Este no es

En realidad cuando hablamos de hombre de hierro, todos los frikis y amantes de cómic, especialmente de Marvel (entre los que me incluyo) pensamos en el sujeto de la foto de la izquierda, Tony Stark, el multimillonarioque en posee una identidad oculta: Iron Man. Sin embargo, al hombre de hierro que nos referimos en este blog es al señor bigotudo de la otra foto Lech Walesa, líder del Sindicato polaco Solidarnosc y presidente de Polonia entre 1990 y 1995 

Lech Walesa tiene en su haber el mérito de ser quien desencadenase toda la avalancha que acabaría con el sistema soviético.

 

Este sí es

Solidarnosc o Solidaridad en castellano, dio lugar a un amplio movimiento social anticomunista y no violento, en su mayor auge, unió a aproximadamente a 10 millones de miembros, entre los cuales se contaban tanto a personas asociadas con la Iglesia católica como a miembros de la izquierda anticomunista, que contribuyeron ampliamente a la caída del comunismo. y contribuyó infinitamente a la caída del comunismo estalinista en la Europa del este.

El sindicato Solidarność se caracterizó por la gran militancia obrera católica y por su tenaz lucha contra el autoritarismo comunista. La Iglesia Católica, encabezada por el cardenal polaco Wojtyła (antes de convertirse en Juan Pablo II), comprendió a su vez las posibilidades que se abrían para contrarrestar al gobierno comunista.

El gobierno comunista de Polonia intentó destruir el sindicato por medio del establecimiento de la ley marcial en 1981, seguida de varios años de represión política; aunque, al final, fue forzado a empezar a negociar con el sindicato. Las negociaciones de la mesa redonda entre el gobierno y la oposición liderada por Solidaridad tuvieron como resultado las elecciones semilibres de 1989. Hacia fines de agosto de 1989, se había conformado un gobierno de coalición liderado por Solidaridad y, en diciembre de 1990, Wałęsa fue elegido presidente de Polonia. Poco después, se continuó con el desmantelamiento del sistema gubernamental comunista y con la transformación de Polonia en un estado moderno democrático.

 Andrej Wajda, director de cine polaco simpatizó desde sus inicios con este movimiento sindical libre, prueba de ello son los dos filmes que realizó en torno a esta temática: El hombre de mármol, de 1976 y, el que nos interesa, El hombre de hierro, de 1981, donde Lech Walesa se interpreta a sí mismo.

Cartel para Francia de El hombre de hierro

La película es un retrato muy preciso de unos momentos históricos en la historia de un país y de su movimiento obrero, y sólo podía hacerse cuando se hizo, pues luego llegaría el golpe de timón del general Jaruzelski, (primer ministro de Polonia entonces). Curiosamente, el film nació a sugerencia de los obreros de los astilleros, que deseaban ver plasmada su lucha en la pantalla, al estilo de lo que habían visto en El hombre de mármol. Lo más sorprendente del movimiento Solidaridad es cómo sin violencia (sólo el estado recurre a tales métodos) y con el apoyo de la fe católica se lograron avances sociales increíbles en un país que parecía cerrado política y socialmente a cualquier cosa que no fuera el totalitarismo comunista.  La película obtendría la Palma de Oro en el Festival de Cannes de 1981

PHOTO: General Wojciech Jaruzelski, 86, at his Warsaw Office

GENERAL JARUZELSKI’S INTERVIEW FOR IZVESTIA

Wojciech Jaruzelski: “American missile shield was not to enhance Poland’s security”

 On Tuesday, October 20, 2009, American Vice President Joe Biden came to Warsaw to assure that the United States would embrace Poland by its new system of missile defense (BMD). On the same day, a popular Russian daily Izvestia printed an interview of General Wojciech Jaruzelski. The interview granted to Izvestia’s foreign correspondent Oleg Shevtsov was made in Paris, on September 18, 2009. The title was taken from the response of the General to a final question: “How do you assess the American withdrawal from deployment of a BMD system in Poland?” A coincidence? Rather not. From the very beginning, the Russians strongly opposed a planned building of a U.S. missile receptor base in Poland and of a U.S. forward radar system in the Czech Republic and they ditched it with the help of the Obama Administration. The interview of the last communist leader of Poland presents his biography and his views on Polish–Russian relations. It is very interesting and that’s why I decided to translate it from Russian to English and to publish it. – David Dastych    

Full text of the interview:

  Former President of Poland, Wojciech Jaruzelski, is one of the most controversial figures in the current history of his country. For some people he is almost a criminal, an organizer of a military coup d’etat, a strangler of democracy in full and of the activists of the “Solidarity” trade union in particular. For other, he is a patriot who had saved his country from an armed intervention of the Warsaw Pact, and a man, who helped to dismember the world communist system. And how he, himself, appraises his part in the history? About this and a number of other questions discusses with General Jaruzelski an Izvestia’s correspondent in Paris, Oleg Shevtsov.

”Polish ‘troglodytes’ incited Brezhnev to intervene”

 Question: You have entered history as “the last dictator of Poland”, the one who imposed the martial law on the 13^th of December 1981. Now there is going on a criminal trial, where responsibility is put on you for all that has happened in these years. Do you feel culpable?

 Answer: I confess for twelve years now. And then, in 1981, I knew: the decision to introduce the martial law will hang on me to the end of my days. I talked about it during the trial. The martial law was a nightmare for me. But at that time, in my opinion, there was no other variant which could be better for Poland. I knew the realities of that epoch. I knew what could menace to us in case we resigned of the introduction of the “law of war” [martial law]. I can remind to you the known words of Brezhnev: “If the Polish communists would submit themselves to counter-revolutionary public feeling, then the fate of Poland, the fate of peace in Europe would be solved by force.” If I, or you, were a Soviet general and could see the developments in Poland, I would have decided to intervene.

 Q: Was there any other decision? What your comrades of the Party leadership suggested to you?

 A: The martial law – it was an evil, but a smaller evil in comparison to that catastrophe we stood at the threshold of. There were particular political reasons for this catastrophe [to happen]. In the Polish Communist Party there were dogmatists – “troglodytes”, as I named them – who did not want any reforms and were ready to get rid of them at any price. They maintained secret contacts with the leaders of the USSR, incited them to military intervention. In the inner circle of Brezhnev there also were old dogmatists – Romanov, Grishin. Well, I should be careful [pointing to] old sclerotics: Brezhnev died at 75, and I am already 86 years old.

 There were also economic reasons. At that time USSR, Czechoslovakia and GDR [East Germany] offered main help to Poland – we needed all: products, energy, raw materials. Beginning from the 1^st of January 1982, all supplies of natural gas were to be cut off. Already in December 1981, we suffered big downfall of the supply of energy-portents. And, finally, the third threat – the military one. Being the Commander-in-Chief I knew: Soviet armies were concentrated at our frontiers. I understood too well what that meant.

 I couldn’t forget about still one more factor. Following Yalta, after the year 1945, the [Western] frontier of Poland changed favorably for us. At that time, the only guarantor of our Western frontier territories was Stalin, who pushed frontiers Westward to enlarge the zone of Soviet influence. Western Germany [FRG] opposed this. In 1967, General de Gaulle was the only one among the Western European politicians, who came to Poland from the West, entering ten kilometers deep into former [German] Silesia. By this [move] he confirmed that it was the territory of Poland nowadays. From Moscow we always received reminders about who guaranteed our [Western] frontier. And [Russians] let us think: as long as you remain a socialist state, your [national] territory will not be curbed. And if not, then…

 “Our country was mediaeval– still in 1945”  

 Q: As you are coming from a family of landed gentry, don’t you feel nostalgic about the old, before-the-war Poland?

 A: In fact, I have been born to a Catholic family of small land-owning gentry. I graduated from a private Catholic college. Well, and then followed – Siberia, the war, I was wounded twice at the front, when I fought against Germans. The ancestry of our house dates back to the thirteenth century. Many people in the West don’t realize to what extent our country was mediaeval [backward] – still in 1945. When my father visited the places where our estate was located, [peasants] kissed his hand. Even when I occurred to be there after the war, the villagers addressed me [by a title] of “my lord” and took off their caps. But there is no nostalgia in me about that before-the-war past.

 One may criticize socialism at free will, but no one can deny that: after the war Poland made a great social leap forward. [After WWII

] we inherited a country of 24 million inhabitants –- six million perished during the war. But by 1970 there were counted [in Poland] 38 million people – it was a real demographical dash. As to the reproductiveness, we outdistanced GDR [East Germany], and also Czechoslovakia. But social provisions for such a big population growth began to crumble in the 1970s. As people used to tell then, in [Polish] shops one could find only vinegar. But [sarcastically] that vinegar was a strong aphrodisiac, as it brought about the birth of 14 millions of new Poles.

 Q: Did the introduction of the martial law accelerate the fall of communism, or delay it?

 A: On the one hand, the martial law delayed the fall of the Berlin Wall by eight years. But there’s also an opposite view. The entering of the Warsaw Pact armies to Poland [in the 1980s] certainly could have solidified the position of the partisans of a brutal policy line in the leadership of the USSR. In such case, Gorbachev wouldn’t have assumed power and he couldn’t begin his reforms. I don’t justify that forced decision [of the martial law] but it was the least of all evils. There is no subjunctive mood in history. But we know how ended the coup d’etat of Jozef Pilsudski in 1926, and how ended an unprepared Warsaw Uprising of 1944. 

 Q: Don’t you think of yourself as of a usurper?

 A: No, my decision was truly legitimate. The Polish Parliament (The Sejm) voted for the introduction of the martial law [in 1981]. It was not a coup d’etat at all.

 “I love Russians, Russian nation, Russian culture”

 Q: Are normal relations between Poland and Russia possible, considering our complicated common history?

 A: Let me begin from [the fact] that presently there are many divergences between Poland and Russia – especially on the higher level, in the academic circles and so on. All that makes me bitter. I will never stop repeating: I have high respect for Russia, I love Russians, Russian nation, Russian culture. The Russian nation is close to us, a Slav nation. Russia – it’s a huge, multi-national country, the whole continent.

 In spite of [the fact that] there was a forced exile to Siberia in my life, that there was taiga – where my Father remained for ages, I am very grateful to Vladimir Putin for making possible to me to travel to Altayskiy Kray to pay a visit at the grave of my Father. But regardless of my difficult life history, I still love Russia, and I think that our mutual relations may be and can be good. It’s a pity that it isn’t so now. I don’t want to judge which party is more culpable for that. Now I am far away from politics and I don’t dispose of full information to be able to formulate a judgment. But, to begin with, in my opinion, we have to get rid of emotions, of which, unfortunately, there is a lot in Poland. One can’t build normal relations on emotions. Different countries can’t understand history in the same way. But this should not prevent them from living in harmony, moreover when they are neighbors.

