JHWH - imię należące do Boga, które w formie prostej występuję w Biblii 5790 razy. Odnosi się wyłącznie do Ojca. W języku polskim odczytywane jest jako Jahwe lub Jehowa.

Nauka o Trójcy jest ogłaszana przez chrześcijan na całym świecie. Pismo Święte mówi jednak, że jest tylko jeden Bóg [z którego wszystko]. Jezus nazywał Boga swoim Ojcem, a o sobie mówił, że jest Synem Bożym. Ojciec znaczy życiodawca. Syn jest potomkiem, czyli tym, który otrzymał życie od Ojca. Nasz Mistrz mówi o sobie słowami: “Jam od Boga wyszedł i przyszedłem” (Ewangelia wg Jana 8:42)

Jezus w przedludzkim stanie był Logosem, to jest Słowem, czyli wykonawcą słowa u Ojca; i jako taki On był nazwany Bogiem, ale nie Bogiem Ojcem. W kwestii tak ważnej jak równość Ojca i Syna, nie powinniśmy polegać na innych ludziach i ich naukach, lecz tylko na natchnionych pisarzach Pisma Świętego. Nie powinniśmy przyjmować żadnego dogmatu nie mającego poparcia Słowa Bożego. Zapytajmy Jezusa. Jego odpowiedzią jest: “Ojciec mój większy jest niż Ja“; “Nie mogęć Ja Sam od Siebie nic czynić; jako słyszę tak sądzę“; “Ojciec Mój, który Mi je dał, większy jest nad wszystkie“; “Wstępuję do Ojca Mego i Ojca waszego, do Boga Mego i Boga waszego“; “Toć jest żywot wieczny, aby Cię poznali Samego prawdziwego Boga i któregoś posłał Jezusa Chrystusa” - Ewangelia Jana 14:28; 5:30; 10:29; 17:3; 20:17.

Jezus był pierwszym stworzeniem Bożym; jedyną istotą stworzoną wprost przez Boga JHWH i wszystko inne Bóg stwarzał przez Syna. Czytamy, że Jezus był “początkiem stworzenia Bożego“; “pierworodnym wszystkich rzeczy stworzonych“; “Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni“; czyli jedyny bezpośrednio przez Ojca stworzony (Objawienie 3:14; 22:13; Kol.1:15). Apostoł Jan mówi (Ew. Jana 1:1-3) “Na początku [nie Boga, bo Bóg nie miał początku, ale na początku dzieła stwarzania] było Słowo [gr. Logos], a ono Słowo było u Boga, a Bogiem było ono Słowo. Wszystkie rzeczy przez nie się stały, a bez Niego nic się nie stało, co się stało“. Czy przedmiot ten można określić wyraźniej? Po cóż czynić niepotrzebne zamieszanie? Po co zwalczać tak wyraźne świadectwa Słowa Bożego, a podtrzymywać teorię uformowaną w wiekach ciemnoty, której brak biblijnego poparcia?

Pismo Święte uczy, że Pan Jezus zstąpił z nieba na ziemię; że narodził się z panny; że “Ono Słowo [Logos] stało się ciałem i mieszkało między nami” i że uczniowie Jego widzieli “chwałę Jego, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca pełnego łaski i prawdy” (Ew. Jana 1:14). Jezus nie miał dwóch natur, lecz jedną, ponieważ wyższą, duchową naturę zamienił na ludzką. Pismo Święte mówi wyraźnie, że będąc bogatym stał się ubogim, abyśmy ubóstwem Jego ubogaceni byli (2Kor.8:9). Mówi także, iż gdy Jezus wzrastał do męskiej dojrzałości, pomnażał się w łasce u Boga i u ludzi; że był doskonały – “święty, niewinny, niepokalany, odłączony od grzeszników” – Łuk. 5:52; Żyd.7:26.

Jezus stał się Nowym Stworzeniem

W trzydziestym roku życia, ten doskonały Jezus, doszedłszy do męskiej dojrzałości według Zakonu, poświęcił Swoje życie Bogu, jako wielka ofiara za grzech ludzkości, wypełniając Pismo: “Aleś Mi ciało sposobił“, “na ucierpienie śmierci” (List do Żydów 10:5;2:9). Tę dobrowolną ofiarę Człowieka Jezusa Bóg przyjął i to Swoje przyjęcie okazał zaraz przy Jordanie, gdy pomazał Jezusa Duchem Świętym. Od tej chwili Jezus oprócz doskonałości ludzkiej posiadał także z ducha spłodzony umysł. Był Nowym Stworzeniem i jako Nowe Stworzenie miał dokonać ofiary Swego ciała a Jego nowy umysł, Nowe Stworzenie, miało się udoskonalić. Jezus modlił się, aby była przywróconą Mu ta chwała, którą miał u Ojca “pierwej niżeli świat był” (Ew. Jana 17:5). W pokorze Swej Jezus nie prosił o większą chwałę. Gdy dokonał Swej ofiary na Kalwarii, jego nowy umysł, Jego z ducha spłodzona nowa natura, otrzymała przy zmartwychwstaniu nowe ciało, jakie Ojciec obiecał. “Wsiany w niesławie“, został “wzbudzony w chwale“; “wsiany w słabości“, został “wzbudzony w mocy”; było wsiane “ciało cielesne, lecz zostało wzbudzone ciało duchowe” – 1 list do Koryntian 15:43,44

Nasz Pan jako [naj]pierwsze stworzenie, nie był stworzony w taki sam sposób, jak Aniołowie; albowiem był On bezpośrednim stworzeniem Ojca, Aniołowie zaś byli stworzeniami Bożymi pośrednio, czyli stworzeni przez Syna. Św. Paweł oświadcza, iż wszystkie rzeczy są z Ojca i przez Syna  (1Kor.8:6). Ten Syn był wykonawcą całego dzieła stwarzania.

Jezus stał się Chrystusem, czyli Pomazańcem, gdy został pomazany Duchem Świętym przy chrzcie. Udoskonalonym jako Chrystus był przy zmartwychwstaniu. On był bogiem (słowo bóg znaczy możny), zanim przyszedł na świat; był także bogiem od czasu, gdy otrzymał spłodzenie z Ducha Świętego przy Jordanie i jest dotąd bogiem siedzącym po prawicy Ojca. Lecz nie jest Bogiem (w takim znaczeniu jak jest Ojciec), nigdy nim nie był i nigdy nie będzie. Zauważmy ponownie Jego słowa, które po Swoim zmartwychwstaniu wypowiedział do Marii Magdaleny: “Wstępuję do Ojca Mego i Ojca waszego, do Boga Mego i Boga waszego” (Ew. Jana 20:17). Posłuchajmy, co mówi Apostoł Paweł: “My mamy jednego Boga Ojca, z którego wszystko (…) i jednego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego wszystko” (1Kor.8:6). Na innym miejscu ten Apostoł, mówiąc o Bogu JHWH:  “Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa” i znowu: “Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa” – 2 list do Kor. 1:3; List do Efezów 1:3,17

Ogólnie uznawane, lecz niebiblijne pojęcie

Pan Jezus nie jest drugą osobą w Trójcy. Słowo “Trójca” jest niebiblijne i niebiblijnym jest również znaczenie tego słowa. Św. Paweł określa tę sprawę wyraźnie w słowach powyżej zacytowanych. Mówi także, iż Jezus nie pożądał przez “drapiestwo równym być Bogn, ale wyniszczył Samego siebie” (List do Filipian 2:6,7). Powyższy tekst, gdy właściwie jest tłumaczony, nie nasuwa myśli, iż Jezus uważał się równym Bogu Ojcu, ale raczej myśl przeciwną temu. W zwykłym tłumaczeniu myśl tego tekstu została oddana mylnie. Lecz gdy się zauważy cały ten argument Apostoła, można łatwo zauważyć, że Apostoł wykazuje tu uniżenie się Chrystusa, a nie że On rościł sobie pretensję równym być Bogu.

Słowa “Trójca” niema w całej Biblii. Jedyny tekst, który jakoby podtrzymywał myśl o Trójcy, uważany jest nawet przez samych trynitarzy za fałszerstwo, dodane do tekstu, gdzieś około piątego wieku. Ten dodatek stanowi część pierwszego listu Jana 5:7,8. Cytujemy cały ten ustęp, stawiając fałszywy dodatek w nawiasach: “Albowiem trzej są, którzy świadczą (na niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej jedno są. A trzej są, którzy świadczą na ziemi) Duch i woda i krew, a ci trzej ku jednemu są“. Słowa, które powyżej umieściliśmy w nawiasach, są uznawane za fałszywy dodatek. W taki sposób uznawali je m.in. Izaak Newton, Richard Benson, Adam Clarke, Johann Griesbach, Konstanty Tischendorf i Henry Alford.

Był czas, gdy Bóg JHWH był tylko Sam, gdy nie było nikogo więcej, nawet Jezusa. Jakże inaczej mogłoby Pismo Święte mówić, że Jezus był “początkiem stworzenia Bożego“? (Objawienie 3:14). Co za wartość miałby język, gdybyśmy słowom nie nadawali ich rzeczywistego znaczenia? Nie ulega wątpliwości, że Jezus miał początek. Ten początek był wiele wieków przedtem, zanim On przyszedł na ziemię jako człowiek, aby umrzeć za Adama i za cały jego rodzaj.

Logos przemieniony na istotę ziemską

Jezus zanim przyszedł na świat posiadał naturę niebieską. On naturę tę zamienił na ziemską, aby Swoje ciało, Swoje człowieczeństwo mógł złożyć na okup za grzechy całego świata. Dokonawszy tego wielkiego dzieła, Jezus został przez Ojca wyniesiony do stanowiska i natury wyższej aniżeli miał poprzednio; pomimo, że Jego poprzednie stanowisko było zaraz następne po Ojcu. Św. Paweł opisuje stanowisko, które Jezus otrzymał po zmartwychwstaniu, w następujący sposób: “Dlatego też Bóg nader Go wywyższył i darował Mu imię, które jest nad wszelkie imię; aby w imieniu Jezusowem wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech i tych, którzy są na ziemi i tych, którzy są pod ziemią [tych, co są w grobach, lecz mają powstać aby poznać prawdę, która jest w Jezusie] a wszelki język, aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca” – List do Filipian 2:9-11.

Jezus, gdy był na ziemi, nie był człowiekiem grzesznym, w żadnym znaczeniu tego słowa. Jego narodzenie z Panny Marii było cudownym. Jego święte życie zostało przeniesione do stanu ziemskiego. On stał się człowiekiem – “Świętym, niewinnym, niepokalanym, odłączonym od grzeszników“, a przeto odpowiednim, aby być wielką ofiarą za grzech, tak za Adama jak i za całe jego potomstwo. Do czasu Swego chrztu w Jordanie, był tylko człowiekiem Jezusem, lecz pomazanie, jakie tam otrzymał uczyniło Go Pomazańcem Bożym, Chrystusem, Mesjaszem.

