Vandaag staat er in de Volkskrant een ingezonden brief van André Rouvoet. De minister voor Jeugd en Gezin reageert daarin op de Nationale Ombudsman die de gehele jeugdzorg afschildert als gedragsgestoord. Rouvoet deelt enkele waarnemingen van de Ombudsman. Het signaal dat kinderen die Pietje Bell-gedrag vertonen wel erg snel in een strafrechtelijke hoek worden gedrukt is hem uit het hart gegrepen. De minister vindt het echter onzorgvuldig om op basis van enkele observaties een hele sector als gedragsgestoord te bestempelen.

Er is inderdaad veel mis in de jeugdzorg. Vele problemen in die sector kreeg ik te horen op 12 november 2009 op een bijeenkomst in Doorn over de jeugdgehandicapenzorg van zo’n veertig directeuren van zorginstellingen in regio Utrecht. Ik was daar aanwezig omdat ik de middag mocht afsluiten met een presentatie over toepassing van intuïtie in de jeugdgehandicaptenzorg. Mijn speech die ik had voorbereid heb ik niet gehouden omdat ik voelde dat die groep wat anders nodig had.

Een belangrijk deel van de middag ging over de zorg voor jeugdigen met een laag intelligentieniveau en een ernstige gedragsproblematiek. Het komt veel te veel voor dat kinderen met een meervoudige problematiek veel te laat professionele hulp krijgen en niet worden begeleid naar de juiste zorgverleners. Het kind gaat langs vele zorgverleners en testbureaus die niet goed kunnen vaststellen wat er aan de hand is en geen adequate oplossingen kunnen bieden.

Ik was daar al enigszins van op de hoogte omdat ik daarocver het nodige had gehoord van mijn vriendin Ingrid op een ROC leerlingen van met problemen begeleidt en doorverwijst. Zij is enorm goed in haar vak. Niet alleen omdat ze beschikt op de vereiste theoretische kennis, maar vooral omdat ze hooggevoelig, empatisch, liefdevol en intuitief is. Na een geprekje waarin ze de jongen of het meisje open en liefdevol tegemoet treedt, weet ze haarfijn wat er aan de hand is. Ook als de jeugdigen zaken verzwijgen of liegen. Ze verwijst dan door naar een hulpverlener of zorginstelling, die ze goed informeert, en houdt periodiek contact met de betrokkene.

Een goede eerstelijn is essentieel voor effectieve jeugdzorg. Ik heb de aanwezige directeuren erop gewezen dat het belangrijk is om daar in te investeren. Mensen die in deze sector werkzaam zijn in de eerstelijn dienen naar mijn mening hooggekwalificeerd, hooggevoelig, empatisch, liefdevol en intuitief te zijn. Zijn zulke schapen met vijf poten er? Ja, die zijn er, maar je moet er wel actief naar zoeken en de juiste randvoorwaarden scheppen. Naar mijn mening zijn het aanbieden van een goed salaris, prettige werkplekken, intervisie en scholingsmogelijkheden essentieel. Daar is natuurlijk geld meer geld mee gemoeid dan er nu wordt uitgegeven aan de eerstelijn in de jeugdzorg. Ik ben er echter van overtuigd dat de totale kosten van de jeugdzorg daardoor fors kunnen dalen.

Naar mijn idee weet Rouvoet heel goed wat de knelpunten zijn in de jeugdzorg en spant hij zich flink in om deze te verminderen. Jammer dat hij op 12 november niet in de zaal in Doorn was. Gelukkig is hij nogal eens onder jeugd en jongeren om te ervaren wat hen bezighoudt.

In de afgelopen jaren heeft Kaj Elhorst een grote expertise opgebouwd op de gebieden zorg en welzijn, sociale zekerheid, architectuur, politiek en bestuur en staatsinrichting. Over al deze gebieden laat hij dagelijks in artikelen en commentaren of columns zijn licht schijnen.

Hij treedt ook graag op als spreker of gespreksleider. Dat laatste doet hij maandelijks in de Alphense talkshow “Kaj op Zaterdag” die hij samen met een vrouwelijke medegespreksleidster presenteert.

