorluklar ve prensliklerin döneminde müzik, tüm bölgelerde tanrısallığını korudu.

…

Bu imparatorluklarda icra edilen müzik hakkında da hemen hiçbir şey bilmeyiz, beş bin yıl önce Sümer’de, Çin’de ve Mısır’da müziğin istilacı varlığını gösteren birkaç resim dışında. Resimlerde korolar, gonglar, çanlar, ziller, davullar, on dokuz telli harplar, psalterionlar (piyanonun atası olan kıstırılmış telli trapezler), çifte flütler, trompetler, gruplandırılmış borular (orgun atası), hayvan boynuzu formunda enstrümanlar … görülür. Tüm bu enstrümanlar bazen şaşırtıcı büyüklükte orkestralar oluşturarak gruplandırılmış. Herhangi bir partisyon veya müzik notasına rastlamıyoruz; öyle görünüyor ki müzikal kodlama en azından vokal için, muhtemelen yazı ile aynı anda başlamış olsa dahi, hepsi ezbere çalıp söylüyor. İlahileri, duaları, mezmurları, ağıtları, eğlence müziklerini muhtemelen yemekler sırasında veya savaşların sonunda duyuyorduk. Belki bir de dini veya askeri hikâyelerin müziğe aktarılmış hali, müzikal tiyatronun taslağı olarak.

Müzik, dünya armonisinin bir kanıtı olarak teorileştirilmeye başlanıyor. Örneğin Çin’de gamın keskinliği dünya ile gökyüzü arasında gerekli armoniyi gösterir; tanrıların düzeni (ayin) ile dünyadaki düzen (taklit) arasında bir köprü kurar. Çinli tarihçi Sima Qian, İsa’dan önce II. yüzyılda, belki daha o zamandan itibaren Yunan etkisiyle şunları yazar: “Müzik armoniye onur verir; ruhsal etkiyi yayar ve gökyüzüne uyum sağlar: Ayinler ile müzikler açık ve bütün olduklarında Gökyüzü ile Yeryüzü normal görevlerini yaparlar.”

Müzisyenler ya köle, ya kültürlü prensler, ya da tapınağın hizmetinde çalışan rahiplerdir. Doğaüstü güçlerini ve ustalıklarını yücelten efsaneler vardır.

İmparator halkın iyi düzenine uyum sağlayan müzik biçimlerini seçer; insanları tedirgin edebilecek olanları yasaklar ve acemilik döneminde meydana gelebilecek taşkınlıkları kontrol eder.

Demek ki müzik ile iktidar açık biçimde bağlantılıdır. Antik Çin’de müziğin işareti beş kelimeyi temsil eder: “saray”, “kurtuluş”, “korna”, “gösteri”, “kanatlar” [2]. İktidar sözleri, bozgunculuk sözleri. Bir orkestraya sahip olmak her zaman bir iktidar gösterisidir. Çin imparatorluğunda bir orkestradaki müzisyen sayısı ve konumu, orkestra sahibi efendinin soylular arasındaki rütbesini gösterir: Sadece imparatorun, müzisyenlerini kare şeklinde sıralamaya hakkı vardır; önemli efendiler üç sıra, bakanlar iki sıra, sıradan soylular ise tek sıra halinde müzisyenlerini yerleştirir [3].” (ss. 49, 50)

…

“Yunanistan’da müzik hâlâ dini bir güç olsa bile … her şeyden önce doğanın ilk nicelendirilmiş, bilimsel gösterisidir. … Bir alfabeden yararlanan nota yazımı İsa’dan önce VI. yüzyılda ortaya çıkmış, önce dört, sonra beş, sonra da yedi ses kullanılmıştır. Müzik tapınaklarda, zenginlerin evlerinde, halkın arasında, gösterilerde, politik törenlerde ve kötü ruhları kovucu kurban ayinlerinde bulunur.

…

Demokrasi ortaya çıktığında politik güçler de müziği sansürlemekten vazgeçer. Hatta halkın müziğini finanse etmek, politik açıdan faydalı bile olmuştur.

Roma’da imparatorlar ünlerini, popüler gösteriler finanse ederek garantiye alırlar; sirk oyunlarında hydraulis’ler (hidrolik orglar) kullanılır. O zamanlarda müzik, aynı halk gibi, hem tehdit edici hem de yasaldır: Bütün imparatorluk iktidarlarının alması ve kontrol etmesi gereken bir risk. Ama aynı zamanda bozgunculuk bahanesi, bedenlerin dinlerden ve resmi güçlerden kopup sınırlarını aşmasıdır.

Eğer bir müzik, resmi din ile bütünleşmiyorsa, sonunda vahşi bir şekilde bastırılır. Böylece Roma İmparatorluğu düştüğünde, müziği standartlaştırıp kendi hâkimiyeti altına alma sırası kiliseye gelmişti. Papa Büyük Gregorius (590-604), iki oktav üzerinde erkekler korosu tarafından icra edilen Latince dinsel müziği, “Gregorius dinsel ezgisi”ni dayatır. Charlemagne da imparatorluğa, yedi notayı la‘dan başlatıp alfabetik sıraya göre söyleterek yeni bir notalama sistemi getirir. İlk kez boşlukta bir noktaya bir ses atanır (tizler yukarıya, pesler aşağıya). Bilinen ilk yazılı beste X. yüzyıla aittir; porteye gelince, o da XII. yüzyılda ortaya çıkar. Partisyonlar, önceleri hafıza tazelemek için, sonra beste yapmak için kullanılır. Yazım kodları karmaşıklaştıkça eserlerin doğası da değişir. İcracı artık daha az serbesttir: Hâlâ doğaçlama yapabilir, hata yapabilir, ama dinleyici artık partisyonu takip ederek kontrol edebilmektedir. Hafızanın rolü azalmaktadır. Müzik, oyundan ve mekândan ayrılır; bestecisi olmadan icra edilebilir ve yorumcusuyla gezebilir olmuştur.

…

Tüm ayinleri kontrol etme fikrini kafasına takmış olan kilise, diğer müzikleri engellemeye kalkar. Ve sadıklar, kilisenin içinde bile şarkı söyleseler rahibin denetiminden kaçabildikleri için, kilise, bir süre sonra onlara ayin söylemeyi yasaklar, o zaman ayinler de gösteriye dönüşür: Azizlerin hayat hikâyesini anlatan, Yunan tiyatrosu benzeri dinsel bir drama, sessizliğe boğulmuş seyirciler önünde sergilenir.

1209′da Avignon Konsili “kutsal günlerin arifesinde kilise içinde bu tiyatro danslarının, bu yakışıksız eğlencelerin, bu şarkıcıların ve moda şarkıların olmamasını” buyurur, “bunların dinleyicilerin ruhunu günaha davet ettiğini” öne sürer. Üç yıl sonra Paris Konsili, “dans etmek ve şarkı söylemek için bir araya gelen kadın topluluklarının, gelenekler öyle gerektirse bile, mezarlıklara ve kutsal mekânlara girmelerini” yasaklar ve “dindar kadınları, şarkı söyleyip dans ederek kilise ve şapellerin etrafında dolaşan alayların başına geçmekten” men eder; “ne kendi manastırlarında, ne başka bir yerde, bu imkânı laiklere bile tanımayız; çünkü Aziz Gregorius’a göre pazar günleri dans etmektense çalışmak, bahçe işleri yapmak daha yararlıdır.” Bir müddet sonra da “rahipleri, kiliselerde veya mezarlıklarda (…) dans etmek ve şarkı söylemek için bir araya gelen toplulukları afaroz etmeye” zorlarlar. “Ve eğer birtakım insanlar azizlerin kiliseleri önünde dans etmişlerse, pişmanlıklarını ifade ettikleri taktirde üç yıllık ceza çekmeleri gerekir.”

Yavaş yavaş, ayinlerin karmaşıklaşmasıyla, inananlar artık şarkı söylemezler. Ayin, gösteriye dönüşür.

XVI. yüzyılda Luther, halk dilinde toplu duaya dönüş yapmak ister. Rupff ve Walther ile birlikte çok basit ilahiler, koraller yazar, bazen antik dini melodilere, düz nağmelere, hatta dinle ilgisi olmayan şarkılara yeni sözler yazar.” (ss. 50-53)

…

“XII. yüzyıla doğru Avrupa yolları biraz daha tekin olduğunda, ayin düzeni dışında iki farklı müzik yapma ve yayma biçimi yeniden ortaya çıkar; biri halkın içinden, diğeri senyörlerden.

