Os dejo un video “curioso” de una de las mejores canciones de uno de los mejores grupos de la historia (por lo menos para mí). Es el video de la canción “The Rocker” de la banda irlandesa “Thin Lizzy”. Digo que es curioso porque es el único que he encontrado con la canción entera y además es en un estudio de televisión en el que los asistentes miran con cara de pasmados al grupo como diciendo “qué coño tocan estos tíos!!!”.

“Thin Lizzy” es una de las bandas más influentes entre los grupos de hard rock y heavy metal como “Metallica”, “Judas Priest”, “Iron Maiden” o “Los Suaves”. Seguramente, muchos conoceréis temas como “The Boys Are Back In Town”, “Cowboy Song”, “Whisky in the Jar” (aunque se trata de una canción típica irlandesa que seguramente hayáis oído por “Metallica”) o “Massacre”, por citar algunos de los muchos que tienen.

El bajista y cantante “Phil Lynott” fue un virtuoso del bajo pero murió en 1986 víctima de las drogas y el alcohol, después de 17 años en la banda. Por la misma han ido pasando numerosos componentes (por ejemplo, “Gary Moore”), y ya no queda ningún miembro originario de la banda.

Que lo disfrutéis.

LIVE – Iron City

The intro to the new book  “Full Metal Jackie Certified: The 50 Most Influential Heavy Metal Songs Of The ’80s And The True Stories Behind Their Lyrics” describes the joy of vinyl — in a time before the Internet — with perfect sentiment.

“Listening to a metal album used to be an event. Without the digital availability of information on the Internet, hearing an album for the first time was the single source of make-believe, a direct connection to the imagination. Fans would slit the shrink wrap and carefully slide the vinyl LP from the cardboard cover. The paper sleeve would rest in cross-legged laps while the listener absorbed the lyrics, word for word, studying them and staring at the photographs and artwork to make the songs come alive in their mind’s eye.”

Of course, this could be describing any album. And the experience is just not the same with a new CD.

There is also a foreward by Megadeth’s Dave Mustaine. Who could be a better person to describe those metal times than Dave Mustaine? Maybe Lars Ulrich. But, post-Napster, it comes out better from Dave Mustaine.

One other thing: that’s a fantastic photo by Mark Weiss of Rob Halford and KK Downing on the cover (cropped, of course, just right) of Full Metal Jackie Certified.

You’re in for surprise
You’re in for a shock
In London town streets
When there’s darkness and fog
When you least expect me
And you turn your back
I’ll attack

I smile when I’m sneaking
Through shadows by the wall
I laugh when I’m creeping
But you won’t hear me at all

All hear my warning
Never turn your back
On the ripper

You’ll soon shake with fear
Never knowing if I’m near
I’m sly and I’m shameless
Nocturnal and nameless
Except for “The Ripper”
Or if you like “Jack The Knife”

Any back alley street
Is where we’ll probably meet
Underneath a gas lamp
Where the air’s cold and damp
I’m a nasty surprise
I’m a devil in disguise
I’m a footstep at night
I’m a scream of the fright

All hear my warning
Never turn your back
On the ripper…the ripper….the ripper

 The Ripper Judas Priest 1976

 Comment: The Ripper: One of the classical heavy metal songs and texts. The point of view-technique is used. An unobservant listener could identify with the aggressivity in sentences as

“When there’s darkness and fog
When you least expect me
And you turn your back
I’ll attack”

But when read properly it is obvious that the lyrics is meant to tell a scary story from the madmans perspective. Rob Halford plays the role of the infamous Jack the Ripper.

“Ein Jahr wie 1978 wird es nicht mehr geben” meint der Kulle und der Präses hat recht. Damals gab es noch Vinyl und es gab noch die Doppel-Live-LPs. Wir hatten nämlich gestern lustiges Whisky Trinken und irgendwann landeten wir bei einer DVD bei mir, die ich als VHS vom Rob hatte und die mir der Ülf auf DVD überspielt hat: Die legendäre “Rockpop in Concert” mit PRIEST, MAIDEN, SCORPIONS, MSG… Ich muss dazu sagen, es war so gegen 3 pm als der Präses da von sich gab. “Rockpop in Concert” ist ein Kultklassiker unter den Metallern und wurde nie wiederholt. Aufgezeichnet wurde das Ganze im Dezember 1983 und ausgestrahlt im April 1984.

Wilde Diskussionen. Aus dieser Zeit stammt nämlich die Scorpions “Tokyo Tapes” (1978 – doppelt Live) und wenn man nach Kulle’s Zeitrechnung geht hört UFO mit den Veröffentlichungen, hört mit der 1979 “Strangers In The Night” deren Geschicht auf. So ein Kulle steht auf alle Songs ab 16 Minuten. Außerdem hat der Kulle dann bei MSG gesagt: Hätte der Mitch Schenker und der Phil Mogg weniger sich gestritten, wären die heute noch auf dem Olymp der Rock Musik. Ja. Aber dafür war der Mitch einfach zu kaputt.