Kaj Elhorst heeft ruime kennis van het bestuurs- en besluitvormingsproces in gemeenten, provincies en waterschappen. Bovendien heeft hij veel inzicht verworven op het gebied van inspraak en bezwaar. Op het terrein van welzijn en zorg kent hij de ontwikkelingen rond wijkaccommodaties, jeugdzorg, geestelijke gezondheidszorg, wonen en integratie. Voorts is hij ingevoerd in de bestuurstructuur van gemeenten, waterschappen en provincies.

Hij heeft een uitgebreid netwerk onder lokale en regionale bestuurders. Naast zijn journlistieke werk heeft hij een bureau voor presentatie en redactie met de naam “Charpagne”.

Kaj Elhorst is in het hele land in te huren als spreker of gespreksleider gedurende 1, 2 of 3 dagdelen en ook voor conferenties en cursussen van méér dan één dag.

Voor afspraken kunt u terecht bij:

06-29 55 74 52,

0172-41 97 95 of

publicist@planet.nl

Tarieven in overleg.

Het is deze week de week van de jeugdzorg. Gewoon jeugdzorg is het motto dit jaar.
Deze week komt net op een moment dat de jeugdzorg ongewoon bevlekt is.
In die zin zou het goed zijn als de jeugdzorg doet wat meer mensen doen met hun bevlekte kleren; leg ze in de week.

Doet de jeugdzorg dat ook? Ze gooien de vuile kleren waarin ze gehuld gaan even uit en vragen aandacht voor de gewone mens in de jeugdzorg. De kinderen, de werkers. Ze doen dus even of er geen zieke organisatie ís. Misschien wil ik daar dan wel even in meegaan. Ik hoop alleen dat de vieze kleren wel ondertussen deze week in de wéék gaan. En het resultaat daarvan wil ik straks even zien.

Voortaan worden goedwillende werkers niet weggetreiterd en worden niet onnodig kinderen bij hun ouders weggehaald waardoor andere kinderen in plaats van zorg te krijgen de gevangenis ingegooid worden (omdat er te weinig plek is in de jeugdzorg zelf). En medewerkers die toch wel aan die onzin meewerken mogen straks, als het tegen 5 december nog niet is opgelost, met de zak van Sinterklaas mee naar Spanje. Want dat is gewoon géén Jeugdzorg.

Alles over jeugdzorg op dit blog

“Onze Jan is manager geworden” is een liedje van mijn favoriete zanger Joop Visser. Het beschrijft heel goed de leegte die, met leegte gevuld, toch geld oplevert voor de zakkenvuller.

Vooral in de jeugdzorg is de managerscultuur een plaag die méér dan zómaar vervelend, desastreus is voor kinderen en ouders. Dat punt dringt ook langzamerhand door in de hoofden van Rouvoet en (vandaag) de NVG.  In plaats van de slappe oplossingen en vaag gemopper van partijen van links tot rechts heeft tweede kamerlid Fleur Agema daar een goede oplossing voor. Laat een tijdje de werkvloer managen en zet wat managers met de handen aan het bed, vertelt ze vandaag in Trouw. Dit gaat niet specifiek over de jeugdzorg, maar daar gaat Fleur ook wel over. Zó ziet drastische verandering er inderdaad uit. Ik moet er wél direct bij zeggen dat Fleur heel wat anders is dan Geert.  Ik vind Geert Wilders gevaarlijk (zie linken hieronder). Het is dan ook duidelijk dat Fleur worstelt met een paar PVV-standpunten. Eigenlijk zijn we geen elite-partij zegt ze; maar de PVV wil toch ook geen verhoging van belastingen voor meer zorg.  Ze is er nog niet uit zegt ze.

Een tijd geleden viel Fleur al op door haar uitspraak dat het negeren van omgangsrecht (beetje verouderde term voor het recht op gezamenlijke zorg door de ouders) natuurlijk gewoon, niet lullen, tot een boete zou moeten leiden.

