Elhanan
Was a son of Jair’s
Who slew like David
Anak’s heirs-
Titan men
From days of old,
Whose lofty minds
And hearts were cold.

Like Lahmi-
O that foolish foe-
Who mocked the Lord
With words of woe.
His pride-lust
And his scand’lous ways
By Elah’s grounds
Would end his days.

War-prone how
He towered high
As humble lad
And Lord drew nigh …
And just as he
Was weapon clad
A fatal blow
Came from the lad!

And so upon
The desert plain
Dagon’s pride
By God lay slain
Prefiguring
Those days to be
When Christ would claim
Like victory.

-jwm

What does it take to be a “great person?”

The book of Judges is full of men (and women) who rose up and rescued Israel when they were in trouble.  I am blown away at all the times God’s people just didn’t care and did whatever they wanted.  But when they got in trouble, they always came running back.  And God would raise up a leader to save the day…

A couple of my favorite ones…

Judges 10:3-4 — He was followed by Jair of Gilead, who led Israel twenty-two years.  He had thirty sons, who rode thirty donkeys.  They controlled thirty towns in Gilead.

Nothing real deep here about Jair, I just love the mental image of 30 dudes on 30 donkeys running roughshod over everyone.  It makes me think of pre-historic Hell’s Angels.  :)

Judges 11:11,30-31,34-35 —  Jephthah went with the elders of Gilead, and the people made him head and commander over them.  And Jephthah made a vow to the Lord:  ”If you give the Amonites into my hands, whatever comes out of the door of my house to meet me when I return in triumph from the Amonites will be the Lord’s, and I will sacrifice it as a burnt offering.”  When Jephthah returned to his home, who should come out to meet him but his daughter, dancing to the sound of timbrels!  She was an only child.  When he saw her, he tore his clothes and cried, “Oh!  My daughter!  You have brought me down and I am devastated.  I have made a vow to the Lord that I cannot break.”

A little more serious here…  It’s amazing to me that Jephthah took his vow so stinkin’ seriously that he was willing to sacrifice his only child because he had made a promise to God.

How many times do I make deals with God?  ”Do this and I’ll do that…”  But do I ever do that?  (Hint:  I follow through about as often as you do.)

This is a great reminder to not make senseless, not-thought-through, promises to God because He will expect us to follow through.

Os posts anteriores me fizeram refletir,  cheguei a seguinte conclusão: o Owen Wilson na verdade é um Imhof, parente distante de Jair.

“Crepúsculo de jogo, torcida brasileira… atirou, entroouuu… Ee queee gooooll!” Há alguns meses, fiz um texto em homenagem ao rádio esportivo. Hoje, volto ao assunto, para lembrar de canções bacanas que ficaram ainda mais interessantes por causa de narrações clássicas de gols. Como a linda faixa número 10 do CD da capa ao lado, Canções Curiosas, da Palavra Cantada. Golaço de Paulo Tatit e  Zé Tatit sobre “o nosso rei da bola, o  Rei Pelé”. Altamente indicado não só para crianças, mas para adultos que não perdem a curiosidade típica dos mirins. E o CD nos brinda com vozes de dois clássicos do rádio, misturadas com a música: Edson Leite e Pedro Luiz. Dentro do texto, a lista continua…- Outra linda canção sobre futebol abre com narração de gol. Aliás, uma sensacionalíssima locução de Braga Júnior. Canhoteiro, jóia do CD Raimundo Fagner e Zeca Baleiro. O gol narrado é uma cobrança de falta do ponta-esquerda são-paulino (1955-63) contra o XV de Piracicaba. Quase que dá pra “ver” o lance na sua cabeça!

- O Engenheiros do Hawaii, do gremista Humberto Gessinger, usa trechos de locuções da Libertadores e Mundial de 83 na faixa Anoiteceu em Porto Alegre, disco O Papa é Pop.

- A cover da banda Soulfy  para Umbarauma de Benjor ganha algumas narrações na versão Brasil´70 Mix, presente em edições especiais do primeiro CD da banda.

- Mano Chao, no CD Clandestino, usa vários sons de emissoras de rádio. Na música Lágrimas de Oro, tem trecho de transmissão de uma partida que envolveu Mancuso… Santa Maradona, da banda anterior de Manu, a Mano Negra, também contém locuções. O CD original é Casa Babylon. Capa ao lado.

Se você está gostando da lista, então o CD dos Hinos de Placar (2004) é uma festa.

- Paulinho da Viola e Los Hermanos cantam o hino do Vasco, de Lamartine Babo. Waldir Amaral narra um golaço de Roberto Dinamite, que recebeu de Zanata, matou no peito, atirou, entrou… Contra o Bota, Taça Guanabara, 1976.

- Zeca Pagodinho canta o hino do seu time de coração, o Botafogo. Outra narração de Waldir Amaral: “sensacional, jóia de gol… do demônio da Copa, Mané Garrincha”. Alguém aí sabe de que jogo é essa narração?

- Dinho Outo Preto e Nasi cantam… “salve o tricolor paulista”, enquanto Edgard Scandurra esmerilha na guitarra. E por falar em esmerilhar, o hino do São Paulo abre com o “pai da matéria”, Osmar Santos, e a cobrança ensaiada de falta de Raí, o segundo gol contra o Barcelona, final Mundial de 92. Emocionante é pouco.

- Os rubro-negros Herbert Vianna e Gabriel o Pensador se divertem com o hino mais popular do Flamengo. O garotinho José Carlos Aaraújo narra um gol de Zico, assistência de Toninho.

- Negra Li, Paula Lima, Rappin Hood e Xis mandam ver o hino do Corinthians, em versão 100% pista de dança, enquanto dá para ouvir ao fundo o saudoso Fiori Gigliotti narrando gol de Basílio.

- Paulo Ricardo canta o hino do Fluminense, outro de Lamartine. Na introdução, Waldir Amaral narra gol de Rivellino.

- Colorados de bandas como Comunidade Ninjitsu, Acústicos e Valvulados e Ultraman apresentam o hino do Internacional. Quase no fim da faixa, Armindo Antônio Ranzolin narra o gol de Jair, o 1º nos 2×1 sobre o Vasco, final do Brasileiro de 1979. O Inter  tri, invicto.

