Jean Van Hamme, alors inconnu, propose en 1973 cette histoire au journal Tintin, embarquant avec lui Danny qui change alors sa palette pour un dessin expressif, précis, réaliste.
Devant le succès de cette aventure dans la jungle amazonienne, ils proposent une suite qui fait rebondir, vingt ans plus tard, les intrigues qui s’étaient nouées entre les personnages à la suite du crash de leur avion.
Le Lombard vient de rééditer ces deux volumes en un seul album permettant ainsi de renouer avec une histoire considérée comme « culte » pour certains lecteurs…

Un très bon scénario, bien ficelé, avec les angoisses de la jungle, la lente décomposition des personnalités, le huit clos d’une survie en groupe, l’intrigue d’une quête d’aventures et d’espionnage.

Histoire sans héros  (S : Jean Van Hamme, D : Danny) Le Lombard, Collection « Signé », réédition en janvier 2008, 128 pages

… rien de moins qu’une BD « culte » !

J’on, petit chninkel esclave, rescapé d’une boucherie de bataille déclenchée par 3 immortels, a été choisi par l’UN, le Dieu unique, pour rétablir la paix sur Daar, tel un messie.

Face aux légions de Barr-Find Main Noire, aux archers volants de Jargoth le Parfumé, aux amazones borgnes de Zembria la Cyclope, J’On ne devra compter que sur ses peurs, ses envies, son fatalisme et… sur ses disciples au rang desquels Ar’Th campe l’incontournable Judas.

Le Grand Pouvoir du Chninkel  (S : Jean Van Hamme ; D : Grezgorz Rosinski) Casterman, avril 1988, 166 pages

Une série « overmythique » diraient certains !

S.O.S. Bonheur, avec ses trois albums, a tressé un des chefs d’œuvre de la collection « Aire Libre » proposant une fable politique, antiutopique sous couvert de petites histoires anodines d’héros anodins qui basculent les uns après les autres dans l’illégalité vis-à-vis d’une société contrôlant tout pour le bien de tous. Et le lecteur n’est pas au bout de ses surprises lorsque ces personnages se mettent à renverser le régime totalitaire…

Au fil des rééditions, malgré un dessin un peu effacé, ce triptyque maintenant présenté en Intégrale, frappe par la modernité de son ton, par son aspect hélas visionnaire dans la façon dont un gouvernement peut vouloir faire le bonheur de ses citoyens… avec ce que cela veut dire d’organisation de la cité, de règles à édicter, de limites à tenir entre liberté individuelle et vie collective.

Un grand classique qui a su allier réflexion et distraction. A lire et à relire en profitant d’une nouvelle réédition augmentée dans le cadre des 20 ans de la collection “Aire Libre” !

S.O.S. Bonheur, (S : Jean Van Hamme ; D : Griffo) édités chez Dupuis, Collection « Aire Libre » de mai 1988 à juin 1989

La popular serie francesa, que ha saltado incluso a Estados Unidos, entra en su fase final.

Cuando el guionista Jean Van Hamme y el dibujante William Vance lanzaron en 1984 la primera entrega de XIII, no pocos veían en su creación una de las más sólidas promesas en una época en que el cómic de aventuras tradicional parecía haber ya dado lo mejor de sí tanto en Europa como en América, y sólo aquellos cómics calificados de vanguardistas o alternativos podían recibir el calificativo de prometedores.

Veinticinco años, diecinueve álbumes y más de ochocientas páginas más tarde, tal promesa se ha confirmado: XIII es, hoy por hoy, un clásico del cómic realista europeo contemporáneo y uno de los best-sellers absolutos en el panorama tebeístico internacional, habiendo sido traducido a más de una docena de idiomas, desde el sueco al tamil pasando por el polaco, e incluso habiendo conquistado el difícil -para la mayoría de los cómics del viejo continente- mercado estadounidense.

En castellano, XIII fue publicado inicialmente por Grijalbo, siendo posteriormente retomado y continuado hasta la actualidad por Norma Editorial. Los diecisiete primeros álbumes de la serie están disponibles en el catálogo de esta editorial, y ahora se añadirán los dos siguientes.