 “Myself – I am a staunch Bonapartist”

 Q: Now, twelve years after the crush of the Berlin Wall, are there still any dividing lines in Europe?

 A: There will be no wall between Russia and the rest of Europe. All [countries] have their own traditions and ways to democracy and all need different timing to walk that long way [to the end]. After the fall of the USSR, there was necessary to bring together [again] what had been dispersed. A time will come, and we will be close [with Russia] again. Gorbachev didn’t want any new barriers to rise in Europe, and he didn’t want to disrupt the Soviet Union either. After all, there are other geopolitical realities – China, the Islamic world. Perhaps in twenty, thirty years to come we will be together again. 

Q: And in 1939, who invaded Poland?

 A: Poland was subjected to aggression from both sides [Germany and the Soviet Union]. And then there was Katyn Massacre, which is very painful for the Polish national identity. Assessments of the Molotov-Ribbentrop Pact had been made from our and from the Russian side. Putin himself admitted that the agreement with Hitler was immoral.

 But this Pact should be examined in the political context of that epoch. At that time, I was 16 years old and I remember the bitter, unfortunate things that have been committed, also by us. But the history, the wounds inflicted by it are not to be quickly healed.

 Let me give you an example. When I was President [of Poland], I flew for a visit to England. In a castle outside London Margaret Thatcher took me to the attic, where there were stacked on the table old things, some documents. She picked up an old, worn out thin brown leather folder and said: “Do you know who it belonged to?” I didn’t know. “To Napoleon. But I wouldn’t bring a Frenchman to this place!” See: two hundred years have passed, and the British cannot forget. They live with the French in alliance, two world wars fought together. Nevertheless, each country retained its diametrically opposite view of Napoleon, its own version of history. But this should not prevent cooperation. I am, incidentally, a staunch Bonapartist myself.

 “Gorbachev called Poland ‘a laboratory of reforms’”

 Q: Was is possible to act in a different way, not to disrupt to the end – of the Warsaw Pact, the socialist system, the USSR?

A: Truly, all that could be made in a different way, perhaps something could be done differently, but it was impossible to solve that differently then. There are laws of the development of social order, but we stayed behind schedule. To move to a new [higher] level of civilization, we needed a qualitative leap forward. Of course, it had to be controlled not to allow such high social costs, but quite painless it could not have happen. And communism – in its ideal version, which was badly damaged by the historical practice – had to be considered as a social experience.

 The government of Tadeusz Mazowiecki, which acted when I was he head of the state, began deep reforms. And, theoretically, they could have been successful. We took a path of a mixed economy. To introduce the principles of capitalism would end in massive unemployment, which was not to be allowed for. To conserve the [dominant] role of the state would lead to stagnation. So we were searching a third way. We hit upon the possibility of introducing a third economic factor – cooperatives. All documents of that time were not only signed by Mazowiecki, but also by myself. [That’s why] Gorbachev called Poland a “laboratory of reforms.”

 Since that time our country has changed very much. I would be lying if I said: everything that is happening now, I like it. Now no one takes into account the social costs. Therefore many problems have accumulated.

 Q: How do you appraise the refusal of Americans to deploy the Ballistic Missile Defense (BMD) system in Poland?

 A: As a professional soldier, from the very beginning I doubted about the efficacy of that plan. The most of questions evoked its [alleged] targeting against Iran. Of course, this was [only] a pretext for strengthening the [U.S.] strategic position against Russia, what gave rise to such nervousness in the relations between Moscow and Washington.

An [eventual] deployment of [elements] of the American BMD in Poland by no means would enhance Poland’s security. One way or the other, we are members of NATO. And, according to the agreement, each country – member of the alliance – has the right to collective defense. Therefore a U.S. bilateral agreement with Poland on missile defense – could be an unnecessary duplication of the existing security system. So the [acceptance of the American] missile defense system could be truly a manifestation of [Poland’s] distrust of NATO. And in the conditions of the present [economic] crisis, it became still prohibitively expensive.

 Translated from Russian by David Dastych

The original Russian version: http://www.izvestia.ru/world/article3134426/

Pani Monika Olejnik, w rozmowie z “Dziennikiem” wygłosiła takie oto zdanie “Pan Suski już do mnie nie przyjdzie. Pokazał, kim jest i nie widzę powodu, by zapraszać go po raz kolejny”. Spoko, to już sprawa pani Olejnik. Ja bym posła Suskiego nie zaprosił do siebie i wcześniej, ale widać to kwestia gustu.

UWAGA: to tylko początek wpisu, całość na moim nowym blogu – Podłoga posła Suskiego.

Prawdopodobnie każde miasto posiada strefę, do której trudno wejść nie będąc wyposażonym w kastet, nóż czy siekierę.  W Polsce takie strefy w konkretnych miastach występują w liczbie mnogiej, rywalizując o wpływy. Coś jak amerykańskie gangi, ale w Polsce mamy więcej groteski. Mniej więcej w tym klimacie, dodatkowo przyprawionym komunistyczną stęchlizną, odnajdują się dwaj bohaterowicze gry Franko: The Crazy Revenge, tytułowy Franko oraz nieśmiertelny Alex.

Spadaj, pierdoło!

W stosunku do Alexa użyłem zwrotu “nieśmiertelny” nieprzypadkowo, ale po kolei.

Fabuła gry osadzona jest w czasach kiedy czerwoną PRL zmieniała biała Rzeczypospolita, krótko: w okresie transformacji ustrojowej. Macki imperialistycznych przemian sięgnęły również i na Pomorze, do Szczecina, w którym to spokojne życie wiedli pakerzy-szpanerzy: Franko i Alex.

Niestety któregoś dnia na drodze Alexa stanął skinhead Łysy prosząc go łaskawie o ustąpienie z drogi subtelnym  “zejdź mi z drogi ciołku!!!”. Jako, że Alex nigdy nie słynął z ABC dobrego wychowania postanowił swojego rozmówcę usunąć z drogi najstarszym argumentem świata. Pechowo Łysy okazał się silniejszy powalając Alexa jednym ciosem w szczenę, ale od czego jest Franko? No, właśnie… szczeciński herkules pewnie porachowałby kości oponentowi swojego przyjaciela, ale za jego plecami  nagle pojawiła się cała grupa meneli spod ciemnej gwiazdy, dowodzonych przez niejakiego Klocka.

Skończyło się na tym, że Franko dostał porządne lanie z zapowiedzią aby więcej nie zbliżał się do dzielnicy Klocka. Gorsze jednak było to, że Alex wcześniej zmasakrowany przez Łysego, nie powstał już z martwych wtapiając się w azbestowe tło.  Pokiereszowany Franko poprzysiągł zemstę!

Zomo Blue

Już po samym wprowadzeniu przychodzi nam zetknąć się z największą tajemnicą komputerowej rozrywki lat 90-tych… mianowicie obok wyboru postaci Franka, możemy również wcielić się w Alexa. Widocznie twórcy uśmiercili go tylko na potrzeby dramatyzmu fabuły, a po napisaniu kodu źródłowego doszli jednak do wniosku, że  “życie toczy się dalej” .

W momencie kiedy czerwona rakieta Franka zostaje zaparkowana w dzielnicy Klocka rozpoczyna się nasza rozgrywka.

Franko: The Crazy Revenge to bijatyka znana wcześniej z Amigi (zresztą, w szerszej niecenzurowanej wersji), w której poruszamy się tylko w jednym kierunku. Warunkiem przejścia do kolejnej sceny jest pokonanie bieżących rywali. Zarówno Franko jak i Alex będą walczyć wręcz, używając całego mnóstwa kombosów (niektóre unikatowe dla konkretnej postaci).

Przy tworzeniu naszych przeciwników twórcy dali pełen upust swojej wyobraźni. Mało tego, że sterujemy jednym z dwóch półgłówków wypchanych koksem i amfetaminą, ale walczyć będziemy z cała grupą skinheadów, glamów, depeszowców, blokowych karateków, “ojców” osiedla, protoplast XXI wiecznych dresiarzy, milicjantów, moich ulubionych przedstawicieli oddziałów ZOMO i całej maści tego robactwa polskiej ulicy. Każdy z trzech obszernych etapów będzie kończył się walką z bossem, w tym i ostatecznie z Klockiem.

Franko (lub Alex) między poziomami poruszą się swoją niezawodną rakietą uczestnicząc w poziomach dodatkowych. Ich konstrukcja polega na jak największej ilości rozjechanych przechodniów .

Tajemnica Brokeback Szczecin

Nasz bohater będzie poruszał się po betonowej dżungli o czym wydatnie będą mu przypominać polskie bloki z klasycznymi napisami na murach, sklepy, parki, liczne hasełka wrogów i pełne otoczenie.

Pod ekranem gry znajdują się właściwie cechy naszego bohatera, a wśród nich  trzy życia, pasek wytrzymałości oraz licznik morderstw.

Oprawa audiowizualna nie jest w stanie zachwycić, nawet po secie, nawet gdybyśmy się cofnęli do 1996 roku (data premiery). Grafika generowana jest w jakimś prostym programie, bez żadnych szaleństw, raczej w klimacie Painta. Sama rozgrywka jest właściwie płynna, a muzyczki i dźwięki to zbiór nieskomplikowanych (przy tym drugim – czasami niewyraźnych)  pomysłów, opartych na amigowych schematach.

To wszystko nie zmienia jednak faktu, że grywalność Franko: The Crazy Revenge stoi na wysokim, ponadczasowym poziomie. Brudne mury PRLu, śmierdzący klimat mordobicia made in Poland czy wybitne postacie , czynią z tej gry bardzo łakomy kąsek dla fanów gier zręcznościowych.

Musisz sięgnąć jeśli… lubisz historię, nie masz za złe Jaruzelskiemu, chcesz wyleczyć się z kompleksów, nie lubisz subkultur.

HAWK!

Obrazki kupione za kartki tutaj:

http://stare.e-gry.net/

“Niech się święci Czwarty Czerwca…” – pobrzmiewało zewsząd w ubiegłym tygodniu. Rocznica pierwszych od niepamiętnych czasów* częściowo wolnych wyborów miała zjednoczyć Polaków. Prezydent i premier jednoczyli się osobno – znaczy, obaj zdrowi.

*Jakich znowu “niepamiętnych”?! – zapytacie. Bez paniki, użyłem tego zwrotu jak najbardziej celowo. Nie dajcie się nabrać, kiedy telewizornia wciska wam frazę: “Pierwsze demokratyczne wybory po 1945…“. Ruszcie głową: a przed ową datą to niby kiedy mieli Polacy tej demokracji zaznać? Za rządów sanacji, kiedy to komunikaty prasowe głosiły: “Na listę rządową dodano x głosów“? A może za hitlerowskiej okupacji? Większy sens miałoby przy wskazywaniu daty cofnięcie się aż przed maj 1926 r. Ale tego się nie robi, a fe. Bo Marszałek Piłsudski wielkim przyjacielem demokracji był.