Misschien kan de PVV ook s zo’n managementshift doen en Fleur aan de top zetten. Of misschien moet Fleur wel naar de SP.  Daar zal ze wel eerst haar krijtstreeppakje moeten inruilen voor een strijdkreetpak.

mijn visie op Wilders in het Engels
het artikel in trouw over Fleur en de zorgen over de zorg ( het krijtstreeppakje is helaas alleen in de papíeren Trouw te bewonderen)

Als je ketenpartner bent in het familierechtsberijf, dan ben je braaf geweest. Je mag dan buiten de orde van een rechtsprocedure met de rechter praten.
Zo kun je de lastige ouders buiten houden die als tegenpartij er natuurlijk eigenlijk recht op zouden hebben om alles te horen wat er bekokstoofd wordt.
De rechtsprocedure zelf wordt zo tot een schijnvertoning waarvan de uitslag van tevoren vaststaat.

Ketenpartners dat zijn kinderbescherming en jeugdzorg, en mogelijk enige andere exclusief bevoordeelden (als je heel erg je mond houdt). Zo wordt het woord ketenpartner tot een begrip dat de inhoud dubbel en dwars dekt. Jeugdbeschermers en soortgelijk vormen samen met rechters de boeien waarmee de ouders en hun kinderen geketend worden.
¨Het zal iedereen duidelijk zijn dat dat in een democratische rechtsstaat nu eenmaal niet anders kan. Je moet er niet aan denken dat ouders en hun advocaten de kans krijgen werkelijk wat in te brengen. Die ouders weten immers helemaal niets van het belang van het kind.¨ Die laatste aanhaling is uiteraard niet míjn uitspraak, hoewel ik het even, cynisch voor mijzelf beproefde. Nee dit is ongeveer het antwoord dat je zult krijgen als je dóórvraagt waarom die exclusieve behandeling nodig is.

De afgelopen weken werd ik weer herhaaldelijk geconfronteerd met het verschijnsel. Een hoofdredacteur van een oudervereniging die aanvankelijk persé een recensie wilde schrijven van mijn boeken. Er even later toch van af zag. “Wij moeten vérder met de kinderbescherming” was het argument. Kinderbeschermers vallen maatschappelijke organisaties aan omdat ze zaken doen met mensen als ondergetekende. Ik maakte het de eerste keer mee ergens 10 jaar geleden toen een hotemetote van de Raad het Nijmeegs Instituutvoor Maatschappelijk werk op de donder gaf omdat ze in zee ging met het Vader-en-Kind-centrum dat overigens zelfs een beleidsmedewerker van de Raad in haar beleidsadviesraad had. Die reprimande had succes, het NIM haakte af. Onlangs kreeg ik een soortgelijk bericht over een raadsmedewerkster die achter mijn rug om mijn betrokkenheid probeerde te vervuilen.
Aan de andere kant schaft dezelfde Raad voor de Kinderbescherming 35 exemplaren Verpasseerd Ouderschap (onder mijn redactie en ook weer een schrijver van de Raad) aan. Misschien dat de Raad en de schijtluisclubs die ervan afhankelijk denken te zijn zich zelf binnenkort van hun eigen ketenen zouden kunnen gaan bevrijden?

Door: F. von Zeikhoven

Het grote nieuws deze zomer in de zeilwereld was natuurlijk de voorgenomen wereldreis van het irritante betwetertje Laura Dekker. Dit dertienjarige mormel met halfvolgroeide hersens dacht de wijsheid in pacht te hebben en daarmee wel even de hele wereld rond te kunnen zeilen. In d’r eentje nog wel. Zoals het een goed Calvinistisch land betaamt, viel de hele natie over het rotkind en terecht natuurlijk. Waar haalt dat verwende nest het idee vandaan dat ze het beter zou gaan doen dan Berend Botje? En die ging geeneens de wereld over! Dus zag Jeugdzorg hier een uitgelezen kans om nog maar weer eens een OTS’sje te scoren en benoemde een toeziend voogd naast haar geretardeerde vader die het allemaal wel dolletjes vond wat z’n infantiele dochter wilde. Goeie aktie, van Jeugdzorg.