- Arnaldo Antunes apresenta o hino mais pop do Santos. No meio da faixa, narração de gol de falta de Pelé.

Músicas que contém narrações que recriam o universo do rádio:

- Cadê o Pênalti? – a cover do primeiro disco do Skank para o balanço de Jorge tem a participação de Willy Gonser, locutor paranaense consagrado no rádio de Minas Gerais.

- Replay (O Meu Time é a Alegria da Cidade). A cover do Trio Mocotó para a música de Roberto Correal e Jon Lemos que era usada como vinheta de transmissões da rádio Jovem Pan décadas atrás ganha uma homenagem aos gols radiofônicos na voz de Beto Hora. CD Beleza! Beleza! Beleza!

- Deixa Falar, gravação clássica de Carmen Miranda, abre com voz de Ary Barroso e sua gaitinha narrando gol de Leônidas.

- Ouça a música “Pelé” no site da Palavra Cantada.

AGRADECIMENTO À COLABORAÇÃO DE BETO XAVIER, autor do livro FUTEBOL NO PAÍS DA MÚSICA.

UM ATUM…

TEXTO REPRODUZIDO DO YOU TUBE:  Em 1964, quando as quilhas ainda eram “quadradas”, George Greenough apreciou a calda de um atum e concluiu que aquilo seria o futuro das quilhas. Bob McTavish, que viu a cena e veio a se tornar uma das maiores lendas do surf, fez um desenho exclusivo deste histórico momento para o Museu do Surf de Santo-SP. Jair Bortoleto, curador da exposição, encomendou um quilha igual à de Greenough e experimentou sua eficiência em um secret spot da região.

“pranchagrandenews”

por Raphael Zarko

(inspirado em Elio Gaspari)

Meu nobre Vilson. Aqui quem fala é Ademir Menezes. Primeiro deixa eu me apresentar direitinho para que saiba de quem se trata. Vesti essa camisa da cruz de malta durante 11 anos da minha carreira e, pode acreditar, conquistei tudo que você possa imaginar com essa camisa. Infelizmente na época não tinha campeonato mundial, mas se te contar que fui campeão invicto das Américas segurando um timaço do River Plate com Dom Di Stéfano você acredita? Acredite então! Eu tive a honra de fazer parte do Expresso da Vitória, um time incrível que talvez tenha ficado injustamente marcado quando trocamos a faixa em diagonal por um uniforme – não menos honroso – da cor amarela, pois formamos quase todo o time da tragédia conhecida como Maracanazo.

Esse aí sou eu. Você encontra bem mais na sala de troféus...

Mas não é para falar disso que lhe escrevo. Aqui no céu as coisas mudaram muito, sabe, hoje temos acesso até a internet, imagina só. E a verdade é que continuo muito ligados a tudo aí embaixo.

Daqui acompanhei à queda do meu Vasco para a Segunda Divisão em 2008. Pensei em tudo que vivi em São Januário, nas glórias no Maracanã (se não sabe também, fomos os primeiros campeões da história do Maior do Mundo) e lembrei do orgulho que tenho de praticamente ter iniciado uma tradição: a da maior fonte de artilheiros do futebol brasileiro, que é a do Vasco. Depois de mim, que tive a honra de ser o goleador do Mundial de 1950, veio Vavá Peito de Aço, Roberto Dinamite, um baixinho chamado Romário, e um outro de nome Edmundo. Por esses poucos que citei já deu para perceber o peso, o orgulho e o fardo que vocês carregam, não é? Afinal, fazem parte da história do clube que mais vezes teve artilheiros no Campeonato Brasileiro. Foram oito ao todo, sabia?

Pois é, oito… O mesmo número de jogos também que estamos sem vencer. E na Série B!!! Andei uns dias afastado, pouco menos de um mês, quando me orgulhei de assistir esse mesmo time contra o Corinthians, e agora deparo com meu Vasco nessa situação? O que houve, nobre capitão? Alguma espécie de São Januarazo? Dois gols em oito jogos é coisa dos infernos…

Desse jeito nós ficaremos perto de um recorde negativo – de 12 de julho a 14 de setembro de 1986 e de 8 de agosto a 4 de outubro de 1990 – de 13 jogos sem vencer (fiz até essa consulta a Netvasco, amigo). Pelo que me consta, a última vitória foi contra um tal de Atlético – me certifiquei, inclusive que esse não era o Galo – no dia 23 de maio!?! Com todo respeito, garoto, mas não dá para engolir isso. Alguém tem que fazer alguma coisa!

Foi aí que pensei em você. Sei que és zagueiro, dos firmes, que é novo e até tem atuado como capitão. Sei também que já foi muito criticado, e – pelo que ouvi aqui do nosso técnico Flávio Costa – merecidamente, pois era inseguro, afobado, claudicante. Mas enfim, não estou aqui para criticá-lo, muito pelo contrário. Me reuni com meus amigos do Expresso – precisa ver a saudade que todos estamos de cantar o “casaca” à espera de um novo título – e analisamos seu desempenho nos treinos, preocupados com o ano todo, importantíssimo para a História desse clube.

Chegamos a uma teoria e a uma conclusão. Considerando que o penúltimo gol do Vasco foi naquela partida com o Corinthians, e foi contra, e que o outro foi de um tal de Edgar (o Princípe Danilo me pediu para ignorar esse rapaz, coitado), pude concluir que a situação está completamente anormal.

Então, caro zagueiro, faço uma sugestão a você, e espero que a leve ao seu treinador, Dorival (o Jair, o Lelé e o Isaías, inseparáveis e gozadores que só eles, me disseram que isso está mais para nome de remédio, mas tudo bem): vá você para a área, vire centroavante. Avance e vá colocar a bola pra dentro da rede. Mas não vá se confundir de área nem muito menos de gol, por favor.

Deve estar se perguntando se temos acesso a algum produto ilícito aqui em cima. Pode ficar tranquilo, aqui essas coisas não acontecem. Na verdade nos baseamos mesmo foi – no desespero – numa notícia que lemos no site oficial do nosso clube. Temos certeza que ela é verdadeira – e não mera coincidência.

Talvez não tenha lido, mas a reproduzo abaixo:

Que pinta de artilheiro!