Stał się uczestnikiem Boskiej natury

Jezus był bogiem, czyli istotą potężną, Władcą wyższym od Aniołów, zanim stał się człowiekiem. Gdy się narodził jako dziecię, nie był bogiem, lecz istotą ludzką; także jako doskonały człowiek, w trzydziestym roku życia, nie był bogiem. Lecz gdy został pomazany Duchem Świętym, czyli mocą Bożą, Jezus stał się znowu Możnym, mocą tego spłodzenia z Ducha Świętego. Od czasu Swego zmartwychwstania On jest bogiem większym aniżeli kiedykolwiek przedtem, “uczestnikiem Boskiej natury“; a Jego Kościół jest powołany do tej samej chwały, aby był wraz z Nim, podobny Jemu, jako Jego Oblubienica, członkowie Jego chwalebnego ciała – 2 list do Tesaloniczan 2:14; 1 list Jana 3:2; Objawienie 21: 2,9; 22:17; 1 list do Koryntian 10:16,17; 12:12,13,27; 2 list Piotra 1:4.

Nasz Pan jest Głową Swego Kościoła, a Głowa i ciało muszą być uczestnikami tej samej natury w chwale. Jezus wydał Swoją naturę ludzką na śmierć, aby odkupić rodzaj ludzki. Przez części trzech dni On był umarły w grobie – nie będąc żywym w jakimkolwiek znaczeniu; ponieważ śmierć jest zupełnym pozbawieniem życia. Jezus złożył Swe życie ludzkie, aby go nigdy więcej z powrotem nie otrzymać. Ono było okupem za świat. Jezus wzbudzonym został do Boskiej natury, co było wywyższeniem, jakiego żadne stworzenie Boże przedtem nie dostąpiło. Oblubienica Jego powołana jest do tej samej chwalebnej natury, co Chrystus, w którego dziedzictwie ma uczestniczyć. Jezus był wzbudzony od umarłych mocą Bożą – List do Rzymian 6:4; 8:11; Dzieje Apostolskie 2:22,24,32,33

Mylny pogląd Trynitarzy

Zauważmy na chwilę od jak wielkiego zamieszania jesteśmy zachowani przez przyjęcie biblijnego świadectwa odnośnie Pana Jezusa i przez odrzucenie niedorzecznych nauk średniowiecznych. Jesteśmy uwolnieni od myślenia, że nasz Bóg jest trzema osobami w jednym ciele, albo jedną osobą w trzech ciałach. Trynitarze nie wiedzą, które z tych określeń byłoby właściwsze – niektórzy używają jedno, a inni drugie. Lecz oba są w zupełności błędne; ponieważ trzy nie mogą być jednym, a jeden nie może być trzema. Jedność pomiędzy Ojcem i Synem była wytłumaczona przez Samego Pana. On modlił się, aby Jego uczniowie stali się jednym w takim samym znaczeniu jak On i Ojciec byli jednym – rozumie się więc samo przez się, że Jezus nie prosił, aby Jego uczniowie stali się jedną osobą, ale aby byli jednym w duchu, w umyśle i celu, tak jak był Jezus z Ojcem (Ew. Jana 17:20-23). Naśladowcy Jezusa stają się jednym w umyśle i celu wtedy, gdy wyrzekają się swej woli, aby czynić wolę Bożą. A Jezus i Ojciec są jednym, ponieważ Jezus poddał Swoją wolę pod wolę Ojca, mówiąc: “Nie Moja wola ale Twoja niech się stanie“. “Przyszedłem nie, abym czynił wolę Swoją, ale wolę Onego, który Mnie posłał“. “Oto idę, abym czynił, o Boże, wolę Twoją“. To są słowa Jezusowe wypowiedziane do Ojca.

Opisując powstanie poglądu Trynitarzy, religijna encyklopedia Abbotta i Conanta, na str. 944, podaje: “Pojęcie Trynitarzy zaczęło się uwydatniać i formować w doktrynę dopiero na początku czwartego stulecia. Około tego czasu podjęto starania, aby naukę tę pogodzić z wierzeniem kościoła w jednego Boga. Z tych zabiegów rozwiązania tego problematu, wypłynęła doktryna o Trójcy. Trójca jest znamienną charakterystyką Hinduizmu, a spotyka się ją także w mitologiach Perskiej, Egipskiej, Rzymskiej, Japońskiej i najstarszej Greckiej“.

Protestanci, pomiędzy wielu innymi naukami zapożyczonymi od papiestwa, przyjęli także naukę o Trójcy, pomimo, że jej najuczeńsi zwolennicy wiedzą dobrze o tym, że niema ona poparcia ani jednego tekstu Pisma Świętego. Ktokolwiek by nie wyznał tej niebiblijnej nauki i nie wierzyłby w nią, tego artykuły Związku Ewangelickiego uznają za nieprawowiernego – za heretyka. List do Żyd.1:8 używany jest przez Trynitarzy za dowód, że Jezus jest Jehową. Twierdzenie swoje opierają na tym, że słowo Bóg w tym tekście przetłumaczone jest z greckiego “theos“, tak samo jak w wierszu 9, gdzie podobne słowo zastosowane jest do Ojca. Nie chcą widać zauważyć, że słowo bóg, w 2Kor.4:4, które stosuje się do szatana, przetłumaczone jest również z greckiego theos. Theos jest zastosowane do każdego mającego pewną władzę, tak samo jak elohim używane jest w języku hebrajskim.

Filip.2:8 i 9 wskazuje, że obecna chwała naszego Pana jest większa aniżeli ta, którą miał zanim stał się człowiekiem. Gdyby tak nie było, to nie można by tego nazywać wywyższeniem. Jezus, będąc teraz w naturze Boskiej, nieśmiertelnej, nie może więcej umrzeć. “Chrystus więcej nie umiera“. Jak prostym, zrozumiałym i logicznym jest świadectwo Pisma Świętego, w porównaniu do ludzkich tradycji! W jaki odmęt sprzeczności i zamieszania wchodzą ci, co głoszą, że Jezus i Ojciec są jednym Bogiem! Takie pojęcie obejmowałoby w sobie mniemanie, że nasz Pan odgrywał obłudną rolę, gdy był na ziemi; że tylko udawał, iż modlił się do Boga, jeżeli On Sam był tymże Bogiem. Obejmowałoby także myśl, iż ponieważ jest napisane, że Bóg nie może być kuszony, przeto kuszenie Jezusa przez szatana byłoby tylko obłudną komedią. Inna jeszcze rzecz; Bóg Ojciec był zawsze nieśmiertelny, z tego wynika, że nie mógłby umrzeć. Jakżeż tedy mógłby Jezus umrzeć, jeżeli był takim samym Bogiem? Wszyscy Apostołowie byliby fałszywymi świadkami w ich głoszeniu, że Jezus umarł i zmartwychwstał, jeżeli On nie umarł. Pismo Święte wszakże mówi wyraźnie, że On umarł – “wylał na śmierć duszę Swoją“, a nie tylko ciało, jak to wielu twierdzi – Iz.53:12.

Przyznając, że Jezus w rzeczywistości umarł, Trynitarze wchodzą znowu w drugi koniec odmętu; ponieważ, jeżeli Bóg składa się z trzech osób, jak oni mówią, to gdy Jezus umarł, wszystkie trzy osoby musiały umrzeć. Jeżeli wszystkie trzy umarły, to kto przyprowadził ich ponownie do życia? Jak niedorzecznym to wszystko się słyszy! Zaiste, jeżeli Jezus i Ojciec są jedną i tą samą istotą, to gdy Jezus umarł, Ojciec także musiałby umrzeć. Czyż mamy w ten sposób zadawać kłam Apostołom, prorokom i samemu Jezusowi i czy mamy ignorować nasz rozum i zdrowy rozsądek, aby tylko podtrzymać błędny dogmat podany nam z ciemnej, zabobonnej przeszłości przez odpadły kościół? Nie! “Do zakonu raczej i do świadectwa (Pisma Świętego); ale jeźli nie chcą, niechże mówią według słowa tego, w którym niemasz żadnej zorzy” – Proroctwo Izajasza 8:20.

Świadectwo Biblii o Duchu Świętym

Teraz dowiedzmy się, co Pismo Święte mówi o Duchu Świętym? Kościoły nominalne jak protestanckie tak i Katolicki, twierdzą, że Duch Święty jest osobą, trzecią osobą w Trójcy. Mówią też, że to wszystko jest “wielką tajemnicą“. Zaiste, jest to tajemnica, której podobnymi odznacza się cała zamieszana i przez ludzi ułożona teologia Babilonu. Lecz dla tych, co udają się do Słowa Bożego o potrzebną informację, wszystko jest jasne i wyraźne. Za właściwe można uznać tylko takie określenie Ducha Świętego, które by odpowiadało i harmonizowało wszystkie Pisma, które o Nim mówią. Jest takie określenie, które można zastosować, by każdy werset Biblii był ze sobą zgodny.

Pismo Święte uczy, że Duch Święty jest to Boska wola, wpływ, moc albo usposobienie, które działają wszędzie, w różnoraki sposób, według Boskiego upodobania. Bóg używa Swego Ducha, czyli Swą energię w różny sposób, posługując się różnymi przewodami i osiągając różne rezultaty. Cokolwiek Bóg czyni przez pewne przewody, jest tak samo Jego dziełem jakby to czynił wprost, ponieważ wszystkie te przewody są Jego tworem – stworzone Jego mocą; podobnie jak o budowniczym wyrażamy się, że zbudował dom, chociaż on sam może przy budowaniu tego domu nie dotknął się żadnego narzędzia. On jednak zbudował dom, przez swój materiał i swoje przewody, którymi są robotnicy, maszyny itp. Podobnie, gdy czytamy, że Bóg stworzył niebo i ziemię, nie powinniśmy przypuszczać, że On osobiście to formował. Należy raczej rozumieć, iż użył do tego pewne przewody. “On rzekł i stało się, rozkazał i stanęło“. Boska święta moc działała przez Jego Jednorodzonego. Duch Boży działał w dawnych czasach także przez proroków. “Od Ducha Świętego (mocą Bożą) pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie“. Zaimek męski jest często zastosowany do Świętego Ducha Bożego, ponieważ słowo Bóg, który jest Duchem, jest rzeczownikiem rodzaju męskiego. Jednakowoż wszędzie, gdzie słowo Duch Święty użyte jest samodzielnie (gdzie nie jest stosowane do duchowych istot) ono nie powinno mieć zaimka rodzaju męskiego, ponieważ nie określa osoby, lecz moc, wpływ, wolę, usposobienie itp.