Afgelopen weekend bleek ineens dat ze in Australië ook een Laura Dekker hebben, die drie jaar ouder is, maar mentaal net zo mongolide begaafd. Want de 16-jarige Jessica Watson deed al een keer een poging maar strandde jammerlijk. Ook bij haar kon het bord voor haar kop kennelijk nog een maatje groter, want ze vertrekt in Ella’s Pink Lady, geschilderd in voor verkrachtende Somalische piraten/blanke slavinnenhandelaren zo aandoenlijk reauze, opnieuw voor een poging solo de wereld rond te zeilen.

Maar hoe dan ook, slappelingen zijn het, deze meiskes. Want ze laten zich lekker de hele wereld rondblazen door de wind. Nee, dan Roz Savage, 41-jarige superwoman uit het Britse Cheshire. Deed in de jaren ‘90 met succes mee aan expedities in Zuid-Amerika en ontdekte daar en passant een nieuwe oude Incaruïne. Deze heldin roeide in 2005-2006 al de Atlantische Oceaan over in haar eentje, en op 25 mei 2008 begon ze aan haar tocht om als eerste vrouw van de VS naar Australië te roeien. Inmiddels is ze al ruim halverwege en is ze realtime via satelliet op de internets te volgen. Twee weken geleden kwam haar boek uit over haar belevenissen op de Atlantic: Rowing the Atlantic – Lessons Learned on the Open Ocean. Ondertussen Twittert ze er tijdens het roeien ook nog vrolijk op los, dus wie wil kan deze vloeibare Indiana Jones hierrr een virtueel schouderklopje sturen.

Het zal er wel niet echt van komen,  maar het idee is er. We krijgen als ouders de verantwoordelijkheid voor onze kinderen terug. Dat schijnt Rouvoet letterlijk te hebben verteld volgens het NRC.  Had hij dan al toegegeven dat hij ons die verantwoordelijkheid af had genomen? En heeft hij daar al excuses voor aangeboden? En nu… mogen wij nu het hem allemaal als soep door de vingers glijdt de troep komen opruimen die hij heeft aangericht? En ergo; gáát hij die verantwoordelijkheid wel terugleggen waar hij hoort. En ook, werken die rechters die ons onze kinderen uit handen trokken daaraan mee?
artikel NRC: Rouvoet: “voed kinderen weer zelf op”

Paul Vlaardingerbroek 12 jaar geleden in gesprek met zijn voormalige pupil, passlachtoffer Mylene

„Het is makkelijk om een appèl te doen op hun rijke vader, maar de provincies moeten het probleem oplossen. Telkens bijspringen met geld werkt corrumptief.” Een uitspraak van Professor Paul Vlaardingerbroek over de wachtlijsten in de jeugdzorg.

Het begint door te dringen. We hebben het hier al vaak genoemd. De jeugdzorg, de draak, trekt geld aan om hun eigen bureaucratie op te tuigen, om allerlei volstrekt onnodige ingrepen te plegen, er ondertussen een hoop nodige na te laten. En dat alles poeslief gelardeerd met een beroep op het belang van het kind. Terwijl ze kinderen verslinden. Leest u het nog maar eens allemaal na onder de tag jeugdzorg op dit blog.

Ik zou er aan toe willen voegen. Inderdaad geen groter beroep op vadertje staat, maar ook niet op moedertje staat. Denkt u daar maar eens over na.

Wel meer beroep op vaders en moeders in plaats van op jeugdzorg. Wie voed wie ook al weer op?

Hulde, deze keer, voor Paul Vlaardingerbroek die als weinig anderen bekend is (als ex voogdijmederker) met de praktijk van dat werk.

Nou de drakenbestrijders van de politiek nog.

de categorie jeugdzorg op dit blog
artikel in NRC met Vlaardingerbroek

Ik interview Karin Jäckel in 2006; klik voor film

In Duitsland neemt het aantal kinderonttrekkingen (uithuisplaatsingen) zienderoge toe. De bekende schrijfster Karin Jäckel schreef daar een mooi stuk over dat je voor een groot deel zo op de Nederlandse situatie kunt plakken. Ook in Duitsland vindt soms grootschalige politieinzet plaats om kinderen hun ouderlijk huis uit te slepen. Hier in Nederland stuit het op groot onbegrip als mensen als Jan Hop het woord razzia durven te gebruiken voor dit soort praktijken.