Halkın içinde müzik, Roma’nın eğlendirici kölelerinin mirasçısı, akrobat dansçı ve müzisyen olan jonglörün (Latince joculare, yani “eğlendirmek”) tekelindedir. Gezgin olan jonglörler, köyden kasabaya dolaşır, yörenin bayramlarında ve şatoların balolarında hizmetlerini sunarlar. Bir gece bir köy düğününde, diğer gece de hizmetçilerle birlikte yemek yiyip uyuyabildiği bir senyörün evinde çalabilirler. Gezgin yaşam tarzı, jonglörü tedirgin edici bir kişilik yapar, serseri ve hırsız misali. Kilise onu paganlık ve sihirbazlıkla suçlar. Polisler, gerek hicivli şarkıları, gerekse yalan yanlış haber yayması yüzünden ondan tedirgin olurlar. Bazı prensler ona kendi hâkimiyet bölgelerinde ya da bazı hassas konular hakkında şarkı söylemeyi yasaklar, aksi takdirde hapsi boylayabilir. Bazen de tersine onu, halka mesajlar vermesi için propagandacı olarak kullanırlar. Örneğin Aslan yürekli Richard, pazar kurulduğu günlerde jonglörleri şöhreti üzerine şarkılar söylemeleri için kiralar. Savaşlar sırasında prensler de, düşmanlarına karşı şarkılar besteletir ve söyletirler. Böylece jonglörleri kullanmak veya yasaklamak konusunda karar veremezler. Phillippe Auguste’ün sarayında yasaklı, IX. Louis’ninkinde izinlidirler.

Avrupa saraylarında, eski Roma’da olduğu gibi, senyörler kendileri de müzik yapmaya başlarlar. Modern Avrupa’da ilk kez XII. yüzyılda Limousin’de, savaşçı senyörlerin yanı sıra zarif ve şair ruhlu prensler belirir. Saraylı ruhunun doğuşudur bu. Aşk veya oyun metinleri yazarlar, bazen de melodiler, madrigaller, defile veya sahne oyunlarıyla bir arada yapılan “girişler” veya şenlikler için müzikler bestelerler. Halk arasında söylenen müzikten daha orijinal olan sanat müziğinin yaratıcısı ve gerçek birer sanatı olan bu prensler Oc dilinde trubadur (müzik bulanlar), Oil dilinde de truver diye adlandırılır, daha sonraları Almanya’da da minnesänger adını alırlar.

…

Kiliselerin, prenslerin ve köylerin müzikleri bölümlere ayrılmış değildir: Jonglörler, trubadurların müziğinin işportacılığını yaparlar, bunlar da kiliselerden esinlenmiş müziklerdir, kilise müzikleri ise jonglörlerin müziğiyle beslenir. Kimi jonglörler, kendi bestelerini çalamayan ya da söyleyemeyen truverlerin eserlerini icra eder[.] … Saraylar önemli günlerde popüler eserler çalmaları için jonglörlerin hizmetini satın alırlar. Müzik tüketicileri, hâlâ belirsiz bir biçimde bütün sosyal sınıflarda bulunmaktadır: Şenlik ve düğünlerde köylüler, azizlerin bayramlarında zanaatçılar ve kalfaları, burjuvalar, soylular, prensler, ve piskoposlar.

Müzikal eser, onu yazan veya sipariş eden senyörün malı olur. Ama bu soyut bir maldır: Aklına ne onu devretmek, ne de ticarileştirmek gelir. Hiçbir soylu, bir başkasının müziğini satın almaz; herkes, tüm hakları bedava olan kendi müziğini ya da jonglörlerinin müziğini çalmayı yeğler.” (ss. 53, 54)

…

“Fransa krallarının ve Almanya prenslerinin sarayları, imparatorluk hiyerarşileriyle yeniden bağlantı kurarak imparatorluk müzisyenleri edinirler: Menestrel (ministerialis, “memur”) denen maaşlı jonglörler. Kimi zaman -Couperin veya Bach ailesinde olduğu gibi- menestrelli babadan oğula menestrel olunuyor. Kimi zaman da menestreller jonglörler arasından seçilir.

…

Menestrel, senyörünün ona buyurduğunu çalar. Bir hizmetçi olarak memuriyeti boyunca bütün eserlerini senyörüne borçludur, hizmet anlaşması genellikle zaman içinde sınırlı bir sözleşme ile yapılmıştır; maaşından başka hiçbir gelir elde etmez. O, evin bir sakinidir, aşçı ya da prensin avcısı gibi senyörünün keyfine hizmet eder, büyük bir ünü olsa dahi hizmetinde olduğu saray dışında bir pazarı veya seyircisi olamaz.

Arnstadt’ta Bach’ın orgculuk anlaşması da böyle bir anlaşmadır[.]

…

Bir eserin ithaf mektubu, aynı zamanda prensin, müzisyen hizmetlisi tarafından alenen yüceltilmesidir.

…

Müzik, burada iktidara hizmet etmektedir. Molière bile müzik hocasına, “Müzik olmadan bir devlet ayakta kalamaz” [4] dedirtir. Ama herhangi bir müzik değil: Devlet, halkın müziklerinden korkmakta, köylerin şarkılarını da yasaklamaktadır. Yönetimin merkezileşmesine karar vermeden önce müziğin merkezileşmesine ihtiyaç duymaktadır.

İdeolojik çarkın bir parçası olarak prensin şöhretini dile getirmek ve göstermekle yükümlü olan müzisyen, sadece onun kendisinden istediklerini besteler. Eğer izin verilen melodik çizgiden uzaklaşırsa belasını bulur.

…

Fransa ve Almanya’da XVIII. yüzyıla kadar menestreller bulunurken Flandra, İtalya ve İngiltere’de bazı jonglörler, XVI. yüzyıldan itibaren senyörler ve köylüler dışındaki insanlar için çalışmaya başlarlar. Evlerine tam gün çalışacak müzisyen alamayan, kendileri de müzisyen olamayan tüccarlar müzik dinlemek isterler. Manastırdakilerle rekabet etmek için kuleleri çanlarla donattıkları gibi, müzisyenleri de kendilerine mal ederler. Zamanın hâkimiyeti tınısaldır, müziğin hâkimiyeti de ona eşlik eder. Bazı komünler de işte böyle, hem manastırla hem de prensle rekabet etmek için kendilerine müzisyen satın alırlar. Daha sonra tüccarlar kişisel olarak onların hizmetlerini kiralarlar. Menestreller o zaman, zanaatçı ve tüccar modellerini örnek alarak örgütlenirler: Kendilerine bir aziz seçerek (menestrellerin Aziz Julianus’u), yıllık resmi ziyafetler düzenler, bir emeklilik ve hastalık kasası kurarlar; belediye tüzüğüyle ücret belirlerler, düğün ve aile törenleri için jonglörleri dışarıda bırakan bir tekel oluştururlar.

XIV. yüzyıldan itibaren (ilk tüzükleri 1321 tarihine dayanıyor) menestreller girişimci ve yorumcu olarak hizmetlerini sunarlar. İleride kapalı bir mekânda kendilerini dinlemeleri için insanlardan para da alacaklardır. Müzikal ayine ve yeni iktidara katılabilmek için, ödeme gücü gerekli ve yeterli olacaktır. Ufukta yeni bir dünya belirmektedir.” (ss. 54-59)

Dipnotlar:

[1] Charlie Gillett, The Sound of the City, New York, Outerbridge and Dientsfrey, 1970, s. 300. Colin Fletcher’ın çalışması, New Society and the Pop Process, Londra, Richard Mabet. Hutchinson Educational, 1970, P. Daufouy ve J. P. Sarton’ın alıntısı, Pop Music/Rock, 1972.

[2] Marina Scriabine, Le Langage musical, Editions de Minuit, 1963.

[3] A.g.y.

[4] Molière, Le Bourgeois gentilhomme (Kibarlık Budalası), 1. perde, 2. sahne.

Kitap:

Attali, Jacques (2005) Gürültüden Müziğe: Müziğin Ekonomi-Politiği Üzerine (çev. Gülüş Gülcügil Türkmen). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

“Müzik, ileriyi görür.”