Jan Paweł II i Wałęsa, Wałęsa i Jan Paweł II. Tak, według mediów, przedstawia się lista twórców porozumienia, na mocy którego doszło do czerwcowych wyborów. Zaraz, a z kim właściwie oni się porozumieli? Do ściany gadali, czy jak? A jeśli jednak nie do ściany, to dlaczego nie wymienia się obok nich gen. Jaruzelskiego i premiera Rakowskiego? Coś niecoś jednak też i od nich zależało. Obie drogi – kompromisu i konfrontacji – stały przed nimi otworem. Wybrali tę pierwszą. Gdyby postąpili inaczej, nie mówilibyśmy dziś o wyborach, lecz o masakrze opozycji w czerwcu 1989 r. Do jatki, dzięki ich postawie, nie doszło. Po 20 latach posłowie – w większości byli opozycjoniści – odwdzięczyli się Generałowi, nie zapraszając go na sejmowy jubileusz. Niech ma za swoje!

Poczytniejsze dzienniki i portale zamieściły winiety pisane “solidarycą”, wcale jednak na tym nie poprzestały. Faktów, które nastąpiły po przełomie, też przecież nie można było zostawić samym sobie. Oto, co zaserwował 4 czerwca swoim czytelnikom dziennik “Polska”:

O ile do samych wyników nie sposób się przyczepić (przynajmniej ja nie mam ku temu danych), o tyle sposób ich przedstawienia cuchnie propagandą na kilometr. Oto, jak przedstawiono wahania wskaźnika dumy narodowej w kolejnych latach. Rok 1991: prawica wygrywa wolne wybory – i z miejsca wskaźnik idzie w górę niemal o połowę. Cztery lata później – buch w dół: prezydentem zostaje Kwaśniewski. (To kto go właściwie wybrał?) Ale nic to, bowiem już w 1999 r. rząd AWS-UW reformuje administrację i wprowadza nas do NATO. (Z długiej listy na ogół niefortunnych dokonań tego gabinetu wybrano chyba jedyne dwa, które po latach jakoś się bronią.) Niestety, znów mijają cztery lata i członkowie kolejnego, lewicowego już rządu zostają umoczeni w aferze Rywina. Duma Polaków słabnie. Ale natychmiast się podnosi, gdy Polska wstępuje do Unii Europejskiej. Tym bardziej, że jednocześnie dymisję składa premier Miller.

Szczególnie ostatnie dwa zdania to majstersztyk manipulacji. W istocie, wydarzenia te miały miejsce dzień po dniu (1 i 2 maja 2004 r.). Ale o tym, że do Unii wprowadził nas (…i wynegocjował korzystne warunki) właśnie rząd Millera, słowem nie wspomniano. Bo i po co?

Nie trzeba wielkiej przenikliwości, aby dostrzec, że mamy do czynienia z typowym “wykresem z tezą“. Teza owa brzmi mniej więcej tak: “Za rządów lewicy to jeno syf, malaria i zanik inwiksu nosowego, za to pod solidarnościową prawicą jest tak cudnie, że o rany“. Dlaczego Polacy aż trzykrotnie postanawiali tę cudność przerwać, wybierając lewicowego prezydenta i rządy – tego już z wykresu się nie dowiemy. Trudno oprzeć się wrażeniu, że jego twórcy sugerowali się tekstem piosenki Bohdana Smolenia:

Historię kocham szczerze, bo wierzę,
Że docent, co ma habilitację,
Odpowiedzialnie fakty dobierze,
Gdy mu się zada interpretację.
(…)
Można w historii znaleźć oparcie,
A jak to było – któż to pamięta?!

Tak śpiewał artysta w latach 80. Niestety, zawarte w tej samej piosence ostrzeżenie, że historia może być nicowana w każdą ze stron, wciąż jakoś do rodaków nie dociera. A powinno…

Roman Czubiński

***

Tekst zamieszczony również na portalu nieocenzurowano.pl.

No i wygląda na to, że po ostatniej notce należą się wam wyjaśnienia, a może nawet i wytłumaczenia, kto wie…

W poprzednim odcinku: dwie sympatyczne panie z Polski, które dla draki nazwałem badylarami, wryły się przede mnie do kolejki na lotnisku bardzo międzynarodowym, hiszpańskim i pełnym architektonicznego smaku.

Była to, ot taka mikrohistoria. Bez morału i puenty. No bo wiecie, kto nie ma puenty ten zawsze chodzi uśmiechnięty. A dzisiaj za to będzie puenta, chociaż nie planuję do niej historii.

Słownik Języka Polskiego definuje badylarę tak: lekceważąco o kobiecie zajmującej się ogrodnictwem. Niestety, to co podaje Słownik to jest całkiem gówno prawda. Badylara to bardzo intrygujący zespół cech, a nie profesja.

Badylara jest określeniem pochodzącym z epoki późnego Gierka, a może wczesnego Jaruzelskiego. To typ ludzki, który szybko i banalnie wszedł w posiadanie pewnego majątku, co samo w sobie złe nie jest, przeciwnie – uważam, że majątek powinno się nabywać banalnie i szybko.

Ale badylara żyła w pewnego rodzaju złudzeniu. Uważała, iż jest kimś lepszym od reszty bydła, bo, gdyż, ponieważ może spożywać na co dzień to, co inni oglądają tylko w peweksach. Słowem, badylara czuła się ważniejsza od otoczenia, bo w jej mniemaniu wiodła życie światowe. Jak to się wówczas mówiło, dewizowe.

Ale właściwe piękno badylary nie na tym polegało. Polegało ono raczej na tym, iż ekskluzywność marki Pewex była z definicji fałszywa. Więc i elitarność badylary, była raczej złudna. Istniała wyłącznie w kontekście badziewia,  szajsu i poruty,  jakim była cała PRL.

Bo w peweksach towarami luksusowymi (dewizowymi) były na przykład batony Mars, papierosy Marlboro albo piwo w puszce. A który wolny człowiek uważa, iżby baton Mars był kluczem do lepszego świata i ekskluzywności?  Chyba, że ktoś się spalił afgańskum haszyszem na amen i ma niemozliwe parcie na słodkie!

I dodam już tylko z czystej kronikarskiej skrupulatności, iż w peweksach płaciło się prawdziwymi walutami. Ale było też coś takiego jak bony dewizowe. Nie były one prawdziwą zagraniczą walutą. Były jej substytutem. Były to takie dolary bez śladowej zawartości dolara w środku.Były złudzeniem wytworzonym w konekscie szajsu.

I właśnie królową z takiej dziwnej bajki była badylara. Ale chociaż PRL umarł, a Peweksów najstarsi już nie pamiętają, to ja miałem szczęście spotkać dwie żywe badylary na lotnisku w Madrycie.

I żeby puenty byłe dwie, a nie jedna, dopiszę jeszcze tak: to że one gadały po polsku, nie ma znaczenia. Ostatecznie też sam czasem gadam po polsku, jeśli nic więcej nie mam do roboty. Ale, co one na owym hiszpańskim lotnisku po polsku gadały, to już inna sprawa. I pewnie bardzo byście się uśmiali, gdybym tylko wam to opowiedział.

/hlb/

*

A poniżej jutubka z hiszpańskim zespołem Toreros After Ole. Nagranie pochodzi z czasów późnego Gierka, a może wczesnego Jaruzelskiego.  Jutiubka nie jest oryginalna, a kawałek jest kowerem.

Prezes Fundacji Filmowej Armii Krajowej Tadeusz Filipkowski wysoko ocenił film Ryszarda Bugajskiego “Generał Nil” o Auguście Emilu Fieldorfie. Taką wiadomość przeczytałem i nie skomentuję jej – bo nie oglądałem filmu. Więc nie będę ściemniał, że wiem o czym mówię.

Komentarze, wydarzenia – resztę wpisu znajdziesz w na moim nowym blogu. Zobacz – Film o generale “Nilu”.

Lech Mażewski, W objęciach utopii. Polityczno-ideowa analiza dziejów Solidarności 1980-2000, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2001.

Nazwisko „Lech Mażewski” niewiele mówi szerszej publiczności. Historyk ten był niegdyś posłem Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Partii Konserwatywnej, a obecnie jest publicystą „Myśli Polskiej” i „Przeglądu” (swoją drogą – zestawienie ciekawe samo w sobie). Jego książkom nie towarzyszy medialny rozgłos, a stawiane przezeń tezy nie funkcjonują w debacie publicznej. A szkoda, bo mało jest pozycji równie odważnie, jak ta opisana poniżej, łamiących stereotyp złego zomowca z pałą i dobrego związkowca z gałązką oliwną.

Książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza z nich obejmuje dzieje NSZZ „Solidarność” od jego powstania w sierpniu 1980 r. do obrad Okrągłego Stołu włącznie. Druga poświęcona jest związkowej utopii samej w sobie, a także polityce „S” po jej odrodzeniu na fali kwietniowo-majowych strajków roku 1988. Trzecia wreszcie podsumowuje 20 lat związkowej historii z perspektywy obchodów dwudziestolecia istnienia „S”. W ostatnim rozdziale autor próbuje odpowiedzieć na prowokacyjne pytanie: A co by było, gdyby „Solidarność” nie powstała?

Główne tezy Mażewskiego można streścić następująco: Powstanie “S” było efektem toczącej się w końcówce lat 70. gry pomiędzy hierarchią Kościoła katolickiego, opozycyjnie nastawionymi masami, stojącymi na ich czele elitami oraz kierownictwem PZPR. Dużą rolę odegrał istniejący w tym ostatnim spisek przeciwko I sekretarzowi Edwardowi Gierkowi. Na mocy Porozumień Sierpniowych rządzący wyrazili zgodę na pluralizm społeczny, przy jednoczesnym zachowaniu politycznej władzy PZPR; był to kolejny krok na drodze dekomunizacji, na którą Polska weszła w Październiku 1956 r. Niestety, liderzy opozycji bardzo szybko wykroczyli poza przyznane im w Porozumieniach koncesje: już w miesiąc po ich podpisaniu wiadomo było, że nowopowstała organizacja będzie miała strukturę regionalną, nie zaś branżową, co upodabniało ją raczej do partii politycznej, niż do związku zawodowego. Związkowe elity zaczęły coraz mocniej wchodzić w politykę, co w połączeniu z utopijnym programem „Samorządna Rzeczpospolita” oznaczało parcie do konfrontacji z władzą. Mimo przestróg ze strony m. in. Kościoła, liderzy “S” nie doceniali sił przeciwnika, czego efektem stało się odrzucenie złożonej 4 XI 1981 r. przez premiera gen. Jaruzelskiego propozycji udziału związku we Froncie Porozumienia Narodowego. Projekt Frontu można nazwać wcześniejszym o 8 lat prototypem Okrągłego Stołu. Uchwały radomskiego spotkania Prezydium “S” oraz posiedzenia Komisji Krajowej w dniach 11-12 XII (wzywano w nich do przeprowadzenia – nierealnych w ówczesnej sytuacji politycznej – wolnych wyborów, a w razie niespełnienia tego postulatu – do obalenia rządu siłą) skłoniły gen. Jaruzelskiego do wprowadzenia prewencyjnego w założeniu stanu wojennego. Równie ważnymi motywami tej decyzji były: konieczność ratowania gasnącej gospodarki oraz istniejąca wciąż groźba interwencji radzieckiej. NSZZ „S” rozwiązano – wraz z pozostałymi związkami – dopiero ustawą z dnia 8 X 1982 r..

