Na 3 maandjes proefbloggen en een trouwe schare lezers, vind ik het wel welletjes met die standaardopmaak van WordPress. Vanaf nu ben ik te volgen via www.herbertfilosofeert.nl, een blog die er al een stuk professioneler en vooral rustiger uitziet dan deze.

Dankzij de dames van Morgen (help me er nog even aan herinneren dat ik hen beloofd heb hun website teksten te schrijven), is www.herbertfilosofeert.nl al gedesigned volgens mijn nieuwe ‘huisstijl’ – nooit gedacht dat ik zelf nog eens zou gaan doen aan corporate branding.

We zijn er nog niet helemaal: de ‘blogroll’ en ‘friends’ moet ik nog even overzetten, helaas met de hand, en er komen nog wat fijne interactieve tools en tips & tricks binnenkort in het zijbalkmenu.

Toch ga ik daar vast verder met schrijven – jullie zijn van harte uitgenodigd mee te verhuizen.

Aan mijn blogstatistieken te zien, maalt u -beste lezer- niet om mijn korte berichtjes. Nee, zodra ik de 10 regels passeer, blijkt er pas interesse te zijn. Wist u dat dat geheel in tegenstelling is tot hoe de goegemeente denkt over ’schrijven op internet’? “Hoe korter, hoe beter”, doceert men. “Wees to-the-point”. “Lul er niet omheen”. “Kom direct terzake”. “De met MTV opgegroeide beeldgeneratie is niet gevoelig meer voor woorden”.

En zo zijn er nog legio gemeenplaatsen te bedenken om te vermijden dat men te lang op 1 webpagina blijft hangen. Zoals gezegd: de bezoekersstatistieken op mijn weblog lijken een duidelijk tegendeel te bewijzen. En als schrijver, purist, dramaticus en woordliefhebber ben ik daar alleen maar blij mee.

Maar ook mij valt het af en toe weleens zwaar om aan mijn eigen ‘lat’ te voldoen. Laat staan dat ik aan uw eisen kan beantwoorden. Wellicht is dat de reden dat de regelmaat van mijn postings af en toe hiaten vertoont: ik kan alleen op ‘publiceer’ drukken als ik er volledig achter sta. En als perfectionist, gebeurt dat zelden.

Zo heb ik via ‘Plaknotitities’ op mijn Apple bureaublad ook een lijstje ‘Blog onderwerpen’. Een daarvan was het afstudeerproject van de dames van Morgen, waarover ik u recentelijk berichtte, die -as we speak- aan het afstuderen zijn aan de Academie voor Popcultuur (los van het feit dat ze eigenlijk onder meer het design van mijn persoonlijke website zouden moeten opleveren – naast een aantal andere klussen die ik naar hen doorschoof).

Met veel plezier had ik u willen berichten over het -in mijn ogen- briljante concept dat de dames hadden bedacht, en waar ik me zo hard voor maak en zo veel tijd in steek. Echter: ik zag er tegen op. En wist niet hoe het te verwoorden. Dus bleef het in mijn plaknotities staan.

Het scheelt dat ze het vandaag zelf hebben gedaan, op hun blog. En dat ik het niet meer hoef te schrijven. Lees hier vooral verder…

Je gaat naar De Winkel met het product dat je gaat ruilen. Aan de buitenkant van de winkel hangt een vlag. Je opent de deur, hoort het belletje rinkelen en het volgende speelt zich af:

Na het trekken van een nummertje kan je op een van de stoelen wachten. Daar liggen krantjes van de winkel.

De winkel is ruimtelijk ingericht. Je ziet een lange toonbank met daarachter een grote kast met heel veel laden. Je voelt je eigenlijk een klein mensje in een grote winkel, een klein kind in een snoepwinkel. Spannend.

De toonbank is verdeeld in drie delen. Bij de meest rechtse twee worden de intakes gehouden. Aan de meest linkerkant wordt afgerekend. Voor de toonbank, op de grond zijn stickers geplakt met ‘privacy, houd afstand’.

Wanneer je aan de beurt bent, loop je naar de balie waar je nummer knippert. Er wordt een intake gehouden. Er worden veel vragen gesteld, waarom lever je dit product in? Van wie heb je dat gekregen? Na het gesprek wordt je product op waarde geschat en gewogen; Dat is 3 emoties, dan kan je uit de volgende verhalen kiezen.