“Vilson, no tradicional rachão, mostra seu faro de artilheiro… No treino, em São Januário, o zagueirão marcou três gols:

- Como sempre jogo de atacante no rachão, as bolas acabam sobrando para mim e eu aproveito bem as oportunidades. No rachão antes do jogo contra o Figueirense marquei um gol, hoje marquei três e todo rachão venho marcando pelo menos um gol – disse Vilson, entre os elogios e brincadeiras dos companheiros”.

Acredite em mim, amigo, nada é por acaso.

Confie no seu taco!

Saudações vascaínas.

Um abraço do Ademir, o Queixada.

Zapoznajcie się z artykułem “Zmartwychwstały Chrystus” (autorstwa Bernarda W. Hedmana), który w kwietniu 1992 r. ukazał się na łamach Sztandaru Biblijnego. To ciekawy tekst, który odpowiada na pytania:

• Jaka jest różnica pomiędzy zmartwychwstaniem a wzbudzeniem?
• Kim jest obecnie Pan Jezus Chrystus?
• Dlaczego zmartwychwstanie Chrystusa jest aż tak ważne?

***

Ew. Marka 16:1-8; Mat. 28:11-15

“Cóż szukacie żyjącego między umarłymi? Niemaszci go tu, ale wstał”
~ Ew. Łukasza 24:5,6

ZMARTWYCHWSTANIE umarłych jest zadziwiającą sprawą. Jego realizacja będzie największą manifestacją Boskiej mocy, jaka kiedykolwiek dokonała się przed aniołami i ludźmi. Obiecane w Biblii zmartwychwstanie umarłych ma przywrócić osobowość i świadomość miliardom ludzi, którzy umarli i zgodnie z Boskim wyrokiem obrócili się w proch: “Umierając śmiercią umrzesz“. “Prochem jesteś i w proch się obrócisz“.

Obudzenie córki Jaira, syna wdowy z Naim oraz przyjaciela Jezusa – Łazarza – nigdzie w Biblii nie jest nazwane zmartwychwstaniem umarłych. Były to jedynie przypadki przebudzenia, z których ten ostatni był najwspanialszy, ponieważ Łazarz nie żył już od czterech dni i proces rozkładu ciała już się rozpoczął. Nie mogło być żadnego innego zmartwychwstania, żadnej ucieczki od Boskiego wyroku oprócz sposobu zaplanowanego przez Boga, mianowicie zajęcia przez Jezusa miejsca pierwszego grzesznika, Adama. Wykupienie go spod wyroku śmierci oznaczało wykupienie wszystkich, którzy w nim umarli. Tak więc czytamy, że Chrystus umarł jako “sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga” (1 Piotra 3:18).

Rozpowszechniły się błędne pojęcia, według których zmartwychwstanie jedynie ciało i że Bóg z czterech stron świata zgromadzi każdą cząsteczkę prochu, która kiedyś tworzyła ludzkie ciało i odtworzy rodzaj ludzki z tych samych cząsteczek materii, z których w przeszłości się składał. Niedorzeczność tego pojęcia staje się dla nas oczywistą, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że ciała zmarłych w mniejszym lub większym stopniu przeniknęły do roślinności, a w ten sposób do innych zwierząt i ludzi. Dobrą ilustracją tego jest historia o jabłoni, której korzenie przeniknęły do trumny i przyjęły kształt zwłok. Jabłka te zostały zjedzone przez różnych ludzi, a część z nich przez świnie, które następnie zostały wysłane do różnych miejsc w tym kraju.

Anegdota ta ilustruje niedorzeczność powszechnego błędnego pojmowania nauk biblijnych. Trudność tkwi w tym, że straciliśmy z oczu fakt, iż Biblia oświadcza, że to właśnie dusza umiera. “Dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20). Nasze ciała zmieniają się i odnawiają (tak podaje nauka) co siedem lat. Tak więc ciało, w którym Adam zgrzeszył – podobnie jak i każda z jego komórek, zużywało się co kilka lat – w okresie dziewięciuset trzydziestu lat jego życia. Ale jego dusza, jego osobowość, on sam umarł tylko raz – w wieku dziewięciuset trzydziestu lat. To właśnie dusza umiera, to właśnie ona została odkupiona i to ona ma zmartwychwstać. “Nie siejesz ciała, które ma potem wyrosnąć“.

NASZ PAN NIE JEST JUŻ CZŁOWIEKIEM

Chrystus – jako Logos u Ojca – był duszą, czyli istotą żyjącą na wysokim poziomie duchowym. Dla dobra człowieka sam się poniżył i stał się niewolnikiem: “przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom” – ludzką duszą. Umarł jako ludzka dusza, czyli istota ludzka, “wylał na śmierć duszę swoją“. Duszę swą uczynił “ofiarą za grzech“. “Z pracy duszy swej ujrzy owoc, którym nasycon będzie” (Izaj. 53:10-12).

Umarła ludzka dusza Jezusa, lecz On został wzbudzony z martwych jako dusza wyższej rangi. Wtedy też (tak jak przepowiedział) wstąpił “tam, gdzie był przedtem“, tzn. na poziom duchowy. Został “umartwiony ciałem, ale ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18). Ziemskie ciało przyjął On jedynie dla wielkiego celu złożenia ceny okupowej za człowieka. Gdy przez oddanie się na śmierć dostarczył tej ceny okupu, Ojciec wzbudził Go do chwały, zaszczytu, Boskiej natury – ponad aniołów, księstwa, moce i “nad wszelkie imię” (Fil. 2:9; 1 Piotra 3:22). Tak więc Ten, który w swym zmartwychwstaniu wzniósł się do tego stopnia, był tym samym, który poprzednio zstąpił z niebiańskich do ziemskich warunków (jak podaje św. Paweł).

Ponieważ Jezus po swym zmartwychwstaniu był tak odmienny, to z tego punktu widzenia jesteśmy lepiej przygotowani na zrozumienie dlaczego On tak się różnił w swym postępowaniu od poprzedniego. Czytamy, że po zmartwychwstaniu pojawiał się On i znikał. Ukazywał się swoim uczniom na kilka chwil, po czym znikał. Nigdy przedtem niczego takiego nie czynił. Po zmartwychwstaniu pokazywał się w różnych ciałach, różnych postaciach i różnym odzieniu. Marii ukazał się jako ogrodnik. Dwóm podążającym do Emmaus jako nieznajomy. Ukazywał się nie tylko jako inna osoba, lecz także w innym odzieniu (ponieważ Jego szaty zostały podzielone między żołnierzy).

