Jef Cassiers (Antwerpen, 10 juli 1929 – aldaar, 1 juni 1987) was een Vlaams acteur, komiek en filmregisseur, vooral bekend als de Alverman in ‘Johan en de Alverman’.
Cassiers groeide op in de Antwerpse wijk Seefhoek en kreeg bekendheid na de Tweede Wereldoorlog als deel van het komisch duo ‘De Woodpeckers’ waarvan zijn broer Cois ook deel van uitmaakte. ‘De Woodpeckers’ werden vaste gasten in de ‘Cyrano’ van Anton Peters. Jef speelde eind jaren 1950 mee in een reeks Vlaamse komische speelfilms waarin ook Gaston Berghmans optrad. Tussen 1961 en 1963 was hij dagelijks op de BRT te zien in een reeks slapsticks als ‘Het Manneke’. Het Manneke groeide uit tot een zeer populaire item. Toen een producer van de BRT zonder Cassiers’ medeweten de auteursrechten ervan aan een Amerikaanse televisieketen verkocht kwam hij in financiële moeilijkheden. Hij kwam er financieel weer bovenop toen hij in de Vlaamse jeugdreeks Johan en de Alverman (1965) de rol van de Alverman voor zijn rekening nam. De rol was oorspronkelijk bedoeld voor Luc Philips. Maar omdat die bezet was ging de rol uiteindelijk naar Cassiers. De rol was een stevige come-back voor hem en werd, naast De Woodpeckers en Het Manneke, het derde grote succes in zijn carrière. Later speelde hij ook nog Blabber de spion in de televisieserie Midas (1967). In de jaren ‘70 werkte hij als producer bij de toenmalige BRT. Samen met Etienne Wijnants maakte hij programma’s voor de Dienst Amusement. Bekend van hem zijn specials met artiesten als Liesbeth List en Hildegard Knef in een zeer verzorgde, enigszins overesthetiserende stijl. Hij regisseerde tevens het jeugdfeuilleton Xenon (1984). In 1984 regisseerde hij de eerste Vlaamse tekenfilm: Jan zonder Vrees. Cassiers overwon een alcoholverslaving maar overleed in 1987 aan kanker. Kort daarvoor had hij nog samen met zijn zoon Guy Cassiers opgetreden in een bewerking van ‘The Birthday Party’ van Harold Pinter. In 2005 eindigde hij op nr. 223 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg, buiten de officiële nominatielijst.

Informatie over Jef Cassiers gevonden via wikipedia.

Aangezien mijn toetsenbord – ik niet, IK NIET – na het vele vandaag-ig getik redelijk vermoeid is geraakt, ga ik mijn lijstje van interessante (rand-)activiteiten tijdens de Feesten voor morgen (ofzo) houden en nu volstaan met een laatste Flashback. Trouwens! Het verslag van mijn wandeling op de Acec-site (Dok Noord), kun je hier lezen. Op gentblogt.be! Ondertussen stelt Geert Cleuren de Gentse volksmens te vertegenwoordigen, flanerend over de Gentse wegen met een tennisracket, temidden van de werkweek, op een moment dat de echte Gentse volksmens, op de Muide, aan het Rabot en aan de Brugse Poort, waar hij nooit vanzeleven voeling mee heeft, nog lang niet aan feesten denkt. Een laatste greep uit mijn Feesten-schrijfsels van 2007:

NE VRE SURREALISTISCHE DAG 7 (21 juli 2007)