Er worden je drie verhalen voorgelezen. Op basis van die verhalen kies je het ‘nieuwe’ product. Dan wordt dit product uit het magazijn gehaald (nog in de doos) en voor je klaargemaakt. Je mag even wachten op de daarvoor aangewezen plaatsen. Je weet nog niet wat er in de doos zit, je kent alleen het verhaal.

Wanneer het product klaar is gemaakt, dan wordt je naam omgeroepen en mag je je melden bij de kassa.

De doos met het verhaal wordt ingepakt en verzegeld. Er wordt een contract aan je overhandigd waarin de regels van de winkel beschreven zijn, zoals ‘Open de doos pas wanneer je thuis bent’.

Het product wordt afgerekend, je krijgt je bonnetje. Indien het de eerste keer is, krijg je een stempelkaart en de eerste stempels. Bij een volle stempelkaart krijg je een waardebon.

Je gaat naar huis met een raar blij gevoel. Eenmaal thuisgekomen zet je het op je lege tafel en kijk je er nog even naar. Voorzichtig scheur je de zegel open. Je haalt het deksel er vlug af en kijkt in de doos….

Ergens op een avond in 1993, ik zat in bad in het toenmalige pand dat ik bewoonde met mijn toenmalige geliefde in het toenmalige Utrecht, sloeg ik een boek van 983 pagina’s voor de laatste maal dicht.

Ademloos, …nee: correctie. Dat kan dramatischer en beeldender.

‘Happend naar adem’ heb ik het in twee dagen en nachten uitgelezen. Vergeefs vechtend tegen de drang de laatste pagina te bereiken – ik wist na het eerste hoofdstuk helaas al dat ik de komende 20 jaar geen beter boek meer in handen zou krijgen.

De klap van het dichtslaan galmde nog na in ons toenmalige badkamertje, en ik zei: “als ik ooit een zoon krijg, zal hij Quinten heten“. Aldus geschiedde. Vier jaar later. En niet van ‘de toenmalige geliefde’. Maar van de vrouw die tot op de dag van vandaag nog steeds mijn beste vriendin is – hulde.

We zijn veertien jaar verder en Quinten is negen. Hij zal in elk geval voor altijd en eeuwig mijn geliefde blijven. Vandaag liep ik bij toeval in een uitdragerij samen met hem mijn favoriete kinderboek tegen het lijf: “Oorlogswinter” van Jan Terlouw. Voor de lieve somma van 50 eurocent wisselde het boek voor de zoveelste keer van eigenaar. Het staat nu op de alsmaar aanzwellende boekenplank in zijn kamer. Naast het fotoboek dat-ie ook moest en zou kopen: “Het WK 1990 in Beeld” (voor hen die mij niet kennen: ik heb niets met voetbal).

Met zijn besef voor geschiedenis is derhalve niets mis. Nu maar hopen dat zijn liefde voor Literatuur net zo nijpend wordt.

Degene die me in ‘93 onbedoeld zijn naam influisterde is nu eindelijk terecht gelauwerd. En de eerstgeborene van mijn toenmalige geliefde was een zoon. Die ze kreeg, kort na onze onvermijdelijke breuk. Van iemand anders – uiteraard. Vorig jaar vernam ik bij toeval zijn naam.

Drie keer raden.

lebanon2.jpg

‘Toevallig’ kwam Adverbox vandaag met deze adembenemende advertentie, over Libanon, gemaakt door Libanezen. Je kunt het bloed bijna aanraken, heel treffend. Heel direct. En in schril contrast met de winnende World Press Photo van afgelopen jaar (sic!). Ik zeg ‘toevallig’, omdat ook Tessa Koop vandaag met een mooi initiatief kwam, gebaseerd op het Midden Oosten conflict. Of beter gezegd: op het oplossen ervan. Of het werkt weet ik niet, maar elk initiatief om dit schrijnende leed na 2000 jaar eindelijk een keer te stoppen is natuurlijk te roemen. Je vind het hier en je bent van harte welkom om te tekenen en de boel door te sturen. Die twee dingen plus een gesprek dat ik had met de partners van een zeer interessant nieuw Web 2.0 concept (bijna 3.0, als je het mij vraagt), dat op het punt staat de wereld te verbeteren op basis van de wet van het Karma, zetten me aan het denken.