Con La versión irlandesa y El último round, números 18 y 19 de la colección, llegamos al esperado final de la pista en torno a la misteriosa identidad de XIII. Ambos álbumes han aparecido simultáneamente en su edición original francesa a cargo de Dargaud Benelux en noviembre 2007, con una tirada de nada menos que de 500.000 ejemplares para cada uno: un fin de saga esperado por los lectores francófonos con una devoción acaso sólo superada por el último volumen de Harry Potter.

La versión irlandesa ha sido ahora lanzado en castellano por Norma Editorial como gran novedad del Saló del Còmic de Barcelona 2008, y al que seguirá El último round dentro de unos meses.

¿Un XIII atípico?

La versión irlandesa inicia su acción en las Montañas Rocosas, cuando dos amigos emprenden una excursión para celebrar el final de sus estudios. Uno es Seamus O´Neil, joven miembro del IRA, a su vez hijo de otro activista de la tristemente célebre organización terrorista, que se ha ocultado en Estados Unidos. El otro es un viejo conocido nuestro: Jason Fly. Lo que este último ignora es que el primero ha recibido la orden de matarle, incorporándose a la intriga otros personajes habituales en episodios anteriores como Frank Giordino, el poderoso jefe de la NSA, y su fiel ayudante y compañera sentimental Jessica Martin. Lo único que podemos anticipar del desenlace es que sólo uno de los de los hombres arriba citados descenderá de las montañas, y ése será quien se convierta en XIII…

Podríamos calificar a este álbum de atípico no tanto por su argumento -en el que Van Hamme, tras tocar tópicos relacionados con la realidad del siglo XX como la guerra fría, las dictaduras latinoamericanas o la guerra de Vietnam, abarca ahora el terrorismo norirlandés- como por el hecho de que la parte gráfica corre a cargo nada menos que de Jean Giraud, alias Moebius, invitado de honor de esta edición del Saló.

La propuesta de realizar esta aventura “extra” de XIII (que a pesar de ser etiquetada como tal, se integra en la continuidad de la serie y en la numeración de la colección) partió de Yves Schlirf, editor de Dargaud Benelux, quien al saber que Van Hamme decidió finalizar la serie, propuso este preludio ilustrado por Giraud. El creador de El garaje hermético ha hecho aquí un trabajo realmente a la altura de su talento, a la par que manteniéndose plenamente fiel al ambiente y estilo plasmados por Vance en las restantes entregas de la serie, si bien ha asegurado que no ha resultado fácil, dado el fuerte respeto que siente hacia el trabajo de su compañero de profesión. El propio Vance ha quedado igualmente encantado con la labor de Giraud, considerando que con ello no ha hecho sino corresponder al favor que el dibujante de XIII hizo para este último cuando ilustró para él, a principios de los 90, un par de álbumes de su subserie Marshall Blueberry.

¿El principio del final o el final del principio?

Si La versión irlandesa marca el fin del misterio en torno a la identidad de XIII, el siguiente álbum, El último round, constituye el fin de la aventura. Únicamente adelantaremos que la primera viñeta del mismo tiene como escenario Washington, D.C., y que a lo largo de la historia reaparecerán varios personajes habituales de los episodios anteriores, incluyendo Giordano, Jessica, Ben Carrington, Sean Mullway, Jones, Irina… además de que muchos de los cabos argumentales pendientes de ser atados lo serán finalmente en estas páginas.

Pero aunque Vance y Van Hamme hayan puesto punto final a la andadura de XIII, todavía le espera una nueva vida más allá de las viñetas: tras haber sido adaptado como videojuego, pronto va a ser llevado a la pequeña pantalla en forma de una película de producción canadiense, titulada XIII: The Conspiracy con Stephen Dorff (Backbeat, Blade) interpretando al personaje titular y Val Kilmer (El Santo, Heat, The Doors) en el papel del villano La Mangosta. Dirigida por Duane Clark y con Peter Lenkov (CSI) como productor ejecutivo, su estreno está previsto para este mismo 2008.

Puede que la saga de XIII haya llegado al principio del final, pero, más allá del medio impreso, no ha hecho más que vivir el final del principio… en tanto que el enigma acerca de “un hombre que busca su identidad en un país donde todos los habitantes buscan su identidad”, según definición de su creador literario Van Hamme, siga despertando el interés y la aclamación de cientos de miles de fans de todo el mundo.

