Nie, nie maluję żadnych murzyńskich napisów sprayem. Zupełnie o co innego chodzi. Pod 63 na tejże ulicy jest taki budynek z napisem “ORNO”, co po łacińsku zdnaczy “zdobię”. Powstał w 1951 roku dla Spółdzielni Pracy Rękodzieła Artystycznego ORNO. Założono ją w 1949 roku, jej ojcami byli m.in Adam Jabłoński, a przede wszystkim Romuald Rochacki. Chciał on “sprząc artystę z rzemieślnikiem, aby wspólnie tworzyli plastyczne dzieło” i takimi dziełami były wyroby ORNO. Dziś nie tylko kurzą się w muzeach, ale i chodzą na aukcjach, zaczynają być delikatnie modne wśród kolekcjonerów. Nic dziwnego, pooglądajcie w sieci. To polski własny styl w jubilerce tamtego okresu. ORNO robiło insygnia władz miejskich, państwowych, rektorów niwerystetów, zdobili obiekty architektoniczne, robili biżuterię. Biżuteria była ich głównym nurtem podukcji, specjalizowali się w srebrze, choć i złota galanteria się trafiła, i inny metal czasem. Styl i szyk zapewniali dobrzy projektanci pod kierownictwem Jabłońskiego. Pracował tu m.in. Henryk Grunwald, największy nasz XX wieczny wirtuoz biżuterii artystycznej. Był konsultantem i szkolił kolejnych rzemieślników. Bo w ORNO była i “szkółka”, tak na przyszłość, by nie wypaść z formy. Biżuteria szła też na eksport, ale w latach 50 i 60 to u nas była synonimem elegancji, dobrego smaku. Zresztą nie było tak łatwo spotkać kogoś z identyczną ozdobą, każdy zaakceptowany projekt szedł do produkcji na krótki czas, serie nie były duże i nie była to taśmówka, tylko czyste rękodzieło. W katalogu było w czym wybierać. Od cepelii po awangardę. Od motywów ludowych, po oryginalne, bardzo bogate formy, kojarzone właśnie z nimi.

Spółdzielnia istniała do 1998, dziś ma kilku kontynuatorów, w tym firmę ORNO S.A. W 2001 w tym budynku podobno otworzyli salon i hurtownię, dziś go nie widać. Budynek jest w kiepskim stanie, może dlatego się wyprowadzili ?

W każdym razie poczytaj, zapamiętaj, Drogi Czytelniku. Jak będziesz przechodził koło jakiegoś jubilera, Twoja kobieta tęsknie obetnie witrynę, a Ty poczujesz przenikliwy ból w okolicach kieszeni z portfelem, opowiedz jej tę historyjkę. Może się zapomni, a Ty uratujesz kilka (-naście) stówek. Zawsze jakaś szansa…

Brad Pitt obdarował swoją córkę, Shiloh z okazji trzecich urodzin. Otrzymała ona od taty trzy diamentowo-platynowe naszyjniki od znanego jubilera, Neila Lane’a.

5 czerwca 2009

Aleje Jerozolimskie
fot. L Święcki

Aleje Jerozolimskie
fot. L. Święcki

Ulica Krucza
fot. T. Biliński

Na tej pocztówce widać jeszcze starą wersję neonu Jubiler, który już wkrótce może zniknąć na zawsze.

Jeden z piękniejszych starych neonów warszawskich może wkrótce zniknąć. Kiedyś takich jubilerskich zawijasów było w stolicy pełno, dziś ocalało tylko kilka – w tym własnie ten z Alej Jerozolimskich. Na zdjęciu powyżej – neon Jubiler z ulicy Grójeckiej, świetnie zachowany i nadal działający! Jeśli ktoś jeszcze nie widział jak pięknie świeci, radzę się pospieszyć – z neonami w Warszawie tak już jest, że zwykle znikają nagle i po cichu. Przy okazji można obejrzeć dwa zachowane i również czynne neony bibliotek publicznych z Syrenką na tej samej ulicy.

Uratujmy stary neon

Znajomy pracuje w KFC, piecze tam, czy też smaży? Chyba piecze… nie znam się na tym. Poddaje obróbce termicznej kurczaki. Dzisiaj wrócił z pracy zdecydowanie bardziej wykończony niż zwykle, twierdząc, że przez ośmiogodzinną zmianę nie miał czasu nigdzie tyłka przyłożyć. Dołóżcie do tego godzinną drogę w jedną stronę do pracy i wyjdzie dziesięć godzin na niemłodych jednak nogach.

Reszta wpisu została przeniesiona – Miłość przy Twisterze.

Ou en français : la loi et l’ordre. Je sais, ça sonne moins bien. Mais n’y allons pas par quatre chemins quand un suffit : ce film est tout simplement jubilatoire. Pour te faire ressentir ça par des mots simples : j’avais pas autant kiffé devant un film depuis Heat. Carrément.

Exemple simple : Tu vois, dans Heat, la scène mythique où Al Pacino et Robert De Niro sont assis l’un en face de l’autre, au café. Bah c’est un peu ça … mais ça dure une heure et demi.

Autre chose de tellement simple que ça en devient jouissif : on avait jamais vu Al Pacino et De Niro dans le même plan au cinéma. Jamais. Dans le Parrain, ils ne jouent aucune scène ensemble. Dans Heat, ils sont, au mieux, face à face, mais jamais dans le même plan. Et là … L’unique fait de les voir, ensemble, dans la même scène, sur le même plan … Au mieux tu frissonnes, au pire tu pleures. Et sachant que tout au long du film, tu les vois rarement, mais alors très rarement, l’un sans l’autre. Autant dire que t’as du mal à t’en remettre. Et que si il y a bien une chose que tu regrettes pas, c’est la somme plus ou moins rondelette que t’as mis dans la place de ciné. Et t’attends qu’une chose, c’est pouvoir de nouveau mettre une somme rondelette dans l’acquisition du DVD. Et surtout tu sais pas si tu vas avoir la patience d’attendre jusque là, et t’hésites même à retourner au cinéma dès ce soir.