Het is mijn heilige overtuiging dat het internet hoe dan ook een positieve bijdrage levert aan de wereld. Sterker nog: ik vind het een belangrijkere uitvinding dan Het Wiel zelf. Web 2.0 applicatie’s als Wikipedia en de talloze netwerken gebaseerd op Social software lijken ook steeds meer een bijdrage te gaan leveren aan een betere wereld waarin mensen van welke afkomst dan ook samenwerken aan communities en gedachten, visie’s en overtuigingen delen, dan wel bediscussieren. Mijns insziens het begin van het einde van slepende problemen: dialoog. Het huidige interactie niveau van het Web belooft veel en biedt vele kansen op contact, communicatie en wederzijds begrip. En dat is nog maar het begin. Begrijp me goed: ik zie ook de schaduwzijden en het is niet allemaal Hallelujah. Maar gelukkig ga ik nog niet zo ver als Marcel Messing’s hilarische en in- en in- dogmatische boekje ‘Worden Wij Wakker?’ (let op de 3 ‘W’-s, wat een vondst) – een aanrader voor een regenachtige zondagmiddag. Als je internet er uit ligt, bijvoorbeeld.

Wat dan bijvoorbeeld wel weer echt interessant is, is ‘Genuine Freedom’ van Matt Engelman. Matt beschrijft op indringende wijze de Hocus Pocus wereld die ons wordt voorgehouden door de veelal traditionele media, die het alleenrecht lijken te hebben om ons dat nieuws voor te schotelen waarvan ‘men’ denkt dat we het moeten weten. En vooral: op zo’n manier dat onze mening al voorgekookt is en we niet meer zelf nadenken, stoppen met verbanden leggen en ons als willoos slachtvee laten leiden naar het altaar dat televisie heet en waarvoor we afgestompt het ene stompzinnige ‘tv-format’ na het andere achterlijke ‘reality-concept’ tot ons nemen.

Thank God dat intelligente mensen tegenwoordig zelf kunnen bepalen via welke onafhankelijke nieuwsbron we ons venster op de wereld richten – dank zij internet.

10 Jaar geleden had ik dit niet kunnen bloggen en delen, simpelweg omdat de techniek nog niet bestond.

10 Jaar geleden was zo’n web initiatief als Avaaz nog niet mogelijk.

10 Jaar geleden waren we nog ver verwijderd van de real life belevenissen en getuigenissen van Libanezen, Israeliers, Irakezen, Iraniers of wie dan ook in welke brandhaard je zelf wilt bedenken.

‘t Kan hard gaan. Maar het mag van mij best nog een beetje harder gaan.

Fervent pleitbezorger van Corporate Blogging als ik ben, werd ik aangenaam verrast door een blog van een Nederlandse Militair in Afghanistan. Miljoenen worden er verslonden aan tv-spotjes, printcampagnes en PR-borrels in het lobbycircuit om ‘onze jongens’ een goed imago te geven, maar bij mij werkt het niet. Dacht ik -en daar schaam ik me nu voor- dat soldaten dom kannonenvlees waren, die met opgeschoren nekkies cowboytje lopen te spelen van onze belastingcenten, het lezen van slechts 1 soldatenopinie heeft mijn kijk op de situatie veranderd. Een geweldig geschreven persoonlijk stuk, waar geen massamediale campagne tegen op kan. Dat is nog eens Corporate Blogging! Nu maar hopen dat de Nederlandse regering en Defensie het niet verbieden, en ook inzien dat the pen vele malen mightier is than the sword.

Als full time multimedia addict, ontkom ik toch niet helemaal aan mijn roots. Geloof ik niet meer zo in datgene waar ik vroeger mijn geld mee verdiend, off-line advertising, dat betekent niet dat ik mijn voorliefde voor briljant printwerk ben kwijtgeraakt. Hier een voorbeeld van zo’n cadeautje. Onverwacht binnengekregen via Adverbox (daar ook de namen van de makers – jongens: hulde!). Wat een schoolvoorbeeld van simpelheid, communicatiekracht en impact. Prachtig uitgevoerd ook. Saillant detail: bij ‘Ford-bureau-sinds-mensenheugenis’ Ogilvy & Mather was ik Creatief Directeur, onder andere op Ford. Ik heb een keer in zo’n Focus RS gereden. Van Amsterdam naar Italie, om in de Dolomieten een foto voor een minstens zo briljante advertie te schieten. Van Amsterdam naar Italie? Yep. Is dat niet via de Duitse Autobahn? Driewerf juist. En ik kan je vertellen: alles wat ze in deze advertentie over deze bolide beweren, is juist. Ik zie nog de foto voor me die we maakten met een mobieltje: 230. Met gemak. Vlak voor we bij Emmerich weer Nederland inreden en als brave Fordrijders huiswaarts keerden. Eh… tuften.