–

Powyższa notka jest przeredagowaną, polską wersją artykułu “Jehovah Our God Is One”, który Pastor Charles Taze Russell napisał w roku 1915. To jeden z wielu świetnych tekstów tego autora, które przeczytać można w czasopiśmie Straż.

• POLECAM:
  “Pojednanie między Bogiem a człowiekiem“, Charles T. Russell

Brzmi nieprawdopodobnie? A jakże! Nigdy w życiu nie podejrzewałabym tego fanatycznego, (rzekomego) ateisty, o coś takiego. Moim zdaniem jest to sensacja stulecia i bardzo się dziwię, że po tym wyznaniu świat nie zatrząsł się w posadach.

Niektórzy ludzie są ortodoksami w swojej dziedzinie. Nie ważne, czy głoszą religię, ateizm, racjonalizm czy jakąkolwiek inną ideologię – wiara tych ludzi wydaje się niezłomna i niezachwiana, są gotowi zginąć w płomieniach w obronie swoich przekonań. Dlaczego są tak gorliwi? Co się za tym kryje? Czy przypadkiem nie usiłują tym sposobem zagłuszyć wątpliwości lub zatuszować faktu, że już dawno stracili swoją wiarę?

Dla większości ludzi, szczególnie starszych, nie ma większej katastrofy, niż utrata wiary. Człowiekowi, który zwątpił w swoje najświętsze ideały wali się cały świat. Kto ma odwagę na stare lata przyznać, że zwątpił w idee, które przez całe życie krzewił z takim zapałem? Że jako zdolny, idealistyczny i naiwnie wierzący racjonalistycznym autorytetom młodzieniec dał się zwyczajnie nabrać i wrobić w propagowanie wierutnych bzdur? Że na tych kłamstwach dorobił się wielkiej sławy i równie wielkich pieniędzy, a co więcej, sam stał się światowej rangi autorytetem, za którym ślepo podążają całe tłumy bezmyślnych jak owce wyznawców… Odkryć w dojrzałym wieku, że z takimi sukcesami służyło się fałszywemu bogu – to musi być naprawdę straszne! Ale jaką ulgę może przynieść szczere wyznanie prawdy!

Pierwszy raz ujrzałam ludzkie oblicze Richarda Dawkinsa i jego naturalny, wręcz ciepły uśmiech, kiedy łagodnie przyparty do muru przez Bena Steina nagle spuścił parę z ateistyczno-darwinowskiego kotła, przestał żarliwie wygłaszać swoje najświętsze credo i wyznał szczerze, że „życie nie może się zacząć spontanicznie”. Mało tego, nie tylko bez tortur, ale wręcz jakby z ulgą wyznał, że „wchodząc w szczegóły biochemii czy biologii molekularnej możemy odnaleźć ślady ‘inteligentnego projektanta’”. To wprost nie do wiary: okazuje się, że Richard Dawkins, zwany rottweilerem darwinizmu, wcale nie jest przeciwny „inteligentnemu projektowi”, a tylko wybranym „projektantom”, takim jak Bóg! Ale niech was nie zwiodą jego gorące zapewnienia, że nie wierzy w Boga. Niewiara w Jahwe, czyli w osobowego, hebrajskiego starotestamentowego bożka, który jako istota z krwi i kości sam prawdopodobnie został stworzony nie jest równoznaczna z ateizmem. Jest to tylko niewiara w religijne bzdury i Bóg nie ma z tym nic wspólnego.

Nie wierzycie?

Ja też bym nie uwierzyła, gdyby ktoś mi to opowiedział. Ale to nie plotka, to fakt, uwieczniony na taśmie filmowej. I dlatego każdy może sam zweryfikować to, o czym tu piszę.

Z całego serca polecam naprawdę świetny film „Expelled, No Intelligence”. Bardzo proszę obejrzeć ten film w całości i z należytą uwagą, ponieważ porusza on niezwykle ważne, a większości ludzi zupełnie nieznane fakty, takie jak np. kojarzące się ze świętą inkwizycją prześladowania uczonych choćby tylko podejrzewanych o sympatyzowanie z ideą ‘inteligentnego projektu’, czy współodpowiedzialność Darwina za powstanie obłędnej ideologii faszyzmu. Tego typu „rewelacje” poznawaliśmy do tej pory tylko w takich „podziemnych” i chętnie wykpiwanych filmach jak „Zeitgeist”.

Na zakończenie oddajmy głos Richardowi Dawkinsowi, który odpowiada na pytanie, „A gdyby okazało się, że inteligentny proces wiele wyjaśnia w kwestiach ewolucji i genetyki?”:

Cóż, mogłoby tak być, gdyby wcześniej, gdzieś we wszechświecie cywilizacja biorąca początek z darwinowskiej ewolucji nauczyła się skomplikowanej technologii i stworzyła formy życia. Mogliby wtedy zasiać je na naszej planecie. To jest bardzo, bardzo prawdopodobne, myślę nawet, że można by to udowodnić. Wchodząc w szczegóły biochemii czy biologii molekularnej możemy odnaleźć ślady ‘inteligentnego projektanta’. To byłaby istota o wyższej inteligencji z jakiegoś miejsca we wszechświecie. Tak, ale ta istota też musiałaby w jakiś sposób powstać, poprzez proces, który dałoby się wyjaśnić. Tak, życie nie może się zacząć spontanicznie.

I na samo zakończenie piękne podsumowanie wygłoszone przez Bena Steina:

Jeżeli wierzysz w Boga i w ustalony porządek wszechświata oraz że rola nauki opiera się na poznaniu tego porządku zostaniesz wygnany.

Niszczona prawda zawsze się odradza, ponieważ kłamstwo ma krótkie nogi.

Uważam, że nauka pokazuje nam jedną stronę świata, a religia drugą. Łącząc jednak obie te dziedziny dowiemy się więcej.

Autor filmu, dziennikarz i autor Ben Stein, niegdysiejszy żarliwy propagator nauki, obecnie poważnie wątpiący w jej uczciwość, otrzymał za swój wykład owację na stojąco. Po obejrzeniu tego filmu również ja wstałam i biłam mu brawo.

PS. 2: Spokojnie, oczywiście, że Richard Dawkins nie jest kreacjonistą. Nazwałam go tak z czystej złośliwości. Jest różnica między kreacjonizmem a ruchem Inteligentnego Projektu, do którego jest mu oczywiście bliżej. Tak czy inaczej, jako uczciwy naukowiec musiał przyznać, że odkrył istnienie „inteligentnego projektanta”, a to rodzi nadzieję, że zrobi jeszcze przynajmniej jeden krok do przodu w dążeniu ku prawdzie.

[PS. 3: Wyznam, co tak naprawdę myślę o tej całej hecy: w rzeczywistości nie ma żadnej różnicy między kreacjonizmem a inteligentnym projektem. Cały bój toczy się wyłącznie o nazwę. Kreacjonizm kojarzy się z chrześcijańskim (lub innym) fundamentalizmem religijnym, więc jest be. Inteligentny projekt natomiast jest cacy, bo nie ma związku z religią, więc może go uznać nawet ateista (jak Dawkins). Ale niech mi ktoś wytłumaczy, jaka jest różnica między pomysłem, że człowiek został stworzony przez brodatego boga w raju, a pomysłem, że byli to jacyś kosmiczni Mistrzowie Genetyki w dolinie Eufratu? Tak czy inaczej i jedno i drugie jest kreacją, czyli stwarzaniem według założeń Inteligentnego Projektu].

Linki:
Kosmiczna bajeczka
Naukowcy odnajdują pozaziemskie geny w ludzkim DNA
Pornografia, alkohol, narkotyki, okultyzm, ateizm, teoria Darwina i inne diabelskie bzdury
Rottweiler darwinizmu i misjonarz ateizmu
Źródło wszelkiego zła?

Playlista

PS. 4 (Dopisany następnego dnia): wykład na temat Kalendarza Majów, rzucający nowe światło na „biblijne 7 dni stworzenia”:

Playlista

Martin Luther, mutiger Pionier des evangelischen Christentums

Wenn Martin Luther von einem Wäldchen erzählt, dann würde ich skeptisch werden. Was in seiner Bibel-Übersetzung nämlich ein friedlicher Hain ist, stellt in Wahrheit das Symbol der alten sumerischen Göttin Ascherah da – die ihrerseits mit dem Gott “El” verheiratet ist.

Seine Aversion gegen die mächtige Gemahlin des später als jüdisch / christlicher Hauptgott aktiven “El” zieht sich übrigens durch die Gesamte Übersetzung und wurde erst in der revidierten Ausgabe erfolgreich “beendet”. Dabei verwundert’s einen nicht, dass er als Anhänger einer monotheistischen Religion ein Faktum hätte verschweigen wollen: Die (göttliche) Gattin seines einzigen Gottes ist nämlich Mutter. 70-fach.

Das Land meiner Kinder

Interessant ist ein Zitat, das genau so in der Bibel steht. Lassen wir es wirken, bevor wir es zerpflücken…

5. Mose 32,8-9

8 Als der Höchste (den Göttern) die Völker übergab, als er die Menschheit aufteilte, legte er die Gebiete der Völker nach der Zahl der Götter fest;

9 der Herr nahm sich sein Volk als Anteil, Jakob wurde sein Erbland.

Also für mich sieht das so sehr nach Monotheismus aus wie Pi genau 3 ist. Und da ich natürlich nicht der erste bin, der dieses “Problem” entdeckt hat, gibt es natürlich auch die Lösung: Man übersetzt es gänzlich anders. So heißt es bei Luther dann:

5. Mose 32,8-9 (Luther 1984)

8 Als der Höchste den Völkern Land zuteilte und der Menschen Kinder voneinander schied, da setzte er die Grenzen der Völker nach der Zahl der Söhne Israels.

9 Denn des HERRN Teil ist sein Volk, Jakob ist sein Erbe.

Also was jetzt? Der Unterschied ist ja nicht gerade klein. Aber praktisch, oder? Löst jede Diskussion über Polytheismus in der Bibel in Wohlgefallen auf. Man halte davon, was man will – ich halte es für jämmerlich. Aber es ist nicht der einzige Kunstgriff bei Übersetzungsarbeiten, der eigentlich ein Kopfschütteln erzeugen muss. Schließlich war da ja noch die Sache mit dem Wald im Tempel.

Ein Hain für Ascherah

Im Buch Richter wird Gideon angewiesen für seinen Herren einige symbolische Dienste zu tun. Das hört sich, in der Einheitsübersetzung, folgender Maßen an:

Richter 6,25-26

25 In jener Nacht sagte der Herr zu Gideon: Nimm das Rind deines Vaters, den siebenjährigen fetten Farren, reiß den Altar des Baal nieder, der deinem Vater gehört, und den Kultpfahl daneben hau um!