Oczywistym jest, że został umartwiony w ciele, a ożywiony w duchu! To właśnie duchowy Jezus się ukazywał, przyjmując różne ludzkie postacie i odzienie stosownie do danej chwili. Ta duchowa istota mogła pojawiać się wśród zgromadzonych uczniów, i pojawiła się, gdy z obawy przed Żydami drzwi były zamknięte i zaryglowane. W ich obecności tworzył, materializował, ciało i ubranie, a po kilku minutach znikał im z oczu, rozkładając ciało i ubranie, podczas gdy On sam (istota duchowa) pozostawał niewidzialny. W ten sposób przebywał z uczniami przez 40 dni przed swoim wniebowstąpieniem. Oni Go jednak nie widzieli z wyjątkiem kilku minut przy siedmiu różnych okazjach.

Te 40 dni były bardzo potrzebne w celu nauczenia żydowskich uczniów
(i wszystkich późniejszych naśladowców Pana) dwóch wielkich lekcji:

1. że nie był On już martwy, lecz żywy
2. że nie był już człowiekiem, ale duchem.
   “Ale Pan jest tym Duchem” (2 Kor. 3:17).

DONIOSŁOŚĆ ZMARTWYCHWSTANIA NASZEGO PANA

Opis św. Pawła jego własnych doświadczeń wyraźnie potwierdza fakt, że nasz Pan nie był już cielesną, lecz duchową istotą w niebiańskiej chwale. Wyjaśnia, iż niezbędnym było, by dwunastu Apostołów było w stanie poświadczyć fakt powstania Jezusa z umarłych. Przez martwego Zbawiciela nie mogło być poselstwa Ewangelii o nadziei Boskiej łaski. Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, czy byłby ktoś, kto kiedykolwiek mógłby ustanowić królestwo Mesjańskie? Czy byłby ktoś, kto mógłby dać Kościołowi dział w pierwszym zmartwychwstaniu i uczynić go współuczestnikiem Jego niebiańskiej chwały? Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, czy ktoś mógłby wezwać z grobów śpiące miliardy, budząc je głosem opowiadającym pokój w Jezusie Chrystusie, sposobność uzyskania wiecznego życia przez posłuszeństwo obiecanemu królestwu?

Apostoł z naciskiem przedstawia nam to wszystko mówiąc: “A jeśli Chrystus nie jest wzbudzony, daremna jest wiara wasza,… zatem i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie” (1 Kor. 15:16-18). Widzimy tutaj, że św. Paweł nie miał nic wspólnego z poglądami tych, którzy w przeciwieństwie do Biblii utrzymywali, że Jezus będąc martwym, był w rzeczywistości żywy, i że wzbudzanie umarłych jest jedynie formalnością, całkowicie zbyteczną dla wypełnienia się Boskiego planu. Boską nauką jest, że umarli o niczym nie wiedzą i że powstanie z grobu jest absolutną koniecznością dla jakiegokolwiek przyszłego życia, nadziei czy błogosławieństwa.

Fakt powstania Chrystusa z umarłych jest gwarancją Boskiej mocy do wzbudzenia umarłych. Jest on także potwierdzeniem faktu, że Jezus dokonał dzieła, dla którego przyszedł na świat. Dowodzi to, że doskonale musiał wypełnić Boskie prawo, w przeciwnym razie bowiem nie byłby godny wzbudzenia z grobu. Świadczy on także o wartości Jego śmierci – jej skuteczności w równoważeniu grzechu ojca Adama i w ten sposób jako ceny Okupu za grzechy świata.

UKAZYWANIE SIĘ PO ZMARTWYCHWSTANIU

Św. Paweł powiada nam, że widział Jezusa po Jego zmartwychwstaniu. Zapewnia, że postać naszego Pana świeciła jaśniej niż słońce w południe. Mówi nam o skutku, jaki wywarło to na jego umysł i wzrok: jedno spojrzenie na Jezusa w chwale zniszczyło jego wzrok (który później dzięki Boskiemu miłosierdziu został częściowo przywrócony). Było to ósme ukazanie się Jezusa swoim uczniom. W siedmiu z nich ukazał się w ciele, a w jednym w chwale jaśniejszej od blasku słońca. Cały czas pozostawał tym samym, lecz manifestacje były odmienne.

Ukazywanie się w ciele w okresie 40 dni dokładnie odpowiada manifestacjom Jezusa z dalekiej przeszłości, z których jedna dotyczyła Abrahama. Jadł i pił z Abrahamem, lecz Abraham nie wiedział, że rozmawia z Panem i uważał go jedynie za człowieka, ponieważ był w ludzkiej postaci i zwykłym ubraniu. Zniknął z oczu Abrahama tak jak znikał przed wzrokiem Apostołów i Saula. Gdy przybył do Abrahama, był istotą duchową; był nią także po swym zmartwychwstaniu, gdy ukazywał się Apostołom. Ciałem stał się na okres przejściowy właśnie po to, by cierpieć, Sprawiedliwy za niesprawiedliwych.

Gdy cierpienia te zostały spełnione, nie było już żadnego powodu, dla którego nasz Pan miałby pozostawać w ciele. Pan Chwały w niebie nie jest ciałem ani człowiekiem. Gdyby nim był, pozostałby “mało mniejszym od aniołów” (Żyd. 2:7,9). Apostoł zapewnia nas jednak, że w zmartwychwstaniu wstąpił On znacznie wyżej niż są aniołowie (Fil. 2:9-11; Żyd. 1:3,4).

Jezusowi równie łatwo było ukazać się w tej czy innej postaci, w tym czy innym rodzaju odzienia. Pojawiał się w różnych postaciach, by w ten sposób udzielić podwójnej lekcji: że nie był już martwy i że nie był już człowiekiem. Na szczególną uwagę zasługuje Jego drugie ukazanie się z ranami, by przekonać. św. Tomasza. Był gotowy wystąpić w każdego rodzaju manifestacji, jaka była niezbędna, ponieważ bez prawdziwej wiary w Jego zmartwychwstanie uczniowie nie mogliby wykonać dzieła jakie było przed nimi ani przyjąć Ducha Świętego w dniu Zielonych Świąt. Duch Święty został udzielony jedynie tym, którzy wierzyli w Jezusa – przyjęli fakt Jego śmierci jako ofiary za grzechy i uwierzyli w Niego jako Zbawiciela, przez którego miały nadejść Boskie błogosławieństwa, spłodzenie ich z Ducha Świętego i przywrócenie ich do społeczności z Bogiem jako dzieci Boże.