“Müzik, toplumların geleceğini öngören ve intiharlarını önleyen olağanüstü bir araçtır.”

“Batı zihniyeti yirmi beş yüzyıldır dünyayı görmeye çalışıyor. Anlamıyor ki dünya görülmez, duyulur. Okunmaz, ama dinlenir.

Bilim daima hislerimizi kontrol etmeye, hesaplamaya, soyutlaştırmaya, hadım etmeye çalıştı. Sadece ölümün sessiz olduğunu, yaşamınsa gürültülerle dolu olduğunu unuttu: İş gürültüleri, eğlence gürültüleri, yaşam ve doğa gürültüleri; satılmış, satın alınmış, dayatılmış veya yasaklanmış gürültüler; başkaldırı, devrim, öfke ve umutsuzluk gürültüleri… Müzikler ve danslar; yakınmalar ve meydan okumalar… Dünyada tek bir temel eylem yoktur ki, gürültü olmadan gerçekleşsin.

Bakışın geçersizleştiği, gösteri, gürültü ve piyasayla yetinildiği günümüzde, bir toplumu istatistiklerinden ziyade gürültüleriyle, sanatıyla ve eğlence biçimleriyle değerlendirmeyi öğrenmek gerekir.

Dünyanın gürültülerine kulak kabartırsak, insanların çılgınlığının onu hangi yöne sürüklediğini, hangi umutların hâlâ gerçekleşebileceğini, hangi Rönesans’ların çoktandır devrede olduğunu anlayabiliriz.

Bu gürültülerden biri olan müzik, en az lisan kadar eski bir buluştur. Büyük imparatorluklar dönemine kadar, insanlara ait bütün diğer faaliyetler gibi dinsel uygulamaların bir parçası olarak kullanılmıştır. Sonraları daha önemsiz ve “aksesuar” görünüşlü, hassas ve belirsiz bir sanat halini alarak kendini soyutlamış, bu şekliyle önce kendisi için inşa edilen mekânlarda var olup, sonra da seri imalat ürünleri, anlaşılması güç avuntular, kazanç kaynakları, iktidarı ele geçirme umutları, pek çok insanın gerçekten dinlemeden putlaştırdığı ve gerçekten duymadan satın aldığı fon gürültüleriyle dünyayı istila etmiştir. Öyle ki günümüzde müziğe kitaplardan, filmlerden ve diğer eğlence türlerinden daha fazla para harcıyoruz ve müzik, dünyasallaşmanın en uç noktası haline gelmiş durumda.” (ss. 13, 14)

…

“[M]üzik … insan toplumlarına paralel olarak gelişir. Onlar gibi biçimlenir, onlarla değişir. Hem de onlardan önce.

Belli bir koddaki bütün olasılıkları araştırır, ve bunu maddi gerçeklikten çok daha hızlı yapar. Daha ileri zamanlarda görülür hale gelip kendini dayatacak ve düzeni sağlayacak olan şeyleri duyurur. Müzik, bir dönemin estetiğinin yankısı olmaktan öte, günceli aşar ve onun geleceğini bildirir.

Müzik bir ayna, bir kristal küre, insanoğlunun yaptıklarını kaydeden bir yüzey, bir eksikliğin işareti, bir ütopya parçası, her dinleyicinin kendi duygularını kaydettiği hususi bir bellek, bir anamnez, düzenin ve soyağaçlarının ortak hafızasıdır [1]; ne özerk bir etkinlik ne de ekonomik altyapının bir ürünüdür. O, halkların ve sanatçıların, insanların ve tanrıların, şenliklerin ve duaların ürünüdür.

Bach ve Mozart da işte bu sebeplerden dolayı, her ikisi de kendi tarzında, yükselen burjuvazinin uyum hayalini, bununla beraber saray erkânının kaygılarını ve halkların homurdanışını, bilmeden ve istemeden dile getirirler. Bunu XIX. yüzyılın tüm siyasi kuramcılarından daha iyi – ve daha önce! – yapmışlardır. Bob Marley ve Janis Joplin, John Lennon ve Jimi Hendrix altmışlı yıllarnı özgürlük hayali hakkında herhangi bir teorinin söyleyebileceğinden çok daha fazlasını söylerler. Derlemeler, top 10′lar, show-business dünyası, videoklipler ve sample’lar dünyasallaşan arzuların geelcekteki biçimlerinin alaycı ve kâhince bir bildirisi gibidir. Rap, free caz’ın ardından, şehirde büyüyen şiddetin habercisidir. Napster, bilginin mülkiyeti için çıkacak savaşa işaret etmiştir. Aynı zamanda başka uygulamalarda yeni bir ütopyanın taslağı çizilmektedir. Zevk vermenin getirdiği mutluluğu yakalamak.

Bu durumda müzik artık sadece, insana insanın eserinden bahseden, onun içinde bulunduğu durumu, işlenmemiş yaratıcılığının büyüklüğünü duymak ve duyurmak için kullandığı dolambaçlı bir yoldur.” (ss. 15, 16)

…

“Gürültüyle birlikte düzensizlik ve onun karşıtı müzik doğdu. Müzikle birlikte iktidar ve onun karşıtı, bozgunculuk doğdu. Gürültülerde hayatın şifreleri, insanların arasındaki ilişkiler okunur. Yaygara ve Melodi, Ahenksizlik ve Armoni…

Gürültü, insan tarafından kendine özgü araçlarla biçimlendirildiğinde, dua ve bayram zamanlarını, tefekkür ve eğlence zamanlarını istila ettiğinde, Müzik olduğunda, kendini aşmanın ve özgürlüğün, aşkınlığın ve hayalin, arzunun ve isyanın kaynağı haline gelir.

Kuşların ve çobanların alanlarını işaretleme aracı olan gürültü, aslı itibariyle iktidar düzeni içinde kayıtlıdır: mülkiyeti belirler, bir kuvvetin sınırlarını işaret eder, bir alanı sahiplenmeyi belirtir, o alanda söz dinletme ve yiyeceğini bulma -yani hayatta kalma- imkânı sağlar.

Gürültü kontrolü yoksa, sesleri tahlil etmek, işaretlemek, sınırlamak, eğitmek, baskı altında tutmak ve kanalize etmek için kanun yoksa, iktidar da yoktur. … Her müzik, her ses düzenlemesi, bir topluluğu belirleyerek, bir iktidarın bireyleriyle ilişkisini, bu iktidarın herhangi bir niteliğini yaratmak veya pekiştirmek için bir imkân oluşturur.

Müziksiz özgürlük de yoktur. Müzik, kendini ve başkalarını aşmaya, normların ve kuralların ötesine geçmeye, aşkınlık hakkında, zayıf da olsa bir fikir edinmeye teşvik eder.

…[G]ürültü hem iktidar aracı hem de isyan kaynağı olduğundan, politika her zaman gürültü öznelerini büyük bir ilgiyle dinlemiştir. Çünkü kendini bu yolla sağlama alabilir, emirler hazırlar, isyanları engeller. Her şeyi bilmek, güçlülerin fantezisidir. Her şeyi kaydetmek ise, polislerin hayali.

…

On Emir’den Donmuş Sözler’e [2] kadar pek çok kurucu efsane, ilahi sözlerin kaydedilmesi ve ilk gürültülerin korunması etrafında döner: Tarihe hükmetmek, bir halkın kültürünü ve soyağacını düzenlemek, o halkın umutlarını ve şiddetini yönlendirmek için dinlemek, hafızaya almak, kaydetmek, gözlemlemek. Günah çıkartma hücresinden İnternet üzerinde ava, işkenceden telefon dinlemelere kadar uzanan bilgi sızdırma teknikleri ve gürültüleri kaydetme teknolojileri tüm iktidar hikâyelerinin altyapısını oluşturur.

Totaliter kuramcıların hepsi, gürültülerin  yayın ve dinleti hakkını efendilerinin tekeline almak istediler. Güzelin ifade edilmesini yasaklamaya çalıştılar, çünkü onun gerçeğin habercisi olduğunu ve yine gerçeğin talep edilmesini desteklediğini biliyorlardı. Fransız monarşisi tarafından yerel müziklerin bastırılması, beyaz maliyecilerin zenci müzisyenleri toplum dışına itmesi, Sovyetlerin sakin ve ulusal müzik takıntısı, doğaçlamaya karşı sistematik bir güvensizlik: İşte tüm bu özellikler yabancı, denetlenemez ve farklı olana duyulan aynı korkuyu açığa çıkarır.