Sytuacja uległa znaczącej zmianie w ciągu lat 80. Po pierwsze, Stan Wojenny uświadomił liderom „S”, że są „generałami bez armii”: kilkukrotne próby wywołania strajku generalnego spełzły na niczym. Stało się jasne, że nie ma powrotu do istniejącego przed 13 XII 1981 r., destrukcyjnego dla kraju dualizmu państwo – „Solidarność”. Efektem było zwiększenie politycznego realizmu wiązkowych elit i ich skłonności do dialogu z rządzącymi. Po drugie, dojście do władzy w ZSRR ekipy Michaiła Gorbaczowa stworzyło korzystną koniunkturę dla zwiększania samodzielności poszczególnych państw bloku wschodniego (koncepcja likwidacji „zewnętrznego imperium”). Po trzecie wreszcie, władza posunęła znacznie naprzód reformy gospodarki w kierunku wolnorynkowym. Te ostatnie jednak blokowało przyznane robotnikom jeszcze przez ekipę gierkowską „prawo weta” w sprawie podwyżek cen żywności. Kierownictwo PZPR potrzebowało reprezentacji robotników, która za cenę ustępstw politycznych przyzwoliłaby na urealnienie owych cen (czyli de facto – ich znaczną podwyżkę). W takiej właśnie roli, przy wsparciu ze strony Kościoła i przyzwoleniu rządzących, u schyłku dekady reaktywowano w końcu „S”…

Konkluzja autora brzmi: „Tak więc gdyby NSZZ „Solidarność” nie powstała, to Polska na przełomie tysiącleci byłaby również państwem niepodległym, w którym proces dekomunizacji dawno by się zakończył. (…) należy uwolnić polską politykę od resztek solidarnościowego utopizmu i prób anarchizowania życia publicznego. (…) Dość jest chyba u nas – i bez solidarnościowego kombatanctwa – przejawów jasełkowego patriotyzmu”.

Wszystko to logicznie powiązane, dość przystępnie – choć nie bez błędów stylistycznych – przedstawione i obficie udokumentowane – co ważne – w dużym stopniu wypowiedziami samych członków „S”. Niby więc wszystko pięknie, ale…

Wątpliwość I. Czy można mieć pretensje do liderów „S” o ich nieodpowiedzialne zachowanie? Postawa ich doprowadziła do sytuacji, w której Stan Wojenny stał się koniecznością. Czy jednak oderwanie związkowych elit od realiów nie było determinowane z jednej strony przez brak politycznego doświadczenia, z drugiej zaś przez przesiąknięcie nawykami myślowymi typowymi dla realnego socjalizmu, w którym się wychowali? Poza tym, już Paweł Jasienica zauważył, że bezwarunkowy odruch każący każdej istocie żywej szukać swobody działa także w polityce. Potrzeba tej właśnie swobody wybuchła na początku lat 80. ze zdwojoną, trudną do opanowania siłą. Autor wydaje się nie doceniać roli czynnika psychologicznego w podejmowaniu decyzji tak przez związkowe elity, jak i masy. Słusznie chyba zarzuca mu to Zbigniew Bujak, autor jedynej polemiki* z omawianą książką, jaką udało mi się znaleźć.

Wątpliwość II. Czy warto rezygnować z jednej z najlepiej rozpoznawalnych za granicą polskich „marek”, jaką jest Solidarność? Czy – mówiąc wprost – nie potrzebujemy narodowego mitu? Mit, jak to mit, rządzi się swoimi prawami. Wielka Rewolucja nie była przecież tak święta, jak to przedstawiają Francuzi. Pułkownik von Stauffenberg, którym szczycą się Niemcy, był zwykłym nazistą chcącym ratować własną skórę. Podbój Dzikiego Zachodu mało miał wspólnego ze znaną z amerykańskich westernów romantyczną przygodą, bardzo za to dużo ze zwyczajnym bandytyzmem. A jednak… baśń i legenda są dla wspólnoty narodowej ważniejsze nieraz, niż setki naukowych opracowań dziejów ojczystych. Może więc powinniśmy zostawić „nasz” mit dzielnych związkowców obalających komunizm w spokoju, a ewentualne „odbrązawianie” jego bohaterów pozostawić obcym?

Nie jestem wobec opisywanej publikacji bezkrytyczny, uważam ją jednak za wartą przeczytania. Aby wyrobić własny pogląd, należy poznawać różne stanowiska, także te, których nie zauważają mainstreamowe media. Już choćby jako przeciwwaga dla propagowanych w nich tez historyków IPN, książka Mażewskiego warta jest polecenia. Będę rad, jeśli niniejsza recenzja skłoni choć jedną osobę do zapoznania się z opisywaną publikacją i zgodzenia się z jej tezami lub podjęcia polemiki.

Roman Czubiński

* http://www.bujak.pl/?id=10

***

Tekst ukazał się również w ostatnim (maj-czerwiec 2009) numerze “Kuriera Instytutu Historii” Uniwersytetu Łódzkiego (KIHa).

A dzisiaj sobie jeszcze przypomniałem, że się skończyła w Polsce komuna. I to dwadzieścia lat temu…

Dwadzieścia lat mija, od kiedy PRL się rozsypał! Dwadzieścia lat, toż to prawie połowa tego czasu, jaki PRL w ogóle istniał! Podejrzewam, że jeśli ktoś miał przyjemność urodzić się po tym wydarzeniu, to ma ową rocznicę serdecznie gdzieś. I niewykluczone, że ma rację…

W 1989 roku miałem okrągłe osiemnaście lat. I pamiętam, że dla ówczesnego osiemastoletniego mnie, coś co wydarzyło się dwie dekady wcześniej było kompletnie przedpotopową prehistorią. Gadaniem wyliniałych hippisów.

Mniej więcej taką perspektywę miałem na paryski Maj ‘68, Woodstock i polski Marzec ‘68. Były to dla mnie intrygujące historie, działające na wyobraźnię, ale przyporządkowane wyłącznie do pożółkłego albumiku dziadka.

Lubię pośmiać się dawnych dziejów, bo trzeba się śmiać z tego co było, ale na szczęście już nie jest. Warto też pamiętać to czy tamto na poważnie, ku przestrodze. Ale związek wydarzeń sprzed dwudziestu lat z codziennym życiem dzisiaj jest raczej luźny i odległy. Popatrzecie na to z drugiego końca…

Miałem w szkolnej klasie jednego kolegę z bardzo pobożnej rodziny. Ów kolega dorobił się dziecka w 1989, w sam raz na swoją osiemnastkę. Jego dzieciak obecnie ma więcej lat niż my wtedy. Ponieważ należy do pokolenia JP2, więc być może brzydzi się używać kondomów.

Jeśli tak, to kto wie, może też już ma własne dziecko, które dajmy na to zrobił sobie na swoją piętnastkę. I jeśli przypadkiem prawidłowo odgaduję dalsze dzieje tej rodziny, to wnuk mojego kolegi ze szkoły sam niedługo zasiądzie w szkolnej ławie. Może na lekcji wychowania seksualnego, ale raczej na lekcji religii.

I jeszcze może tak być, że to pięcioletnie dziecko wieczorami pyta swego pobożnego dwudziestoletniego ojca, który nigdy kropli komuny do ust nie wziął, bo się za późno urodził: tata, dlaczego nasz pobożny trzydziestoośmioletni dziadek wciąż  powtarza do telewizora, Jaruzelski ty chuju, Wałęsa ty Bolku, wszystko esbecy, wszystko esbecy?

Czasem się zastanawiam, czy ludziom, którzy w kółko gadają o komunie i postkomunie, o teczkach i neo-teczkach, o Magdalence i antyMagdalence, Bolku i nieBolku, o Jaruzelskim i Smoku Wawelskim, czy im przechodzi kiedykolwiek taka myśl przez ich głowy.

Czy widzą, że ani się obejrzeli, kiedy ich słuszne i niesłuszne argumenty, ich racje i nieracje zamieniły się w gaworzenie męczących tetryków. Czasem osiemdziesięcioletnich, ale czasem jeszcze całkiem przed czterdziestką.

/hlb/

Tekst napisany niemal równo trzy lata temu. Nieskromnie – i z bólem – stwierdzam, że nadal cholernie aktualny.

***

Początek maja upłynął, jak co roku, pod znakiem dwóch świąt, kiedyś wręcz wrogich sobie, dziś egzystujących w symbiozie. Ich wspólną cechą jest to, że coraz mniej ludzi wie, co one tak naprawdę oznaczają. Dla porządku przypominam: 1 maja – Święto Pracy, 3 maja – Święto Konstytucji. Co do kwestii, które z nich bardziej zasługuje na pamięć, wybór pozostawiam Czytelnikom.