Fuente: Ocio Joven

Vacances gâchées pour les célèbres héros de la série Blake et Mortimer créée par Edgar P. Jacobs. Leur pire ennemi, Olrik, s’est évadé de la prison de Jacksonville. Blake part à sa recherche aux Etats-Unis tandis que le professeur Mortimer est invité en Grèce afin d’y percer le secret d’une importante découverte archéologique: les trente deniers de Judas.  S’ensuit une intrigue autour de l’apôtre qui céda à la tentation et dénonça Jésus. Un nouvel ennemi fait aussi son apparition dans cette histoire en deux tomes: Belos Beloukian.  L’expérimenté Jean Van Hamme (Thorgal, XIII, Largo Winch) nous livre ici un récit dans la plus pure lignée des Blake et Mortimer d’Edgard P. Jacobs : intense, mystique, riche en action et très bien construit, tant par la maîtrise des narratifs que des personnages. Le dessin de ce 19e tome  nous rappelle les plus grands succès du prédécesseur de Van Hamme: «Le secret de l’Espadon», «Le mystère de la grande pyramide » ou «L’énigme de l’Atlantide». Moment d’aventure et d’évasion assuré! Seul regret: il va falloir attendre pour le deuxième tome!
 
«La malédiction des Trente deniers», scénario de Jean Van Hamme, dessins de René Sterne et Chantal De Spiegeleer (Dargaud), 58 pages,  14,50 €
 
Cote : 5/5

O eso dice Jean Van Hamme, guionista de Thorgal, XIII, Largo Winch… Quizás eso explique esto.

Vía: The Wall Street Journal

De stripspeciaalzaak houdt momenteel een verkiezing voor de beste strips aller tijden. Je kunt zelf je top 20 inzenden en er worden mooie prijzen verloot onder de deelnemers. Hier alvast de eerste 10 van mijn top 20.

1. ‘Loopgravenoorlog‘ van Tardi

In dit met prijzen overladen opus magnus verwerkt Jacques Tardi de verhalen die hij van zijn grootvader, veteraan van WOI, te horen kreeg. Hij beeldt in zwart-wit de horror en zinloosheid uit van de loopgravenoorlog, met een enorm oog voor detail. Een must-read.

2. ‘Maus’ van Art Spiegelman

Maus gaat over een Poolse Jood, Vladek Spiegelman, die de Shoa overleefde, verteld door zijn zoon Art.
In Maus gaat Spiegelman voorbij de gewone afbeeldingen van de Shoa, deels omdat hij de overlevingsdrang van de overlevende psychologisch analyseert en hoe zij na de oorlog hun trauma probeerden te verwerken (en daar soms niet in slaagden), deels omdat het boek ook voor Spiegelman zelf een verwerkingsproces is geweest, hij gaat de confrontatie met zijn oudere broer die omkwam in de Shoa en die hij nooit gekend heeft, maar zijn hele jeugd heeft bepaald. En ten laatste omdat Spiegelman een apart symboliek gebruikt door de Joden af te beelden als muizen, de Duitsers als katten en de Amerikanen als honden.

3. ‘XIII 1: zwarte vrijdag‘ van W. Vance en J. Van Hamme

Van Hamme mag de inspiratie voor XIII dan wel gehaald hebben bij de Jason Bourne triologie van Ludlum, deze reeks blijft een klassieker. Meer plotwendingen dan in de film ‘loft’, prachtige actiescènes en een ongekend realisme. Enkel jammer dat vanaf deel 10 zo verkeerd is beginnen lopen. Ein
Het eerste deel ‘zwarte vrijdag’ blijft de beste van de reeks: De mooiste regenbuien ooit getekend in een strip, een dijk van een cliffhanger en een streepje sentimentaliteit. In  2008 werd de eerste cyclus van XIII bewerkt tot een mini-serie voor TV.

4. ‘Largo Winch 1: de erfgenaam‘ van Philippe Franq en Jean Van Hamme

Van Hamme werkte jaren als manager bij US Steel en Philips voor hij zich voltijds op het scenarioschrijven ging toeleggen. Hij verwerkt zijn kennis van de economische wereld in de reeks Largo Winch, over een miljardair in spijkerbroek, eigenaar van de grootste holding ter wereld en die wel altijd in een interessante situatie terechtkomt. In de eerste strip van de reeks worden de personages voorgesteld en moet Largo, eenmaal hij is kunnen ontsnappen uit een Turkse gevangenis, op zoek naar de moordenaar van zijn adoptievader.