Meine Katze Georgia, von Peterchen auch Corinna, Roswitha oder Anita genannt, hält sich gerade die Augen zu.  Ich glaube, sie denkt, wenn interessiert das? Mich und alle ab 40!

Kulle meinte dann auch noch, keiner sei so “In Schönheit gestorben” beim Solo wie Mitch Schenker. Und Kulle will endlich mal “Boogie for George” live hören. Wir haben – als die Wacken-Fahrer – dieses Jahr UFO in Wacken um 11 Uhr vormittags gesehen. Mark sagte: “Als UFO von der Bühne gingen, sagte Phil Mogg zum Publikum “Enjoy your breakfast!” Hahaha. Noch was für uns Checker-Kids: Nigel Mogg von den Quiereboys ist der Neffe von Phil Mogg.

Ouzo wartete während dessen auf die 18jährige. Haha. 18 Jahre alter Glenlivit. Weicher Körper – geiler Abgang.

Eigentlich hatte ich gedacht, der Präses kütt nit. FC verloren, Gladbach gewonnen. Vom Mitch haben wir nix gehört. Ich habe keine Punkte gemacht.

Ich bin müde und muss mich noch was ablegen. Mittagsschlaf. Besser als Mittagsschaf. Hahaa. Ich lasse gerade den Fernseher laufen bei Sportschau und da gibt das Schnee. Wo soll das den sein? Wir haben heute doch einen Herbstfrühjahrtag.

Euch noch nen schönen Tach. Grützi. Rev. Danny

Living after midnight, rockin’ to the dawn
Lovin’ ’til the morning, then I’m gone, I’m gone

I took the city ’bout one A.M, loaded, loaded
I’m all geared up to score again, loaded, loaded
I come alive in the neon light
That’s when I make my moves right

Living after midnight, rockin’ to the dawn
Lovin’ ’til the morning, then I’m gone, I’m gone

Got gleaming chrome, reflecting steel, loaded, loaded
Ready to take on every deal, loaded, loaded
My pulse is racing, I’m hot to take
This motor’s revved up, fit to break

Living after midnight, rockin’ to the dawn
Lovin’ ’til the morning, then I’m gone, I’m gone

I’m aiming for ya
I’m gonna floor ya
My body’s coming
All night long

The air’s electric, sparkin’ power, loaded, loaded
I’m getting hotter by the hour, loaded, loaded
I set my sights and then home in
The joint starts flying when I begin

Living after midnight, rockin’ to the dawn
Lovin’ ’til the morning, then I’m gone, I’m gone

I searched online for Myanmar metal stuff last night and found a forum. With great expectations, I clicked on the link.

What I found?

They were talking about… nu-metal??? Yes, nu-metal. Frigging hell mallcore stuff like Slipknot and Marilyn Manson. There were even people who mentioned Linkin Park and Flyleaf.

Seriously! There was nothing on it but mallcore. -.-

Next one was a blog. He was talking about Slipknot and how much he likes them and on another blog was an article on Myanmar metal scene and the author was talking about Bullet For My Valentine, Avenged Sevenfold and Trivium. Frigging Metalcore.

EVERYTHING HERE IS JUST NU-METAL AND METALCORE????????????

-________-

Why can’t they just get out of this whole mallcore thing??? Why won’t they step deeper into the depths? WHY?????

There were even some people who said,”Slipknot is Death Metal”. Ya, go die. It pisses me off when I hear people saying crap like that.

Mallcore, Nu-metal, Metalcore, BFMV, A7X, Marilyn Manson, BMTH, blah blah blah and it goes on and on and on in a never finishing mallcore whirlpool. This is what’s happening  in Myanmar!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

This should end.

Metal albums aren’t that rare anymore. You can pretty much buy them here. (Last week I got Black Sabbath:The Dio Years and Megadeth’s Endgame.) Or you can download them via Mediafire or 4shared (which I usually do).

Still people are still drowning in the mallcore whirlpool… labeling themselves “metalheads” with Slipknot songs in their mp3 players.

It’s time to ditch out mallcore people! Ditch it out and explore into the depths of Metal!