Kilka dni temu znów zrobiło się w mediach głośno o Generale Jaruzelskim. Tym razem nie chodziło o odznaczenie, przyznane mu rzekomo “przez pomyłkę” (a gdyby tak prezydent przez pomyłkę podpisał wypowiedzenie wojny?!). Telewizyjne “Wiadomości” dotarły podobno do materiałów, z których wynika ponad wszelką wątpliwość, że generał współpracował z Informacją Wojskową. Piszę: “podobno“, bo śledczych z TVP nie uważam za wzorce dziennikarskiej rzetelności – jak sięgnąć pamięcią, ani za rządów lewicy, ani za prawicy nie była to stacja niezależna. Załóżmy jednak, że wiadomość była prawdziwa, a przyszły generał faktycznie współdziałał… no właśnie, z kim? Czy współpraca z własnym państwem jest czymś godnym potępienia? O Informacji Wojskowej nie mówi się dziś inaczej, niż “organizacja zbrodnicza“. Być może używanie tego epitetu jest uzasadnione – nie moja rzecz o tym rozstrzygać. Pewne zasady rządzące pracą wywiadu i innych instytucji państwowych pozostają jednak niezmienne. Żadne państwo nie może obyć się bez służb specjalnych, które czasami – prawda jest brutalna – są zmuszone wykonywać tzw. brudną robotę. Kiedy wywiad proponuje współpracę cywilowi, może on (teoretycznie) odmówić. Wojskowy nie ma takiej możliwości…

Nie pierwszy to spór historyczny, którego punktem centralnym jest Generał. Wydarzeniem, które wywołuje najwięcej emocji zarówno wśród jego krytyków, jak i obrońców, jest stan wojenny. Argumenty obu stron są dobrze znane: jedni tłumaczą, że jego wprowadzenie uchroniło nas przed radziecką inwazją. Wojska “sojusznicze” nie musiały nawet do Polski wkraczać – mało kto pamięta, że stacjonowały na miejscu, w każdej chwili gotowe udzielić “bratniej pomocy” na wzór węgierski z roku 1956 czy czechosłowacki z 1968… Inni z kolei twierdzą, że interwencji by nie było, bo… Sowieci nie odważyliby się jej przeprowadzić (dość ryzykowna teza, w Czechosłowacji jakoś się nie bali). Radzę poczytać w archiwum PRZEGLĄDU felietony Ś.P. Aleksandra Małachowskiego, uczestnika tamtych wydarzeń po stronie Solidarności. Jeśli człowiek, który był internowany, a wprowadzenia stanu wojennego omal nie przypłacił zawałem, mimo to broni generała, uznając słuszność podjętej przez niego decyzji – o czymś to chyba świadczy?

Inny argument, podnoszony przez przeciwników stanu wojennego, to ilość ofiar, które przypłaciły go życiem, i znacznie większa liczba osób pobitych, internowanych czy zmuszonych do wyemigrowania. Rzeczywiście, fakt pozbawienia życia niewinnych ludzi musi bulwersować. Dla wielu jest to decydujący argument przemawiający za potępieniem stanu wojennego i takim pewnie pozostanie, aż do chwili, gdy… ale o tym za moment. Cofnijmy się na razie w czasie o lat kilkadziesiąt…

Choć brzmi to obrazoburczo, spróbujmy porównać manewr gen. Jaruzelskiego z dokonanym w roku 1926 przez Józefa Piłsudskiego przewrotem majowym. Mechanizm był w gruncie rzeczy ten sam: gwałtowne “ściągnięcie cugli”, zamach stanu, stłumienie demokracji (choć prawdą jest, że w roku 1981 mniej było do tłumienia). Jeśli chodzi o ilość ofiar, przewrót roku 1926 pochłonął ich dużo więcej: 215 żołnierzy i 164 cywilów plus łącznie 900 rannych. Na tym nie koniec: po udanym zamachu stanu Piłsudski zafundował swoim przeciwnikom całą gamę atrakcji, począwszy od wyprowadzania z Sejmu przez wojsko legalnie wybranych posłów, poprzez rewizje osobiste, rozpędzanie wieców partyjnych, a skończywszy na uwięzieniu bez wyroku w twierdzy brzeskiej ludzi niewygodnych, jak Wincentego Witosa czy Wojciecha Korfantego. Procesy polityczne (np. ten w Brześciu) także były na porządku dziennym. O nienawiści między Marszałkiem a liderem endecji, Romanem Dmowskim, krążyły legendy.

I co? Czy dziś, po 80 latach od tamtych wydarzeń, ktoś ma je Piłsudskiemu za złe? Nikt nie pamięta mu (a jeśli pamięta, nie śmie wypominać) wyżej wymienionych działań ani fiaska późniejszego programu “sanacji” życia publicznego (patrz: “Kariera Nikodema Dyzmy“). A już o współdziałaniu Marszałka w czasie I wojny z armią prusko-austriacką, a nawet z austro-węgierskim wywiadem (tak!) nikt się słowem nie zająknie. Dlaczego? Ano dlatego, że pamięć o wspomnianych faktach z życia Piłsudskiego jest zagłuszana przez jego sukcesy. W świadomości zbiorowej Józef Piłsudski jest i pozostanie bohaterem, któremu Polska zawdzięcza odzyskanie niepodległości. Powszechnie uważa się, że cel, jaki osiągnął, usprawiedliwia środki takie, jak wspomniana współpraca z C. K. wywiadem. Wojciech Jaruzelski także ma dla naszego kraju duże zasługi. Co najmniej dwa razy uchronił Polaków przed rzezią: pierwszy raz zrobił to, wprowadzając stan wojenny, kolejny – osiem lat później, doprowadzając w końcu do pokojowego rozwiązania konfliktu władza-opozycja. (Nota bene wbrew znacznej części ówczesnej “Solidarności” – taki np. Macierewicz do dziś twierdzi, że nic by tak dobrze Polsce nie zrobiło, jak zbrojne powstanie przeciw komunistom. Wyobrażacie sobie Macierewicza z szabelką na barykadzie? No, właśnie).

Co jeszcze ciekawsze – cześć oddawana Marszałkowi nie przeszkadza pamiętać o zasługach jego przeciwników. W każdym większym mieście można znaleźć ulicę Piłsudskiego, większość z nich w ten sam sposób zdecydowała się uhonorować Romana Dmowskiego, a nierzadko “swoje” miejsca w przestrzeni publicznej mają też Witos, Korfanty czy Paderewski. Z biegiem lat zapomina się o animozjach między politykami minionej epoki, a pamięta wyłącznie o ich zasługach w budowaniu Rzeczypospolitej numer 2, 3 czy 4.

Jeśli spyta mnie ktoś: czy to źle? – odpowiem: Nie! Zacieranie się w pamięci negatywnych wspomnień, przebrzmiałych konfliktów itd. to zjawisko jak najbardziej naturalne i potrzebne. Gdyby nie ono, polska polityka nigdy nie przestałaby toczyć się wokół trumien Piłsudskiego i Dmowskiego. Wierzę, że nadejdzie czas, gdy przestanie ona też kręcić się wokół grobowców PZPR i Solidarności, a w końcu także wokół sarkofagów Polski Solidarnej i Liberalnej. Wierzę, że w roku 2050, jadąc samochodem po dowolnie wybranym polskim mieście, będziemy mogli na Rondzie Okrągłego Stołu skręcić z Alei Jaruzelskiego w ulicę Balcerowicza, zatrzymać się przy Placu Wałęsy… Ech, przyjemnie uwierzyć w ludzki rozsądek.

Nieobecny do soboty
Roman Czubiński

Po co mi ten blog?

Chyba dla samego siebie. No bo nie dla zatrzymania w pamięci ubiegłego czasu. Kto by chciał pamiętać ostatnie lata komunizmu.

Proust. Ten by chciał.

Przecież to całe moje dzieciństwo. Świętowałem osiemnaście lat i upadek Jaruzela. Chociaż nie, Jaruzelski został jeszcze na krótki czas prezydentem. Pamiętam ten żenujący spektakl, słuchałem go w radiu razem z  Szalonym przy lampce dobrego wina w Szarotce. Jednej lampce. Tej knajpki już nie ma, tam teraz jest sklep z jakimś badziewiem.

No dobrze, nie tylko Proust by chciał pamiętać. Wspominki z lat młodości to cały topos i właśnie zaczynam kolejną jego odsłonę.

Ciekawe, czy ktoś już napisał o punkach.

Bo jak by nie patrzeć jestem punkiem. Nawet jeśli już od dawna jedynym widocznym atrybutem są glany (szkoda, że nie rumuny) to ja jednak wciąż jestem punkiem. Nic co się skończyło, nigdy się tak naprawdę nie zaczęło – jakoś tak napisał Stachura. Poeta może kiepski, ale momenty miał dobre.

Bo punk to stan duszy, sposób istnienia, kategoria myślenia. To tak jak z pogo. Pogo się nie tańczy, pogo się poguje.

Zaraz, zaraz, część z Was może mnie pamietać raczej jako skinheada, który dziwnym trafem zawsze się zadawał z punkami. No to przyznam się po latach – to zgrywa była. Wkurzyły mnie te nowe punki z trzeciej fali ( no, może oprócz Walusia) i postanowiłem być bardziej punkowy od papieża (tak to chyba szło) i jeszcze bardziej połamać schemat, system, czy co tam się łamało na początku lat dziewięćdziesiątych.

Trudno mi to zresztą nie przyszło. Łeb i tak miałem w zasadzie łysy, wystarczyło ściąć warkoczyk, zainwestować w pastę do butów, kupić kilka białych koszul. I już. Skinol aż się patrzy! Tylko po drugim winie się motałem, czy ja skin, punk, skunk, czy reds. Bywa.

Mam nadzieję, że ten blog rozkwitnie, że zechcecie do niego dołączać swoje wspomnienia, historie, komentarze. W każdym razie ja zacznę od wstawienia tu kilku kart książki, którą zacząłem pisać z dziesięć lat temu i porzuciłem. Może dzięki Wam ją dokończę.

Piotróś Pan

(iskry.pl)

W ostatnich dniach mamy zalew “politycznie poprawnych” zachwytów dotyczących wydarzeń sprzed 20 lat. W niektórych mediach zorganizowano festiwal pochwalny na cześć generałów Jaruzelskiego i Kiszczaka. Naiwnym i “maluczkim” jest serwowany “jedynie słuszny” mit założycielski III RP. Pomija się przy tym, że impulsy zmian w bloku wschodnim u schyłku lat osiemdziesiątych wyszły z Moskwy.

Legendę Okrągłego Stołu preparowano od początku. Liczni politycy i intelektualiści gromko obwieszczali, że wypracowaliśmy “polski model”, “pionierski w krajach realnego socjalizmu”. Lecz i wówczas pojawiały się głosy podające w wątpliwość “obowiązującą” wykładnię, choć mniej liczne i przyjmowane przez “oświecone elity” z agresją oraz wobec których podejmowano próby przemilczenia. Jesienią 1989 roku ukazał się w “Tygodniku Solidarność” (27.10.1989 r.) słynny wywiad z profesor Jadwigą Staniszkis. W nim została postawiona teza, że “Okrągły Stół był fragmentem większej całości i został wywołany przez zbliżone do KGB siły sowieckich mondialistów, myślących kategoriami imperialnymi”.