DALSZE BIBLIJNE DOWODY

Gdyby potrzebne były dalsze dowody, że Jezus nie jest istotą cielesną – że nie jest już człowiekiem – można by je znaleźć w zapewnieniu Apostoła, że ciało i krew nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego, i dlatego każdy członek Kościoła musiał być przemieniony zanim mógł wejść do królestwa i mieć udział w królestwie Chrystusa. Przemiana ta polegała na przejściu z ziemskiego stanu (lub ziemskich warunków, albo ziemskiej duszy) do stanu duchowego (czyli duchowej duszy i duchowej istoty). Apostoł oznajmia, że wszyscy oni mają dostąpić przemiany, aby byli takimi, jakim jest nasz Pan. Skoro ich ziemskie ciało musiało ustąpić miejsca ciału duchowemu, aby byli podobni Panu, oczywistym jest że jest On ciałem duchowym, istotą duchową i duchową duszą.

Jest to także zgodne z tym, co św. Paweł powiedział odnośnie zmartwychwstania Kościoła: “Bywa wsiane w niesławie, a będzie wzbudzone w sławie; bywa wsiane w słabości, a będzie wzbudzone w mocy; bywa wsiane ciało cielesne, a będzie wzbudzone ciało duchowe” (1 Kor. 15:43,44).

Zupełnie inna rzecz jest jednak przedstawiona przez tego samego Apostoła u Fil. 3:21, gdzie oznajmia on, że Pan Jezus przemieni marne ciało, tak by mogło być przypodobane “chwalebnemu ciału jego“. Dotyczy to Kościoła jako całości, a nie poszczególnych ciał członków Kościoła. Apostoł mówi o podłym ciele w liczbie pojedynczej. Chodzi o to, że Jezus (Głowa Kościoła) swe doświadczenia upokarzające przechodził przed swoją śmiercią i swoim zmartwychwstaniem. Głowa Kościoła została wywyższona, wyniesiona do chwały, więcej niż dziewiętnaście stuleci temu. Od tamtego czasu wszyscy, którzy stali się zwolennikami Jego sprawy, utożsamili się z ciałem, czyli grupą, pogardzanym i upokarzanym przez ludzi, o którym św. Paweł mówi: “Staliśmy się jako śmieci tego świata, i jako omieciny u wszystkich”. Lecz wraz z drugim przyjściem Chrystusa ustały upokorzenia Kościoła, Jego Ciała, ponieważ Pan w pierwszym zmartwychwstaniu przemienił chwalebnie swe ciało. Od tego czasu nie jest to już Kościół lżony, lecz Kościół lub ciało w chwale.

Cieszmy się i radujmy się ze zmartwychwstałego Chrystusa (Mat. 28:18) i z tego, że uczniowie tak skutecznie ogłaszali to poselstwo (w. 19). Śpiewajmy z radości ze wspaniałego zwycięstwa naszego Pana i ostatecznego zwycięstwa całego świata przychodzącego i kłaniającego się Jemu (Obj. 15:4). Amen!

***

Przeczytaj również: “Zmartwychwstanie Chrystusa” – kilka słów o wartości zmartwychwstania i jego właściwym świętowaniu

If you think the Puritans dug up all the best options from the Good Book, rest assured that there are plenty left to discover.

Thanks to Emmy Jo for suggesting a particularly promising one.  The Name of the Day is Jair.

Jair appears in the Old Testament.  The related Jairus pops up in the New Testament.  Jairo is a Spanish variant of both.  Maybe you haven’t heard them, but in Central and South America, they’re reasonably familiar.  In fact, Jair and Jairo have both charted in the US Top 1000 for the past few years.  In 2007, the ranked #778 and #579.

Most Spanish speakers probably read Jair as HY uhr.  But the more likely pronunciation in English is JAY uhr – sort of like the initials J.R.  Jairo, on the other hand, is almost also said HY ro, while Jairus is read JAY russ.

Despite potential pronunciation troubles, Jair has quite a bit of history and appeal.

Jair comes from the Hebrew Ya’ir and means “shining one” or “enlightened one.”  The Old Testament figure was a judge from Gilead.  Another Jair was a descendant of the patriarch Manassah.  And Havoth-Jair – the settlements of Jair – is a collection of villages on the east banks of the Jordan.

Skip ahead to the New Testament, and Jairus seeks out Jesus to cure his sick daughter.  By the time they reach the girl, she has died from her illness.  But, thanks to her father’s faith, Jesus is able to bring her back to life.

While the name has been uncommon in the English-speaking world, there’s a long list of noteworthy Jairs from elsewhere:

• Brazilian footballer Jair da Rosa Pinto was among the most famous athletes in his country in the 1940s and 50s;
• Brazilian musician Jair Rodrigues also has a son called Jair.  The son performed on a popular Brazilian children’s television show before moving to the US to pursue a musical career;
• Jair Benitez is a Colombian footballer;
• Jair Rosa is an Uruguyan footballer;
• Jair Baylón plays – you guessed it! – football in Peru;
• But Curaçao-born Jair Francoise Jurrjens plays baseball.  He’s currently the starting pitcher for the Atlanta Braves;
• Jair Lynch competed for the US men’s gymnastics team in the 1996 Summer Olympics.  His mother is from Colombia.

Then there’s Jair-Rôhm Parker Wells, a bassist and experimental musician.  His biography skims over his early years.  I can’t help but think that his name is a creative respelling of Jerome – whether by his parents or by the artist himself, I can’t say.

Terry Brooks’ Shannara series includes a character called Jair Ohmsford.  Brooks has been writing the series since 1977, so safe to say that many a sci fi and fantasy fan will recognize the name.

On balance, Jair is similar to names like Blaise or maybe Cillian.  He seems trendy, even invented.  But it isn’t so – Jair’s got history to spare.  If you don’t mind explaining the pronunciation, this could be a great pick – fresh, but not new.