Compare it! Compare and listen! Compare Slipknot, Marilyn Manson, Korn, Bullet For My Valentine, Avenged Sevenfold, Bring Me the Horizon, Atreyu (and whatever mallcore/metalcore/nu-metal stuff) to Iron Maiden, Death, Mayhem, Children Of Bodom, Judas Priest, (old) In Flames, Slayer, Dio, Black Sabbath, Kamelot, Gorgoroth, Blind Guardian, Iced Earth, Dark Tranquillity, Behemoth, Amon Amarth, Amorphis, Sonata Arctica, Opeth, Deicide, HammerFall, Moonspell, Venom, Testament, Morbid Angel, Candlemass, Exodus, My Dying Bride, Datkthrone, etc. Compare mallcore/nu-metal/metalcore to Death Metal, Black Metal, Thrash Metal, Progressive Metal, Power Metal, Melodic Death Metal, Blackened Death Metal, Traditional Heavy Metal, Symphonic Metal, Gothic Metal, etc. AND SEE THE DIFFERENCE!

\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/\m/

För två veckor sedan skrev jag om att Idol 2009 hade ett tema med Världens bästa låtar. I kväll kunde man tro att temat var Världens sämsta låtar. Jag brukar utse “Världens bästa låt” i bloggen (se kategorier i högerkant) och utgångspunkten är då att det inte går att hitta EN låt som är världens bästa, alltid. Det finns många världens bästa låtar… När det gäller de sämsta låtarna är teorin densamma… (Med skillnaden att I Will Always Love You med Whitney Huston är den absolut sämsta låten någonsin, för alltid.) Men OK, i Idol 2009 hade man lyckats pricka in två av världens näst sämsta låtar i kärlekstemat; To be with you av Mr. Big och Always med Bon Jovi. Två riktigt fruktansvärda låtar som får det att krypa i skinnet!

Rezas två låtar kanske inte tillhör världens sämsta, men hon framförde dem så tråkigt att det hade varit mer spännande att titta på färg som torkar (nyansen på den torra färgen kan ju ibland överraska).
Helt rätt att hon åkte ut. (Expressen, Sydsvenskan, Aftonbladet, DN)

Av låtarna som spelades i kväll tycker jag bara att Sweet Dreams med Eurythmics och Your Song med Elton John är bra, men idolerna hade ingenting att tillföra. En riktig skitomgång helt enkelt och jag rensar öronen med Love Bites. Jag stog i publiken och såg den här låten framföras av Judas Priest 1986 och jag vill lova att basen kändes i bröstet, precis som kärleken. Love Bites är helt klart en av världens bästa låtar!

Länkar till andra bloggar om: Idol 2009, Judas Priest, musik, underhållning, hårdrock,

Grupo: Radiohead

Inspiración: “Radio Head” de Talking Heads

Radiohead en principio se formaron bajo el nombre On a Friday, porque era el único día de la semana en el que podían reunirse para ensayar. Sólo cuando un crítico musical apuntó lo aburrido del nombre en contraste con su energía lo cambiaron por el del tema ‘Radio Head’ del disco de Talking Heads ‘True Stories.’

Grupo: The Rolling Stones

Inspiracion: Rollin’ Stone’ de Muddy Waters

“Me robó la música,” eso es lo que dijo el gigante del blues Muddy Waters (que tuvo un enorme éxito en 1948 con el tema ‘Rollin’ Stone’) de Mick Jagger, añadiendo “pero me devolvió el nombre.” Aunque no literalmente, ya que Muddy, McKinley Morganfield, recibió su apodo musical por su conocida predilección por jugar en el barro cuando era pequeño.

Grupo: Judas Priest

Inspiracion: The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest’ de Bob Dylan

“En principio, sí, bautizamos a la banda como la canción de Dylan,” confiesa el bajista de Judas Priest, Ian Hill. Sin duda alguna, hoy en día no serían los dioses del metal en los que se han convertido si hubieran elegido en su lugar la parte sobre ‘Frankie Lee’ del título del tema de Bob.

Grupo: The Pretenders

Inspiracion: The Great Pretender’ de Platters

Según una versión de la historia, Chrissie Hynde estaba una noche de juerga con unos colegas rockeros y uno de ellos quería ponerle su canción favorita. Tras asegurarse de que ninguno de sus amigotes estaba cerca, le puso el clásico de Platters ‘The Great Pretender.’

Grupo: Jet

Inspiracion: ‘Jet’ de Paul McCartney and Wings

Los responsables de ‘Are You Gonna Be My Girl’ suenan a todo menos a Beatles. Así que se fueron a un tema de la otra banda de Paul McCartney, The Wings a la hora de buscarse nombre. En agosto de este año editan nuevo álbum, ‘Shaka Rock’.

Grupo: Godsmack

Inspiracion: God Smack’ de Alice in Chains

A pesar de admitir conocer dicho tema, Godsmack insisten en que no son ninguna especie de clon de Alice in Chains y han alegado varios orígenes a su nombre. El más plausible es que venga de la que dicen es una de sus frases favoritas: “God will smack you for that one”, que en español traduciríamos como “Te va a castigar Dios”.