Stworzono więc sztab zarządzający kryzysami w bloku wschodnim. To się przerodziło w ośrodek, który miał koordynować transformacje zachodzące w Polsce i w niektórych innych krajach dawnego bloku sowieckiego. Zmiany miały przebiegać według trzech punktów. “Pierwszy krok – podkreślała prof. Staniszkis – to otwarcie selektywne – prywatyzacja przez swoich ludzi sektora państwowego (uwłaszczanie nomenklatury), żeby umożliwić penetrację kapitału zachodniego. Drugi krok to likwidacja RWPG. I trzeci element – stworzenie politycznej gwarancji, żeby wszystko przebiegało sprawnie, w spokoju społecznym. Tutaj właśnie mieści się obserwowana u nas liberalizacja polityczna”. Stąd wzięła się “gruba kreska”, bo ceną “pokojowego oddania władzy” była bezkarność za zbrodnie okresu komunistycznego.

Tezy opublikowane na łamach “Tygodnika Solidarność” potwierdził rozwój wypadków. W Polsce uwłaszczanie nomenklatury zaczęło się na kilka lat przed 1989 rokiem, a ciężar przygotowania i przeprowadzenia operacji Okrągłego Stołu spoczywał na ministrze spraw wewnętrznych, człowieku zaufania Moskwy. Wydarzenia 17 listopada 1989 roku w Pradze, tak zwana aksamitna rewolucja, zostały sprowokowane przez czechosłowacką (a pośrednio przez KGB) Służbę Bezpieczeństwa. Podobnie wywołane przez Stasi (wschodnioniemiecka służba bezpieczeństwa) wydarzenia jesieni 1989 roku w NRD.

Ujawniony po latach “Memoriał Jerzego Urbana, Stanisława Cioska i gen. Władysława Pożogi dla gen. Wojciecha Jaruzelskiego” z 10 sierpnia 1988 r. ukazuje kulisy i tło operacji. Czytamy w nim m.in.: “W tej chwili aktywa naszej ekipy sprowadzają się do poparcia radzieckiego. Ono jednak musi osłabnąć i nawet zaniknąć, w miarę jak okaże się nieskuteczność naszych działań. (…) Uważamy, że już nie można uchronić obecnej ekipy od upadku, a być może nie można nawet odwlec przesilenia do końca 1989 r., ani że nie leżałoby to w interesie Polski i socjalizmu. Sądzimy także, że żadne kierownictwo PZPR nie może nadal zachować w ręku całej władzy i musi przystać na jej realny podział, a powinno tego dokonać na tyle wcześnie, aby móc zabezpieczyć pozycję dominującą PZPR w warunkach dokonanego i przekształcającego się potem podziału władzy. Czym wcześniej, tym lepiej, gdyż stale tracimy w realnym układzie sił. Przyzwolenie na podział władzy, związane ze współodpowiedzialnością umiarkowanej opozycji i ludzi Kościoła, może nas po pewnym czasie wzmocnić na tyle, że zdołamy zachować swój okrojony stan posiadania”.
Im bardziej zatem gloryfikuje się pezetpeerowskich podwykonawców i infiltrowaną przez tajnych współpracowników SB tak zwaną konstruktywną opozycję, tym bardziej oczywiste jest, że chodzi o to, by zakamuflować miejsce powstania scenariusza “rewolucji bez rewolucji”. I jego faktycznych autorów, takich jak ówczesny szef KGB Władimir Kriuczkow.

Jan Maria Jackowski

Wszystkim Uczestnikom – zarówno tym, którzy zgadzali się z moim poglądem, jak i tym, którzy z nim polemizowali – dziękuję. Uznanie należy się też Organizatorom – spisaliście się na medal.

Brak czasu na ustosunkowanie się do przemówienia naszego Gościa wywołał jednak pewien niedosyt. Tych, którzy czują go podobnie jak ja – zapraszam.

(prawy.pl)

Celem wprowadzenia stanu wojennego była likwidacja protestów społecznych oraz wstrzymanie procesów demokratyzacyjnych, zainicjowanych w sierpniu 1980 roku. Zagrażały one trwałości systemu komunistycznego oraz utrzymaniu władzy przez PZPR.

Władze uzasadniały wprowadzenie stanu wojennego zagrożeniem struktur państwowych. Po latach generał Jaruzelski tłumaczył swoją decyzję groźbą zbrojnej interwencji wojsk Układu Warszawskiego.

W czasie stanu wojennego straciło życie ponad 100 osób. Internowano ponad trzy tysiące osób, a czasowo pozbawiono wolności ponad 10 tysięcy. Tysiące ludzi było represjonowanych i wyrzuconych z pracy za udział w protestach, popieranie podziemnej działalności NSZZ “S” czy też samą przynależność do związku. Większość działaczy związku i członków opozycji, szczególnie KOR, zostało internowanych, a później znalazło się w więzieniach.

Wraz z ogłoszeniem stanu wojennego zawieszono wydawanie prawie całej prasy, a radio, telewizję i duże zakłady przemysłowe zmilitaryzowano. Strajki i masowe protesty zostały zakazane. Tam gdzie mimo to spontanicznie wybuchały, były tłumione przez wojsko i milicję. Podczas pacyfikacji górniczego protestu w kopalni “Wujek” zginęło 9 górników.

Na Placu Zamkowym w Warszawie, z okazji 27 rocznicy wprowadzenia stanu wojennego, grupa miłośników odegrała stracia ZOMO z opozycją. Obraz mocny, jednak w tym roku nie możena było być w samym centrum wydarzeń. Jednak mimo to kiedy leciały świece dymne, coś w tle wybuchało, a grały syreny milicyjnych bud – szły ciary. Na szczęście to tylko inscenizacja, a to zdjęcie najbardziej mi przypadło do gustu. Ten milicjant dowódca, niczym mocarz, walczący z opozycją. Mam nadzieję, że w Polsce nigdy nie dojdzie do takich scen. Jednak mimo to chciałbym by co roku odbywała się taka inscenizacja. Nie ukrywam ale sam bym chciał wziąć w niej udział. Mieć milicyjną pałę, czy być nią okładany? Bez znaczenia. Serio.

Pod domem Jaruzelskiego nie byłem, żałuję. Wszystko przez PKP.

Dziś kolejna rocznica ohydnej komunistycznej zbrodni, jaką było wprowadzenie stanu wojennego. Proces sprawców tego przestępstwa trwa – oby jak najprędzej zakończył się wyrokiem skazującym. Miejmy też nadzieję, że przeciwko słusznej zemście (pardon – “karze”…) nikt nawet nie będzie próbował protestować, a sąd ani opinia publiczna nie da sobie zamydlić oczu bujdami o rzekomo grożącej nam w roku 1981 (lub trochę później) radzieckiej interwencji.

Tak, jesienią 1981 każde dziecko wiedziało, że żadnej interwencji nie będzie i być nie może. Inaczej mogli sądzić tylko kompletni idioci, tacy, jak Margaret Thatcher, Michaił Gorbaczow czy analitycy CIA. A mieszkańcy terenów przygranicznych, którzy widzieli i słyszeli nadzwyczajne ruchy wojsk zmotoryzowanych, mieli zbiorowe halucynacje.

Tak samo, jedynie idiota może twierdzić, że Związek Radziecki nie pogodziłby się z wyrwaniem ze swej strefy wpływów klucza do kontroli nad środkową Europą, jakim była i nadal jest Polska. Ze strony ZSRR należało spodziewać się głaskania po główce, w żadnym zaś wypadku zbrojnej próby przywrócenia hegemonii. A już szczytem bezczelności jest twierdzenie, że skoro Rosja zagraża nam militarnie nawet dziś, to tym bardziej czyniła to 27 lat temu, gdy o naszej przynależności do NATO i UE nie śniło się największym wieszczom. Tym, którzy głoszą podobne absurdy, przydałaby się przymusowa reedukacja. Można w tym celu reaktywować ośrodek w Berezie Kartuskiej.

Dobra, wyłączam tryb “ironia”, bo jeszcze ktoś się nabierze.

Gdyby powstał podręcznik osądzania oskarżonych w sposób tendencyjny i kłamliwy, proces gen. Jaruzelskiego byłby jedną z pierwszych opisanych w nim spraw. Dziurawy jak sito akt oskarżenia napisano w sposób tak partacki, że nie warto nim się tu dłużej zajmować. Polecam lekturę odnoszących się do niego wyjaśnień Generała – długich i bez obrazków, pełnych za to konkretów. Dodam, że dziwnym trafem owe wyjaśnienia są notorycznie odrzucane przez sąd jako “niemające związku ze sprawą”, a TVP, TVN, Polsat i cała reszta medialnego mainstreamu nie wspomina o wymienionych przez nie faktach ani słowem – w imię pluralizmu i niezależności, rzecz jasna.

“Jaruzelski bronił władzy PZPR!” – powtarzają ze świętym oburzeniem liderzy nagonki. Owszem, bronił – i chwała mu za to. Alternatywą było bowiem przejęcie władzy: a) bezpośrednio przez towarzyszy z Moskwy; b) przez krajowych szczęsnych kretynów, którzy głęboko wierzyli, że kuranty Kremla zagrają “Mazurka Dąbrowskiego”, jak tylko polscy robotnicy będą mieli taki kaprys. Przy czym wersja “b” – i to raczej prędzej, niż później – niemal z pewnością doprowadziłaby do wersji “a”.

A mogło być tak fajnie. Mielibyśmy to, co naszej pamięci narodowej najmilsze: kolejną bezsensowną rzeź, powtórkę z konfederacji barskiej, powstania styczniowego i warszawskiego. Działacze opozycyjni, zamiast ofiarami jakichś tam nędznych “komunistycznych represji”, byliby kombatantami pełną gębą: Bohaterami Wojny Polsko-Ruskiej pod Flagą Biało-Czerwoną. Przegranej wojny, rzecz jasna – takich u nas lubi się najbardziej. Generał wykazał wyjątkową złośliwość, uniemożliwiając im tę karierę. Takich rzeczy się nie wybacza.

“Zbrodniczość” decyzji o wprowadzeniu stanu wojennego od lat usiłują udowodnić – wbrew elementarnej logice – dziennikarze, historycy IPN, prawicowi politycy. Udowadniają coś zupełnie innego. Własną organiczną niezdolność do życia w społeczeństwie cywilizowanym, w którym pokonanego przeciwnika się szanuje, a nie zjada.

Napisał: Roman

Raporty przekazane przez płk. Kuklińskiego CIA potwierdzają wiele dotychczasowych informacji na temat przygotowań do stanu wojennego oraz dostarczają na ten temat nowych szczegółów.

——–

Archiwum Kuklińskiego odtajnione

Rz

Dokumenty w pdf 

Kolejny wykład Jaruzela tym razem na wyższej uczelni

źrodło

Biuro Promocji i Karier Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora

9 grudnia 2008 r. (wtorek) o godz. 12.30 
w Centrum Akademickim II AH
w Pułtusku przy ul. Daszyńskiego 17 (sala Auditorium Maximum)
odbędzie się spotkanie z 
b. Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej
Gen. Wojciechem Jaruzelskim.
Temat spotkania:
“Dylematy rozwojowe Polski 1980 – 1989″.