26 Bau einen Altar für den Herrn, deinen Gott, auf der Höhe der Burg hier, entsprechend der vorgeschriebenen Ordnung, nimm den fetten Farren und bring ihn mit dem Holz des Kultpfahls, den du umhaust, als Brandopfer dar.

Naja – nicht eben nett zu seiner eigenen Gemahlin, aber der Haussegen hängt in göttlichen Haushalten bekanntlich oft schief. Da lässt man schonmal die Möbel des anderen “entsorgen”. Innerhalb der biblischen Logik ist das allerdings nicht weiter verwunderlich und durchaus nachvollziehbar – ganz im Gegensatz zu den ursprünglichen Lutherübersetzungen. Dort heißt es nämlich:

Richter 6,25 (Luther 1545)

Und zerbrich den Altar Baals [...] und haue ab den Hain der dabeisteht.

zitiert aus “Lexikon der biblischen Irrtümer”

Und so wird aus einem einzelnen Pfahl ein kleines Wäldchen. Naja – grundsätzlich wäre das nicht unbedingt dramatisch, dass er das tut; würde er nicht plötzlich den Namen der Göttin verschwinden lassen. Da stellt sich einem doch die Frage nach der Genauigkeit bei den Übersetzungen.

Oder wollte Luther Ascherah tatsächlich verschwinden lassen? Hat ihm vielleicht gedämmert, dass das Volk (welches bis dahin die Bibel ja zumeist nicht wirklich gelesen hatte – schließlich war Latein bereits damals keine “lebende” Fremdsprache mehr und im Volk eigentlich nur aus der Kirche bekannt) das vielleicht richtig … äh … falsch verstehen könnte?

Fazit

Immer wieder werde ich gefragt, ob ich nicht glaube, dass andere auf diese Fehler ja schon lange gekommen wären, wenn es denn Fehler wären. Dazu möchte ich hier einmal Stellung beziehen:

1. Es wird immer von den aktuellen Zuständen ausgegangen. HEUTE ist es einfach sich Bibeltexte zu organisieren und verschiedene Deutungen zu lesen. Die Anhänger dieses Gottes haben es jedoch lange Zeit zu verhindern gewusst, dass der “Normalverbraucher” entgegen den Richtlinien denkt.
2. Selbst das LESEN der Texte wurde dadurch verhindert, dass das Volk im Allgemeinen Latein “weniger gut” beherrschte (sprich: Gar nicht). Luther tat hier einen mutigen Schritt.
3. Entweder Luthers Mut – oder seine Übersetzerfähigkeiten reichten nicht aus um ein ordentliches Abbild der Bibel zu verbreiten. Oder aber es lag nicht in seinem eigenen Interesse da letzte Fünkchen Glaubwürdigkeit aus den Texten zu pressen, indem er riskierte, dass Gelehrte doch noch die Zusammenhänge erkannten (und verbreiteten), die es zwischen dem sumerischen Gott “El” und “Jahwe” / “El” aus der christlichen Lehre gab.

So oder so – das Beispiel mit dem Hain (und seine “Korrektur” in späteren Luther-Bibel-Übersetzungen) zeigt auf, dass die Texte der Bibel nicht so unumstößlich sind, wie das einige gerne hätten.

lG,
Daniel

PS: Wer einen brauchbaren Link zu einer original Luther-Bibelfassung hat: Immer her damit!

Nachbarschaftschroniken einmal anders: Die Bibel.

Man sollte annehmen, dass die Betriebsanleitung einer monotheistischen Religion nur einen einzigen Gott kennt. Genau das ist nicht so – denn es gibt eine ganze Reihe Götter in der Bibel; nicht einmal der “Protagonist” trägt nur einen einzigen Namen. Werfen wir also einen Blick in die göttliche Nachbarschaft und lassen uns in dieser mehrteiligen Serie von Hinweisen auf andere Götter im Universum berieseln…

Der Deckname…

Der babylonische Gott "El" ist in der Bibel inkognito.

Die Schöpfungsgeschichte der Bibel ist eine komplexe Verstrickung zweier unterschiedlicher Überlieferungen. Betrachtet man sich die Texte, so wird deutlich, dass es sich hier um die Götter “Jahwe” (auch Jehova) und “El” handelt. Das interessante dabei ist, dass ersterer eindeutig ein bestimmter israelitischer Gott ist – der zweite aber hat einen zu diesem Zeitpunkt weit mächtigeren Namensvetter. Einen Babylonier.

Natürlich könnte man jetzt schlicht annehmen, dass das ein Zufall ist – ich neige aber dazu nicht direkt an Zufälle zu glauben. Mir scheint’s eher so, als ob es noch eine Reihe anderer Hinweise auf diese Verstrickung in der Bibel gibt. Zum Beispiel die Erwähnung einer bestimmten Göttin, Ascherah, die im babylonischen Pantheon zufällig mit El verheiratet ist.

Die beiden bilden soetwas wie die “Ur-Gottheiten” dieses Glaubens und haben gemeinsam 70 Kinder, die ebenfalls als Götter betrachtet werden (wie das in den meisten heidnischen Glaubensrichtungen übrigens üblich ist => vergleiche Chronos und Gaia im Griechischen).

Was das beweist? Gar nichts. Aber: In der Bibel werden vier Götter namentlich erwähnt. Jahwe / El ist der Protagonist, Baal ist der Erzrivale, Asasel hat einen Kurzauftritt und schließlich – *tada* – Ascherah!

Krieg dem Nachbarn

Der hauptberufliche Prophet Elija verdient sich nebenbei durch Massenmord ein paar Sporen...

Klar. Ich hör’s schon wieder. Jetzt tauchen die Ersten auf und meinen, dass selbst Ascherah “es abbekommt” und als schlecht und falsch dargestellt wird. Ich möchte eine der “gewaltigsten” Szenen der Bibel zeigen, in der deutlich wird wie zum Beispiel zwischen Baal und Ascherah unterschieden wird.

So ruft der Prophet Elija zu einem Wettstreit auf.

1. Könige 18,19

19 Doch schick jetzt Boten aus und versammle mir ganz Israel auf dem Karmel, auch die vierhundertfünfzig Propheten des Baal und die vierhundert Propheten der Aschera, die vom Tisch Isebels essen.

Gesagt – getan. Die Propheten erscheinen und Elija lässt sie einen von zwei Stieren wählen. Diese sollten zerteilt werden und zusammen mit einen Stapel Holz verbrannt werden. Der Haken: Feuerzeuge zählen nicht. Baal soll das Opfer selbst entzünden.

Ganz Sportsmann verhöhnt Elija die Anhänger Baals während der Riten, die diese Ausführen.

1. Könige 18,27

27 Um die Mittagszeit verspottete sie Elija und sagte: Ruft lauter! Er ist doch Gott. Er könnte beschäftigt sein, könnte beiseite gegangen oder verreist sein. Vielleicht schläft er und wacht dann auf.

Und schließlich, als selbst angebliche Blutorgien der “Baalen” nichts bringen, entscheidet er sich dazu Macht zu demonstrieren.

1. Könige 18,30-33

30 Nun forderte Elija das ganze Volk auf: Tretet her zu mir! Sie kamen und Elija baute den zerstörten Altar Jahwes wieder auf.

31 Er nahm zwölf Steine, nach der Zahl der Stämme der Söhne Jakobs, zu dem der Herr gesagt hatte: Israel soll dein Name sein.

32 Er fügte die Steine zu einem Altar für den Namen des Herrn, zog rings um den Altar einen Graben und grenzte eine Fläche ab, die zwei Sea Saat hätte aufnehmen können.

33 Sodann schichtete er das Holz auf, zerteilte den Stier und legte ihn auf das Holz.

Wozu das ganze Brimborium eigentlich ist bleibt dem Leser verborgen. Zusätzlich lässt er “das Volk” auch noch jede Menge Wasser ringsum das Schauspiel gießen. Fakt ist jedenfalls, dass Jahwe seine Bitte erhört.

1. Könige 18,37-38

37 Erhöre mich, Herr, erhöre mich! Dieses Volk soll erkennen, dass du, Herr, der wahre Gott bist und dass du sein Herz zur Umkehr wendest.

38 Da kam das Feuer des Herrn herab und verzehrte das Brandopfer, das Holz, die Steine und die Erde. Auch das Wasser im Graben leckte es auf.

Glückwunsch! Astreine Leistung. Aber eine Frage: Wenn man sich so die Zeremonie davor ansieht – erinnert das nicht an Magie? Könnte es nicht sein, dass Elija hier tatsächlich Magie vor aller Augen anwendet (nicht vergessen: Magie ist [p]öse [p]öse und darf keinesfalls blah-blah-fasel…)? Wenn schon nicht die echte (wie ich als Heide durchaus zu glauben bereit bin) Magie hier zum Tragen kommt – dann ist er vielleicht der David Copperfield seiner Zeit!

Naja … der olympische Gedanke wird wenigstens hochgehalten.

1. Könige 18,40

40 Elija aber befahl ihnen: Ergreift die Propheten des Baal! Keiner von ihnen soll entkommen. Man ergriff sie und Elija ließ sie zum Bach Kischon hinabführen und dort töten.

Ups. Doch nicht.

Was definitiv nicht auffällt…

…ist, dass Ascharahs Propheten vollkommen in Ruhe gelassen werden. Und da haben wir’s wieder: Zufall?

Übrigens ist die Anzahl der Todesopfer bei diesem Wettkampf beträchtlich und lässt Filme wie “Freitag der 13. – ein neuer Anfang” (19 Tote) dagegen wie eine Folge der Serie “Biene Maja” wirken. 450. Alle tot. Alle am selben Flussufer. Naja – wer weiß. Vielleicht musste man ja wieder einmal eine Plage simulieren (Stichwort: Ungenießbares rotes Wasser)…:D

Und eines möchte ich auch noch loswerden: Uns Heiden wird von christlicher Seite her vorgeworfen hier den Dämonen zu folgen. Klar. Äh … Baal hat in diesem Fall nochmal wieviele Todesopfer gefordert? Genau. Dämlicher Dämon.

Fazit

Ehezoff gibt’s natürlich trotzdem – und Jahwe lässt ja auch Ascherahs Möbel rausbringen. Oder sollte ich sagen ihr “Wäldchen”, wie Martin Luther fälschlicher Weise meinte? Naja. Nächstes Mal werden wir erleben was es sonst noch so über die Götter der Bibel zu berichten gibt und wo sie erwähnt (und später vertuscht) werden.

