Z czym kojarzą się mazury? Jeziora, żeglowanie, szanty i ogolnie wszechpojęta rozrywka(bynajmniej nie festiwal w Mrągowie z Marylą mam aktualnie na myśli). Jest to też miejsce, gdzie poza sezonem nie dzieje się NIC. Stare PGR’y, psy dupami sczekaja i ludzie wiążą ledwo koniec z końcem. Jednak jest w tym wszystkim pewna magia..

Niedawno Kolega przesłał mi książkę. „Gotyckie zabytki sakralne na terenie Gminy Miłoradz” ks. Andrzeja Starczewskiego.

Zabrałam się ochoczo do czytania, jako, że to moje ulubione tereny i na dodatek nader często przez mnie odwiedzane. Zwłaszcza, że prowadzę tamtędy wycieczki.

Ciekawa książka, i pożyteczna bardzo. Warto ją kupić, i wziąć ze sobą na wyprawę. Tym bardziej, że niestety zabytki Żuław giną bezpowrotnie.

Ks. Starczewski opisał zabytki sakralne, w tym niezwykłe, bo jedyne w swoim rodzaju ossuarium. Ale ileż domów żuławskich ginie bezpowrotnie!!! Zaiste potrafimy niszczyć – dlaczego nie umiemy zachować tego, co kiedyś stworzono? Nie chcę tu jednak pisać o tym, jak bardzo denerwuje podejście do zabytków, i to nie tylko na Żuławach…

Napiszę o tym, jak bardzo się zdziwiłam czytając wstęp do książki ks. Starczewskiego.

Otóż na wstępie jest strawestowana legenda o tym,  jak to Pan Bóg stworzył Żuławy… w odnośniku zapisano adres internetowy, z którego wzięto legendę.

No i ku mojemu zdziwieniu, okazało się, że to jest legenda, którą niegdyś napisałam do spółki z koleżanką. Siedząc w niezmiernie nudnej pracy nad kolejnym pozbawionym sensu projektem, obie się rozmarzyłyśmy. A że czas był przedurlopowy, każdą z nas ciągnęło na łono natury, tak powstała owa legenda….

Zamieszczam ją poniżej….

Lubię ją, tak jak lubię Żuławy.

Cieszy mnie niezmiernie, że i Wielebnemu przypadła do serca.

“Jak powstały Żuławy, Kociewie i Kaszuby…”

Kiedyś, Pan Bóg bardzo zmęczony tworzeniem świata, przycupnął sobie na chwilkę. Chciał odpocząć przed generalną lustracją swego dzieła. Gdy tak sobie siedział, jego wzrok padł na totalny bałagan na północnym krańcu świata. Tam, gdzie Wielka Rzeka uchodzi do Małego Morza.

Zmarszczył brwi. Czyżby coś zaniedbał? Wyciągnął z przepastnych fałdów szaty swoje notatki, pióro pięknie zaostrzone zza ucha i jął przeszukiwać zapiski – co tam miało być.

Zdumiał się, bowiem własnoręczne zapiski Jego Boskiego Majestatu mówiły wyraźnie:

„Najpiękniejsze 3 miejsce na ziemi. Kojące oko i duszę, ale wzmagające apetyt na przygodę, a także budzące ciekawość i fascynację.”

Zadumał się Pan Bóg.

Jak to pogodzić, trzy tak różne potrzeby…

I nagle, niczym natchniony artysta, porwał się z miejsca.

„Wiem!” – zakrzyknął, aż zadudniło na świecie.

Pochylił się i położył ciężką, spracowaną dłoń na tym bałaganie. Wygładzał, wyrównywał, głaskał tę ziemię z uśmiechem tajemniczym na twarzy, ale i z zadumą…

Powstały z tego Żuławy. Kraina płaska, wygładzona ręką boską, z tajemniczymi mgłami, pogodnymi zachodami słońca, z zadumaniem wśród wierzb płaczących.