Een stuk op vijftien flessen. Dat was de vangst van de GSR-afspraak op Portus Ganda. Er werd gedrongen. Er werd geroepen. De sfeer zat er meteen écht in. Alleen jammer dat Bram Spiessens een volle fles van Betty hare cider over mij spoot vanuit één of andere ceremoniële bekommernis. En dat Kathleen De Donder weer vre mysterieus zat te kijken en wat minder opgezet was met mijn boxer van gisteren (althans met de kleur ervan). Ronduit verbauwereerd was ze pas – even vooruit lopend – in de Duveltent, maar dat had evenveel met de boxer van Mattias Willems te maken als met de mijne. Wat ook jammer was, dat Jonas Riemslagh niet alleen zich drie kwartier op een andere kaai verschool in de overtuiging dat dat moeras aan Van Eyck de Portus Ganda was, maar ook later nog es “voor een uurke vertrok”. Komaan he zeg. Alle alle alle. En Ellen Carton… Nou ja… Die was gewoon zichzelf. Daarnaast was het ook een domper om de feestvreugde dat Dagmi en Rien én – n lekker chiasme – Kathelijne en Denis enkel hun eigen flessen wouden uitkuisen. Matthias Laevens verpestte ook de halve boel door 10 minuten telefoontijd met Kathelijne nodig te hebben om Portus Ganda te vinden. En Mattias Willems, die was al zat bij de eerste druppel. Ferm belachelijk. Alleen Thomas Wielfaert zijn pubernavel was zoals het hoort. En toch was dit een schitterend begin van een fenomenabele avond, die kan concurreren met de zaterdag, de zondag, de maandag, de dinsdag en de donderdag als beste avond. En Bram Spiessens ging – voor één keer letterlijk – op zijn muile bij het (het is uitgegroeid tot de klassieker van de Fieste, want eerder deed ik het o.a ook al met Klaas ‘n Brecht en met Robbrecht) haasje-over-springen. Lachen!

Vooral daarna in de Duveltent was het mooi en – Lien Coenen zei het letterlijk – redelijk surrealistisch. De twee Matthiasen die grote plannen smeden en elkaar daarna een paar keer binnendoen, tis niet min. En alle voorgenoemde meisjes deden ook al behoorlijk sexpoeserig. Twas daar ne zwoele boel in dat zottekot. En de muziek was weer seignante! Voila voila. Alleen: ik kan het u niet bewijzen. Want Peter Dedecker was er niet. En Begijntje Renneboog zat daar voor veel tussen. Maar! Ik heb mijn vrinden wel verbaasd! Door een alternatief voor de Dulle Friet aan te rijken met échte frieten, net zo écht als de door Joke Renneboog gewenste hamburgers.

Et Jean Sans Peur… Il n’avait pas de peur. Ce qui était chouette. Chouette!

DAG 9: OPNIEUW EEN BESTE DAG! (23 juli 2007)

Gisteren waren we van in het begin toch serieus met ons gat in de boter gevallen he zeg! Regi, God en in bijberoep ook frontman van Milk Inc, zat te eten in de Rechtvaardige Rechters samen met ons:

[foto met Regi: zie http://abdijboekdrukkunst.spaces.live.com/]

Na drie lasagne’s en één spagetti begaven we ons dan naar Pole Pole alwaar we een plaats zouden bemachtigen waarvoor half Gent ons zou benijden: het eerste ponton van de Graslei. Sven kwam ons daarbij even vergezellen en Bram daarna ook. Alsof we – Stefaan, Pieter en ik – niet alleen durfden te Gabriël Rios kaap’ren varen. Het moet gezegd zijn; Gaby is een baas. Na een viertal nummers hielden we het optreden echter voor bekeken – alle drummers met veel slechtere plaatsen op Pole Pole verklaarden ons voor gek – en trokken we richting het optreden van Milk Inc. Ik ga u daar hier niks over vertellen, want ik heb er een tekstje over gemaakt voor GentBlogt. Lees het hier: http://www.gentblogt.be/2007/07/23/milk-inc-in-concert .

Daarna werd natuurlijk de Duveltent aangedaan en daar bleek het ook opnieuw niet min. Zelfs een dodelijk gas dat binnengespoten werd en waarvoor we ons even moesten bukken, kon de pret niet drukken. Lynn was ook afgekomen. En Begijntje Renneboog poseerde met de glimlach met een vijftal wildvreemden op vraag van Stefaan en mij. Daarna werd er met frieten en gevlas de avond afgesloten. Ik was blaa toen ik naar mijn kot terugging en daar kon die ene onverlaat die in zijn eigen werkelijkheid leeft niet het minste aan veranderen. Me even zwaar irriteren, dat wel.

Voila voila voila. Vanavond gaan we eens zien wat onze platte portemonee nog te bieden heeft. Afscheid van de Duveltent. Afscheid van de Fieste. Het is geweldig geweest, maar het is ook mooi geweest.