De stijgende  contraproductieve bemoeienis van jeugdzorg en kinderbescherming rijst ook hier de pan uit.  Professor Hermanns waarschuwde er nog pas voor.

Nadat jarenlang alleen vaders werden uitgesloten, komen nu ook moeders aan de beurt.

Het artikel van Jäckel
De visie van Hermanns

Knap irritant zijn ze, die milieufiguren. Ze dragen irritante truien en komen irritant op de fiets naar het werk. Ze herinneren ons eraan dat lampen uit kunnen – ook al irritant. En het ergste is dat ze soms nog hun zin krijgen ook. Daarom in Jeugd en Co: negen manieren om ze de mond te snoeren.

1.‘Preken werkt niet’
Je vangt meer vliegen met honing dan met azijn, zegt het spreekwoord. Als die collega u zo nodig tot milieuvriendelijk gedrag wil bewegen, kan hij of zij beter met positieve suggesties komen dan te klagen. En beter met complimenten dan met (onderhuidse) kritiek. “Ik zag dat het kopieerapparaat de hele nacht aangestaan had.” Of: “Goh, kom jij met de auto? Je woont toch hier in de stad?” Grrr!
Zeg het hem duidelijk: wie wil preken, hangt thuis maar een kansel op. Moet dat kopieerapparaat ’s nachts uit? Zorg dan maar dat er een timer in zit, of een tijdklokje bij de stekker. En het regent in Nederland nu eenmaal 10 procent van de tijd, dus fietsen is echt geen optie. En op regendagen de bus pakken – dat is wel heel sneu. Om van carpoolen maar te zwijgen.

2. ‘Dat is te ingewikkeld’
Soms geeft de ecocollega concrete tips: “Als je iets uitdraait voor jezelf, kun je dat ook op de achterkant van gebruikte A4’tjes doen.” Ja, lekker praktisch met die onbegrijpelijke print-en-kopieerfabriek die op de gang staat. Als papier aan twee kanten bedrukt moet worden, waarom hebben we dan geen apparaat dat meteen dubbelzijdig print en kopieert?
Helaas: sommige apparaten kunnen dat inderdaad. Maar dan moet u als gebruiker een stuk of twaalf onbegrijpelijke software-instellingen precies goed zetten. Zodat het risico op misdrukken vele malen groter is dan de kans dat uw A4’tjes op de gewenste manier eruit komen. Misdrukken, da’s pas verspilling! Nee, als ze willen dat u dubbelzijdig print, dan moet de systeembeheerder dat maar standaard in het hele systeem instellen.

3. ‘Ik heb al genoeg aan mijn hoofd’
Een klassiek zeurverzoek: of de lichten uitkunnen in ruimtes waar niemand zit. Alsof uw aandacht niet door duizend andere dingen in beslag wordt genomen. Door de zorg voor uw cliënten, door een mogelijke reorganisatie, door de traktatie van een jarige collega. Telkens het licht uitdoen kan daar echt niet bij.

4. ‘Dat tikt niet aan’
Bovendien, stel dat u braaf het licht uitdeed – dat maakt voor het totale energieverbruik toch geen fluit uit! Als iedereen op kantoor het nou deed, dat zou al iets meer zoden aan de dijk zetten. Als die collega zin heeft om te regelen dat de lampen automatisch aan- en uitgaan, met bewegingsmelders, moet hij vooral zijn gang gaan. Succes.
Nee hè – hij dóét het ook nog, lobbyen voor bewegingsmelders. En hij vraagt of u zich daar in de OR sterk voor wilt maken. Dat gaat te ver! Neem groenmans apart en maak hem indringend duidelijk dat lampen vrijwel geen energie verbruiken vergeleken met verwarming. Dus besparen op licht tikt niet aan. En voordat hij kan zeggen dat hij dan wil besparen op verwarming, maakt u hem duidelijk dat u ’s winters beslist niet in een trui wilt lopen.