Ziemię, którą zgarnął stamtąd, Bóg rozsypał następnie po lewej stronie Wielkiej Rzeki. Ale rozsypał nierówno, tu troszkę pozgarniał, tam troszkę wypiętrzył, tu kapnął wodą, tam posypał lasem…

Uniósł brwi i podrapał się po brodzie, poczuł zadowolenie, oto bowiem stworzył coś innego. Nieznanego. Ciekawego…

Tak powstało Kociewie. Kraina nie płaska a nie górzysta, z ogromnymi połaciami pól pofałdowanych z jeziorami – niespodziankami. Zaproszenie do przygody.

Teraz pozostało tylko rozrzucić gdzieś tę pozostałą część ziemi i coś trzeba było zrobić z tym zapasem wody w garściach….

No i zepchnął Pan Bóg ziemię nogą na bok, upchnął ją kawałek dalej. Tak mocno, jak się dało ją poupychał, w tym jedynym wolnym miejscu na świecie. Bawił się, jak dziecko, usypując pagórki, wzniesienia, ba! góry niemal. Strzepnął wodę z rąk, przeciągając ją palcami z miejsca na miejsce, jak nieregularne plamy rozlanego atramentu. Nad brzegiem Małego Morza usypał wydmy z lotnego piasku, wygładził przepiękne plaże, wybielając słońcem pokrywającą je ziemię. W końcu sypnął lasami z rękawa. Czuł radość i niepokój tworzenia.

W końcu zmęczony westchnął w zachwycie: ”Ależ to piękne!”….

I tak powstały Kaszuby.

Pan Bóg, schodząc na odpoczynek, klasnął jeszcze w dłonie i spośród splotów jego brody rozleciały się na te przepiękne tereny skowronki, jaskółki, bociany, i inne ptactwo by zasiedlić i rozśpiewać łąki i lasy.
I w ten sposób mamy 3 najpiękniejsze regiony na ziemi: nostalgiczne, zadumane Żuławy, grzybne Kociewie, wielobarwne Kaszuby. Miejsca pełne maków, chabrów i skowronków.

Zapodały: prof. Kasia i prof. Pętelka

http://www.rzygacz.webd.pl/index.php?id=35,186,0,0,1,0

MAZURY (18.07 – 26.07.2009)

Pierwsza połowa wakacji minęła nam na wizycie w Galindii, prastarym kraju pruskich pogan, którzy niegdyś zamieszkiwali tereny dzisiejszych Mazur -informację tą znalazłam całkowicie przypadkowo, ale spodobała mi się na tyle, by nazwać tak cały wyjazd.

DZIEŃ 1, sobota: Poznań -Giżycko

Dzień wcześniej pakowanie, przygotowywanie etc. czyli ogół typowych czynności mających na celu jak najbardziej optymalne dobranie rzeczy pod kątem różnorodności przywidywanych scenariuszy wyjazdu.

Wszak nie wiedzieliśmy dokładnie, co nas czeka tym razem

W tym roku również zaplanowaliśmy wyjazd w nieco inny sposób, niż zeszłoroczny:

zamiast włóczęgi po Mazurach -postanowiliśmy dojechać do Giżycka, tam znaleźć nocleg na cały pobyt i jeździć na 1-dniowe wycieczki w interesujące nas miejsca.

Ruszamy pociągiem relacji Wrocław -Suwałki o godz. 9:36 z dworca Poznań Główny.

PKP jak zwykle przewidziało realia inaczej, niż normalny, przeciętny podróżny korzystający z ich usług (chyba to już tradycja, że co wyjazd PKP zaskakuje w jak najbardziej oczywisty sposób) -mianowicie zastaliśmy “przedział rowerowy” (sic!) na 5 ROWERÓW!

-przypominam tylko, że to pociąg dalekobieżny, TURYSTYCZNY i WEEKENDOWY. Jednym słowem -żenada…

Ale cóż, rowery spoczęły jeden na drugim (było ich chyba z 12), a nam pozostało tylko wstydzić się za nasze PKP przed podróżującymi z nami Niemcami…

Po 7 godzinach wreszcie na miejscu

Pogoda dopisywała, tak więc po krótkim oglądzie poszliśmy załatwiać nocleg.

