Het kán allemaal zoveel beter… is de leuze waarmee de PVDA de verkiezingen aandurfde in 2006. Drie jaar later zeggen we (de achterban) dat het “…er niet beter op is geworden!” Sterker nog, de PVDA als partij komt niet verder dan het woordje ‘kan’ … het woordje ‘is’ daarvoor in de plaats is on-mo-ge-lijk onder het neoliberale regime van de huidige kliek ‘sociaaldemocraten’…

Bewijs het maar eens, hoor ik de 13 resterende aanhangers van de PVDA murmelen…

Een initiatiefwetsvoorstel van Mariëtte Hamer (PVDA) inzake het acceptatierecht voor leerlingen op bijzondere scholen, ligt al sinds de Zondvloed – onder druk van CDA en ChristenUnie – flink te verstoffen achterin in de onderste lade van een krakkemikkig bureau van de partij, waar ooit Joop den Uyl dagelijks de kranten las. Sinds zijn verscheiden ligt er een stapel ongelezen kranten. Vreemd genoeg zijn wel de kruiswoordraadsels eruit geknipt. Een uitstekende plek om iets te verbergen voor de waakhonden (ziw elders op deze site) van de SP en D66 en de PvFH (Partij van Femke Halsema). Maar daarin heeft Mariëtte Hamer zich behoorlijk vergist. Een gecastreerde dwergpoedel vond het stoffige stuk, tussen de gebruikte condooms van Rob Oud!

Desondanks staat de PVDA niets in de weg om dit nieuwe wetsvoorstel in te dienen, zo lijkt het op het eerste gezicht. Maar de werkelijkheid is anders. Het wetsvoorstel is een keiharde trap tegen de christelijke en deswege zeer gevoelige schenen van de coalitiegenoten CDA en CU… Ze zouden eerder nog een toiletrol aannemen als nieuwe – ongeschreven – wet dan dit goddeloze voorstel!

Lang genoeg gewacht vinden SP, PvFH en D66… zij gaan nu het voorstel indienen. Het CDA en CU vermoeden dat Hamer lekt… Bewijs het maar! Mariëtte Hamer ruikt ondertussen omstandig onder haar oksels om het indringend oogcontact met Jan Peter en André te vermijden…

SP, GroenLinks en D66 willen acceptatieplicht bijzonder onderwijs

09-11-2009 • In het debat over de onderwijsbegroting stellen GroenLinks, D66 en SP dinsdag voor om het jaar 2010 in te luiden met een modernisering van de vrijheid van onderwijs. Zij willen een acceptatierecht voor leerlingen op bijzondere scholen. Dit leidt tot een uitbreiding van de vrije schoolkeuze, omdat scholen voortaan alle leerlingen toe moeten laten als de grondslag van de school wordt gerespecteerd.

Hoewel veel bijzondere scholen hun deuren voor iedereen openen, mogen zij toch op onduidelijke gronden leerlingen weigeren. Als het aan de oppositiepartijen ligt, wordt elke leerling geaccepteerd die de grondslag van de school respecteert. Daarmee verschuift de macht van de school, die nu kan bepalen of een leerling de grondslag voldoende onderschrijft, naar de leerling. Een acceptatieplicht is een belangrijke stap op weg naar meer gemengde scholen.

Een initiatiefwetsvoorstel van Mariëtte Hamer (PvdA) ligt al enkele jaren – onder druk van CDA en ChristenUnie – te verstoffen in de onderste lade van de partij. Niets staat de PvdA in de weg om dit nieuwe wetsvoorstel te steunen. SP-Kamerlid Jasper van Dijk: “Scholen dienen algemeen toegankelijk te zijn. Selectie aan de poort past niet bij scholen die door de overheid bekostigd worden.” Als VVD en PvdA het voorstel steunen, wordt het aangenomen.

Change is the international buzzword of modern politics. Bill Clinton won on that magic theme in 1992. His wife got beaten by it in 2008. In Italy, former Mayor of Rome Walter Veltroni tried to do the impossible and promised change while his party was the one still in government. Considering the awkwardness of that promise he didn’t even do that bad. And back in Holland every new populist party, with the promise of change embedded in the newness of the party, starts off with huge poll results. Until they are no longer new, of course.

And therein lies the catch. The late, great Dutch Social Democrat leader Joop den Uyl once famously said that ‘the margins are narrow’, meaning that there wasn’t much at all he could change; there isn’t that much room to manoeuvre in politics. Once you’re running the show, you’ll discover that it’s a game of compromises, leaving behind a seriously watered-down version of your big promises.  That is especially true in a multi-party democracy where a clean one-party majority is practically impossible, but let’s not fool ourselves into believing that a President of the United States or a Prime Minister of the United Kingdom have unlimited possibilities. Their compromises are forced upon them by huge, internally not very homogenous party machineries – and by special interest groups of course.

Especially for populists this is a highly vulnerable position to be in. Another famous Dutch politician, Pim Fortuyn, murdered in 2002 right before the elections, said: “I say what I think and I do what I say.” That may well be every populist’s motto. Of course, he couldn’t possibly have done exactly what he said and he knew that. But straight talk is what the people want to hear instead of the double talk from Washington, London, The Hague or Rome. However, once you’re in, straight talk is out. Populism therefore, in the long run, is doomed to fail – even the greatest populist of our times, new Italian premier Silvio Berlusconi, talked about unpopular measures that were necessary – after he bagged the election, of course.

So where does our love affair with change in politics come from? Surely it’s a good thing to clean out some offices here and there every four or eight years – but at the end of the day that doesn’t change much at all. You need a revolution to really change things, and there aren’t many voters in the Western world prepared to vote for anything revolutionary. And so it’s not really about great, sweeping changes.

Let’s look at Sen. Obama. He may be able to push his country into a slightly different direction, but after four or eight years people will call for – you’ve guessed it – change, thereby effectively robbing the man and his party of any possibility to really make a difference. The country then gets nudged back in the other direction and in the long run that makes for a pretty stable and above all unchanging course. Which leads to the conclusion that our desire for change breeds the opposite.

Http://politiek.wordpress.com

Gepubliceerd in: NRC Handelsblad | 29 november 2007