5. ‘Daar gaan wij niet over’
Geen trui, dat punt is doorgekomen. Maar volgens Irritante Collega Numero Uno hoeft dat ook niet. Hij wil dat de verwarming ’s nachts uitstaat. En hij wil een lagere keteltemperatuur in de warme maanden. U bent voor een keertje mild en gunt hem zijn hobby. Maar dan schiet hij weer door: kieren dichten, dubbel glas aanbrengen. Peuter hem aan zijn idealistische verstand dat de verhuurder daarover gaat. Kan wel wezen dat uw instelling de kosten in een paar jaar kan terugverdienen – het gaat om het principe. Vervelend genoeg zijn sommige verhuurders bereidwillig, dus het gevaar is nog niet helemaal geweken.

6. ‘Zo ben ik nu eenmaal’
Verhuizingen zijn helemaal gevaarlijke momenten: dan gaat de ecocollega geheid bepleiten dat het nieuwe pand goed geïsoleerd moet zijn. Of erger nog: hij wil een (goed geïsoleerd) kantoor met flexibele werkplekken, want dat vraagt minder vierkante meters per medewerker, en dus hoeft er minder gestookt te worden. Het verraderlijke is dat een kleiner kantoor goedkoper is, in zowel huur als stookkosten, zodat directies gevoelig zijn voor dit soort onzin. Maak de directie daarom heel duidelijk dat u absoluut uw eigen werkplek wilt, ook al bezet u die maar een klein deel van de tijd. Noem het gerust territoriumdrift, maar zo zit u nu eenmaal in elkaar. Gedragsverandering is goed voor cliënten met problemen, niet voor zwaarbelaste professionals als uzelf.

7. ‘Dat is niet professioneel’
Als klap op de vuurpijl begint groenmans over duurzaam inkopen. Heeft die man te weinig werk of zo? Hij wijst erop dat overheidsinstellingen per 2010 voor minstens 50 procent duurzaam moeten inkopen. Alsof de hele jeugdzorg overheid zou zijn! Maar goed, hij stelt voor om FSC-papier te gaan kopen, want dat zou dan milieuvriendelijker zijn. Nee, dat komt professioneel over, van dat lelijke grijze volkorenpapier waar je vulpen in blijft haken. Vervolgens komt hij met een pak van dat spul aanzetten: hagelwit, net zo glad en niet duurder. Nouja zeg – het is gewoon precies hetzelfde spul! Dan kunt u toch net zo goed papier zonder FSC-keurmerk blijven gebruiken?

8. ‘Dat is te duur’
Ook de kantine is niet veilig voor de milieumaffia. Daar moet biologisch voedsel worden aangeboden. Ha, kansloos! Biologisch voedsel is duur, dus daar krijgt hij geen steun voor. Maar hij geeft niet op: laat de cateraar dan alleen die producten biologisch aanbieden die niet of nauwelijks duurder zijn, zoals zuivel. Wat te doen? Koop een paar verschrompelde eko-appeltjes en vraag aan uw normale collega’s of ze dit soms willen, voortaan. (Waarschuwing: laat ze niet proeven, want dan gaan ze misschien alsnog om.)

9. ‘Dat is mijn werk niet’
Het is nogal een lijst: Fietsen in plaats van autorijden. Dubbelzijdig printen. Apparaten ’s nachts uit. Licht uit in ongebruikte ruimtes. Zuiniger stoken. Flexplekken. FSC-papier. Bio-catering. Hij lijkt op rupsje-nooit-genoeg, zo groen en gulzig is de ecocollega. En hoe rechtvaardigt hij die eindeloze reeks van eisen? “De toekomst staat op het spel.” Alsof dat úw pakkie-an zou zijn!
Zeg het hem klip en klaar: “Collega, ieder zijn vak. Wij zijn jeugdzorgprofessionals. Wij werken voor de jeugd, niet voor de toekomst.”

***

Eén waarschuwing nog: vertel de ecocollega niet dat er een Milieuplatform Zorgsector bestaat, waar directeur Adriaan van Engelen met informatie op de loer ligt. Misschien kan de systeembeheerder de website http://www.milieuplatform.nl/ zelfs wel blokkeren.