Plus: Los dejamos con un video de Godsmack:

"Metal. The darkest, most brutal genre of all."

Ahh, metal. Where would we be without you? To be honest, metal has been a far more influential genre than a lot of people give it credit for, which is very surprising, considering how silly a genre it can be. At times, it’s multitude of subgenres can make it seem like it has identity issues too. Does it want to be brutal and hard to listen to, or does it want to be soaring and epic? Not to mention the break-off arms of the genre, like Industrial and 80s glam metal. Still, there seems to be a consensus around a group of fans as to what makes “true metal” and Gama Bomb seem to hit this, with a big dollop of fun.

Ok, so what should “true metal” have? For this, we look back to the 70s, and bands like Judas Priest, Iron Maiden and Black Sabbath. Dark, fantastical themes, soaring vocals reaching into the giddy heights of falsetto, massive guitar distortion and a heavy bass presence all make metal the genre we recognise. Gama Bomb have all this in droves, and combine it all with the brutal speed of thrash.

One thing that turns a lot of people off metal is the perceived seriousness of it all. Metal is seen as a big, boys only club, where blood, death and destruction are discussed at eardrum destroying volume. Gama Bomb, on the other hand, are anything but serious (but may still break your eardrums). I could try and describe their brand of fun to you, but just let me give you a sample of their song titles, and some choice lyrics from them and let you work it out for yourself. It’s better this way, I promise:

New Eliminators of Atlantis B.C.: centurions/of a second breed/robots/powered by piston steam/

Three Witches: and now you’ve no balls/eyeballs that is

Escape From Scarecrow Mountain: come on honey/stop acting funny/let’s get romantic/ow!

Mussolini Mosh: the slippery slope to genocide/but we know your legs won’t let it slide

Return To Blood Castle: the lord of the manor’s been up to no good/and now he must pay

Now, tell me you can take this band seriously. Don’t worry if you can’t, I very much doubt they want to be taken seriously. This is an album of silly fun, playing on the stereotypical expectations of metal. Musically, it’s not amazing, but very little metal ever is. For instance, I’m pretty sure this whole album is in the same key, as there have been numerous times when I’ve not realised when one song ended and another began. Also, there’s not as much of the guitar virtuosity some other bands have either. Though it isn’t completely absent, as seen in songs such as Polterghost, for instance, it is a lot more subdued than hat you would get from power metal bands such as Dragonforce. The rest of the band seems to be there just to play bloody fast, and create a good mood to hold up the really enjoyable narratives of the vocals. If you love metal, you’ll love this album, so feel free to add a point to my score at the bottom of this review for yourselves, metalheads. If your not a metal fan, it’s still worth a look, even just for a good laugh at the sillyness of it all.

7/10

Standout tracks:

New Eliminators Of Atlantis B.C

Mummy Invasion

We Respect You

Click here to get a free download of this album, directly from the band themselves!

รวบรวมเรียบเรียงแปล โดย สว อิเฎล
ห้ามนำไปใช้ใน Website อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต
หากต้องการสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลงานวง ให้ถามที่ http://board.thaimisc.com/manson

อ่านหน้าอื่น ๆ : ประวัติ วง Marilyn Manson, ประวัติ นาย Marilyn Manson, ประวัติ Twiggy Ramirez, ประวัติ Madonna Wayne Gacy (Pogo), ประวัติ John 5, ประวัติ Zim Zum, ประวัติ Ginger Fish