Just a few hours ago I was searching for the Courious Case Of Benjamin Button’s Soundtrack in one of my favourite pages (Taringa!), but after being disappointed  because of the non existing megaupload links (just rapidshare), I found a  link that caught my attention that said: I hate Facebook!

Of course,  it made me think about it. Some of the facts he exposed were valid: the lost of interest in being in contact with  people (in person) due to the each time bigger interest in being in contact with your virtual friends, the importance that  we give to abscentee presences, wall greetings or empty comunication.

But he was talking about the good things like: keep in touch with a friend who is living in china or the uncle that is traveling around the world, a way to show share a part of you to the world, or just simple fun. Additionally, he was talking about things that, at my point of view, shouldn’t be interesting him such as a theft accusation to the owner of the network.

I think that facebook has a lot of interesting things depending on the eyes that you see it with. For me, as a programmer,  it’s great the possibility of taking pictures with your webcam; as a foreigner student, it’s an exceptionally good way to know what’s happening with your family, good and non good friends.

All of us need our own space (such as this blog for me) but maybe it becomes unhealthy when you change all your in-person interactions for the electronic ones, and you start to live in a virtual world. Anyway, everybody has the right to think in a different way.

And after all of this, what about you? do you HATE FACEBOOK?

Book of Judges Outline

          I.     The Crisis and Conquest after Joshua’s Death (1:1-36)

a.     Who shall go up to fight for us?  (1:1-2)

b.     Judah and Simeon go up & defeat the Canaanites (1:3-7)

c.     Judah fights and takes the city of Jerusalem (1:8-10)

d.     Continued conquest (1:11-20)

e.     Benjamin fails to drive out the Jebusites (1:21)

f.      Joseph takes Bethel (1:22-26)

g.     Manasseh) fails to drive out Canaanites (1:27-28)

h.     Ephraim fails to drive out Canaanites (1:29)

i.      Zebulun fails to drive out Canaanites (1:30)

j.      Asher fails to drive out Canaanites (1:31-32)

k.     Naphtali fails to drive out Canaanites (1:33)

l.      Dan pushed back by the Amorites (1:34)

m.   Joseph halts Amorite advance (1:35-36)

        II.     First cycle of Sin

a.     The Angel of the Lord pronounces judgment for not breaking down pagan altars (2:1-5)

b.     The people return to their homes under Joshua’s leadership and lived in peace all of the days of Joshua’s life and of the lives of those who knew him (2:6-10)

c.     The people did “The Evil” (2:11-13)

d.     God gives them up to their enemies (2:14-15)

e.     The Summary of the Book (2:16-3:6)

      III.     Second Cycle of Sin

a.     The people did “The Evil” (3:7)

b.     The people served the Cushan-rishathaim king of Mesopotamia for 8 years (3:8)

c.     God raised up Othniel as a deliverer (3:9-10)

d.     The land  had “rest” 40 years (3:11)

      IV.     Third cycle of Sin

a.     The people did “The Evil” (3:12)

b.     The people served the Eglon, king of Moab for 18 years (3:12-14)

                                               i.     Possible setting for the book of Ruth?

c.     God raised up Ehud as a deliverer (3:15-29)

d.     The land had “rest” for 80 years (3:30)

e.     God raised up Shamgar as deliverer against the  Philistines (3:31)

        V.     Fourth cycle of Sin

a.     The people did “The Evil” (4:1)

b.     Jabin, King of Canaan & Sisera conquered for 20 years (4:2-3)

c.     God raised up Deborah as deliverer (4:4-24)

d.     The Song of Deborah (5:1-31)

e.     The land had rest for 40 years (5:31)

      VI.     Fifth cycle of Sin

a.     The people did “The Evil” (6:1)

b.     Midian conquered for 7 years (6:2-6)

c.     God sends a prophet to speak warning to the people (6:7-10)

d.     God raises up Gideon as deliverer (6:11-8:21)

e.     The people seek to make Gideon king (8:22-27)

f.      The land had rest for 40 years (8:28)

    VII.     Interlude:  Abimelech’s reign

a.     The people enter into idolatry (8:29-35)

b.     The rise of Abimelech to power (9:1-6)

c.     The Parable of the Trees (9:7-15)

d.     The Judgment of Jotham (9:16-21)

e.     Abimelech reigns for 3 years (9:22)

f.      The fall of Abimelech (9:23-57)

g.     God raised up Tola as judge for 23 years (10:1-2)

h.     God raised up Jair as judge for 22 years (10:3-5)

  VIII.     Sixth Cycle of Sin

a.     The people did “The Evil” (10:6)

b.     The Philistines conquered for 18 years (10:7-9)

c.     The people repent and the Lord rebukes them (10:10-16)

d.     Who will go up for us? (10:17-18)

e.     God raises up Jephthah as deliverer (11:1-33)

f.      The result of Jephthah’s hasty vow (11:34-40)

g.     Jephthah leads the people of Gilead against the people of Ephraim (12:1-6)

h.     Jepthah judged Israel for 6 years (12:7)

i.      God raised up Ibzan as judge for 7 years (12:8-10)

j.      God raised up Elon as judge for 10 years (12:11-12)

k.     God raised up Abdon as judge for 8 years (12:13-15)

      IX.     Seventh Cycle of Sin

a.     The people did “The Evil” (13:1)

b.     The Philistines conquered for 40 years (13:1)

c.     God raises up Samson as deliverer (13:2-15:19)

d.     Samson judges Israel for 20 years (15:20)

e.     Samson and Delilah (16:1-22)

f.      Samson’s Faithful Death (16:23-31)

        X.     Interlude:  Micah, two Levites, the Tribe of Dan, and the Concubine

a.     Micah and the Levite (17:1-13)

b.     Micah’s Idol and Levite taken by the Tribe of Dan (18:1-31)

c.     The Levite and his Concubine (19:1-30)

d.     The people of Israel avenge the Levite against Benjamin (20:1-48)

e.     Wives for the men of the tribe of Benjamin (21:1-24)

      XI.     Close of the Book

a.     “There was no king in Israel and everyone did what is right in their own eyes”

Ahhh!

Too much self indulgent narcisstic posting.

THIS IS NOT MYSPACE!!!!