Daha az şiddetli ve hemen göze çarpmayan yöntemler kullanılıyor olsa bile, piyasa da aynı şekilde iletileri tekeline almak ve gürültüleri kontrol etmek niyetindedir: Kendini tümüyle müziğe verdiği ve müzik için yatırım yaptığı zaman, müzisyeni bir tüketim malına indirger. İsyanı hammadde olarak kullanıp, bastırılmış bir bozgunculuğu zararsız br gösteriye, büyük seri halinde satılan dizinin ilk ürününe dönüştürür.

…

Makul insanların gözünde çılgınların emeğiyle para kazanma bahanesi olan müziğin icrası, herkese, yasak tutkulardan tatma yanılsamasını yaşatarak toplumu kontrol altına almaya yarayan bir araç, Karnaval kılığına bürünmüş bir Büyük Perhiz’dir.” (ss. 16-18)

…

“Müzisyen de, müzik gibi, hep ikili oynar; hem musicus hem de cantor, yani üretici ve peygamber olur. Dışlandığı zaman dünyaya tenkitçi gözlerle bakar. Kabul edildiğinde ise tarihçi ve en büyük değerlerinin yankısı oluverir. Müzik üstüne ve müziğe karşı konuşur. İşte tam bu sebepten ayırt edilir, ayrılır, saygı ve endişe uyandırır. Takdir edildiği ve tapıldığı zaman bile tehlikeli, yıkıcı, endişelendirici, kurtarıcı olmaya devam eder; onun geçmişini, baskının ve denetimin geçmişinden ayıramayız. Gesualdo ya da Bach, özel bir ideolojik sisteme John Cage’den, Tangerine Dream’den veya Bob Marley’den daha fazla başvurmaz. Hepsi de gönül gözüyle görenlerin, şöyle ya da böyle istilacı bir iktidar tarafından akıl almaz hapsedilişlerinin tanığıdır.

…

Müzikoloji geleneği, çok uzun bir süre müzik tarihine bir istikamet vermeye çalışarak, ona “ilkel”, “klasik” ve “modern” isimlerini verdi. Bilimde, teknolojide ve ahlâktaki ilerlemeye paralel olarak güzelde de bir ilerleme yaşandığını göstermek istercesine.

Böylesi bir tez elbette ki artık geçerli değildir. Kimse günümüz müziğinin altı yüzyıl öncesine ait müzikten daha iyi olduğunu iddia etmeye cesaret edemez.

…

Bugün teorilerin, meblağların, ansiklopedilerin ve müzikal tiplendirmelerin iştahla iç içe geçip birbirlerini yok etmeleri, dağınıklık içinde birbirini yutuveren müziklerin, boşluk içinde eriyen estetiğin ve ticaret döngüsü içinde boğulmuş düşüncelerin karşısındaki zaman kaygısını belirginleştiriyor. Gerçek bir kapsamı olmayan bu sınıflandırılmış koleksiyonlar, çok renkli, çılgın, tutarsız bir dünyada bir düzen sürdürmek için yapılan son denemelerden başka bir şey değildir. Hatta böyle bir dünyada zaman, müzik sayesinde kriterlere ve kategorilere sığamayan labirentimsi bir boyut almıştır.

…

Üslupların eşzamanlılığı, biçimlerin sürekli iç içe geçmesi, yaratıcıların özgürlüğü her tür çizgisel soyağacını, her hiyerarşik arkeolojiyi, bir müzisyen ya da bir eser hakkındaki her tür ideolojik sınırlandırmayı yasaklar. Her müzikal şifre, bir dönemin ideolojilerini ve teknolojilerini meydana getirdiği gibi, onların içinde kökleşir de. Bach, sadece kendi başına neredeyse tonal sisteme dair bütün imkân alanlarını araştırmış, gelecek üç yüzyıl boyunca yaşanacak endüstriyel yeniliklerin habercisi olmuştur.

…

Müzisyenleri sınıflara ayırmak, akımlar belirlemek, üsluplar arasında kopukluklar aramak veya müzikte bir sosyal sınıfın refahının veya sefaletinin tercümesini okumaya çalışmak saçma olacaktır. Haritacılık gibi müzik de çatışma halindeki düzenlerin eşzamanlılığını kaydetmekte, kararsızlıkta ısrar eden, saf olmayan, bulanık bir yapı ortaya koymaktadır. Labirent misali, iç içe geçmiş onca ritmi taşıyarak, asla kendi izini kaybetmeden, bilinmeyene doğru akan bir nehir gibi.” (ss. 19-22)

…

“Kuşları çağıran ilk insanların şarkısı, ilk çobanların flütü, ilk avcıların yayı, ilk gökgürültülerinde duyulan tanrıların ruhları, ilkel çokseslilik, klasik kontrpuan, tonal armoni, on iki sesli müzik, caz, rap, elektronik müzik ve bugünün sampling’i arasındaki tek benzerlik, gürültüleri şekillendirme, güzel olanı kaosun içinden çıkarma hayalidir.

Bu ne bir ilerleme ne de gerilemedir; daha ziyade sosyal düzendeki değişimlerin öncüsü olan bir gerilim, bir çeşit duyudur.

…

…XIX. yüzyıla ait politik düşünce tarzının tohumlarını XVIII. yüzyıl müziğinde neredeyse tamamıyla görebiliriz; XX. yüzyılın politik düzenlemesinin köklerini de XIX. yüzyılın müziğinde. Ve günümüz müziğinin aldığı çok yönlü biçimler, XXI. yüzyılda, melez bir dünyasallaşmayı, tüm korkuların eğlenceyle unutulacağı bir toplumu, tüm bilgilerin, insan ilişkilerinin ve sosyal bağlantıların paraya bağlı olacağı bir düzeni haber vermektedir.

Aynı zamanda ekonomide karşılık beklememeye ve kardeşliğe dayanan bir yol ayrımının da olabileceğini vaat etmekte.

…

Teknolojilerin sınırsız sayıdaki müziğin ve nesnenin bir araya gelmesini sağladığı, aynı zamanda da bunlara karşı ilgisizlik yarattığı bir zamanda, ticari malların kendi aralarında çok yoksul bir dil kullanmaya başladığı bir dönemde kimileri, müziğin bittiğine karar verebileceklerini zannettiler, başkalarının Tarih’in sonunun geldiğini ilan ettiği gibi: “Müzikal macera bitmiştir, işaret dili noktalanmıştır” [3].

Ya, tam tersine, her şey yeni başlıyorsa? Ya başka müzikler bir kez daha başka toplumlara işaret etmekteyse? Ya, onlar sayesinde, geleceğe bir köprü kurup yenilikleri gözleyebileceksek?” (ss. 22-24)

…

“Müzik, dinin egemen olduğu toplumlarda ve sonra da imparatorluklarda, şiddet tekelini unutturmak amacıyla kullanılıp üretiliyormuş gibiydi. Satışa ilk çıkışında ise dünyanın ahengine ve ticari gücün yasallığına inandırmak amacıyla kullanıldı. Endüstri toplumunda seri halinde tekrarcı müzik üretilerek, geriye kalan insan gürültülerini sansürlemeye yönelik susturucu vazifesi gördü.

En eski toplumlarda, iktidar, tehdidi unutturmak istediğinde müzik, günah keçisinin kurban edilme eğretilemesi oluyordu. Müziği, inandırmak amacıyla kullanmak istediği zaman onu mizansen, değiş tokuş düzeninin gösterisi haline getirdi. Susturmak için kullandığında ise çoğaltıldı ve kurallara bağlandı – tekrarlama.

Unutturmak, inandırmak, susturmak: Her üçünde de müzik bir iktidar biçimiydi – korkuyu ve şiddeti unutturmak söz konusu olduğunda kutsal; düzene ve ahenge inandırmak söz konusu olduğunda gösterici; itiraz edenleri susturmak gerektiğinde ise tekrarcı.

Her seferinde müzik kurtulur, teslimiyeti reddeder, yürürlükteki kanunun yıkıcılığını ve yeni bir iktidar biçiminin yakın olduğu bildirir.