ระหว่างที่ Marilyn Manson ยังเป็นเด็กหนุ่มอยุ่นั้น เขาอยู่ในเมือง Canton, Ohio เขามีชื่อว่า Brian Warner เขาได้ลงทะเบียนเรียนที่โรงเรียน ตอนที่อยู่ที่นั่นเขาเป็นคนที่อ่อนแอต่อการที่จะรับฟังเรื่องสยองขวัญเอามาก ๆ และยังมีความคิดต่อต้านศาสนา Christian เอามาก ๆ ด้วย แต่ถ้าพูดถึง คนที่น่าสยองที่สุดก็คือเขาเองนั่นแหละ เขาได้เริ่มที่จะถอยหนีและออกห่างจากสังคมเพราะเขาก็เริ่มเข้าใจตนเองมากขึ้น คือสิ่งที่เขามีนั้นแตกต่างไปจากทุก ๆ สิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวของเขา สิ่งที่เขารู้สึกขัดแย้งได้เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากการที่โรงเรียนสอนศาสนา Christ ให้กับเขา และวันหนึ่งเขาก็เริ่มที่จะมองเห็นว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่หาประโยชน์ไม่ได้ แต่มันเป็นเพียงการหลอกลวงของปรัชญาทางศาสนา หากจะย้อนเวลากลับไป และพูดถึงวง heavy metal ก่อนหน้านี้เช่น Kiss, Wasp, Judas Priest เป็นต้น พวกอาจารย์ในโรงเรียนของเขาได้สัมมนากัน แล้วสรุปออกมาว่า เพลงเหล่านี้คือ ‘ปิศาจ’ และไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะฟังมัน ตามความเป็นจริงแล้วโรงเรียน Christ จะห้ามมิให้มีการลงไม้เรียว หรือแซ่กับเด็กนักเรียน อาจารย์จึงจนปัญญาที่จะลงโทษ Brian Warner ซึ่งอาจารย์คนหนึ่งก็สามารถรับรู้ได้ว่าเขาพยายามที่จะปฏิเสธต่อโรงเรียน เขาจึงเปิดโอกาศให้ Brian Warner ได้ย้ายไปเรียนที่อื่น คือที่ Glen Oak public school ใน grade 10 ถึง 12 เมื่อเรียนจบอายุ 18 ย้ายไปที่ Tampa Bay, Florida และได้ทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ด้านดนตรี ในปี 1989 เขาเจอกับ guitaristที่ชื่อ Scott Mitchell ทั้งสองมีสิ่งที่แตกต่าง แต่ลงรอยกัยพอดี คือ กาพย์ที่ Manson แต่ง สามารถใส่รวมกับ line guitar ของ Mitchell ได้ (คือ Daisy Berkowitz)

Marilyn Manson miss Daisy Berkowitz

เรามาพูดถึงเขา “Antichrist Superstar” Marilyn Manson เขามีชื่อเสียงอย่างปฏิเสธไม่ได้เพราะเขามักจะมีเรื่องขัดแย้งกับดาราคนอื่น ๆ เป็นประจำในยุค 1990’s หลายคนมักจะปรักปรำและติเตียนเขาอยู่เสมอเพราะการ Antichrist ของเขานั่นเอง คนพวกนี้อ้างตัวเองเป็นผู้กำจัดความชั่ว หลังจากนั้น Marilyn Manson ได้กลายเป็นวงดนตรีที่ติดอยู่ที่อันดับ 1 ของ chart แต่ถึงกระนั้นแล้วการที่เป็น Leader ของวง ก็จะต้องมีการต่อสู้ต่อไป และกลายเป็นการต่อต้านทุกอย่างทั้ง วีรบุรุษ นักการเมืองต่าง ๆ จนทำให้บิดามารดาของเขาต้องเป็นกังวลอย่างหนัก

ในขณะที่บางคนดูถูกพฤติกรรมของ Manson ว่าหยาบช้า บัดซบ บ้างก็ว่ามาลบหลู่ศาสนาของพวกเขาหรือมาชักชวนให้พวกเขาเอาใจออกห่างจากศาสนา ความไม่พอใจมีอยู่ครึ่งค่อนเมือง การออก CD Smells Like Children EP ในปี 1995 ช่วงสั้น ๆ หลังจาก CD นี้ได้ออก Berkowitz ต้องลาออก ZimZum ได้มาแทน ในปี 1996 ได้ออก CD antichrist superstar ได้อยู่อันดับ 3 ของการ vote เพราะความมีชื่อเสียงของเขาที่เจริญเติบโตงอกงาม ทำให้เขามีชื่อเสียงเกรียวกราว การจัด Live Take ก็มีไปรอบ ๆ เมือง ดนตรีของเขาก็แพร่หลาย อย่างไรก็ตาม มีคำถามว่าการแสดงออกถึงการสวมกอดอย่างรวดเร็วมันเป็นความจริงใจที่แท้จริงหรือเปล่า เพลงที่ชื่อว่า The Long Hard Road Out of Hell ทำให้คนสงสัยว่าเขาได้ขายวิญญานและจิตใจให้แก Satan แล้วหรือ Mechanical Animals ที่เกิดในปี 1998 เป็น Tour ที่มีผลทำให้เขาเสื่อมความนิยมลงไป และ 1 ปีต่อมา เขาได้ทำ the live Last Tour on Earth โดยให้ชื่อว่า Jason Ankeny