Bis dann!
Daniel

Ta notka jest uzupełnieniem poprzedniej. Pisałam o krwawych i pedofilskich rytuałach satanistycznych i o tym, że wzmianki o nich można znaleźć jedynie na stronach fundamentalistów chrześcijańskich, którzy (pod warunkiem nawrócenia się na katolicyzm) obiecują ratunek i zbawienie od tego „grzechu”. Żeby było zabawniej, obiecują nam również wybawienie od knowań Iluminatów i projektantów Nowego Porządku Świata.

Naiwny, kto w to uwierzy. Nieszczęsna owieczka, która będzie szukać ratunku w rzeźni.

Jak Wam się z tym kojarzy msza „święta”?

Czyż nie występuje tam picie krwi i jedzenie ludzkiego mięsa? Powiecie pewnie, że to TYLKO SYMBOL. No dobrze, ale symbol czego właściwie? Skąd wziął się pomysł, że spożywanie ciała i picie krwi Zbawiciela-człowieka – nie ważne, czy symboliczne, czy zupełnie realne – ma mieć zbawienne działanie duchowe? Przecież to jest kanibalizm i wampiryzm! W jaki sposób kultywowanie kanibalizmu mogłoby mieć jakiś duchowy, zbawczy sens?

Ktoś, kto należy do KRK i od urodzenia uczestniczy we mszy w ogóle nie widzi koszmaru tego „symbolu”. Żeby go dostrzec trzeba spojrzeć na to z czystym, wolnym od zniewolenia umysłem, a wtedy można doznać szoku. Jak to możliwe, żeby uważająca siebie samą za cywilizowaną religia lansowała takie praktyki, a lud wierzył, że uczestniczy w ŚWIĘTEJ ceremonii?! Co jest świętego w jedzeniu ludzkiego mięsa i piciu krwi, nawet jeśli robi się to tylko „symbolicznie”? Symbole mają potężną moc, a prasa światowa nie raz donosiła, że bardzo pobożnym osobom opłatek zamienia się niekiedy w ustach w mięso – co gorsze – w mięso ludzkie! Czyż to nie prawdziwy horror?

Ale to nie koniec. Kościół ma na sumieniu jeszcze coś, co przez całe lata starannie ukrywał, a pomagała mu w tym „naukowa” teoria syndromu fałszywych wspomnień. Każdy, kto ośmielał się dawać świadectwo przeciwko klerowi traktowany był jak osobnik cierpiący na urojenia lub podły oszczerca. Wszystko to działało, ale do czasu. Nie da się dłużej ukrywać tej straszliwej prawdy, a jej ujawnienie może stać się początkiem końca tej – powiem to wprost – instytucji satanistycznej. Dziś Kościół chwieje się w posadach z powodu wychodzących na jaw jego przerażających zbrodni, jakby żywcem wyjętych z wyznań Bogini Matki. W Wielkiej Brytanii, a szczególnie w Irlandii odkryto i podano do wiadomości publicznej, że pod prowadzonymi przez KRK domami dziecka znajdują się wielkie cmentarzyska dzieci. Okazało się, że istniały tam też izby tortur, w których te dzieci były katowane. I w ten sposób została dowodnie potwierdzona powszechna wśród kleru pedofilia. I to właśnie ta pedofilia stanie się początkiem końca Kościoła. Gdyby wszystkie ofiary wykorzystywania seksualnego wystąpiły z pozwami (na razie wystąpiła tylko część), to KRK stanie się w jednej chwili bankrutem. I nie pomoże, bo stopnieje jak śnieg na wiosnę, potężny majątek Watykanu, w którym nota bene, nasz biskup Peltz żyje sobie niczym udzielny władca, mając do dyspozycji wielkie i luksusowe mieszkanie oraz wikt i opierunek za darmo (ciekawe, czy dostarczają mu również dzieci, żeby nie cierpiał samotności). Takie to „surowe kary” spotykają kościelnych pedofilów…

To wszystko, o czym napisałam jest dowodem, że KRK jest i zawsze był SEKTĄ SATANISTYCZNĄ. Proszę to sobie teraz porównać w wyznaniami Arizony Wilder: mówi ona o rytualnej pedofilii i o piciu krwi, a nawet jedzeniu mięsa ludzi. Czyż nie kojarzy się wam jedno z drugim?

Ja wiem, że większości trudno będzie uwierzyć w historię opowiedzianą przez Arizonę, ale postarajcie się przyjąć to z otwartym umysłem i samodzielnie rzecz przemyśleć. Nie ma dymu bez ognia. Owe gadzie istoty znane są na całym świecie, wspomina o nich wiele ludów i mnóstwo mitów.

Wiarę w jakiego „boga” lansuje Kościół Katolicki? Czyż istota duchowa i doskonała może żądać krwawej ofiary ze swojego syna?

Takich rzeczy może żądać tylko albo sam Szatan (jeśli w ogóle istnieje), albo upadłe istoty z kosmosu, okupujące naszą planetę, o czym mówi wiele źródeł (channelingi!), w tym Arizona Wilder i David Icke.

Nie miejcie jednak złudzeń – ateizm też was nie uratuje, bo jest drugą stroną tego samego medalu. Ateiści już pokazali, co potrafią. Ich ludobójstwo będzie jeszcze bardziej spektakularne, bo „naukowe” i perfekcyjnie zaplanowane. Obozy FEMA są dziełem ateistów.

Świat jest inny niż myślisz

Cywilizacja śmierci kontra katolicka cywilizacja miłości

Kilka cytatów ze „świętej” księgi wypowiedzianych przez „boga miłości”

Kosmiczny spam

Einen wunderschönen guten … äh – Abend oder Morgen? Egal. Hier jedenfalls eine weitere Ausgabe von “Irren ist biblisch”. In der Hauptrolle: Moses.

Moses, wie wir ihn kennen und lieben.

Wer kennt die Geschichte vom glorreichen Auszug der israelischen Sklaven nicht? Von den Ägyptern im Joch gehalten fristen diese Burschen ein furchtbares Dasein – bis schließlich der biblische Gott ihnen eine Fluchtmöglichkeit eröffnet: seinen Gesandten Moses. Eigentlich seltsam, da Moses nicht nur Selbstzweifel hat, sondern offenbar tatsächlich nicht besonders gut dazu geeignet war zu sprechen; immerhin hat er selbst diesen Einwand vorgebracht, woraufhin Jahwe zwar Mose mit dem Auftrag betraut – für den aber Aaron sprechen musste. Naja. Effizienz ist anders…;)

2. Mose 6,12-13

12 Mose erwiderte dem Herrn: Wenn schon die Israeliten nicht auf mich hörten, wie sollte mich dann der Pharao anhören, zumal ich ungeschickt im Reden bin?

13 So redete der Herr mit Mose und mit Aaron. Er gab ihnen den Auftrag, zu den Israeliten und zum Pharao, dem König von Ägypten, zu gehen und die Israeliten aus Ägypten herauszuführen.

Naja, was soll’s. Widmen wir uns wieder der eigentlichen Geschichte…

Das untote Vieh der Ägypter

Untote Kuh, wie wir sie heute kennen...

Hinlänglich bekannt ist, dass der erwähnte Gott den Feinden seines Volkes mit Plagen drohte – und diese dann auch tatsächlich wahr machte. Neben einigen anderen Plagen, tritt eine Verkettung ebensolcher auf, die ich besonders interessant finde. Passt auf…

2. Mose 9,1-6

1 Wieder sprach der Herr zu Mose: Geh zum Pharao und sag zu ihm: So spricht Jahwe, der Gott der Hebräer: Lass mein Volk ziehen, damit sie mich verehren können.

2 Wenn du dich weigerst, sie ziehen zu lassen, und sie immer noch festhältst, 3 wird die Hand Jahwes dein Vieh auf dem Feld, die Pferde und Esel, die Kamele und Rinder, die Schafe und Ziegen, überfallen und über sie eine sehr schwere Seuche bringen.

4 Aber Jahwe wird einen Unterschied zwischen dem Vieh Israels und dem Vieh der Ägypter machen; nichts von dem, was den Israeliten gehört, wird eingehen.

5 Auch den Zeitpunkt hat Jahwe schon festgesetzt: Morgen wird Jahwe das im Lande tun.

6 Am folgenden Tag tat es der Herr. Alles Vieh der Ägypter ging ein, vom Vieh der Israeliten aber ging kein einziges Stück ein.

Soweit so gut. Also tötet Jahwe das Vieh der Ägypter. ALLES Vieh der Ägypter. Ich wiederhole: ALLES Vieh der Ägypter. Seltsamer Weise findet sich darüber nirgends ein Eintrag. Vermutlich hat’s einfach nur keiner bemerkt, denn das Vieh erlebt eine wundersame “Wiederauferstehung” (Soll übrigens im “Neuen Testament” dann später eine Art running-Gag werden. Dort steht pausenlos jemand wieder auf…).

Als der Uneinsichtige Pharao sie nicht ziehen lies, setzt Jahwe Plan B ein.

2. Mose 9,8-11

8 Da sprach der Herr zu Mose und Aaron: Holt euch eine Hand voll Ofenruß und Mose soll ihn vor den Augen des Pharao in die Höhe werfen.

9 Er wird als Staub auf ganz Ägypten niedergehen und an Mensch und Vieh Geschwüre mit aufplatzenden Blasen hervorrufen, in ganz Ägypten.

10 Sie holten den Ofenruß, traten vor den Pharao und Mose warf ihn in die Höhe. Da bildeten sich an Mensch und Vieh Geschwüre mit aufplatzenden Blasen.

11 Die Wahrsager konnten wegen der Geschwüre Mose nicht gegenübertreten, sie waren wie alle Ägypter von Geschwüren befallen.

Leider war das Vieh der Ägypter in Wahrheit vermutlich unpässlich – weil TOT. Naja … so eine Kuh lässt sich doch von soetwas banalem wie dem eigenen Dahinscheiden nicht aufhalten, oder? Kennt man ja von den Konversationen mit dem mittäglichen Steakteller.

…doch es geht noch weiter:

2. Mose 9,17-19

17 Wenn du dich weiterhin als den großen Herrn über mein Volk aufspielst und sie nicht ziehen lässt,

18 dann lasse ich morgen um diese Zeit ein sehr schweres Hagelwetter niedergehen, wie es in Ägypten seit seiner Gründung bis auf den heutigen Tag noch keines gegeben hat.

19 Und nun schick Leute aus, bring dein Vieh in Sicherheit und alles, was dir auf dem Feld gehört. Auf alle Menschen und auf das Vieh, das auf dem Feld bleibt und nicht unter Dach gebracht wird, geht der Hagel nieder und erschlägt sie.