5. ‘Blake en Mortimer 5: het gele teken‘ van Edgard P. Jacobs

Deze langlopende reeks over proffesor Philips Mortimer en kapitein Francis Blake geniet ook in het buitenland veel erkenning. De mooi uitgewerkte verhaallijnen, de op en top Britse sfeer en sober tekenstijl komen mooi samen.

In dit (volgens kenners het beste) deel van de reeks wordt het Londen van de jaren ‘50 geterroriseerd door het gele teken. Als hij de Britse kroonjuwelen steelt worden Blake en Mortimer erbij gehaald om hem op te sporen. Dit prachtige detectieveverhaal heeft ook de aandacht van hollywood getrokken, er is een filmversie in de maak die normaal dit jaar in de bioscoop komt.

6. ‘Coma: I Vincent‘ van Steven Dupré

Steven Dupré ken je misschien van de jeugdstrip ‘Sara en Robin’, maar met de reeks ‘Coma’ toonde hij aan dat hij het meer serieuze werk aankon. De prachtige tekeningen van Dupré (de natuur in al zijn schoonheid), een mysterieuze verhaal met een hoog lord of the flies gehalte en een tikkeltje romantiek vormen samen een van de beste strips die de laatste jaren uit Vlaamse bodem zijn voorgekomen.

In het eerste deel wordt Vincent wakker in een tropisch regenwoud. Hij wordt tegen zijn zin ingelijfd bij een groep kinderen die er ook rondzwerft. Hij weet niet hoe hij hier terechtgekomen is, maar wat hij wel weet dat de groep op elkaar is aangewezen om te overleven want ze worden opgejaagd door een  bende prikkers.

7. ‘XIII 3: alle tranen van de hel‘ van W. Vance en J. Van Hamme

Een ontsnapping uit een gevangenis als basis nemen voor je verhaal kan niet echt origineel zijn, maar wat Van Hamme en Vance hier voor elkaar krijgen mag best gezien worden. Een spannend verhaal met veel vaart en de nodige plotwendingen, aangevuld met de bijzonder realistische tekenstijl. Niet voor mensen met claustrofobie.

8. ‘Murena: 4 Voor Hen Die Gaan Sterven‘ van Dufeaux en Delaby

Het Romeinse rijk is een geliefd onderwerp bij strip tekenaars: Asterix, Alex, Vae Victes, enz. De reeks Murena hoort zeker in dit rijtje thuis.
De reeks gaat over keizer Nero, over het begin toen zijn moeder Agrippina keizer Claudius liet vermoorden om haar zoon op de troon te krijgen. Verder zien we dan hoe Nero van een beloftevolle jonge keizer langzaam transformeert naar de Tiran die uiteindelijk bijna heel Rome meesleept in zijn val. De auteurs baseren zich o.a. op de teksten van Cassius Dio en Suetonius, maar brengen geen droge geschiedenis. Ze laten het oude Rome herrijzen met levendige tekeningen en een meeslepend verhaal.

Deel 4 is volgens mij het beste deel van de reeks. Met de prachtige lijf aan lijf gevechten, politieke intriges en een prachtige sfeerzetting met veel speelse schaduwen en bacchanelen is deze strip een lust voor oog en geest.

9. ‘De maagd en de neger: papa en Sofie‘ van Judith Vanistendael

Het kon de plot geweest van een stationsromannetje. Dochterlief Sofie komt thuis met een berooide Togolese asielzoeker, Aboe , maar papa en mama, hoe liberaal ze ook zijn, zijn er niet zo mee opgezet.

Het debuut, gebaseerd op waargebeurde feiten, van Judith Vanistendael (dochter van Geert) was een schot in de roos. Zelden waren dialogen zo eerlijk. Je ziet de moeder die het wil begrijpen, je hoort de vader niks zeggen, maar alles bedoelen. Maar vooral de tekeningen raken je. Die staan vol van subtiele emotie en tonen nog maar eens dat een beeld meer zegt dan duizend woorden. Binnenkort komt er een vervolg uit van deze strip, maar dan uit het perspectief van de dochter. Reken er maar op dat die dan ook wel in mijn boekenkast zal geraken.