” Marilyn Manson เขามีความใฝ่ฝันจะขับเคลื่อนได้อย่างกล้าหาญ และจะขับมันด้วยพลังอันเหี้ยมโหด และจะยิงวงดนตรีของเขา กับสิ่งที่เขาปรารถนา เข้าสู่สื่อมวลชน วิธีการยิงและเหตุผลที่จะยิงได้แผ่กว้างออกไปและขอบเขตของมันก็จะแสดงมาให้เห็นอย่างต่อเนื่อง แทรกซึมไปทุกการเดินทาง อย่างไม่มีใครต่อต้านได้ ทำให้ไม่มีคนลืมมันได้ ” เหล่านี้เป็นคำกล่าวขันของผู้ที่เข้าใจเขา

Marilyn Manson paint Water colors Drawing

เขาไม่ได้เป็น Paul ในเรื่อง Wonder Years Paul นำแสดงโดย Josh Saviano ซึ่งตอนนั้นอายุ 20 ข่าวลือหลายอย่างเกี่ยวกับตัว Marilyn Manson ทำให้เป็นแต่ด้านไม่ดีของสายตาเขาที่ว่าไม่จริง ข่าวลือต่าง ๆ เช่น การมีเพศสัมพันธ์กับ Twiggy Ramirez จนกระทั้ง contact lens ที่เขาใส่ เป็นตาลูกแก้วของจริง และยังการรวบรวมแขนขาของหญิงโสเภณีเป็นงานอดิเรก เหมือนที่เห็นในการแสดงโปรโมทอลบัม The Golden Age Of Grotesque

ด้วยพฤติกรรมเหล่านี้ซึ่งไม่จริงแต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธเลย เขายังมีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับผู้หญิงมากมาย เขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อย ทั้ง ๆ ที่ถูกมองว่าเป็นเพศที่สาม บางคนบอกว่าเขามีเพศสัมพันธ์กับ Evan Rachel Wood เพียงครั้งเดียว และนั้นก็คือครั้งที่เขาถ่าย Video เพลง Heart-Shaped Glasses นอกจากนี้ แฟนเพลงของ Dita Von Teese หลายคนก็ไม่ชอบเขา ที่พยายามแต่งตัว Evan ให้เหมือน Dita การที่เขาไม่มีเยื่อไยกับ Dita ทำให้ credit ของเขาเสื่อมลงไป ตามที่ Dita ให้สัมมภาษณ์ว่า เธอและแมนสันนอนกันคนละเวลา และ Manson ไม่มีเวลาให้เธอ ที่จริงแล้วการคบผู้หญิงใหม่ ๆ ของแมนสัน อาจเป็นแรงบันดาลใจทางด้านศิลปะของเขามากกว่าความรัก เพราะ Marilyn Manson มักจะวาดผู้หญิงใหม่ ๆ ของเขาเสมอ เพื่องานแสดงสีน้ำ

Ben Goins and Andrew Howard, Twisted Method

เบน กอยส์ (Ben Gions) มือกลองของวง Twisted Method (วงนี้แตกแล้ว, และโด่งดังในปี 1993, แนวเพลงเป็น Nu-Metal เหมือน Slipknot) ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับการแสดงในงาน Ozzfest ของเขา ว่าวงที่น่าสนใจแบบ Marilyn Manson จะได้แสดงตอนกลางคืน นายแมนสันเป็นคนที่ชอบสร้างกระแส เช่น Anti-Christ ของเขา และเมื่อคนทำตามกระแส แมนสันก็จะดังเอง ไม่ว่าจะเป็นการด่า หรือเป็นการชม แสดงว่า แมนสันเก่งด้านการค้ามากพอดู ปัจจุบัน นาย เบน กอยส์ ได้เป็นบาทหลวงรักใช้ศาสนาคริสต์ไปแล้วหลังจากที่เพื่อนรัก Andrew Howard หวังหน้าวงหรือคนแต่งเพลง ของ Twisted Method เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ โดยถูกเดาว่ามาจากยาเสพติด

This is about a week of catch up or so, so this is one fucking long list!