Verdammt noch eins – welches Vieh?! Ich geb’s auf…

Der Feind als Marionette

Nur die zweitbekannteste Marionette der Welt: Pinocchio

Zunächst – kann sich jeder an den Zorn erinnern, den Jahwe seinen Konkurenten entgegen bringt? Und jedem, der an einen anderen Gott glaubt als an ihn? Dann ist diese Zeile hier umso befremdlicher, stellt sie doch ein willkürlich gefälltes Todesurteil:

2. Mose 7,1

1 Der Herr sprach zu Mose: Hiermit mache ich dich für den Pharao zum Gott; dein Bruder Aaron soll dein Prophet sein. Wie Gott durch einen Propheten zu Menschen redet, so soll Mose durch seinen Bruder Aaron zum Pharao reden.

2 Du sollst alles sagen, was ich dir auftrage; dein Bruder Aaron soll es dem Pharao sagen und der Pharao muss die Israeliten aus seinem Land fortziehen lassen.

Der Pharao kann sich gar nicht wehren und hat es also tatsächlich mit einem Gott zu tun. Der Arme.

Aber es geht noch weiter. Denn nicht nur, dass er Moses diese Macht verleiht (auch wenn sie natürlich in Wirklichkeit von Jahwe selbst ausgeht und von diesem scheibchenweise erklärt wird), spielt er dem Pharao weiter übel mit:

2. Mose 7,3-5

3 Ich aber will das Herz des Pharao verhärten und dann werde ich meine Zeichen und Wunder in Ägypten häufen.

4 Der Pharao wird nicht auf euch hören. Deshalb werde ich meine Hand auf Ägypten legen und unter gewaltigem Strafgericht meine Scharen, mein Volk, die Israeliten, aus Ägypten führen.

5 Erst wenn ich meine Hand gegen die Ägypter ausstrecke, werden sie erkennen, dass ich der Herr bin, und dann werde ich die Israeliten aus ihrer Mitte herausführen.

Wir erinnern uns daran, dass Moses bei den Seuchen (zB. bei der ersten erwähnten Seuche hier, die in Wirklichkeit bereits Nummer 4 ist) folgendes zum Pharao sagt: “Lass mein Volk ziehen, damit sie mich verehren können. Wenn du dich weigerst, sie ziehen zu lassen, und sie immer noch festhältst, wird die Hand Jahwes dein Vieh auf dem Feld [...] überfallen und über sie eine sehr schwere Seuche bringen.”? Schön. Denn wie im Zitat oben gezeigt ist er selbst es, der den Pharao sich dagegen verwehren lässt.

"Hör' auf Dich selbst zu schlagen!"

Klassischer Fall für Nelson Muntz (wie man immer wieder in den Simpsons bewundern kann…).

Fazit

Der Auszug der Ägypter hat nicht nur niemals stattgefunden (darüber nächstes Mal), sondern war auch noch höchst mysteriös. Mich würd’ ja nur brennend interessieren, ob die untoten Kühe heute noch in Ägypten herumkrebsen und von diversen Pusteln übersäht sind…;)

Euer
Daniel

Dzisiejszy wpis będzie nieco enigmatyczny…

Czy znacie legendę o fleciście z Hameln? Bajkę o nim napisali bracia Grimm. A z bajkami tak jest, że zwykle mają one drugie, bardzo „okultne” dno. Prostaczkowie i małe dzieci odczytują bajkę dosłownie, a ci, którzy WIEDZĄ doszukują się w niej ukrytych, symbolicznych treści. I ta bajka oczywiście jest niezwykle wprost symboliczna.

Zadałam dziś pytanie mojemu Opiekunowi (temu tam na górze), kim jest pewna popularna na tym blogu postać, nad której prawdziwą misją łamią sobie głowy bywalcy forów i portali zajmujących się tropieniem spisku Iluminatów. Padają tam wręcz określenia „agent”, „prowokator” itp. Coś w tym jest, bo facet jest totalnie niezatapialny.

Mój Opiekun jest dość figlarnym osobnikiem i bardzo rzadko udziela mi odpowiedzi wprost. Zwykle lubi się ze mną podroczyć i bywa, że muszę czekać kilka dni, aż zdarzy się coś symbolicznego, co naprowadzi mnie na trop. Tym razem jednak… natychmiast zobaczyłam flecistę!!!

I wtedy przypomniałam sobie, jak to się wszystko zaczęło…

Moje pierwsze zetknięcie z tą osobą było dość charakterystyczne. Otóż mam „wbudowany” w swoją psychikę system ostrzegawczy, który zawsze stawia mi „szlaban”, kiedy wchodzę na niebezpieczne terytorium. Nie chodzi o to, że nie wolno mi tam wejść (bo mi wolno wszystko ), ale o to, że otrzymuję ostrzeżenie w postaci krótkotrwałego lęku. Ten lęk informuje mnie, że muszę uważać i nie dać się zwieść pięknym i lucyferycznym treściom tam głoszonym. Tamtym razem wprost mnie odrzuciło do tego stopnia, że zamknęłam stronę www i postanowiłam tam więcej nie zaglądać. A czego szukałam na tej stronie? Znajomy podał mi link, bo była tam mowa o monumencie w Georgii. Przeczytałam i uciekłam, zastanawiając się, o co w tym wszystkim chodzi. Po tym incydencie pozostał ślad w moim forum, gdzie na gorąco podzieliłam się swoimi zdecydowanie złymi odczuciami w związku z tą sprawą i całą tą stroną.

Ale potem…

Potem natknęłam się w wielu miejscach na wzmianki o tym monumencie i o tej osobie. Zaczęłam uważnie przysłuchiwać się temu, co facet gada i z lekka mnie przytkało. Jak na mój rozum i moją intuicję gadał prawdę, samą prawdę i tylko prawdę. Nie udało mi się go przyłapać ani razu na fałszu. Hmmm… zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem moja intuicja nie wywiodła mnie w pole. I nawet już prawie w to uwierzyłam. Byłoby to bardzo, ale to bardzo dziwne, ale pomyślałam sobie, że kiedyś musi się zdarzyć ten pierwszy raz. W końcu nikt nie jest nieomylny. Na szczęście dziś wpadłam na pomysł, żeby po prostu spytać…

Czy powinnam wywalać tu kawę na ławę?

Powiem więc tak: facet rzeczywiście gada prawdę. Nic a nic nie kłamie.

Ale nie idźcie za nim.

Ta prawda to melodia fletu. Pójdziecie tam, gdzie was zaprowadzi i znajdziecie się w rzece.

Jego wiedza ma charakter lucyferyczny. A wiecie, co się dzieje, gdy uwierzycie Lucyferowi? Odda was w ręce Arymana (a dokładnie: we władanie „boga osobowego”) i skończy się fajna zabawa.

Lucek to taki fajny koleżka, który lubi ludzi inteligentnych, uczciwych i idealistycznych. Bezrozumne baranki go nie interesują. One i tak trafią w ręce „zbawiciela” z rzeźnickim nożem. Stworzenia inteligentne tam nie wlezą, więc trzeba wysłać kogoś uczonego, wygadanego, charyzmatycznego i koniecznie… prawdomównego! Żadnego kitu, bo się spryciarze zorientują i uciekną.

Wenn wir Auschwitz als den Selbstmord Gottes begreifen, dann leben wir endlich wieder in Frieden in dieser Welt.

Kimkolwiek są i jakkolwiek potworne są ich przestępstwa, w głębi każdego dyktatora, masowego mordercy czy terrorysty tkwi poniżone niegdyś przez opiekunów małe dziecko, które przeżyło tylko dzięki zupełnemu zaprzeczeniu doświadczanym przez siebie krzywdom, uczuciom i bezradności. Jednakże owo zaprzeczenie rodzi w ofiarach pustkę wewnętrzną. W efekcie większość z nich nigdy nie rozwija zdolności do normalnego, ludzkiego współczucia i dlatego nie ma żadnych skrupułów, lub tylko znikome, by niszczyć życie – innych lub własne, z noszoną w środku pustką.

W mojej opinii, jak i na podstawie moich badań nad historiami dzieciństwa najbardziej bezwzględnych dyktatorów jak Hitler, Stalin, Mao Tse Tung bądź Ceausescu, twierdzę, że terroryzm w ogóle, a w szczególności ostatnie, przerażające ataki na USA są makabrycznym lecz ścisłym odzwierciedleniem cierpienia, jakie pod szyldem dobrego wychowania spotyka miliony dzieci na świecie. Niestety, społeczeństwo udaje, że tego nie widzi. Horrory przemocy terrorystycznej możemy oglądać na ekranach telewizorów. Jednak domowe horrory, w jakich dorasta mnóstwo dzieci, bardzo rzadko są ukazywane w mediach. Dlatego też większość ludzi pozbawiona jest informacji o głównym źródle nienawiści na świecie. Publicznie spekuluje się na temat politycznych, religijnych, ekonomicznych czy kulturowych przyczyn przemocy, jednak spekulacje te błądzą w mroku, ponieważ jej główny powód wciąż pozostaje ukryty: stłumienie i następujące po nim zaprzeczanie wczesnodziecięcej, prawomocnej wściekłości, które przeradza się w nienawiść napędzającą rozliczne ideologie.

Na całym świecie i bez względu na czasy – w Serbii, Rwandzie czy Afganistanie – nienawiść pozostaje nienawiścią, a wściekłość wściekłością. Emocje te są zawsze pokłosiem bardzo silnych uczuć, jakimi reagowaliśmy na zranienia i krzywdy doznawane w dzieciństwie oraz normalnych reakcji naszego ciała, któremu zabroniono bezpiecznej ekspresji siebie. Nikt nie przychodzi na świat z pragnieniem niszczenia i śmierci. Każdy noworodek, niezależnie od kultury, religii czy pochodzenia etnicznego potrzebuje bezwarunkowej miłości, ochrony, troski i szacunku. Takie są jego biologicznie założenia. Jeśli zaznaje maltretowania wskutek okrutnych metod wychowania, rozwinie w sobie bardzo silną nienawiść i pragnienie zemsty. Będzie parł do niszczenia innych lub samego siebie (lub obie opcje na raz), ale zawsze będzie to wynik jego wczesnej historii życia, a nigdy wrodzonych wad czy genów. Teorie o destruktywnych genach są współczesną wersją bajek o „diabelskim nasieniu” sugerujących istnienie złych ze swej natury dzieci, które muszą być karane i bite, żeby były miłe i grzeczne.
(…)
Wszystkimi możliwymi sposobami musimy rozpowszechniać te wiedzę – wiedzę, że przez poniżanie i wykorzystywanie naszych małych dzieci nieuchronnie tworzymy i użyźniamy glebę, z której wyrasta przemoc i śmierć.