10. ‘De Havik: 4 aan boord gegijzeld’ van Pellerin

‘De Havik’ is een prachtig historisch zeevaartsverhaal dat zich afspeelt in de 18e eeuw. Yann de Kermeur is kaper des konings en wordt valselijk beschuldigd van moord. Hij ontsnapt en probeert zijn onschuld te bewijzen.

Deze reeks is vakwerk. Pellerin levert prachtig tekenwerk in realistische stijl af, met een enorm oog voor detail (hij nam zelf de moeite om de schepen in de strip af te tekenen van de oorspronkelijke plannen) met daarbij een klassiek detectiveplot. Deel 4 is volgens mij het beste deel van de reeks. Het speelt zich af op open zee, dus komt de tekenstijl van Pellerin prachtig tot zijn recht en verhaal is bloedstollend spannend.

Jean Van Hamme, born in Brussels on 19 January 1939, is a comics scriptwriter. As early as 1968 he was writing comic strips such as Corentin, Epoxy, for Paul Cuvelier. Later he worked in collaboration with illustrators such as Dany, Edouard Aidans, André Chéret, Griff, etc. and became a very prolific writer.

• Titles

XIII. L’or de Maximilien. Dargaud; 2005;
ISBN: 2-87129-755-X

XIII. Toutes les larmes de l’enfer. Dargaud; 1996;
ISBN: 2-87129-008-3

Largo Winch. …et mourir. Dupuis; 1999;
ISBN: 2-8001-2849-6

Les maitres de l’orge. Charles, 1854. Glénat; 1992;
ISBN: 2-7234-1425-6

• Related links

Information about Van Hamme’s work

General information

XIII – the comic

La crise va-t-elle aussi toucher l’empire de Largo Winch… c’est ce que l’on peut craindre en lisant la dernière page… Mazette !?! Damned !?!

Mais d’ici là vous aurez le temps de partager quelques belles surprises avec notre héros enfermé dans ses anciennes geôles du Tibet.. Bien sûr le rythme et les actions sont un peu « pépères »… la série gagnerait à reprendre un peu de « mordant »… mais c’est plaisant, ça se lit bien… et les imprévus sont bien au rendez-vous !

Bref, ”la voie et la vertu” achève le dyptique asiatique inauguré il y a un an avec “les trois yeux des gardiens du Tao”…

La voie et la vertu (Largo Winch T.16) (D : Philippe Francq, S : Jean Van Hamme ) Dupuis, collection « Repérages » Novembre 2008

Le Grand Pouvoir du Chninkel

Le Grand Pouvoir du Chninkel est paru aux éditions Casterman

Un jour, un Miracle

Depuis la nuit des temps, Daar avait toujours été un monde en guerre. Une guerre incessante que se livraient les Trois Immortels : Barr-Find Main Noire, Jargoth Le Parfumé, Zembria La Cyclope. Brutes sans visage, cruels androgynes et féroces amazones, tous n’obéissaient qu’à une seule et même loi : Extermination. Mais qui donc avait permis une telle infamie, de quel néant venaient donc ces races supérieures qui contraignaient les peuples à une aussi atroce servitude… Horreur, folie sanglante, désolation… pour combien de temps encore ?
Jusqu’au jour où se produit un Miracle…

Une rencontre, des chef-d’œuvres

La rencontre entre Jean Van Hamme et Grzegorz Rosinski en 1976 est l’origine même de chefs d’œuvres incontestables en bande dessinée. Slave de naissance, Rosinski, qui ne parlait pas un mot de français à l’époque, était sensible à la culture germanique. De là est né le projet Thorgal (qui démarre en 1977), cette fabuleuse aventure chez les Vikings. Une aventure que tout le monde, un jour ou l’autre a dû suivre avec ravissement. Une aventure dans laquelle la mythologie et l’héroïsme ont une place de premier ordre. Récemment, nous pouvions encore redécouvrir ce grand duo de talent dans Western (Editions du Lombard, 2001). De nouveau, les auteurs ont mis leur savoir faire au service d’une œuvre de première catégorie, hymne à l’Ouest et à ses personnages de caractère. Mais revenons plusieurs années en arrière avec la sortie du Grand Pouvoir du Chninkel, en 1986.