Şiddete karşı ayin. Korkuya karşı berraklık. Ahenge karşı iktidar – düzenleri, yenilerini kurmak için yıkan gürültüler: korku, berraklık, iktidar ve ötesinde, özgürlük.” (ss. 29-30)

Dipnotlar:

[1] Bkz. Zahan, La Dialectique du verbe chez les Bambaras, Mouton, 1963.

[2] Rabelais’nin ünlü eseri Pantagruel‘in 4. kitabından bir bölüm. Pantagruel ve yanındakiler buzlarla dolu bir adaya gelirler. Tuhaf, anlaşılmaz sesler duyarlar. Daha sonra bu seslerin, geçmiş zamanlardan kalma sözler ve gürültüler olduğunu anlarlar. (y.h.n.)

[3] Michel Serres, Esthetique sur Carpaccio, Hermann, 1975.

Kitap:

Attali, Jacques (2005) Gürültüden Müziğe: Müziğin Ekonomi-Politiği Üzerine (çev. Gülüş Gülcügil Türkmen). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

Heureusement qu’on a les séniors (pour employer le vocabulaire de mon temps) de la politique pour s’emparer des sujets qui passent complètement à côté des préoccupations de nos dirigeants.

Lundi 24 août, le site slate.fr publiait un article signé par l’homme à la chemise col Mao, Jacques Attali qui, quand il ne s’en prend pas aux taxis parisiens, attaque les aéroports de Paris, expert en usage des deux modes de transport très certainement, en galère de retour de vacances très sûrement.

Roissy CDG: le pire aéroport du monde?

 Et bien oui ! Et c’est pas nouveau ! Roissy c’est le tiers-monde, et tout le monde le sait !

 Liste des désagréments relevés par M. Attali :

• Des panneaux moches et peu informatifs dans un labyrinthe
• Pas de personnel pour accueillir les gens dignement et leur éviter l’attente
• La crasse ambiante en particulier les sièges qui ne semblent convenir qu’aux clodos
• Les transports inaccessibles ou inexistants (en particulier les taxis)
• Des salons VIP qui n’ont rien de VIP

Je me permets de reprendre la phrase que le monde entier pense en traversant Roissy : « On peut (…) se demander si le général de Gaulle serait heureux de voir son nom associé à cela ».

Mais là où le bât blesse, c’est que contrairement à ce que pense M. Attali (sans trop vouloir me la péter à contredire un énarque), il me semble que l’horreur que représente l’aéroport Charles de Gaulle à tous ceux qui ont croisé sa route, est justement l’image de la France, ou, pardon, à l’image de la Capitale. Enfin l’image qu’en garderont les touristes.

 Il faut le reconnaître, le Parisien est insupportable, la notion de service chez les commerçants et les restaurateurs est inexistante, sans parler de l’état des sièges, de la signalisation et des soucis techniques du métro.

A Singapour, le métro a la clim et un chewing-gum vaut 500$ d’amende, si ce n’est quelques coups de fouet, les immeubles sont beaux et les commerçant ont le sourire.

Singapour mérite un bel aéroport, avec de beaux espaces VIP.

 Et pour rappeler que le problème ne date pas d’hier, quelques articles repérés :

http://www.sfgate.com/cgi-bin/article.cgi?file=/chronicle/archive/2005/08/21/TRGN8E8PF61.DTL

http://www.usatoday.com/travel/flights/2007-08-14-worst-airports_N.htm

http://www.foreignpolicy.com/story/cms.php?story_id=4032

Posted on my site michel-foucault.com

No-one is forced to write books, or to spend years elaborating them or to claim to be doing this kind of work. There is no reason to make it obligatory to include footnotes, bibliographies and references. No reason not to choose free reflection on the work of others. It is sufficient to indicate well and clearly what relation one is establishing between one’s own work and the work of others.

***
Nul n’est forcé d’écrire des livres, ni de passer des années à les élaborer, ni de se réclamer de ce genre de travail. Il n’y a aucune raison d’obliger à mettre des notes, à faire des bibliographies, à poser des references. Aucune raison de ne pas choisir la libre réflexion sur le travail des autres. Il suffit de bien marquer, et clairement, quel rapport on établit entre son travail et le travail des autres.

Michel Foucault, (1994) [1983] ‘A propos des faiseurs d’histoire’. In Dits et Ecrits vol. IV. Paris: Gallimard, p. 413. This passage translated by Clare O’Farrell

Random thoughts in response
In 1983 a scandal erupted in France around the publication of a book of popular history Histoire du Temps (Paris: Fayard, 1982) by then advisor to the president François Mitterand, Jacques Attali. Attali went on to become in 1991 the first president of the European bank for reconstruction and development (BERD) which was set up to help former soviet block countries in Europe integrate into the Western European economy. He is currently founder and director of PlaNet Finance a microfinance company and president of a commission appointed by the president Nicolas Sarkozy to relaunch French economic growth. Attali has also authored large numbers of essays and novels.

The scandal revolved around the discovery that if Attali included a list of references at the end of his book, he was less than careful about putting quotation marks around certain passages in his text. As Daniel Rondeau wrote rather amusingly in Libération, ‘[Attali] works, he says, every day from 4 to 7am. Let us try to imagine what these early morning work sessions are like. In the silence of the night, the sound of scissors is more to be heard than the nib of the pen…’

Foucault, of course, as a prominent intellectual was dutifully wheeled in by journalists to comment. After giving short shrift to the centre/right wing newspaper Le Matin, Foucault gave a more considered response to Didier Eribon in Libération the left-wing newspaper he had helped to found.

What I like about Foucault’s remarks here is how liberating I find them within the context of academic writing. Working within the university one becomes weighed down by the obligations of a certain type of work and loses sight of why one might originally have wanted to spend years painstakingly collecting and verifying every detail. What Foucault is suggesting here is that why do this unless you really want to? Nobody is forcing you. But at the same time he is saying that if one is writing a popular essay for public consumption in order to raise a few interesting ideas, one should make it quite clear that you are not writing a scholarly work. One must be careful to define what one’s work is doing and what it owes to the work done by others.

One might also raise here the question of the productivity requirements of the current university. Scholarly work takes time and effort. It is a slow process. One cannot turn out work in the same quantities as can be produced by journalistic processes. A minority of scholars are able to sustain combined levels of enormous quantity and quality (Foucault is a case in point) but for most it is a slow and difficult task of research, verification and organization of ideas.

Scholarly work is essential in order to guarantee certain standards of truth and accuracy, of value to the social body. But popular books are also essential to communicate ideas to a non-specialist general public. It is a matter of two different types of work and there have long been debates over the relative status of each. Popular writers heap scorn on dusty academicism and academic writers deplore the facility of popular writers. In the case of Attali’s work, however, it would appear the author was making claims to a scholarship that had in fact been undertaken by others.

Foucault is making the point that whatever one decides to write, from an ethical point of view, one needs to make its relation to other works quite clear and not try to pretend that it is something that it is not. A book does not stand alone, it is intrinsically bound up in a social network of work done by others.

Marx Eco

Jacques Attali – El hundimiento de la Unión Soviética liberó a Marx de sus herederos, autorizándonos otra vez a ver en el filósofo de Tréveris al más conspicuo crítico del sistema dominante en los últimos siglos.

No solamente fue beneficiosa para la difusión de las ideas de este pensador del siglo XIX la caída de la Unión Soviética sino que también lo ha sido la crisis actual del capitalismo.

Le lundi 15 juin 2009 Ségolène Royal vous invite à l’Université populaire participative de 18h30 à 21h30 à la Mairie du 4è arrondissement de Paris 2 place Baudoyer, M° Saint-Paul ou Hôtel de Ville

Quel nouveau modèle de développement économique et social pour l’après-crise ?

sous la présidence de Philippe Aghion, Professeur d’Economie à l’Université Harvard et à l’Ecole d’Economie de Paris, Médaille d’argent du CNRS

Avec :
Jacques Attali, économiste, écrivain
Yann Algan, Lauréat du Prix du jeune économiste 2009
Jean-Paul Fitoussi, Président de l’OFCE
Edouard Martin, syndicaliste CFDT, délégué syndical d’Arcelor Mittal à Gandrange

Programme de la soirée :

Ouverture par Ségolène Royal
Interventions de Philippe Aghion, Yann Algan, Jacques Attali, Jean-Paul Fitoussi, Edouard Martin
Introduction par Aurélie Filippetti et conclusion par Jean-Louis Bianco
Clips vidéos de chefs d’entreprises

La crise économique et sociale qui secoue le monde nous interpelle sur les fondements mêmes de l’économie de marché. Comment en est-on arrivé là ? Les réponses apportées à la crise, au niveau international, en Europe et en France sont-elles à la hauteur du séisme qu’elle a provoqué ? Quel point d’appui donner aux salariés pour rebondir ? Comment changer nos politiques et nos institutions pour assurer une croissance harmonieuse, juste, et durable ? Quel nouveau modèle économique, social, et politique apparait le plus prometteur a la lumière de la crise ? Voici les questions à laquelle répondront nos prestigieux invités.