2009 – The Future Is Soon
Aggrolites, The – IV
Andrew W.K. – Close Calls With Brick Walls
Anti-Flag – The People or The Gun
As Tall As Lions – You Can’t Take It With You
Ataris, The – …Anywhere But Here
Ataris, The – Welcome The Night
Avail – Front Porch Stories
Avail – One Wrench
Bad Brains – Bad Brains
Barry, Tim – Manchester
Big D and the Kids Table, Brian Failure – Beijing to Boston
Black Keys, The – The Big Come Up
Black Sabbath – Paranoid
Briggs, The – Back To Higher Ground
Cloak Dagger – Lost Art
Common Enemy – Living The Dream
Converge – Axe To Fall
Death By Stereo – Into The Valley Of Death
Dost, Andrew – Columbus
Drive Like Jehu – Drive Like Jehu
Drive Like Jehu – Yank Crime
Flaming Lips, The – Silent Night
Full of Fancy – Sweet Baby Jesus
Gabel, Tom – Anna is a Stool Pigeon
Ghostlimb, Fischer – Split
Guns N’ Roses – Chinese Democracy
Hatebreed – For The Lions
Hot Chip – The Warning
Jizz Kids, Guts – A Safe Return To The Forest
Judas Priest – Hero, Hero
Lawrence Arms, The – The Greatest Story Ever Told
Longfellow – And So On
Lucero – 1372 Overton Park
Mad Caddies – Just One More
Mars Volta, The – Is Anybody There
Mars Volta, The – Live At The Electric Ballroom
Max Levine Ensemble, The – Ok Smarty Pants
Monikers – Wake Up
Morrissey – Years of Refusal
Motley Crue – Girls Girls Girls
MxPx – Secret Weapon
Naked Raygun – Jettison
Naked Raygun – Understand
Nerf Herder – American Cheese
Nine Pound Hammer – Sex, Drugs and Bill Monroe
No Use For A Name – Hard Rock Bottom
No Use For A Name – Keep Them Confused
No Use For a Name – More Bitterness
Only Crime – To The Nines
P.O.D. – Payable On Death
Protest the Hero – Kezia
Prozacs, The – Playing The Chords We Love
Real McKenzies, The – 10,000 Shots
Real McKenzies, The – Oot and Aboot
Rehasher – High Speed Access to My Brain
R.E.M. – Automatic for the People
Revolutionary Youth – Bleed Decay
Scorch, Al – This Lonesome World…
Sick Of It All – Call To Arms
Sick Of It All – Life on the Ropes
Sick Of It All – Yours Truly
Skatalites – Stretching Out Vol. 1
Skeletonwitch – Breathing The Fire
Smashing Pumpkins – Gish
Snow Patrol – A Hundred Million Suns
Star Fucking Hipsters – Never Rest In Peace
Strung Out – An American Paradox
Swellers, The – My Everest
Tool – 10,000 Days
Used Kids – Yeah No
Vandals, The – Play Really Bad Original Country Tunes
Vandals, The – Sweatin’ To The Oldies
Various Artists – Glory Daze
Various Artists – Mallrats
Various Artists – New Tales To Tell
Wrister, North Trolls – Split

Yesterday was my birthday and it was celebrated mildly. The two high points were first Amber showing up unannoinced with a very nice chrysal vase. She knows I have a thing for all sorts chystal. It’s all over my house and I have a small fortune in antique German and pre world war 2 Czeck chrystal beads.

I didn’t ever think I’d be glad to see her again, but I was. We had dinner and she left. I’m suppossed to call her today but I kind of fear what may become of it. She lies and hurts me, but she holds a place in my heart no one else ever has. I don’t know what I’ll do.

Right now cheap ass Steel Reserve beer, 8.1% alcohol, and Judas Priest are filling my day. The other event of the night was me sparring with my Neighbor and his 20 year old guitar playing son. It was fun but I’m sore all over. I was quite drunk, so I don’t recall which one of them did it, but one of them layed a nasty kick to my knee and it doesn’t like moving too much today, but I know they have their wounds too, Ive also got a bruise across the top of my foot so I know I landed a very painfull shot on one of them.

Now two Priest songs, the first I’ll call Amber’s Love Bites, the second was a song I obsessed on after my now deceased friend broke my young heart. We almost put it back together last year, but Amber asked me to stop talking to her and I stupidly did and now she’s gone forever.

Enough of that I don’t want to think too much, the Fates and Furies do as they please, now those jams.

I’m sure the tunes can give you an idea of how old my birthday yesterday made me, but I often chop six or seven years off of it and never act my age. Time for another cheap beer.

Miren estos videos… algunos de los clasicos de siempre(por que la lista seria interminable), los que lo acompañan en las buenas y en las malas en esta vida, excelente acompañarlos con una dosis de alcohol.  Las raices de los maniacos…suerte.

As a coda to our screening of Heavy Metal Parking Lot, here’s some Priest and a song named for a Priest guitarist (from Kil Sun Moon AKA Mark Kozelek of Red House Painters)…

Em mais uma daquelas sextas-feiras geladas de Outubro em São Paulo, o ambiente do Manifesto não poderia estar mais quente, afinal, um dos grandes vocalistas do Heavy Metal se apresentaria naquela noite.

Tim Ripper Owens: técnica impecável, qualidade inigualável e set list matador.

A banda de abertura foi a paulistana Burn Down, que apresenta um som que certamente agradaria fãs de Pantera e BLS. As 3 primeiras músicas foram bem executadas, porém, logo na terceira música aconteceu um fato gerador de desconforto à banda e aos presentes: uma das cordas da guitarra do único guitarrista da banda estourou. Mesmo com o susto, o guitarrista Guiler Cruz fez o possível para manter-se no palco, mas em determinado momento foi impossível continuar as músicas sem esta corda.