Un mythe remanié

A la base, ce récit est née de l’envie de Rosinski de dessiner une histoire en noir et blanc. L’idée d’un récit isolé se déroulant dans un univers tolkenien a alors germé et pris la forme d’une version décalée du Nouveau Testament. Œuvre ambitieuse ? Certes, mais menée avec brio par Jean Van Hamme qui loin de s’aventurer dans une réécriture du nouveau testament, n’en a que préservé la trame. Dieu, créateur de l’univers et d’une multitude de peuples différents, est adulé aux quatre coins du monde. Les peuples primitifs lui vouent en effet une adoration sans bornes depuis des siècles et des siècles. Mais, un jour, cette adoration prend fin, les peuples se détournent du créateur. Voilà venu le temps de la punition, le temps d’expier la terrible faute des ancêtres irrespectueux. Les catastrophes s’enchaînent aussi épouvantables que le Déluge et plongent toute l’humanité dans la détresse pendant des générations. Seul le Sauveur, l’Elu pourrait rétablir la paix et racheter les fautes de ses ancêtres.
J’on, un Chninkel soumis à l’esclavage, est le Choisi de U’n, le maître créateur des mondes, pour sauver son monde de l’Apocalypse. A travers ce personnage, le culte divin est rétabli. Comme Jésus, il change l’eau en vin, marche sur de l’eau, guérit les malades, entraîne derrière lui des apôtres qui partout vont porter la Bonne Nouvelle et devient l’espoir de tout un peuple. Comme dans le culte divin, J’on le Chninkel est condamné par les siens mais pardonne : ” au nom de U’n, je te pardonne… “. Est-ce là la fin du châtiment annoncé par le maître créateur… Oui car U’n, dans ” Le Grand Pouvoir du Chninkel “, respecte sa promesse de ne pas détruire Daar… mais dans sa colère, il détruit tout ce qui y vivait. Car en vérité, U’n est un Dieu jaloux et rancunier, un maître cruel qui poussa son peuple vers le sacrilège et le reniement de son nom. Un Dieu qui, voulant être craint, assorti son culte de la terreur d’un nouveau châtiment ! Une théorie poussée à l’extrême par Jean Van Hamme pour nous conter l’histoire d’un éternel recommencement…

Des références explicites

On le sait, Jean Van Hamme a la capacité de combiner diverses sources pour donner naissance à des albums denses et truffés de points de ralliements, pré-acquis pour le lecteur érudit. En plus de cette référence explicite à la Bible, l’auteur nous rappelle donc l’univers fantastique de Tolkien qui rassemble bien des peuplades différentes et une faune diversifiée. Les peuples commandés par les Trois Immortels regroupent des personnages hétéroclites : d’abord les Chninkels esclaves, ces petits elfes attachants aux oreilles pointues et aux mains tremblantes face aux terribles maîtres sanguinaires, ensuite, les Chninkels libres dont la digne représentante (en dehors des grands sages, les nobles vénérables du peuple Chninkel) se nomme G’wel, une jeune fille fidèle et dévoué à J’on dans sa quête et enfin, les Tawals, des singes velus et sans cervelle dont la force colossale ne sert qu’à tuer. Les animaux sont encore d’une extrême originalité : des pesants Womochs cracheurs de feu, des Orphyx carnivores et des Traganes sauvages, trois espèces particulières de créatures qui ne sont autre que les montures des Immortels !
Et puis, il y a encore ce rapprochement entre ce monolithe noir et le symbole divin imaginé par Stanley Kubrick dans “2001 l’Odyssée de L’Espace”.