Wstęp dla studentów wyłącznie za okazaniem aktualnej legitymacji studenckiej!
Wstęp dla gości wyłącznie za okazaniem zaproszenia!

————-

WYKŁADOWCA JARUZELSKI

niezalezna.pl

 Do prof. dr .hab. Adama Waldemara Koseskiego trafił otwarty list protestacyjny przeciwko palnowanemu wystapieniu autora stanu wojennego.

 Szanowny Panie Rektorze, 

Jako student Wydziału Historycznego Studiów Podyplomowych Wyższej Szkoły Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora chciałbym wyrazić oburzenie w związku z przeczytaną informacją na stronach internetowych uczelni, iż w dniu 9 grudnia 2008 r o godz. 12.30 w Centrum Akademickim Akademii Humanistycznej w Pułtusku odbędzie się spotkanie z Wojciechem Jaruzelskim. Miejsce Wojciecha Jaruzelskiego winnego stłumienia zrywu wolnościowego Polaków w latach 80-tych i sprawcy śmierci ponad 100-u działaczy opozycji demokratycznej znajduje się przed sądem a nie przed studentami jakiejkolwiek uczelni. Przypominam, że Wojciech Jaruzelski służył w latach 50-tych w zbrodniczej formacji pod nazwą In-formacja Wojskowa i jest współodpowiedzialny za uwięzienie, torturo-wanie i śmierć 
wielu żołnierzy Armii Krajowej, w której szeregach walczył o niepodległość patron naszej uczelni prof. Aleksander Gieysz-tor. Jest sprawą niesłychaną, że przed zbliżającą się 27 rocznicą wprowadzenia stanu wojennego, Akademia Humanistyczna w Pułtusku za-mierza zezwolić na publiczne wystąpienie człowiekowi, który z polecenia Leonida Breżniewa podjął żałosną próbę zatrzymania narodu polskiego na drodze do wolności. Przez wzgląd na ofiary komunistycznych zbrodni, m.in. ks. Jerzego Popiełuszki, Grzegorza Przemyka, górników z KWK “Wujek” apeluję do Pana i władz uczelni o niedopuszczenie do spotkania z Wojciechem Jaruzelskim, 
na którego rękach jest polska krew a sumienie jest obciążone służbą obcemu krajowi. 

Z poważaniem 
Jerzy Woźniak 

Planowanym wykładem są też oburzeniu pracownicy naukowi uczelni i studenci.
- Gdy na jednej z wrocławskich uczelni miał wygłosić wykład prof. Jerzy Robert Nowak, zrobiono karczemna awanturę, że koja-rzony z Radiem Maryja naukowiec ma wygłosić wykład, który w efekcie odwołano. Nie widzimy żadnego powodu na gloryfikowa-nie Jaruzelskiego i umożliwianie mu spotkania ze studentami na terenie naszej uczelni. Jeżeli chce, to może sobie zorganizować prywatny wykład i wynająć prywatną salę – mówią nam wzburzeni naukowcy.

El 11 de noviembre es la fiesta nacional polaca, un aniversario simbólico de la recuperación de la independencia en 1918. Después de 123 años de no-existencia, Polonia tenía al fin su propio Gobierno (aunque, por entonces, había al menos dos entidades atribuyéndose tales prerrogativas, así como varias locales), su propio territorio (que dependía de la comunidad internacional y sus vecinos; las disputas con Lituania, Ucrania, Alemania y la recién nacidas URSS y Checoslovaquia terminaron con la Segunda Guerra Mundial) y sus propios problemas.

El nuevo estado todavía necesitaba el reconocimiento internacional (el de las potencias vencedoras). Paradójicamente, el primer país en reconocerlo fue Alemania, concentrada en sus problemas internos. Los mayores problemas consistieron en unir las partes de un país que antes pertenecía a tres estados diferentes, introducir una moneda común, llevar a cabo reformas sociales profundas (la más urgente era la de la propiedad de la tierra), gestionar la crisis económica de la posguerra y otros conflictos surgidos del hecho de que muchos ciudadanos polacos pertenecían a minorías nacionales y pretendían cambiar esto, por ejemplo, con las armas.

El reconocimiento internacional vino pronto, pero la definición de las fronteras seguía abierta. Al Este, Polonia combatía los ejércitos soviéticos que trataban de alcanzar la Alemania revolucionaria para apoyar a sus camaradas y la causa de la revolución mundial. Una parte de Lituania había sido incorporada a Polonia, Vilnius incluida, en una acción aventurera que dañaría las relaciones por los veinte años siguientes. Al Oeste, sólo triunfó un levantamiento polaco que logró incorporar una nueva región desde Prusia (por el éxito y la relativa falta de mártires, se dice que éste es el alzamiento polaco olvidado). Otras disputas con Alemania serían resueltas mediante plebiscitos auspiciados por la Sociedad de Naciones. Pero antes de las votaciones, la población alemana de los territorios en cuestión creció enormemente, por lo que sólo algunos municipios acabaron incorporados a Polonia. Las acusaciones de fraude se sucedieron, así como varios intentos, generalmente fallidos, de alterar los resultados mediante acciones guerrilleras. Bueno, aquellos fueron los gloriosos comienzos.

Hace unos meses, el presidente Kaczyński comenzó su gira por Polonia. Ante la acusación de estar haciendo campaña presidencial encubierta (las próximas elecciones son en 2010) y de emplear dinero público para ello, se apresuró a presentar su idea de una celebración positiva del 90 aniversario de la independencia, cambiando la tradición de destacar la tristeza y el martirio. Una parte de su plan consistía en reunirse con ciudadanos de distintas (pero muy pobladas) ciudades por todo el país. La segunda parte iba a ser un gran baile el 11 de noviembre, que reuniría a los líderes de la mayor parte de Europa, si no del mundo entero. 

Los anteriores presidentes polacos tenían que ser invitados. Esto presentaba la perspectiva de imaginar al presidente Kaczyński cenando con el ex presidente Wałęsa mientras los tribunales decidían si el último había injuriado a Kaczyński y con el general Jaruzelski, ex presidente también, procesado en este momento por decretar la ley marcial en 1981. Teniendo en cuenta que media Europa celebra la fecha y que Polonia tiene una relación más bien tensa con, por ejemplo, Rusia, los periodistas no cesaban de preguntar quién había confirmado su asistencia por un lado y si el primer ministro Tusk y otros miembros del Gobierno (cuyas relaciones con Kaczyński no son precisamente excelentes) habían sido invitados.

La lista de líderes extranjeros que confirmaron asistencia fue tan corta que el baile quedó convertido en gala: un concierto de canciones patrióticas polacas y una cena solemne. Sólo fue invitado un ex presidente, Aleksander Kwaśniewski. Los miembros del Gobierno recibieron las invitaciones muy tarde y muchos sólo asistieron a la ceremonia oficial en la Tumba del Soldado Desconocido. Del mismo modo, los pocos invitados extranjeros, entre ellos, Angela Merkel, Mijaíl Saakashvili y Víctor Yúshchenko se fueron antes del concierto. A la vista del programa, consistente en arreglar viejas canciones patrióticas, la mayoría de soldados, para que sonaran melancólicas y encargar la actuación a artistas populares de la vieja guardia, no fue una mala idea. No podía salir bien. No hubo periodistas en la cena, pero algunos invitados han informado de que fue bastante aburrida. Iba a ser algo tan hermoso y terminó como siempre.

Mapa: Polonia, 1933.

Imagen: El presidente polaco Lech Kaczyński (Wikipedia).

(iskry.pl)

Pytanie “czyja będzie Polska” postawione przez J. Olszewskiego w “noc czerwcową” 1992 można uznać za najistotniejsze w epoce postpeerelu dlatego, że wciąż pozostaje ono bez odpowiedzi. Ciekawostka, swego czasu A. Kwaśniewski odniósł się do niego polemicznie w czerwcu 2000 następujących słowach:

Kwaśniewski mówił to już w Polsce całkowicie zdominowanej przez Układ, mógł więc sobie pozwolić na tę wciąż obecną w naszym życiu politycznym hipokryzję, jeśli nie ostentacyjny cynizm, kiedy to komuniści uznają się za pełnoprawnych uczestników porządku ekonomicznego, medialnego i politycznego po 1989 r. Nie można zresztą mieć o to do nich pretensji – ktoś w końcu im te prawa nadał, ktoś dokonał legalizacji PZPR właśnie “po obaleniu komunizmu”.

Ta legalizacja nastąpiła drogą postępującego kompromisu z komunistami (rozpoczętego Magdalenką i okrągłym stołem). Kompromis bowiem z tymczasowego i “pragmatycznego” (jak to przedstawiano obywatelom w 1989 r.) zmienił się w trwałą umowę społeczno-polityczną, prowadzącą od zalegalizowania PZPR do uprzywilejowania komunistów we wszelkich sferach polskiego życia. O ile jeszcze przystąpienie do rozmów z czerwonymi można było traktować jako paktowanie z bandytami, którzy oblegli miasto czy wieś, o tyle uznanie ich praw do dalszego przebywania w miejscu, do którego wdarli się siłą ze zbrojną pomocą innych bandytów stanowiło pogwałcenie praw obywatelskich Polaków. I kompletne zafałszowanie współczesnej historii.

PZPR od samego początku swego istnienia w 1948 r. była nielegalna – tak samo jak i PPR założona przez sowieckich agentów, z której PZPR się wywodziła. Pertraktowanie z komunistami pod koniec lat 80. powinno było mieć charakter ustalania warunków “zawieszenia broni” – tzn. powinno było wyglądać tak: jesteście już osłabieni i więcej nas łupić nie dacie rady, składacie broń i my to doceniamy jako akt dobrej woli, wobec tego nie rozstrzelamy was za to wszystko, co zrobiliście, a przede wszystkim za zdradę Narodu Polskiego, ale tak czy tak zostaniecie osądzeni przez niezawisłe sądy (choć może wymiar kary będzie złagodzony właśnie przez wzgląd, że się poddajecie i wycofujecie z życia polityczno-społecznego Polski).

Tak to powinno wyglądać i odtąd komunistyczni zbrodniarze, którzy uniknęliby kary śmierci mogliby się zajmować jedynie pisaniem więziennych pamiętników, które wydawałyby im jakieś rosyjskie wydawnictwa na rosyjski rynek. Złożenie broni przez czerwonych powinno było także obejmować pełne przejęcie przez Naród Polski złodziejskich majątków, tajnych kont etc., a im więcej informacji na temat swoich wieloletnich łupów czerwoni przekazywaliby w akcie skruchy, tym łagodniej by ich mógł potem potraktować wymiar sprawiedliwości (na zasadzie np. “nakradli się, ale sporo tego oddali, co pozwoliło utworzyć fundusz emerytalny”). Inaczej traktuje się złodzieja, który coś ukradł, sprzedał, a pieniądze przehulał, aniżeli takiego, co ukradł, ale po jakimś czasie zwrócił właścicielowi skradzione dobro.