Tego dnia z przyczyn oczywistych, było już po 19:00, zamiast wycieczki pozostało nam tylko zwiedzanie miasteczka

DZIEŃ 2, niedziela: MOST NAD SAPINĄ

Giżycko -Kruklin -Kruklanki -Giżycko (50 km)

Trasa TUTAJ

DZIEŃ 4, wtorek: WOKÓŁ JEZIORA DARGIN /przez SZTYNORT

Giżycko -Świdry -Pieczarki -Harsz -Sztynort -Łabapa -Radzieje -Doba -Kamionki -Guty -Giżycko (65 km)

Trasa TUTAJ

DZIEŃ 7, piątek: MAMERKI I ŚLUZA LEŚNIEWO GÓRNE

Giżycko -Guty -Kamionki -Doba -Dłużec -Radzieje -Pniewo -Przystań -Stawki- Leśniewo (90 km)

Trasa TUTAJ

Powielona dwa razy, ponieważ musieliśmy jakoś wrócić

FOTKI do obejrzenia w dziale GALERIA: czyli <<<tutaj>>>

ZAPRASZAM!

Po raz pierwszy w życiu rozmawiałem dzisiaj z człowiekiem, którego zawodem jest rozpalanie ognisk. Działo się to w Centrum Edukacji Ekologicznej w Ełku, gdzie przyglądałem się zakończeniu drugiej tury projektu Szansa na Sukces. Ten projekt realizowany jest przez prawdziwych lokalnych społeczników, dla których te wszystkie głupio z pozoru brzmiące hasła jak “walka z wykluczeniem społecznym”, “reintegracja zawodowa” i tym podobne są naprawdę ważne. Tobyło naprawdę miłe zobaczyć grupę dwudziestu osób, wśród których były takie, które nie mają pracy nawet od 16 lat, z głowami pełnymi pomysłów, chęci i zapału. Jak gdyby w ciągu dwóch i pół miesięcy to, co socjologowie nazywają “pogrążaniem się w wyuczonej bezradności”, zostało w tej grupie kompletnie zniwelowane.

A że problem bezrobocia strukturalnego, szczególnie wśród kobiet po czterdziestce w tym regionie istnieje, przekonałem się podczas podróży powrotnej. Wracałem moją ulubioną trasą, niezwykle rzadko uczęszczaną, przez Regielnicę, Kałęczyn, Wiśniowo i Czarną Wieś. Choć to granice Suwalszczyzny (czy to przypadek, że łacińska nazwa Suwalszczyzny – Sudovia, jest taka sama, jak łacińska nazwa Krainy Jadźwingów?), to mamy tam kończący się na linii Grajewo-Augustów prawdziwy raj wzgórz i pagórków, wśród których rozlewają się jeziora Regielnickie i Rajgrodzkie. Żółć kwitnącego rzepaku aż kłuje w oczy. Dominują żółć i zieleń. W głośnikach Amelia Rodriguez.

Pagórkowy raj kończy się za Czarną Wsią, gdzie trzeba dotrzeć do Grajewa zatłoczoną przez tiry trasą Warszawa-Augustów. Tam podwożę dwie panie, które pracują za 10-20 złotych dziennie (sic!) przy sortowaniu pieczarek w jednej z podgrajewskich przetwórni. Gryzę się w język, kiedy to słyszę, bo chwilę później narzekam w rozmowie z nimi na swoje zarobki. Cenię sobie takie spotkania, bo odkrywają przede mną światy, o których w innym wypadku bym się nie dowiedział.

Było gorąco, podróż stawała się nużąca. Zatrzymuję się więc jeszcze w Osowcu, gdzie przy trakcji kolejowej, niedaleko mostu, leżą pozostałości rosyjskiej twierdzy obronnej z drugiej połowy XIX wieku. Z przypadkowo napotkanym turystą przyglądamy się gigantycznym jaszczurkom wygrzewających się na kamieniach pod mostem. Mają prawie 30 centymetrów.