Here enjoy a lolcat.

Lolcats make everything better

Image credit: Jair. lol caption: foxumon

This idea of “Judges” being the form of law is almost difficult for me to grasp.  This was the system of government that God desired for his people all along.  He wanted to be recognized as King.  This is difficult to wrap my mind around because so much my readings in the old scriptures are in regards to the kings and individuals.  I guess it should be easy to get coming from a democracy with a judicial system for checks and balances.  I really think this little snip it of Jair in verses 3-5 is a bit a symbol of what God intended.  This is Gideon’s sons could have lead.  It is near impossible to lead masses alone.  This family juged many by working together.  Abimelech, The one son of Gideon, was unable to see this type of leadership.  He wanted position.  I guess more then anything it shows the power of leadership that can release responsibility to others.  God did this all over scripture and no matter how many times man has twisted it and tried to gain position inside this structure, He still sees it as the way to go.  Look to the structure of the church in acts.  Multiple leaders working together to train up more leaders.  He did not design a structure that developed leaders that would keep those around them followers so they would not lose their job.  He wanted leaders raise up leaders so they could lead the masses.

In een vorig artikel noemde ik Derek Ogilvie een oplichter. Mijn mening was toen grotendeels gebaseerd op de gefaalde JREF test. Omdat ik vond dat ik de man eigenlijk ook een keer zelf in actie moest zien om eventueel mijn mening bij te stellen besloot ik om de uitzending van gisteravond op RTL4 met volle aandacht te bekijken.

Laat ik beginnen met een positieve observatie: de makers hebben ervoor gekozen de beelden te voorzien van de sfeervolle muziek van componist Michael Giachino, de componist die ondermeer de muziek schreef voor de film “The Incredibles”, de serie “Alias” en natuurlijk “Lost”. Ik wist niet dat RTL4 de rechten bezit om de muziek van “Lost” onder het gezwam van Derek Ogilvie te plakken, maar ik ben blij toe: het is het enige dat me ervan weerhield de televisie niet uit te zetten!

Ik denk dat ik met de laatste zin van de vorige alinea mijn mening omtrent Derek Ogilvie al heb weggegeven: ik heb niets gezien dat me heeft doen twijfelen aan de gedachte dat hij een oplichter is. Bovendien komt hij op mij over als een zeer emotioneel labiel persoon, maar waarschijnlijk is dat een deel van zijn “act”. Die act bestaat uit de volgende ingrediënten:

- misdirection – Net zoals een goede goochelaar/illusionist maakt hij gebruik van” misdirection” om toeschouwers/cliënten af te leiden van wat er daadwerkelijk gebeurt. Hij beweegt veel, hij gaat plotseling staan midden in een zin, hij loopt onverwachte richtingen op en hij lijkt soms zonder waarschuwing in trance te raken, vaak ondersteunt door bizarre geluiden. Dit gedrag is zo bevreemdend dat mensen om hem heen overdonderd raken en zich niet meer goed kunnen concentreren op de realiteit. Het principe van “misdirection” is als volgt te omschrijven: de grote beweging leidt af van de kleine beweging oftewel in het geval van Derek Ogilvie, zijn bizarre gedrag leidt af van de onbeduidende, vaak oncontroleerbare informatie waarmee hij op de proppen komt.

- intimidatie – Derek komt regelmatig erg agressief over. Hij commandeert mensen de kamer te verlaten, of naar een bepaalde plaats te lopen of hij begint plotseling te schelden tegen een “geest”. De mensen om hem heen laten dit gedwee toe (in hun eigen huis!!) omdat ze hopen door Derek geholpen te worden, maar wat ze eigenlijk onbewust toe laten is dat Derek een kortstondige hiërachische structuur creëert waarin hij bovenaan staat, waarin hij het roer in handen heeft. Het is daarna zeer onnatuurlijk als lager geplaatste persoon in die structuur Derek te wijzen op eventuele missers, onderbewust is het in die situatie namelijk gepaster om Derek zoveel mogelijk gelijk te geven. Veel mediums maken gebruik van dit principe, maar ik heb nog nooit iemand dat zo agressief zien doen als Derek.

- cold- en hotreading - Derek gebruikt simpele coldreadingtrucs tijdens zijn groepsessies: losse onsamenhangende stukjes informatie roepen en als hij beet heeft (iemand herkent de informatie) begint hij met de gebruikelijke spervuur aan vragen. Ik heb ook het sterke vermoeden dat Derek gebruik maakt van vooraf verkregen informatie (hotreading). Ik heb er geen bewijs voor; het viel echter op dat hij sommige informatie niet in vraagvorm bracht maar als een onbetwistbaar feit presenteerde alsof hij plotseling uit het niets zeker was van zijn zaak. De vraag is natuurlijk: als hij zo zeker is waarom brengt hij dan niet alle informatie als feiten? Het meest simpele antwoord is dat hij sommige informatie vantevoren al wist, het is ook niet moeilijk om daar aan te komen!

Dat is Derek Ogilvie in een notendop. Mediums hebben bij de beoefening van hun beroep een groot voordeel ten opzichte van andere beroepgroepen: er is geen standaard van hoe een medium zich dient te gedragen of hoe ze de informatie die ze binnenkrijgen dienen te presenteren. Oplichters kunnen zo hun eigen act creëren die dus in het geval van Ogilvie behoorlijk afleidend èn intimiderend kan werken. Stel hier tegenover de act van Char, die juist probeert over te komen als het vriendelijke, rustige en meelevende vrouwtje dat toevallig een gave heeft. Char gebruikt het raden naar namen als “misdirection”: als ze eenmaal de naam heeft geraden worden haar cliënten ook minder kritisch en slikken het meeste wat Char dan nog zegt als zoete koek. Tot slot nog enkele korte analyses van de zaken die gisteravond aan bod kwamen.