Biographie des intervenants :

Philippe Aghion
Docteur d’économie à Harvard, Philippe Aghion a enseigné au Massachusetts Institute of Technology (MIT), à Oxford, et est aujourd’hui professeur d’économie à Harvard et à l’École d’Économie de Paris. Auteur de L’économie de la croissance, avec Peter Howitt (MIT Press, 2009), Les leviers de la croissance française, avec Elie Cohen, Gilbert Cette, et Jean Pisani-Ferry (La documentation française, 2007), Handbook of Economic Growth (Elsevier, 2005)…

Yann Algan
Docteur et agrégé en économie, Y. Algan est professeur d’économie à l’Institut d’Etudes Politiques de Paris et chercheur associé au Centre de Recherche en Economie de Sciences-Po. Spécialisé en macroéconomie, Y. Algan travaille notamment sur les problématiques de l’emploi, des inégalités sociales et de la confiance comme condition de réalisation de réformes justes et efficaces. Il a reçu le Prix du jeune économiste 2009.

Jacques Attali
Ancien conseiller spécial du président de la République, François Mitterrand. Président-fondateur de PlaNet Finance, une association à but non lucratif spécialisée sur la microfinance. Auteur de nombreux ouvrages dont La crise, et après ? (Fayard, 2008), L’avenir du travail (Fayard, 2007), Une brève histoire de l’avenir (Fayard, 2006)…

Jean-Paul Fitoussi
Professeur des Universités à l’Institut d’études politiques de Paris, il est président de l’Observatoire français des conjonctures économiques (OFCE) depuis 1989, et Président du Conseil Scientifique de l’Institut d’Etudes Politiques de Paris. Il est membre du Conseil d’analyse économique. Ses principales contributions ont porté sur les théories de l’inflation, du chômage, des économies ouvertes, et sur le rôle des politiques macroéconomiques. Il est coordonnateur de la Commission sur la Mesure de la Performance Économique et du Progrès Social créée en 2008 et présidée par l’économiste et prix nobel américain Joseph Stiglitz.

Edouard Martin
Délégué CFDT au comité européen du groupe ArcelorMittal, il a défendu dans le cadre des négociations avec le patronat du groupe MITTAL les intérêts des salariés de l’usine de Gandrange.

Lundi 15 juin 2009 de 18h30 à 21h30 à la Mairie du 4è arrondissement de Paris 2 place Baudoyer – M° Saint-Paul ou Hôtel de Ville

juin 8, 2009

Pe rmanent Mission of the Arab League – Report Conclusions of the Independent Fact Finding Committee on Gaza,

Presented by :

Professor John DUGARD, Chairman of the Committee,
The UNWHF Human Rights Commission, meeting in Geneva, has been told that the situation is now so serious that only an international force in the region can bring an end to the violence.
La Commission des Nations Unies UNWHF, en reunion a Geneve et a Bruxelles le 9 Juin 2009 a RESIDENCE PALACE – Rue de la Loi 155 – BE-1040 Brussels
Phone : 0032474276857

Hanan Ashrawi addresses the commission
The Palestinian representative called on the EU to become more involved
John Dugard, the commission’s special investigator to the Palestinian territories, presented a report detailing a string of human rights violations.
Professeur John DUGARD, President de la Commission Special d’Investigation pour les Territoires Palestiniens, mandate par l’ONU, a presente un rapport detaille des violations des Droits Humains par Israel en Territoire Palestiniens

They included the indiscriminate killing of civilians by both sides; the destruction of Palestinian homes by the Israeli military; the detention of children and the continuing settlement of Israeli communities on Palestinian land.
Incluant les preuves des meurtres perpetres par l’Armee Israelienne sur les populations civiles, y compris des Juifs vivant a Ghaza ; la detention d’enfants, la destruction des habitations et des structures necessaires a la vie quotidienne des populations.

His report concludes that the two parties are unable to bring the violence to an end by themselves and that an international peace-keeping force is now imperative.
Ce rapport conclu que les deux parties en presence sont incapables de regler durablement leurs problemes et que la mise en place du programme UNWHF est la solution aux problemes socio-economiques des deux pays, pour l’installation d’une paix durable

But the Israeli Government refused to co-operate with Mr Dugard during his visits to the region, claiming he had no authority.
Le Gouvernement Israelien a refuse de co-operer avec le Professeur John Dugard durant la visite de la Commission dans la region, clamant qu’il n’avait aucune autorite.

Mr Gonzalo BOYE, member of the Commission for application of Human Rights, confirm that the European Parliament Commission composed by Ms Marina LE PEN, Ms for the Isreal’s relations are not presents and no participations -

Who is Mr Gonzalo BOYE : GONZALO BOYE, QUE CUMPLIÓ CONDENA POR COLABORAR CON ETA
El abogado de una víctima del 11-M ejerce la defensa de una etarra del grupo Donosti
El letrado Gonzalo Boye, que representa a una víctima en el juicio del 11-M, ejerce además la defensa de la presunta etarra Lorea Irigoyen Arbizu, arrestada en marzo en la operación de la Guardia Civil contra el grupo Donosti. Así figura en el recurso interpuesto contra el procesamiento de Irigoyen al que ha tenido acceso Libertad Digital, en el que el abogado alega que el único vínculo de Irigoyen con ETA es su relación de pareja con otro imputado. Boye, que fue condenado a diez años de cárcel por colaborar con ETA en el secuestro de Emiliano Revilla, recusó a uno de los peritos autores del informe de los explosivos por ser miembro de la AVT. VEA DENTRO EL RECURSO QUE FIRMA BOYE.



returns, sebelius, tax | No Comments »
Geneva Convention Did Not Apply To Terrorists
on March 30, 2009 lawcom-lawyer-ex-us-officials-must-face-torture-charges -
Six former Bush administration officials accused in a Spanish complaint of sanctioning the torture of terror suspects should come to Spain to face justice, a human rights lawyer urged Monday. If they are innocent they shouldn’t be afraid, lawyer Gonzalo Boye, one of the rights lawyers behind the complaint, told The Associated Press in an interview. The case against the American officials — including former Attorney General Alberto Gonzales and former Undersecretary of Defense Douglas Feith — was brought by human rights lawyers before Spain’s investigative judge Baltasar Garzon, who has sent it on to prosecutors to see if the charges merit a full investigation.It alleges the men gave legal cover to the torture of terrorism suspects at Guantanamo Bay, Cuba, by claiming that the U.S. president could ignore the Geneva Conventions and by adopting an overly narrow legal definition of torture.In addition to Gonzales and Feith, the complaint names former Vice President Dick Cheney’s chief of staff David Addington; Justice Department officials John Yoo and Jay S. Bybee; and Pentagon lawyer William Haynes.Spanish law gives its courts jurisdiction beyond national borders in cases of torture or war crimes, based on a doctrine known as universal justice, though the government has recently said it hopes to limit the scope of the legal process.

On the 9 june 2009,in Residence Palace, the European Union is represented by Her Royal Highness, princess EDWIGE Vincent Caudie de Bourbon, she confirm the importance to put in place the World Human Facility program of United Nations, and the Private Budget WHF for all, to avoid conflicts, forced immigrations – As you know, Palestinians are obliged working in Israel to obtain their ressources, or in fact they are very rich, because Palestinian on Gaza has the most important ressources in GAZ
L’Union Europeenne etait representee par S.A.R. Princesse Edwige Vincent Caudie de Bourbon, elle confirme l’importance de la mise en place immediate du programme World Humann Facility WHF, pour que tous les conflits cessent immediatement, ainsi que les immigrations forcees – Comme vous le savez, les Palestiniens sont obliges de travailler en Israel pour assurer leur vie quotidienne, alors que la Palestine Bande de Ghaza est une des regions les plus riches en GAS.