Zoals jullie gemerkt hebben, zweeft mijn geest in zekere zin over de wateren van de tijd. Niet op eigen kracht, maar met medewerking van jullie tijdgenoot zonder wie ik nergens zou zijn, heb ik geleidelijk een beeld gekregen van wat er zich in de periode tussen mijn en jullie eeuw afspeelt. Ik zal mij nu even beperken tot mijn opvolgers als hertogen van Bourgondië.

Ik, Filips “de Stoute”, ben, zoals jullie inmiddels weten, geboren in 1342 en zal naar verluidt sterven in het jaar 1404. Ik werd hertog van Bourgondië in 1363 en ben gehuwd, zoals eveneens reeds eerder gemeld, met Margaretha van Male, dochter van de graaf van Vlaanderen. Wij kregen vijf kinderen: Jean (1371-1419), Marguérite (1374-1441), Marie (1380-1422), Antoine (1384-1415) en Philippe (1389-1415).

Mijn oudste zoon Jan “zonder Vrees” trouwde in 1385 met Margaretha, dochter van de hertog van Beieren. Jan volgt mij na mijn dood in 1404 op als hertog van Bourgondië. Ook zij krijgen vijf kinderen: Marguérite (1390-1441), Marie (1393-1473), Filips (1396-1467), Anne (1404/5-1432) en Agnes (1407-1476). 

Filips “de Goede”, werd hertog na de dood van zijn vader in 1419. Hij trouwde, voor zover ik weet, driemaal. Zijn derde vrouw was Isabel van Aviz, prinses van Portugal, met wie hij in het huwelijk trad in 1429 of 1430. (Sommige feiten blijken altijd weer moeilijk boven tafel te krijgen.) Zij kregen een zoon Karel (1433-1477).

Karel  “de Stoute” – ik ga er gemakshalve vanuit, dat hij die bijnaam niet door vernoeming heeft gekregen, maar dat hij die zelf verdiend heeft – trouwde in 1454 met Isabel de Bourbon, dochter van de hertog van Bourbon. Karel en Isabel kregen een dochter, Marie (1457-1482).

(Zodra Karel was gestorven, nam de Franse koning het oorspronkelijke, voormalig Franse gebied van het hertogdom Bourgondië prompt in!)  

Maria van Bourgondië (1457-1482) 

Maria werd – slechts in naam – hertogin van Bourgondië, toen haar vader Karel stierf op 5 januari 1477. Direct dongen er veel Europese prinsen naar haar hand. Op 19 augustus van datzelfde jaar 1477 trouwde zij met niemand minder dan de Rooms-Duitse keizer Maximiliaan I van Oostenrijk uit het geslacht der Habsburgers. Zo deden dezen hun intrede in de Lage Landen. Maria en Maximiliaan kregen drie kinderen: Filips (1478-1506), Margaretha (1480-1530) en de kleine Franz die in hetzelfde jaar waarin hij geboren werd (1481) overleed. Het jaar daarop stierf Maria zelf na een val van haar paard.

Filips “de Schone” werd  in 1494 meerderjarig en nam toen het bewind als vorst van de Bourgondische Nederlanden in handen, nadat na de dood van zijn moeder Maria zijn vader Maximiliaan het regentschap op zich had genomen. Filips trouwde in 1496 met Johanna, die later, als dieptreurende weduwe, in veler ogen het gedrag van een waanzinnige zou gaan vertonen. Zij was een dochter van Ferdinand, de koning van Aragón, en Isabella, de koningin van Castilië. Nadat deze laatste in 1504 was gestorven, werd Filips na twee jaren op zijn strepen gestaan te hebben, uiteindelijk in 1506 officieel erkend als koning-gemaal van Castilië. Maar er was nog veel tegenstand tegen “die indringer”. Onder onduidelijke omstandigheden kwam hij drie maanden later alweer om het leven.

Dat een van de kinderen van Filips de Schone de o  zo machtige Karel V zou worden, was toen nog niet bekend en is een heel ander hoofdstuk. Daarover echter een andere keer.

Nota bene!

FILIPS.