- Het onhandelbare jongetje Jaïr - Dit kwam op mij totaal ongeloofwaardig over. Na zijn gebruikelijke intimidatieroutine concludeerde hij dat Jaïr geesten kon zien of zoals hij zei (“…he can see dead people…”) ook Ogilvie gaat dus blijkbaar naar de bioscoop! De moeder bevestigde dit met het verhaal dat Jaïr inderdaad zegt “spookjes” te kunnen zien. Ik zou zeggen: probeer maar eens ouders te vinden wier kinderen beweren nog nooit onzichtbare entiteiten in hun huis te hebben gezien. Zo dacht ik vroeger dat er een krokodil onder mijn bed woonde. Hoe vaak mijn ouders ook lieten zien dat er geen krokodil was, ik hoorde hem ’s-nachts in mijn kamer kruipen en zag geregeld zijn ogen glinsteren in de duisternis. Ook dacht ik in onze tuin een deur te hebben gevonden die direct toegang gaf tot Amerika; toen ik hem aan mijn vader wilde laten zien was de deur nergens meer te bekennen, maar tot op de dag van vandaag zou ik zweren dat ik er tenminste één keer gebruik van heb gemaakt. Een vriendje van mij dacht dat er een geest in de boom van zijn tuin leefde, hij liep met een grote boog om die boom heen en sleepte mij mee in zijn angst. Oftewel: kinderen hebben een grote fantasie!

- De groepsessie – Een hoop “misdirection”: zenuwachtig heen en weer lopen, vreemde geluiden maken en natuurlijk dat onverklaarbare snelle geschets op dat kladblok; heel afleidend allemaal! Vanzelfsprekend was de sessie voor uitzending op televisie geëdit, maar als dit het beste is wat ze er van konden maken moet het een slechte onbevredigende avond zijn geweest voor de aanwezigen. Ik heb in ieder geval betere coldreaders gezien!

- Tessa en haar vader – Dit vond ik de meest ergelijke vertoning van allemaal. Bij de eerste ontmoeting begint hij weer met zijn intimidatieroutine waarna hij het presteert om niet Tessa met het contact met haar vader te helpen, maar een heel andere show neer te zetten rond de zogenaamde negatieve energie in haar huis die hij “voelde” (daar had Tessa ook over geschreven in de brief aan Derek). Het was natuurlijk allemaal weer geknipt maar de volgende twee dingen vielen me op:

- vlak voordat hij met de buurvrouw, Karina, spreekt stuurt hij Tessa weg. Wederom een duidelijk voorbeeld van zijn autoriteitstrategie: hij laat nog even snel zien aan Karina dat hij de baas is.

- Hij begint het gesprek (het begin zoals vertoond) met drie (!!) duidelijke missers: hij vraagt of een vriend van Karina gestorven is (en dat wist hij dus al van Tessa, goed voorbeeld van hotreading) en hij wijst vaag naar een plek in de kamer. “…Here?…” antwoordt Karina verbaasd en Derek weet gelijk dat het dus niet “here” gebeurd is! Hij stopt meteen met zijn wijzende gebaar en veranderd het in een ander handgebaar en komt met twee vragen: “…was he murdered or was it an accident?…. Derek wist al dat die vriend op gruwelijke wijze was omgekomen ( dat vertelde Tessa hem), dus hij had zelf bedacht dat “gruwelijk” hoogstwaarschijnlijk een moord of een ongeluk betekekende; helaas voor hem waren het beide missers! Let op Karina’s antwoord: “…yes, it was a selfkill…”. Zij antwoord dus bevestigend terwijl hij helemaal fout zat en vervolgens geeft ze hem nog de goede oplossing EN wijst daarbij naar haar nek. Natuurlijk heeft die vriend zichzelf dan opgehangen (anders had ze niet naar nek gewezen). Om nog een “yes” van haar te krijgen vraagt hij dan ook maar of het om een “strangling” (verwurging) ging. Ik denk dat hij hier veilig het woord “hanging” had kunnen gebruiken maar na drie missers neemt hij geen risico’s meer en kiest voor “strangling”. Na een bevestigend antwoord van Karina staat Derek plotseling op en begint als een dolle luid scheldend door het huis te marcheren; matig acteerwerk maar uitstekende “misdirection”!

Bij de tweede ontmoeting van Tessa maakt hij gebruik van twee oude coldreadingtrucs: hij begint over juwelen en spiegelreflecties. Het merendeel van de vrouwen kunnen wel een connectie vinden tussen juwelen en overleden personen en iedereen kijkt dagelijks in de spiegel, dat zijn dus twee onderwerpen waarmee een coldreader gegarandeerd hits krijgt! Dat gedoe met die auto was ook lachwekkend, wie zegt mij dat hij niet buiten de auto heeft bekeken? Voor de rest kwam hij met horoscoop/tarot-achtig klinkende adviezen die op praktisch iedereen van toepassing zijn (“…je wilt altijd meer…neem genoegen met wat je hebt…) en met statistische feiten (…je hebt een trauma overgehouden aan het overlijden van je vader op jonge leeftijd….je denkt er geregeld aan terug…over een aantal jaar zul je wel weer willen verhuizen…). Kortom: er is niets gezegd waarvoor paranormale gaven aangewend dienen te worden!

Ik ben niet onder de indruk van Ogilvie, sterker nog: mijn vermoeden dat hij een oplichter is is sterk bevestigd. Ik zeg het nog maar een keer: een medium moet op een betrouwbare wijze getest worden op zijn gaven voordat je hem kan geloven; het blijkt gewoon te makkelijk om mensen voor de gek te houden met simpele trucs en sluwe strategiën. Derek Ogilvie is getest EN gezakt*, dat feit is in combinatie met de uitzending van gisteravond en zonder twijfel de uitzendingen die nog gaan komen reden genoeg om hem te bannen van de Nederlande televisie! Eigenlijk heb ik maar één waardevolle les meegekregen van de uitzending: Giachino is een fantastisch filmcomponist die mooie muziek schrijft, maar als je er echt van wil genieten is het verstandiger gewoon naar “Lost” te kijken. Bij goede televisie komt de muziek uiteindelijk toch beter tot zijn recht!

LOGATES

Index van alle artikelen

Index van alle Derek Ogilvie artikelen

*Voor meer informatie omtrent de test, bezoek: JREF test.

Voor de volgende analyse in de Ogilvie reeks, click op analyse 15 mei.

O esporte é muito importante na vida das pessoas pois ele traz diciplina, educação e ensina a respeitar o próximo

E’ morto Erminio favalli, ala destra. Era con noi ai tempi d’oro,ma non giocò mai. E ci credo: ala destra era Jair, all’occorrenza rimpiazzato da Domenghini e Peirò…