Nowe prawo, chroniące niemowlęta przed przemocą domową, jak to, którego wprowadzenie w Szwecji znacznie zmniejszyło przestępczość w tym kraju, przyniesie bez wątpienia zasadnicze zmiany w każdym społeczeństwie – jeśli nie natychmiast, to w ciągu 20 lat, kiedy dorosną nigdy nie krzywdzone dzieci, które nie będą zainteresowane przemocą i wywoływaniem wojen.
Alice Miller (2001) „Źródło horroru w kołysce”

Czy w tej sytuacji możemy się dziwić, że podobnie wygląda sytuacja społeczeństwa, całkowicie poddanego władzy polityków i dążącego – niczym Wielki Brat – do totalitarnej kontroli nad obywatelami systemu państwowego?

Przez krótką chwilę cieszyliśmy się humanitarnymi prawami obywatelskimi, nota bene permanentnie łamanymi, a przynajmniej zagrożonymi przez różnego rodzaju władze, lecz już coraz bardziej widoczna staje się  tendencja do wprowadzania wręcz totalitarnego systemu kontroli. Jeszcze krócej z humanitarnych praw cieszą się dzieci, którym (z wielkimi oporami) przyznano prawo do życia bez bicia dopiero w latach 80. XX wieku, i to tylko w nielicznych krajach. Te przywileje są tak kruche, że w każdej chwili możemy je utracić na rzecz stale czającej się gdzieś w mroku tyranii.

Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego tyrania wciąż się odradza?

Kończymy kolejną z niezliczonych, krwawych wojen, zamykamy w więzieniach nielicznych zbrodniarzy wojennych, którzy byli na tyle głupi, że dali się złapać lub zostali rzuceni na pożarcie przez swoich mocodawców i naiwnie się cieszymy, że wreszcie nastał pokój i że wreszcie będzie można żyć w harmonii. Czasem ktoś rzuci pytanie, jak to w ogóle jest możliwe, że ci wszyscy sympatyczni i uroczy sąsiedzi, od dziesięcioleci zgodnie współżyjący na danym terenie, mogli w jednej chwili zamienić się w dzikie, krwiożercze, przerażające bestie, ale nie potrafimy znaleźć żadnej sensownej odpowiedzi ani sposobu zaradzeniu złu.

Problem polega na tym, że zawsze dostrzegamy i próbujemy leczyć objawy zamiast poszukać przyczyn i je usunąć. Dopóki nie dobierzemy się do korzeni zła i nienawiści, nie osiągniemy niczego.

Nie jest prawdą, że człowiek jest zły z samej swojej natury i że nic nie można na to zaradzić. Psychoterapeutka Alice Miller już wystarczająco dawno odkryła i ogłosiła światu, jakie są prawdziwe przyczyny ludzkiego okrucieństwa i co należy zrobić, by położyć temu kres. Kolejne bombardowania „złych krajów” ani zamykanie okrutników w więzieniach nie zmienią sytuacji.

Zmienić należy system rodzinny, bo przyczyny zła lęgną się właśnie w domu rodzinnym, a nie na poligonie.

Richard Dawkins twierdzi, że religie są źródłem wszelkiego zła, bo produkują terrorystów. W pewnym sensie ma rację, ale samo zlikwidowanie religii nic nie zmieni, dopóki nie zmieni się mentalność każdego z nas.

Zastanówmy się, jak i dlaczego religie (i nie tylko religie) to robią?

Nad ponad połową świata przejęły władzę dwie potężne religie monoteistyczne: chrześcijaństwo i islam i to właśnie z nich wywodzi się największa patologia społeczna. Cechą charakterystyczną tych religii jest mająca swe źródła w patriarchacie „hierarchia dziobania”.

System patriarchalny zaczyna się od boga-ojca, męskiego, straszliwego, mściwego, karzącego, władającego piekłem i wieczystymi karami, siedzącego na samym szczycie i dziobiącego wszystkich, którzy są niżej i którzy są słabsi. Starotestamentowy bóg bezlitośnie poniewiera wszystkimi, którzy… nie są bogiem. Pod bogiem jest ojciec, męska „głowa rodziny”, który dziobie żonę i dzieci. U boku ojca siedzi matka, która jest dziobana przez ojca, ale może na równi z nim dziobać dzieci i innych słabszych od siebie. Rodzice nie dziobią swoich rodziców, bo chroni ich IV przykazanie. Dzieci mogą skopać psa lub słabszego (siostrę/brata, kolegę, inwalidę).

Ojciec bywa dziobany przez swojego szefa, policjanta, polityka… ale raczej stara się to ukrywać przed rodziną i znajomymi.

Taka piramida rodzi frustrację we wszystkich, może z wyjątkiem boga, który jest poza zasięgiem dziobów i dziobania.

Tak jak bóg jest terroryzujący i karzący, tak i rodzice, a szczególnie ojciec, mają władzę i uprawnienia, żeby tyranizować, upokarzać i zamieniać w piekło życie dzieci i podobnie jak bóg jest bezkarny, tak i oni mają społeczne przyzwolenie na okrucieństwo. „Sprawa rodzinna”: to hasło do niedawna uniemożliwiało wszelką interwencję policji, gdy sąsiedzi donosili, że w mieszkaniu obok dochodzi do przemocy. Bity dorosły, gdy został napadnięty w domu lub na ulicy, miał prawo wezwać policję, ale maltretowana żona i dzieci zostały tego prawa całkowicie pozbawione.

Bicie w rodzinie przez wieki było „świętą krową”, która nie podlegała żadnym uregulowaniom prawnym. Politycy i policjanci również byli bici jako dzieci, uważali więc, że to jest normalne i że tak musi wyglądać życie rodzinne. Nie tylko uważali to za normalne, ale wręcz za konieczne, gdyż, jak wierzyli, bez bicia nie da się wychować dziecka na porządnego człowieka.

Bite dziecko nie miało żadnych praw. Przede wszystkim nie miało prawa do protestu, a okazywanie złości była zbrodnią karaną szczególnie surowo. Złość została uznana za najgorszą rzecz, jaka istnieje na świecie. Inną powinnością dziecka było bezwarunkowe wybaczanie. Rodzic mógł przekroczyć wszelkie granice okrucieństwa, ale nigdy nie był uznany za złego. Złe – i przez wszystkich potępiane – było dziecko, jeśli okazało złość, a szczególnie, jeśli nie wybaczyło (i nie wyparło z pamięci) tego, co mu zrobili rodzice.

Bycie na dole „hierarchii dziobania” wiąże się też z koniecznością odstępowania wszelkich przywilejów tym, którzy byli wyżej, na przykład nielubianej cioci, która przyszła z wizytą. Gdy ciocia wkraczała w drzwi następował koniec rozwalania się w ulubionym fotelu lub na kanapie, oglądania telewizji w salonie, słuchania radia lub innych, radosnych harców. Trzeba było dla cioci zwolnić wygodny i ulubiony mebel, wyłączyć telewizor i usiąść cicho a kącie. Sprzeciw lub jakikolwiek przejaw niegrzeczności wobec cioci był traktowany jak zbrodnia i jeśli kara nie została wymierzona od razu, można było być pewnym, że i tak będzie nieuchronna.

Wychowywanie dzieci w naszej cywilizacji przypomina raczej pełną przemocy i okrucieństwa tresurę. „Dobrze wychowane” dziecko reaguje na dyskretne spojrzenie rodzica, bo wie, że jeśli nie zrobi tego, czego się od niego oczekuje, spadną na nie gromy. A rodzic jest dumny ze swoich sukcesów wychowawczych, więc chwali się w towarzystwie, jaką to ma grzeczną córeczkę – wystarczy jedno spojrzenie i ona już wie, że zrobiła coś nie tak.

Inną metodą jest zawstydzanie. Matka wprost „płonie ze wstydu” lub „zapada się pod ziemię” z zażenowania, po czym cała w pąsach przeprasza wszystkich, że ma tak niewychowanego bachora, który ją kompromituje.

Szczytem okrucieństwa są kary cielesne, wręcz zalecane przez Biblię i dawne podręczniki dla rodziców. Większość z nas doświadczyła takiego traktowania, czy można się więc dziwić, że ustępujemy, wycofujemy się i nie bronimy swoich nawet najoczywistszych praw? Jak możemy zachowywać się asertywnie, gdy każdy sprzeciw, nawet najbardziej uzasadniony, traktowany był jak zbrodnia i natychmiast karany biciem, upokarzaniem i zawstydzaniem?

Skutki tego są tragiczne. Nawyk ustępowania „silniejszemu” staje się automatycznym odruchem, więc nawet nie zauważamy, kiedy robimy bez szemrania wszystko, co władze nam każą.

Ludzie robią dobrą minę do złej gry, zakłamując samych siebie, że mieli cudownych rodziców i bajkowo szczęśliwe dzieciństwo, że są silni, pewni siebie i asertywni, ale niewyrażona złość i skrywane poczucie upokorzenia tlą się pod spodem, gotowe wybuchnąć w każdej chwili w niekontrolowany sposób. Czasem atakujemy bez powodu – bo się nam zdawało, że ktoś krzywo patrzy albo miał coś na myśli. Zamiast spytać, czy rzeczywiście i wyjaśnić nieporozumienie w sposób cywilizowany, skaczemy sobie do oczu wykrzykując urojone zarzuty. Wystarczy komuś delikatnie zwrócić uwagę na jakiś błąd lub niedoskonałość, żeby ten skoczył krytykującemu do gardła niczym harpia i totalnie zmieszał go z błotem. Nie raz doznałam wręcz szoku, gdy różne osoby, które nierzadko miałam za przyjaciół, rzucały się na mnie z dziką furią, po czym wychodziły trzaskając drzwiami lub przestawały się do mnie odzywać. Uraziłam w jakiś sposób czuły punkt tych ludzi, nie mając o tym nawet pojęcia.

Nic więc dziwnego, że między ludźmi stale wybuchają wojny. Od małych wojenek w domu i pracy (trzeba przecież ustalić „hierarchię dziobania”), poprzez wojny w parlamencie, aż do wojen światowych. Gdzieś przecież trzeba tę złość wyładować. Najlepiej znaleźć kozła ofiarnego: jakiś naród, który jest „gorszy”, „niewłaściwą” religię, niesłuszną ideę, którą trzeba zetrzeć z powierzchni ziemi lub cokolwiek innego, co usprawiedliwi agresję i nienawiść. Skoro nie możemy zemścić się na naszych rodzicielskich oprawcach musimy znaleźć obiekt zastępczy, na który skierujemy całą swoją skumulowaną przez długie lata i niewyrażoną złość oraz frustrację.