Przeciągam powrót do miasta, nagrzanego i smolitgo jakby była połowa sierpnia. 

Giżycko jest miastem. Dookoła mamy gminę giżycko, a wszystko to powiat giżycki.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Gminy sąsiadujące z Giżyckiem.

ZIEMSKIE CIAŁO

122.

Ziemscy ludzie otrzymaliście ot Stwórcy doskonałe ciało, które w pełnej sprawności powinno wam służyć ponad sto lat. Przemysł spożywczy z chęci dużych zysków do produktów dodaje bardzo dużo różnego rodzaju, bardzo szkodliwych związków chemicznych. Ma to na celu wydłużyć przydatność do spożycia i polepszyć, niby smak. Z chęci dużych zysków do produkcji pewnych produktów nie używa się naturalnych składników tylko wymyślone związki chemiczne, które mają obniżyć koszty produkcji, a zwiększyć dochody. Osoby odpowiedzialne za dopuszczenie takich związków chemicznych do spożycia nie sprawdzają jaki ma to wpływ na ziemskie ciało w połączeniu z różnego rodzaju ogólnie dostępnymi lekami przeciwbólowymi i innymi. Ziemskie ciało nie jest przystosowane do tak dużych dawek związku chemicznych. Ludzkie twory nie potrafią oczyszczać się z tych związków, a one zalegające zaczynają się rozkładać i tworzą ogniska zapalne. Powietrze, w którym przebywamy, też jest zatruwane przez przemysł i brak jest w nim czystych składników potrzebnych do oddychania. Woda, która jest dostarczana do spożycia, zawiera też wiele niekorzystnych związków chemicznych, szkodliwych dla ludzkiego organizmu. Woda powinna służyć do oczyszczania naszego organizmu, a nie do zatruwania. Ziemskie twory nie dbacie o swoje ciało w ogóle, brak jest wam systematycznych spacerów. Chodząc, pracują wszystkie mięśnie i nagromadzone tam niepotrzebne związki chemiczne, poprzez pocenie się są wydalane na zewnątrz ciała. Przebywając w lesie, parku powinniśmy głęboko oddychać, aby jak najwięcej wydalić z naszego organizmu zalegających tam toksycznych śmieci. Należy zwrócić baczną uwagę jakich środków używamy do utrzymania ziemskiego ciała w czystości. Większość tych środków dla ciała jest bardzo szkodliwa. Nie dość, że nie oczyszczają naszego ciała, ale powodują zamykanie por znajdujących się na skórze i wtedy ciało nie może swobodnie oddychać, pobierać tlen z otoczenia i wydalanie toksyn jest wydatnio ograniczone, czyli te związki pozostają wewnątrz organizmu. Do mycia naszego ciała powinniśmy używać czystego mydła, a nie różnych mydeł wytwarzanych chemicznie i blokujących normalne procesy fizjologiczne naszego ciała. Ciało dostaliśmy w darze od Stworzyciela i mamy obowiązek o nie dbać, aby duchowi służyło przez wiele lat. Co wybieramy do jedzenia zależy tylko od nas i należy nabywać produkty służące naszemu organizmowi, a nie zabijać go powoli, ale systematycznie. Jedzenie ma wpływ na stan naszego zdrowia i samopoczucia. Dobre pożywienie, lepsze zdrowie i samopoczucie, a kondycja jest dobra. Zdrowy człowiek to i pracownik wydajniejszy. Ciesząc się dobrym zdrowiem mamy możliwość świadomego dziękowania Stwórcy za wszystkie dary jakie otrzymujemy i możemy świadomie podążać drogą do Światła. Ziemskie twory dbajcie o swoje ziemskie ciała, bo w nadchodzących wydarzeniach będą potrzebne zdrowie, mocne organizmy ludzkie.

Osoby związane z Giżyckiem to temat mało wdzięczny, bo jakąś specjalną metropolią znaną ze sław nie jesteśmy. W sensie – miasto nie jest.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Osoby związane z Giżyckiem.