Tak jednak się nie stało, jak doskonale wiemy. W 1989 r. zalegalizowano PZPR i od razu obdarzono go nadzwyczajnymi przywilejami, najpierw godząc się na “kontraktowe wybory” (nie było żadnego powodu, by tworzyć kadłubowy sejm – należało od razu domagać się w pełni wolnych wyborów, a w ich trakcie komuniści politycznie przepadliby natychmiast), a następnie pozwalając komunistom tworzyć “listę krajową” i “wystawić” Jaruzelskiego na kadłubowego prezydenta. W kadłubowym sejmie komuniści mieli zresztą nie tylko legitymację, ale i przystąpili od razu do tworzenia “niekomunistycznego rządu” z premierem Kiszczakiem na czele. Jednakże “konstruktorzy transformacji” (“transformers” z Michnikiem na czele, musieli uznać, że taka akcja stanowiłaby nie tyle policzek, co splunięcie w twarz Polaków, uznali więc, że “co za dużo to niezdrowo” i wysunęli propozycję utworzenia kadłubowego rządu z Mazowieckim na czele. Rząd był kadłubowy, bo przecież komuniści zachowali w nim wpływ na istotne sfery życia politycznego.

Owe trzy lata dziwoląga, który jeszcze w 1989 r. nazywał się “peerel” i posługiwał sie peerelowskimi pieniędzmi, dopiero w grudniu owego roku “zmienił nazwę” (ach ta dbałość o fasadę), stanowiły dla komunistów okres “sprzątania po samych sobie”. Czerwoni niszczyli dokumentację esbecką, po drodze zamordowali paru księży, z którymi mieli niezakończone porachunki, a jednocześnie przystąpili do działań propagandowych, które miały zapewnić pezetpeerowcom “miękkie lądowanie” po pierwszych powojennych wolnych wyborach.  W tym celu, na co z zupełnym spokojem patrzyła “strona solidarnościowa”, przystąpili oni w styczniu 1990 do “samorozwiązywania PZPR”, czyli do przepoczwarzania się w “socjaldemokrację”. Komedię odegraną przez Rakowskiego, który niemalże płakał nad wyprowadzaniem sztandaru zbrodniczej komunistycznej partii, potraktowano jako kolejny (po wyborach z 4 czerwca 1989) symboliczny kres komunizmu, gdy tymczasem komuniści mieli sie znakomicie, stając się po “ustanowieniu reguł wolnorynkowych” przez rząd tegoż Rakowskiego w 1988 r., przedstawicielami wielkiego biznesu w Polsce. Na to również ze spokojem patrzyła “strona solidarnościowa”, jedynie antykomunistyczne dzikusy porykiwały z lasu, że coś w Polsce dzieje się nie tak.

Jednakże, żeby było śmieszniej, zaczęto rozmaite patologie “młodej demokracji” zwalczać za pomocą środków zupełnie niewspółmiernych do skali wewnątrzpaństwowego zagrożenia. Oto więc Wałęsa miał się stać torreadorem, który czerwonemu bykowi paroma ciosami zada śmierć lub przynajmniej dotkliwe rany. Wałęsa (ze swoimi “siekierkami”, “gonieniem w skarpetkach” “wietrzeniem warszawki” i Mieciem etc.), który nigdy nie powinien był być prezydentem – został nim, co pogrążyło już “nowe państwo” do reszty. Następne wypadki (obalenie rządu Olszewskiego, tryumfalny powrót komunistów w 1993 i wreszcie przypieczętowanie tego powrotu zwycięstwem Kwaśniewskiego), to były logiczne konsekwencje tychże dwóch posunięć, których skutki odczuwamy do dziś: zalegalizowania PZPR-u oraz wywindowania Wałęsy stanowczo ponad jego możliwości mentalne i polityczne. Fatalne konsekwencje.

“Jest Polska, była Polska przez czterdzieści parę lat – bo to jednak była Polska – własnością pewnej grupy. Własnością z dzierżawy, może nawet raczej przez kogoś nadanej. Po tym myśmy w imię racji, własnych racji politycznych, zgodzili się na pewien stan przejściowy. Na kompromis, na to, że ta Polska jeszcze przez jakiś czas będzie i nasza i nie całkiem nasza.

I zdawało się, że ten czas się skończył. Skończył się wtedy, powinien się skończyć, kiedy uzyskaliśmy władzę pochodzącą z demokratycznego, prawdziwie demokratycznego, wyboru. A dzisiaj widzę, że nie wszystko się skończyło, że jednak wiele jeszcze trwa i że to – czyja będzie Polska – to się dopiero musi rozstrzygnąć. To się będzie rozstrzygało także w jakiejś mierze, w jakiejś cząstce dziś – tutaj, na tej sali.

Ja chciałbym stąd wyjść tylko z jednym osiągnięciem. I jak do tej chwili mam przekonanie, że z nim wychodzę. Chciałbym mianowicie, wtedy kiedy ten gmach opuszczę, kiedy skończy się dla mnie ten – nie ukrywam – strasznie dolegliwy czas, kiedy po ulicach mojego miasta mogę się poruszać tylko samochodem albo w towarzystwie torującej mi drogę i chroniącej mnie od kontaktu z ludźmi eskorty, że wtedy kiedy się to wreszcie skończy – będę mógł wyjść na ulice tego miasta, wyjść i popatrzeć ludziom w oczy.”

To trwa, jak najbardziej. Tak jak trwało w 1992 r.

• http://www.prezydent.pl/x.node?id=6042904&eventId=1506961
• http://www.dziennik.pl/opinie/article24245/O_rycerzach_lustracyjnej_wojny.html?service=print

(iskry.pl)

Zastanawiam się często, co lub kto  mogłoby być symbolem III RP?

Chyba nie ma takiego uniwersalnego obrazu, tekstu czy osoby. Dla każdego z nas może to być coś innego.

Dla jednych taki symbol powinien odzwierciedlać dumę z dokonań. Dla innych powinno to być coś takiego co ukarze wielki wstyd i narodową hańbę.

Jako, że mieszkam w Częstochowie mam okazję regularnie, dwa razy do roku oglądać pewną postać. Raz dzieje się to we wrześniu, kiedy na Jasną Górę przybywa zwykle około 50 tysięczna Pielgrzymka Ludzi Pracy. Drugi raz odbywa się się to podczas największego w kraju zgromadzenia Polaków jakim jest Pielgrzymka Słuchaczy Radia Maryja na Jasną Górę. To pierwsze wydarzenie jeszcze jako tako jest obecne w mediach w skąpych migawkach. To drugie jednak, choć gromadzi nawet 500 tysięcy rodaków, do mediów przebić się nie może, choćby w paru procentach tego co zapewnia się garstce dewiantów uczestniczących  w Paradzie Równości. To pewnie też jest jakiś symbol III RP, ale ja nie o tym.

Osobą, która łączy obie pielgrzymki jest niezmiennie od lat obecna Marianna Popiełuszko. Zawsze w skromnym paletku i chuścinie na głowie. Cicha, rozmodlona i wielka siłą przebaczenia jakiego udzieliła mordercom swego syna. Jej postać według mnie to wyrzut sumienia dla niepodległego państwa, które nie miało woli i odwagi wymierzenia sprawiedliwości komunistycznym katom.

Kolejnym symbolem nie są dla mnie wciąż bezkarni sowieccy generałowie i zbrodniarze w polskich mundurach, Jaruzelski i Kiszczak.

O wiele bardziej zawstydza mnie jako Polaka brylowanie w mediach i błyskotliwa kariera takich postaci jak Janusz Zemke i Stanisław Ciosek. Jak to możliwe, że takie sukcesy w wolnej Polsce mogli zrobić ludzie tuszujący prawdę o „zbrodni stulecia”?

Pierwszy odegrał niebagatelną rolę jako ówczesny sekretarz KW PZPR w Bydgoszczy. Według zeznań Stefana Stefańskiego., byłego szefa Służby Bezpieczeństwa w Bydgoszczy, Zemke naciskał, żeby nie angażować się mocno w śledztwo dotyczące morderstwa.

Drugiemu powierzono nadzór nad trzema tajnymi operacjami “Teresa”, “Trawa” i “Robot”. Celem była inwigilacja skazanych za zbrodnie na księdzu i ich rodzin po to, aby nie wyszły na światło dzienne prawdziwe kulisy potwornego mordu.

Symbolem III RP jest dla mnie wieloletni autorytet “salonu” ksiądz Michał Czajkowski, mieniący się przyjacielem księdza Popiełuszki i wielki krytyk prokuratora Witkowskiego. Dziś wiemy, że ten “przyjaciel” donosił na zamordowanego kapłana, a sam przez długie lata był płatnym konfidentem bezpieki.

Dziś święto zmarłych. Zapewne grób księdza Jerzego utonie w kwiatach. Ja jednak proponuję również rodakom zadumę nad pewną zapomnianą grupą tych, którzy odeszli.

W 1996 r. w białostockim szpitalu zmarła żona Józefa Popiełuszki, brata księdza Jerzego. Przyczyna – zatrucie alkoholem metylowym. U kobiety, która nigdy nie piła alkoholu stwierdzono śmiertelne stężenie jego we krwi. Nie zgodzono się na sekcję zwłok, a Józef Popiełuszko był wcześniej zastraszany i grożono mu, aby nie dociekał prawdy.

Kilka tygodni po złożeniu zeznań, w szpitalu zmarł Tadeusz Kowalski – rybak z włocławskiej spółdzielni „Certa” i mimowolny świadek wrzucania zwłok Księdza Jerzego do Wisły. Przyczyna – zatrucie alkoholem metylowym. Mimo starań rodziny sekcji zwłok nie przeprowadzono.

30 listopada 1984 roku w Białobrzegach – niewielkiej miejscowości przy trasie Kraków -  Warszawa rozpędzony Jelcz zmiażdżył fiata z dwoma pasażerami, płk Stanisławem Trafalskim i majorem Wiesławem Piątkiem. Obaj zbierali materiały o wcześniejszej działalności i powiązaniach domniemanych morderców. Jelcz i jego kierowca zaginęli bez śladu, a dokumenty wyparowały.

Wolna Polska zacznie się dla mnie wtedy, kiedy przyjdą w końcu jacyś  „Sprawiedliwi”, odważnie wymierzą karę zdrajcom i mordercom oraz wymiotą na śmietnik historii takich „europejczyków” i „urodzonych demokratów” jak Zemke, Ciosek i im podobni.