Jeśli nie zrobimy czegoś ze swoją złością będziemy chorować. Stłumiona i niewyrażona złość przejawia się w postaci różnych stanów zapalnych, np. gardła, jeśli nie wolno nam było „pyskować” i musieliśmy w milczeniu wysłuchiwać pełnych wściekłości rodzicielskich tyrad lub zapalenia nerwów, gdy w rodzinie zupełnie brakowało wzajemnego porozumienia. Co wiec zrobić z tymi „złymi” emocjami? Na pewno nie należy ich w sobie dusić. Ale to jest temat na osobną notkę.

Linki powiązane:

Strona Koniec milczenia a na niej artykuły Alice Miller oraz artykuły innych autorów

Mój tekst Wybaczanie

I wstrząsający wywiad z “Wysokich obcasów”: Mamo, odkryj kołdrę

schaut euch den Blog bei Twitter mal an:

http://twitter.com/Jahwe

sehr geile Texte!

Ich bin, der ich bin, Petrus Christus, der Buddha, und Mohammed war mein Prophet.

Siehe auch: Kreuzigung

Gerüchte machen Moslems nervös, daß die Matriarchin Rahel israelischen Soldaten in Gaza erschienen sei und ihnen im Gefecht den Weg gewiesen habe. Israels ehemaliger Hauptrabbiner Mordechai Eliyahu hat bekannt gegeben, daß er selbst es gewesen sei, der sie gesandt habe. Gewöhnlich sind es Moslems, die sich durch Gottes Hand geführt fühlen, während die Juden als ungläubig und verweltlicht verteufelt werden. Die Juden hätten sich von ihren Geboten abgewandt und hätten ihre Propheten verfolgt und seien deshalb von Gott verflucht. Auf der Website the elder of ziyon heißt es abschließend:

„Die Terroristen, die beten, daß ihre Kassam-Raketen jüdische Kinder töten, scheint ein wenig unbehaglich zu werden, daß die Juden zur gleichen Zeit um Hilfe beten, die Terroristen zu töten. Es ist fast so, als würden sie im Innersten begreifen, daß Gott tatsächlich eher auf Seite der Juden steht, wie Er es offenbar schon bei anderen Kriegen zwischen Juden und Arabern getan hat.“

Leute wie Peter Scholl-Latour haben immer wieder darauf hingewiesen, daß atheistisch-rationalistische Intellekte, insbesondere sogenannte „Islam-Experten“, den Nahost-Konflikt strukturell, d.h. von ihrer Charakterstruktur her, niemals werden verstehen können. Ihre „Expertise“ etwa über die „Road Map“ ist von vornherein nichtig. Ob wir es akzeptieren können oder nicht: es geht um den Kampf zwischen Göttern und die einzige Hoffnung auf Frieden ist der Untergang des einen Gottes. Schließlich sind auch die germanischen und die hellenistischen Götter sang- und klanglos verschwunden, nachdem sie sich als impotent erwiesen hatten.

Die Atheisten glauben, daß im Lichtglanze der Aufklärung sich schließlich auch der christliche Gott in nichts aufgelöst hat, wie zuvor Wotan, als die christlichen Priester die heiligen Eichen fällten, ohne vom Blitz erschlagen zu werden. „Der Himmel ist leer!“ Das ist jedoch eine grausame Illusion: es kann kein Vakuum geben. Ihr habt Gott getötet – und dadurch zwangsläufig seinem Widersacher den Weg geebnet.

Das Böse wird zunehmend zu einem Faszinosum, mit dem man sich identifizieren und dem man nacheifern kann. Es ist cool, böse und ohne Gefühl zu sein. Je sinnloser und nihilistischer die Tat ist, um so besser. Der Aufbau, der Erhalt und die Verteidigung des Lebens ist langwierig, mühsam und mit einem langen Spannungsbogen verbunden. Die Zerstörung des Lebens ist leicht, schnell und mit einem lustigen Knalleffekt verbunden. Das Böse ist marktgängiger als das Gute. Und da man gelernt hat, daß diese Gesellschaft im Kern böse ist („strukturelle Gewalt“), ist es gewissermaßen sogar gut und progressiv das Böse zu propagieren.

Ihr lacht über die Unvernunft der Moslems, Juden und Christen und glaubt doch tatsächlich allen ernstes ihr wäret „Atheisten“ und „aufgeklärt“ und ihr bringet das Licht, wenn ihr euch von Gott abwendet. In Wirklichkeit seid ihr verflucht, seid Sklaven Satans.

W tym blogu prowadzę wojnę partyzancką z typami, którzy mają czelność nazywać siebie samych „racjonalistami”. Ja wolę ich nazywać psychopatami, ponieważ są to ludzie, którzy mają mentalność brutalnych ciemiężycieli i inkwizytorów. Kiedyś „robili” w branży religijnej, torturując i paląc na stosach uczonych, obecnie, gdy nastała zmiana frontu i nauka zaczęła być „siłą przewodnią narodu”, spychając religię do defensywy, przerzucili się tam, gdzie wieją lepsze wiatry. Dziś stają w gotowości do palenia na stosie swoich wcześniejszych mocodawców, czyli reprezentantów religii oraz wszelkiej innej, nienaukowej herezji. Nota bene, robią dokładnie to samo, co kiedyś zrobił święty Paweł, który najpierw rżnął chrześcijan na zlecenie pogan, a potem odwrotnie, rżnął pogan na zlecenie chrześcijan. Jak widać stare, dobre i sprawdzone wzorce zawsze mają praktyczne zastosowanie, bez względu na czasy i koniunkturę.

Panowie „racjonaliści” (a raczej psychopaci) mają taką mentalność, że swoje racje narzucają światu gwałtem i przemocą. Tak zaprowadzono rządy religii i tak samo obecnie wprowadza się panowanie „naukowego racjonalizmu” (w cudzysłowie, ponieważ wszystko to nie ma nic wspólnego ani z prawdziwą nauką ani z prawdziwym racjonalizmem). Pisałam o tym w tekście Psychopaci, czcigodni uczeni mężowie i system patriarchalny.

Na forum dyskusyjnym dla astrologów koleżanka podrzuciła temat o wymieraniu gatunku męskiego i takie dwa linki: Alarm dla ludzkości, ewolucja została wypaczona i Chemikalia mogą zabić wszystkich samców. Dziś znalazłam jeszcze taki: Z małym penisem albo wcale.

Obawiam się, że jest jeszcze gorzej, niż się może wydawać, ale o tym chyba już wszyscy wiedzą: zanika również chromosom Y, a naukowcy nie wiedzą dlaczego tak się dzieje. Pisał o tym m.in. Bryan Sykes w książce „Przekleństwo Adama. Przyszłość bez mężczyzn”.

Nie chcę generalizować. Nie każda nauka ma psychopatyczny charakter i nie każdy (a raczej może mało który) mężczyzna jest gwałcicielem, ale warto się zastanowić nad pewnymi kwestiami…

Nauka, zwłaszcza ścisła, to męska domena. Gwałt też. Przez cały okres rządów patriarchatu mężczyźni mieli mentalność panów, zdobywców, a nawet ciemiężycieli świata. Przecież męski bóg w niebie powiedział: „czyńcie sobie ziemię podległą”. Tenże bóg mężczyznę ogłosił panem i władcą, a kobiecie nakazał posłuszeństwo i pokorę, więc mężczyźni uznali, że skoro „baby są nasze”, mogą postawić im but na karku.

Podobnie postępowali z naturą: jeśli nie dała się ujarzmić, musiała zginąć.

Naukowcy postanowili wykraść bogom wszystkie tajemnice, a potem i im postawić but na karku.

Choroby zostały uznane za wroga, którego trzeba zniszczyć i całkowicie wyeliminować!

Kiedyś w programie Ewy Drzyzgi starli się ze sobą onkolodzy i homeopaci. Onkolodzy to sami mężczyźni, aroganccy, bezczelni i agresywni, zionący zwierzęcą wręcz nienawiścią do homeopatycznego zabobonu, a homeopaci (w 100% lekarze z II stopniem specjalizacji!!!) to wyłącznie kobiety. Panie lekarki natychmiast zostały zepchnięte do defensywy i potraktowane jak czarownice z cuchnących bagien, nie mające prawa do zabierania głosu w dyskusji z Panami Lekarzami. Panowie Lekarze w ogóle nie przyjmowali do wiadomości faktu, że panie też są lekarzami, nierzadko pełniącymi funkcje ordynatorów oddziałów szpitalnych i permanentnie nazywali je zabobonną ciemnotą oraz grozili im pozwami do sądu za nielegalne praktykowanie medycyny. Nie trafiały do nich żadne argumenty i zachowywali się jak furiaci.

W przeciwieństwie do onkologa lekarz-homeopata nie rzuca się na chorobę z mieczem, lecz stara się zrozumieć, co organizm chce zakomunikować i dlaczego się zbuntował. Homeopata dąży do tego, żeby przywrócić organizmowi naturalną równowagę. Działa łagodnie jak kobieta i chce współpracować z naturą, wspomagając własną zdolność pacjenta do osiągania równowagi.

Natomiast alopata o męskiej mentalności od razu chce zabić – cel uświęca środki, więc nie czuje się winny, gdy zabijając chorobę uśmierci też pacjenta.

Jeśli świat ma przetrwać, to niestety, męska samowola musi zostać ukrócona. Koniec gwałtów i przemocy, idzie czas pokornej współpracy z naturą. Albo będziemy z nią współdziałać i żyć w harmonii, albo natura nas (przepraszam – mężczyzn) wyeliminuje. I nastanie babski świat, zupełnie jak w Seksmisji.

Zatruwając ten świat „naukową” chemią mężczyźni sami się wytruli.

Zamiast stosować naturalne metody uprawy roli woleli stosować nawozy sztuczne i trujące środki ochrony roślin. Zamiast homeopatii i ziołolecznictwa wybrali chemiczną i brutalną alopatię. Wszystko to powoduje skażenie środowiska: nawozy, wraz z deszczami oraz chemikalia z naszych organizmów, wraz z odchodami, wpadają do rzek i powodują skażenie wody. Filtry oczyszczają wodę z wielu zanieczyszczeń, ale niestety, okazało się, że medykamenty przez nie przenikają i że pijąc wodę mineralną z butelek niczego nieświadomi wypijamy przy okazji całą aptekę.

Natura to Matka. To żeńska bogini Gaja. Jako kobieta jest miłosierna i bezgranicznie cierpliwa, przecież kocha swoich synów. Jeśli jednak miałoby się okazać, że synowie są matkobójcami, żeńska bogini może zastosować środki ostateczne. W obronie własnego życia może nawet zabić. A więc uważajcie panowie „racjonaliści” i piewcy „naukowego” postępu: nawet nie zauważycie, jak padniecie ofiarą własnej bezwzględności.

Nie wiem, czy jest jeszcze czas, żeby się ratować, ale jeśli jest, to jest to ostatnia chwila.