Czyli siłą rzeczy – jeziora. Te najładniejsze i zarazem najbliższe, to Niegocin, Kisajno i Tajty. Oczywiście jest ich dużo więcej, ale trzeba jakoś to filtrować.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Giżycko – atrakcje turystyczne i zabytki.

Sprawy komunikacji są dosyć trudne – drogi mamy, jakie mamy i raczej prędko to się nie zmieni. W okolicach – to i owszem, ale w samym Giżycku jest bardzo kiepsko.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Komunikacja w Giżycku.

Ten tytuł jest może nieco na wyrost – piszemy po prostu o Giżycku. Owszem – w kontekście geografii ale nie tylko.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Geografia Giżycka.

Los chcial (a ja mu pomogłam), żebym zamieszkała we Włoszech. Minęło już kilkanaście lat jak rozkoszuję się wspaniałymi widokami gór, jezior czy mórz. Mój Region nazywa się Trentino (Trydent). Jest to autonomiczny region, położony na północy, niedaleko od Austrii. Chciałabym, abyście poznali te urocze zakątki. Będę pisać nie tylko o Trentino, ale i o całych Włoszech. Jest to przecież muzeum pod gołym niebem. Trudno tu znaleźć brzydkie miejsce.  Zresztą, zobaczcie sami co oferują Wam Włochy.

Zgodnie z obietnicą z poprzedniego wpisu, dzisiaj zajmiemy się śladami pierwszego osadnictwa w Giżycku.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Historia Giżycka, część 4.

Dzisiaj zajmiejmy się toponimiką Giżycka. Wikipedia nie wyjaśnia co to jest toponimika, więc tak przy okazji – toponimia jest to dział badający nazwy miejscowe, na przykład nazwy miast, osiedli, gór, rzek i tym podobne.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Historia Giżycka, część 3.

W poprzedniej części historii Giżycka przybliżyłem Wam naszą historię do 1612 roku, tak w zasadzie. Skończyliśmy na tym, że Giżycko otrzymało prawa miejskie.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Historia Giżycka, część II.

Tereny otaczające dzisiejsze Giżycko wsławiły się tym, że były areną walk królów polskich z Prusami (a ściślej, z jednym z plemion – Galindami). Pruscy wodzowie składali tu hołd księciu Kazimierzowi Sprawiedliwemu. Książę zhołdował te rejony, jednak później (lata 1237 – 1283) teren został opanowany przez Krzyżaków.
[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej pięknemu miastu Giżycko – Historia Giżycka, część 1.

Po raz drugi Firma ZIBI S.A. postanowiła obrandować łodzie pływające po Krainie Wielkich Jezior Mazurskich.

Ten niekonwencjonalny pomysł zrodził się w ubiegłym roku, kiedy to na wody wypłynęły 3 jachty z logotypami zegarków Atlantic, Seiko oraz sieci salonów Time Trend. Zakończona powodzeniem zeszłoroczna kampania zaowocowała dodatkowymi dwiema łodziami w sezonie 2008- marek Lorus i U-Boat.

Pomysł wiąże się także z promocją wszystkich sportowych kolekcji, które posiadają m.in. takie funkcje jak Yacht Timer.

Zdaniem Agaty Skrzeczanowskiej- Brand Manager zegarków LORUS: „Mazury i żagle utożsamiane są z wakacjami, radością, luzem i odpoczynkiem. Takie skojarzenia idealnie pasują do hasła marki Lorus :”Ciesz się życiem”. Wybierając takie narzędzie promocji, budujemy wśród konsumentów bardzo pozytywne skojarzenia, a zdjęcie wielkiego zegarka na żaglu wywołuje wyjątkowe zainteresowanie i zapada w pamięci”.

Do końca sezonu letniego można żeglować obradowanymi łodziami, które nieprzerwanie pływają od początku maja. Sezon żeglarski zbliża się ku końcowi, jednak nie ulega wątpliwości, że Firma ZIBI S.A. w przyszłym roku ponownie „wypłynie” na mazurskie jeziora.