In another rebuff, Israel’s representative to the commission dismissed the report’s findings, saying Israel would continue to defend itself against terrorist attacks.
‘Nation in captivity’

Hanan Ashrawi, representing the Palestinian Authority, received applause from commission delegates following a speech in which she talked of the pain of a nation in captivity.
Hanan Ashrawi, representante des Autorites Palestinienne, a ete tres applaudi par les delegues de la Commission des Droits Humains pour son discours du Malheur d’une Nation en Captivite
Mrs Ashrawi called on the European Union to become more involved in the peace process, claiming this would provide a balance to what she described as the favouritism of the United States towards Israel.
Mrs Ashrawi a demande a l’Union Europeenne d’intervenir afin de solutionner le processus de Paix, mentionnant que les Etats Unis ne devait plus faire de favoritisme vis a vis d’Israel.

Professor Paul DE WAART , member of the Commission of Gaza, is a Flamish personnality :
Professeur Paul DE WAART, membre de la Commission de Ghaza, est une personnalite Belge Flamande aul de Waart,
Professor of International Law, University of Amsterdam – The Netherlands
Paul de Waart has been a journalist from 1952 to 1962. In 1962 he entered the Development cooperation department of the Netherlands Ministry of Foreign Affairs in The Hague until 1978. In 1974 was appointed extraordinary professor of international law at the Faculty of Law VU University Amsterdam. In 1978 full professor of international law. Emeritus professor of international law since 1997. He has been member of the ad Hoc United Nations Group of Experts on the Right to Development (1981-1987) and Chair joint Academic Project “Dynamics of Self-Determination” of Israeli, Palestinian and Western researchers from 1988 to 1993. Member of the former committees of the International Law Association on Legal Aspects of a New International Economic Order (1980-1992) and Legal Aspects of Sustainable Development (1992 ‚Äì 2002), since 2002 he is also member of the current Committee on the International Law of Sustainable Development. His publications include books and articles on human rights, development issues and international settlement of disputes.
* Nico Schrijver, Willem van Genugten, Kees Homan, Paul de Waart, The United Nations of the Future. Globalisation with a Human Face, Amsterdam: KIT Publishers, 2006, 304 p. ‘The Future of the Charter of the United Nations’, in: Max Planck Yearbook of United Nations Law (2006), “Les valeurs fondamentales et le droit des Nations Unies”, Colloque sur la Chartre des Nations Unies, Paris, 2006.
Avec Nicki Boldt, Björn Elberling, Nicholas Li, Richard Norman, Otto Spijkers, Tobias Thienel,

The Invisible College UNIVERSITY OF LEIDEN
Ils sont membres comme Jacques Attali, Mi

ALL OF THEM KNEW THOSE FACTS, THEY NEVER IN FACT APPLY THE HUMAN RIGHTS, LES PERSONNES CI-DESSOUS CONNAISSENT PARFAITEMENT TOUS CES CRIMES DEPUIS DES ANNEES ILS N’ONT EN FAIT JAMAIS APPLIQUE LES DROITS HUMAINS CONVENTION DE GENEVE, COMPLICES DE CRIMES CONTRE L’HUMANITE :
Presidency CRAL Foundation, Gianfranco Pittator
Presidency CRT Foundation, Andrea COMBA
<img src=”http://esperanceesperanza.wordpress.com/files/2009/06/paolo-filippi-cio-of-alessandria.jpg” alt=”Paolo Filippi – CIO of Alessandria” title=”Paolo Filippi – CIO of Alessandria” width=”100″ height=”123″ class=”alignnone size-full wp-image-144″ />Presidency Province of Alessandria, Paolo Filippi
Presidency Province of Turin
Presidency Region of Piedmont, Mercedes BRESSO
Giulio Andreotti, Secretaire du Pape, Premier Ministre Italy, Secretary of the Pope, Prime Minister of Italy
Oscar Arias Sanchez, President du Costa Rica
Jacques Attali, President de la Banque Europeenne de Developpement, President of The European Bank of Development
Alexandr Bessmertnykh, Foreign Office of Russia, Ministre des Affaires Etrangeres de Russie
Former Prime Minister of Pakistan, Premier Ministre du Pakistan, Benazir Bhutto – assassinee -
Paul Bono, Singer Human Rights Activistics IRELANDE, Chanteur activist aupres de l’UN
Aldo Bonomi, Founder of AASTER – Italy – Foundateur de AASTER
Boutros Boutros-Ghali, Secretaire General des Nations Unies, ONU, General Secretary of United Nations NU
Algirdas Brazauskas, Prime Minister of LITHUANIA, Premier Ministre de LITHUANIE
Michel Camdessus, President du Fond Monetaire International, President of the International Monetary Fund, FMI
Fernando H. Cardoso, President of Brazil, President du Bresil, famille CARDOSO-BARROSO-SUAREZ,
Luigi Guidobono Cavalchini, President de UniCredit Banque Italie, CIO of the UniCredit Private Banking ITALY
H.E. Mons. Fernando Charrier, Monseigneur Charrier et Eveque d’Alessandria, Mons. Charrier is Bishop of Alessandria
Sergio Chiamparino, Maire de Turin Italie, Burgmeister of Turini, Mayor of Turin
Giulietto Chiesa, Journalist of the European Parliament for ITALY, Journaliste au Parlement Europeen pour ITALIE
Emilio Colombo, Senator, Senateur, Prime Minister of Italy, Premier Ministre Italie
Francesco Cossiga, Senator, Senateur, President de l’Italie, President of the Italia Republic
Enrique Baron Crespo, Membre du Parlement Europeen, European Parliament Member
Ralf Dahrendorf, member of the EUROPEAN COMMISSION, membre de la Commission Europeenne
Gianni De Michelis, member of the European Parliament, membre du Parlement Europeen
Jacques Delors, Chairman of the European Commission, President de la Commission Europeenne, President of the European Socialist Party, President du Parti Socialist Europeen,- Actuellement Actually : Jose Manuel Barroso
Carlo Mario Demicheli, Maire de Bosco Marengo, Burgmeister von Bosco Marengo, Maoyor of Bosco Marengo – Italy
Gernot Erler, President of the SPD Baden Wurttemberg – Allemagne – Germany
Hans Dietrich Genscher, Ministre des Affaires Etrangeres de l’Allemagne, Minister Foreign Office of Germany
Enzo Ghigo, member of the Regional Council of Piedmont, Membre du Conseil de Region du Piedmont, Italie
Marshall Goldman, Professeur Emeritus of Russian, Kathryn Wasserman Davis Institute – Harvard USA
Morimasa Goya
Andrei Grachev, Membre du Conseil de l’UNESCO – Japan, Japon
Inder Kumar Gujral, Premier Ministre de l’Inde, Prime Minister of India
Gyula Horn, Premier Ministre de Hongrie, Prime Minister of Hungary
Wojciech Jaruzelski, President de Pologne, President of Poland
Pierre Joxe, Ministry of Interior, Ministre de l’Interieur, Membre du Conseil Constitutionnel, Member of the Constitutional Council with President Jacques Chirac and Presidetn Valery Giscard d’Estaing- France
Toshiki Kaifu, Prime Minister of Japan, Premier Ministre du Japon
Helmut Kohl, President of CDU, President of Chretiens Democrates, Chancellier Federal d’Allemagne, Federal Chancellor of Germany – Actually, actuellement : Angela Merkel
Vincenzo Maddaloni, Journalist Italy, Medias
Jack Matlock, Ambassadeur des Etats Unis aupres de la Russie, Embassador of the USA for Russia
Federico Mayor Zaragoza, Mayor of Zaragoza, President de l’UNESCO pour ESPAGNE – President of UNESCO for Spain,
Tadeus Mazowiecki, Premier Ministre de Pologne, Prime Minister of Poland
Keba Mbaye, Vice President of the International Court of Justice, Vice President de la Cour International de Justice, TPI, Tribunal Penal International de LA HAYE
Jiang Ming Jung, President des Nations Unies de l’Academie Internationale d’Ecologie, President of the International Academy of Ecology – The Green, les Verts, ALDE – China, Chine
Mons. Andrea di Montezemolo, Nonce Apostolique aupres de Sa Saintete le Pape Benoit XVI, Apostolic Nuncio for Holly See The Pope Benedict XVI
Klaus Naumann, President du Comite de l’Organisation Traite Atlantique Nord OTAN , President of the Committee of the Organization of the North Atlantic Treaty NATO – Germany
Nursultan Nazarbayev, President de la Republique du Kazakhstan,
Fabrizio Palenzona, Vice President of Credit Unit Group – Italy
Georgi Parvanov, President de la BULGARIE, President of Bulgaria
Li Peng, President du Comite National de la Republique Populaire de Chine, Chairman Standing Committee National People’s of China
Shimon Peres, President of Israel, Nobel Price
Yevgeni Primakov, Premier Ministre de Russie, Prime Minister of Russia – Actually, actuellement : Vladimir PUTIN
Alessandro Profumo, Directeur de UniCredit Group, Director of UniCredit Group – ITALY
Jordi Pujol, President de Region Catalogne, President of Region of Catalonia
Michel Rocard, Membre du Parlement Europeen, Member of the European Parliament, Prime Minister of France, Premier Ministre de la France – Actuellement Actually : Francois FILLON
Deng Rong, Embassador Diplomatic Representation of China for USA, Ambassadeur de la Chine aupres des Etats Unis d’Amerique
Mara Scagni, Mayor of Alessandria
Oscar Luigi Scalfaro, Senator, President de l’Italie
Rudolf Schuster< president de la Slovaquie, President of Slovac Republic
Tadahiro Sekimoto, President of Institute International Socio-Economics Studies in Japan
Achille Silvestrini, great Chancellor of the Oriental Pontifical Institute – Roma Italy – Holly See -
Lord Robert Skidelsky, Chairman Central Global Studies CGS
Mario Soares, President of Portugal, Member of the European Parliament, membre du Parlement Europeen,
Archbishop Desmond Tutu, Archeveque Desmond TUTU, Secretaire General du Conseil d’Afrique du Sud, General Secretary of South Africa
Hubert Vedrine, Minister of Foreign Office for France, Ministre des Affaires Etrangeres de la France – Actuellement Actually = Dr Bernard KOUCHNER
Ilario Viano, Prof et Dr Chemoterapy, President de l’Ordre des Medecins de l’Italy - Actuellement Actually : President de l’Ordre des Medecins D’Europe Dr Fruhling, Academy Royale de Medecine de Bruxelles
Antje Vollmer, Vice President of the Bundestag – Allemagne
Milos Zeman, Premier Ministre de la Republique Tcheque, Prime Minister of the Czech Republic