Parce que, avant de parler du film en lui-même, soyons clairs : certes, j’attendais ce film comme jamais auparavant, mais surtout, j’avais peur, mais vraiment peur d’être déçu. En témoigne mon état juste avant le film : exactement comme avant un match important : stressé et impatient. Je savais que je n’allais pas être déçu par mes deux acteurs fétiches. Ma crainte concernait plutôt le film en lui-même : la mise en scène, le scénario, allaient-ils être à la hauteur du charisme et du talent des deux grands ? Alors, bien évidemment, l’un comme l’autre sont capables de donner à un film quelconque un intérêt énorme, mais leur première association (puisque dans Heat, on parlera plutôt d’opposition) ne pouvait pas se faire ailleurs que dans un chef d’œuvre. Le résultat est bluffant.

La mise en scène a priori impeccable par son efficacité, se revèle grandiose, mettant en jeu les deux acteurs principaux ensemble, puis en oppositions (chez le psy, scène déjà culte pour moi), mêlant flash-back, explications, intrigue, dialogues, monologues, humour, action, reflexion … En bref, tout ce qu’il faut. C’est réalisé par Jon Avnet, quasiment un illustre inconnu pour moi, puisque tout ce que j’avais pu voir de lui était sa participation à 88 minutes il y a quelques années.

Pas mal de clins d’oeil à Heat, L’Impasse, et autres classiques des deux compères italo-américains …

Le scénario ? Haha si tu savais … Disons que si t’as pas encore vu le film, attends toi à rien du tout, regarde-le l’esprit léger, sans rien attendre. Souviens-toi juste de la première fois où t’as vu Fight Club, et où t’as eu le cerveau retourné quand t’as compris que Tyler Durden n’existait pas. T’inquiètes pas, ça a rien à voir, mais je me permets la comparaison. Et j’en dis pas plus pour ne rien te gâcher quand tu vas câbler devant LA scène.

Le jeu des acteurs ? Ne parlons pas des deux principaux, tu te doutes que ça se passe de commentaires. Ma principale crainte concernait Curtis Jackson, aka Fifty Cent … Une bonne, et une mauvaise nouvelle le concernant : sa participation est bien moindre par rapport à ce que je m’attendais. C’est vraiment un personnage secondaire, il est important, à tout casser dans deux scènes du film. La mauvaise : sa doublure en français est CA-TA-STRO-PHIQUE !! Donc, film à revoir, bien entendu, en VO … Les autres acteurs : excellents. John Leguizamo, le Benny Blanco de l’Impasse, Donnie Wahlberg, Oleg Taktarov (le Oleg de 15 minutes) … D’excellents seconds rôles, si on met de côté Curtis Jackson, le casting est plus que réussi.

J’ai cru entendre deux-trois critiques, sans chercher plus loin, ça ne ferait que gâcher mon plaisir. Mais juste une chose, parce que apparement les gens, les moutons, n’ont pas compris : FAUT PAS S’ATTENDRE A VOIR HEAT NUMERO DEUX MA GUEULE !! Righteous Kill est un vrai policier, Heat non. Mais la vraie difference est (prepare une aspirine ma phrase va faire mal à ton crâne de piaf) : Heat est une opposition associative, alors que Righteous est une association oppositionniste. Explication, et après on va songer à s’arrêter, parce que l’article part un peu n’importe où là.

En clair :Heat oppose deux personnages, qui finissent par se rapprocher et à se trouver nombre de points communs. On part donc d’une reelle opposition pour tendre vers une simili-association. Righteous Kill propose deux coéquipiers, que tout semble rapprocher, et qui tendent à se differencier et à complêtement s’opposer au fur et à mesure de l’avancée de l’intrigue.

Finissons-en avec cet article, le mot de la fin ? Ce film est jubilatoire. Ca aurait suffit en guise d’article. A la prochaine ma gueule.

Lecę z koksem w/g kolejności moich zapisków. I tak na początek mogę Wam zarekomendować jubilera z brylantami po rozsądnych cenach.

Adres:

Ranka Jewellers Pvt. Ltd. (po polsku Private Limited)

575, Sadashiv Peth, Laxmi Road, Pune – 411 030

tel. 24459830

Osobiście kupiłem tam kamyk z nowojorskim certyfikatem po adekwatnej cenie. Na przeciwko u małego jubilera, ten sam kamyk kosztował BEZ certyfikatu 10% drożej. Oczywiście radzę zwiedzić CAŁĄ Laxmi Road, która jest pełna najprzeróżniejszych towarów, ale można naprawdę się zmachać. Długa to ulica. I jubilerów jest tyle, że oi oi oi. Ale nie o to chodzi, żeby złapać króliczka, tylko żeby się przy tym nabiegać. Więc dokonajcie porównania na własną rękę, moja rekomendacje do niczego nie zobowiązuje. Tyle na temat brylantów na Laxmi Road.

Zrobiłam dzisiaj z mamą pyszny obiad =) Barszczyk z botwinki i ryż z sosem truskawkowym… Mniam, pycha i w ogóle miodzio =)

I byłam u jubilera, po prezent na osiemnastkę =) taki śliczny pierścionek, z cyrkoniem, z białego złota, po prostu cudeńko =)

I zbliża się dużymi krokami… Rzecz, którą nie wiem czy polubię… ODPOWIEDZIALNOŚĆ…

Eh, chyba jednak lepiej być dzieckiem =)