La couleur

Et voilà que la couleur fait son apparition. La couleur… elle a suscité bien des critiques de la part des bédéphiles. N’y a-t-il derrière cette réédition couleur qu’un simple coup commercial, comme on semble le penser ? Il est vrai que la maison d’édition, Casterman, a connu pas mal de problèmes d’argent et aurait pu tenter de renflouer ses caisses avec ce grand succès. Mais cette réédition n’aurait pu se faire sans la volonté de ses auteurs. Pour beaucoup, la couleur alourdit les dessins, détruit l’ambiance créée par le noir et blanc et cette parution en trois tomes casse le rythme de l’histoire. Pour d’autres, plus positifs, c’est une façon de redécouvrir ce classique de la bande dessinée, de donner envie aux inconditionnels de la couleur ou aux plus jeunes de se plonger dans cet univers tolkienien pour suivre la quête de J’On le Chninkel. Avouons quand même que cette colorisation est des plus soignées et assez adaptée au récit. Cela on le doit à Graza elle-même, une coloriste familière aux univers de Rosinski puisque c’est aussi elle qui a réalisé les couleurs pour ” Thorgal”, les séries “Hans” et “La complainte des Landes perdues” ! Enfin, cette réédition couleur ne dénoncerait-elle pas aussi une nouvelle tendance à la réactualisation de “l’ancien”. C’est vrai qu’en bande dessinée, nos classiques se trouvent de plus en plus souvent “rajeunis” par ces rééditions couleurs. Citons un autre exemple récent : la nouvelle version couleur de Silence (Comès) parue aux éditions Casterman (encore) ! On pourrait se demander si nous ne perdons pas, à chaque “remaniement” d’un élément de l’histoire, un peu de la magie de l’œuvre, de son “aura”? Bref, les questions sont nombreuses et le débat est long et quoi qu’il en soit, “Le Grand pouvoir du Chninkel” de Rosinski et Van Hamme restera encore longtemps un album indispensable et incontournable pour tout amateur de BD !

XIII és una sèrie de còmics d’intriga política i acció obra del guionista Jean Van Hamme i el dibuixant William Vance. Abarca 19 àlbums i el darrer ha estat publicat recentment en castellà.

No és qüestió de desvetllar la trama d’una sèrie en que el thriller i la troca més que embolicada són dos dels principals atractius, però la trilogia cinematogràfica sobre Jason Bourne us pot servir de referència. A XIII, està inspirada en la novel·la de Robert Ludlum, hi ha molta més intriga, més conspiracions, més personatges, més sexe, i molt més misteri fins el final.

Tot i ser fidel a la seva trama conspirativa, XIII ha fet nombroses incursions també en d’altres géneres. Per exemple a Tres relojes de plata (1995) es pot veure un autèntic western combinat amb una història d’immigrants que evoca la saga d’El Padrino. El següent volum, El juicio (1997), s’atreveix amb el subgénere judicial, molt difícil de tractar en el còmic. El oro de Maximiliano (2005) és pur génere d’aventures. El tretzè volum, La investigación (1999), està narrat en format de reportatge gràfic. Serveix per aclarir tot l’embolic de la primera dotzena de volums, per a publicar material inèdit, i per a retre un homenatge no declarat a Bernstein i Woodward.

Per a homenatges, el que se li ret al volum final (2008, El último asalto) a Jean Giraud, que a més es va encarregar de dibuixar i entintar el penúltim volum de la sèrie. En aquest àlbum, La versión irlandesa (2008), hi ha a més un interessantíssim making-of que explica la ingent feina de recerca, documentació i artística que hi ha al darrera d’un comic-book.

Els seguidors deXIII, que ha estat adaptat al videojoc i a una sèrie de televisió, agafem el seu final amb un sabor agredolç. Per una banda hem descobert per fi la veritable identitat del protagonista, i tots els extrems de la trama s’acaben resolent. Per una altra banda, el darrer capítol és potser el més fluix, en part perquè no es podia enrevesar més la història, en part perquè massa històries havien quedat per resoldre en el darrer moment.

A mi XIII m’agrada molt. Pel seu dibuix pulcre, pel seu guió apassionant i emocionant, pels retrats de personatges creïbles involucrats en situacions a primer cop d’ull inversemblants, però que després penses de més grosses en deuen fer. I perquè, com a la vida real, els bons dubten de tot mentre els dolents estan ben segurs del que han de fer.

Indicat pels aficinats tant a les aventures d’espies com a la intriga política. Contraindicat si busqueu tiros y tetas.

Salut i sort,
Ivan.

PS: mantinc la política d’escriure els títols, en aquest cas dels llibres, en l’idioma en que els he llegit; és per això que els títols apareixen tots en castellà, i no en l’original francès, ni he pensat en traduir-els al català.