ll suo ultimo libro, La crisi, e poi? è appena uscito per Fazi. Foto: Derek Bacon

ll francese Jacques Attali è economista, scrittore, banchiere e grande appassionato di musica classica. In una parola è un pensatore, uno dei più lucidi dei nostri tempi. Ha scritto di ciò che avverrà (Breve storia del futuro) e ci ha aiutato a capire ciò che è già avvenuto (Karl Marx, ovvero lo spirito del mondo). ll suo ultimo libro, La crisi, e poi? è appena uscito per Fazi. Per Wired ha stilato i suoi dieci comandamenti per un nuovo diritto d’autore.

Una premessa importante, da tenere ben presente: nello scrivere il mio decalogo desidero aiutare gli artisti di ogni disciplina, e i produttori che li supportano, a sfruttare a pieno i mezzi messi a disposizione dalle nuove tecnologie, per riuscire a creare meglio e garantire una rendita dall’arte.

La tecnologia non è nemica degli artisti: ha permesso in passato di inventare nuovi modi di creare (il pianoforte, il violino, la fotografia, il cinema) e di far conoscere le proprie opere (la stampa, il grammofono e poi la radio, la televisione, i cd e i dvd).

Ogni volta qualcuno ha detto che l’innovazione sarebbe stata un disastro per gli artisti. E ogni volta gli artisti hanno saputo sfruttare al meglio le opportunità offerte dalle innovazioni, per creare in modi nuovi e diversi e per farsi conoscere di più. Anche recentemente si sono sentite molte falsità sull’argomento. Quindi, ecco il mio suggerimento: discutere separatamente dieci proposte, ognuna delle quali merita un esame sereno e approfondito.

1. La gratuità per i consumatori non porta necessariamente a un mancato guadagno per i produttori. Un servizio gratuito per i consumatori è espressione di socializzazione, non di sfruttamento dei produttori. I contribuenti pagano lo stipendio a insegnanti e agenti di polizia. La pubblicità invece paga gli addetti di radio o televisione. E, in particolare, i musicisti o i cineasti sono già pagati da altre entità, non dagli ascoltatori, per esempio alla radio o in televisione. Gli artisti non devono infastidirsi se non vengono pagati direttamente dal loro pubblico.

2. Il download gratuito non è sinonimo di pirateria. Perché la musica o il cinema non sono oggetti materiali: se si ruba del cibo, la persona derubata non ne è più in possesso. Se si scarica della musica o dei film non si toglie niente a nessuno. L’arte segue delle leggi economiche diverse, da sempre. È oggetto dei diritti d’autore.

3. Il download gratuito è, in sé, un fattore di sviluppo dell’economia della musica e del cinema. Gli utenti che scaricano sono poi le stesse persone che acquistano i biglietti e vanno ai concerti. Come avviene già da un secolo con la radio. E recenti studi hanno mostrato che i soggetti che scaricano o ascoltano musica in streaming sono poi quelli che acquistano più cd o dvd.

4. I sistemi di sorveglianza e sanzione previsti da certe proposte legislative non funzioneranno, soprattutto per il caso dello streaming, che non è coperto dalla legge.

5. Per gli artisti non è importante sapere CHI scarica le loro opere, ma IN QUANTI lo fanno. Sarebbe necessario invertire la mappatura dei dati e ottenere dai provider informazioni sul numero di utenti che scaricano un artista, e non sul numero di artisti scaricati dallo stesso utente. Si eviterebbe così di far diventare gli artisti dei collaboratori della polizia, mettendoli in una posizione insostenibile di fronte alla legislazione europea.

6. Il provider è l’equivalente di una radio o di una televisione. È lui che beneficia di più dei download. Sarebbe logico e normale applicare loro una tassazione, tutta a vantaggio degli artisti.

7. Le major stanno già lavorando a una licenza globale, a loro esclusivo beneficio, offrendo su internet degli abbonamenti specifici che permettono l’accesso a tutte le opere nei loro cataloghi, a un prezzo forfettario, senza far pagare per il singolo film o la singola canzone scaricata. Gli artisti non presenti nei cataloghi saranno così penalizzati. E, anche se fossero presenti, otterrebbero solo le briciole.

8. Gli artisti (musicisti e cineasti) devono impossessarsi della licenza globale per riuscire a ottenere il meglio e non, invece, solo ciò che gli sarà lasciato una volta sottoscritto l’accordo tra major e provider.

9. I musicisti non hanno nulla da perdere se i fan li registrano durante i concerti. Hanno pagato il loro posto e hanno il diritto di conservare un ricordo, così come di fare foto. Il diritto a registrare fa parte del prezzo pagato per assistere al concerto. In futuro, tutti gli artisti distribuiranno all’uscita il cd o il dvd del concerto appena andato in scena. Ed ecco che si vedrà il calibro dell’artista che deve prendersi il rischio che si mantenga la traccia della sua performance, anche se non è perfetta come potrebbe essere una registrazione in studio.

10. Le nuove tecnologie contribuiranno a far nascere nuove idee creative, remunerative per gli artisti. In particolare nel campo della musica, stanno nascendo dei nuovi modi di creare e valorizzare i concerti. Al cinema il 3D riempirà di nuovo le sale. Inoltre, l’arrivo dell’iPhone e di altre tecnologie sta portando a nuovi modi di organizzare dei micropagamenti, i cui beneficiari potranno essere gli artisti stessi, ma solo se saranno in grado di organizzarsi. Mi auguro che una tavola rotonda europea discuta con la massima serenità ciascuno dei precedenti dieci punti, riunendo tutti i protagonisti del settore: non solo le major, quindi, ma anche i consumatori, i provider, le associazioni di autori e gli artisti che fanno i tour. Si potrebbe assistere alla nascita di qualcosa di veramente nuovo.

Jacques Attali è stato così entusiasta del testo che lo abbiamo invitato a realizzare che lo ha subito pubblicato nel suo blog e su slate.fr, ricevendo molti commenti. Ci auguriamo che riscuota altrettanto successo sulle nostre pagine.

Fonte: www.wired.it