Após uma demora considerável para conseguir uma nova corda, já que não havia outra guitarra, a banda voltou ao palco e tocou outras 3 ou 4 músicas, incluindo um cover de “Mr. Crowley”, do madman Ozzy Osbourne.

MySpace do Burn Down: http://www.myspace.com.br/burndownmetal

Após este pequeno inconveniente, a ansiedade em ver Ripper Owens só aumentava.

Eis que sobem ao palco os integrantes do Tempestt, banda paulistana de Heavy Rock, que já está há 10 anos na estrada. Está aí algo que gosto no Ripper: ele sempre convida músicos locais para ser seu staff em apresentações. Ponto positivo, pois isso só valoriza a cena local. (OBS.: Além de Ripper, o Tempestt também já foi staff de palco do vocalista Jeff Scott Soto – ex-Yngwie Malmsteen).

MySpace do Tempestt: http://www.myspace.com/tempesttbrasil

Quando as luzes se apagam, começa a famosa introdução de bateria de “Painkiller” (Judas Priest) e Ripper aparece no palco, para delírio do público. Com este começo matador, dava pra perceber o que viria pela frente.

Tim Ripper Owens (Foto: Letícia Melo)

A partir daí, somente clássicos:

• The Ripper (música do Judas que fez com que “Ripper” fosse escolhido para substituir Halford, lá em 1996)
• Burn in Hell (também da fase Judas, porém, do álbum em que Ripper fazia parte da banda, o sensacional Jugulator)
• Believe (do último álbum solo de Ripper, Play My Game)
• Highway Star (Deep Purple – precisa falar mais?)
• Eletric Eye (uma das minhas favoritas do Judas)
• And… You Will Die (música da banda oficial do Ripper, Beyond Fear)
• Rising Force (cover de Malmsteen – OBS.: Imaginei que ele tocaria alguma da fase em que ele esteve com o Malmsteen)
• Starting Over (também do álbum solo, Play My Game)
• The Green Manalish (outra do Judas Priest)
• Flight of Icarus (Iron Maiden)
• Grinder (mais uma do Judas Priest, do sensacional British Steel)
• One on One (do álbum Demolition, último que Ripper gravou com o Judas Priest)
• Symptom of the Universe (Black Sabbath)
• Breaking the Law (Judas Priest)
• Living After Midnight (Judas Priest)

"What is my name?" - RIPPER! (Foto: Letícia Melo)

Além deste show, também tive a oportunidade de assistir um show do Judas com o Ripper nos vocais e não há como negar que o cara tem uma sensacional presença de palco e técnica vocal de sobra.

Durante todo o show, Ripper interagia com o público, fazia brincadeiras com alguns e houve até os mais desavisados que vestiam camisetas do Iced Earth imaginando que o cara tocaria alguma música da época em que fez parte da banda. Entretanto, Ripper levou na “brincadeira” e somente apontou para a camiseta do Iced e fez um sinal de negação (é fato dizer que o cara não saiu do Iced Earth de maneira amistosa).

Infelizmente, no Manifesto, por vezes eu consegui ouvir a voz do Ripper mais pela proximidade do palco do que pelo microfone, mas confesso que ninguém se preocupou com isso: o show por si só foi completíssimo.

Com mais essa apresentação, pode-se dizer com certeza que Ripper tem seu nome consolidado no meio musical, independente de ter feito parte de grandes bandas, e (chega a ser redundante afirmar) é um dos melhores vocalistas de Heavy Metal que ainda estão em atividade.

A seguir, um vídeo que eu fiz da introdução do show com “Painkiller” e “The Ripper”.

Enjoy \,,/

Twisted Sister “I Wanna Rock”
Souls Of We “Let The Truth Be Known”
Lynch Mob “21st Century Man”
Aerosmith “Draw The Line”
Poison “Fallen Angel”
Vinnie Vincent Invasion “I Wanna Be Your Victim”
KISS “Lightning Strikes”
Ace Frehley “Pain In The Neck”
Van Halen “Hot For Teacher”
Trixter “Give It To Me Good”
Lita Ford “Betrayal”
Lita Ford “Still Waitin’”
Bon Jovi “Livin’ On A Prayer”
Alice Cooper “Wake The Dead”
Machines Of Grace “Just A Game”
Dio “Mystery”
Mötley Crüe “Girls, Girls, Girls”
Cockpit “Mission To Rock”
Guns N’ Roses “Sweet Child O’ Mine”
Ozzy Osbourne “Crazy Train” (live)
Cockpit “Gun For Hire”
Judas Priest “You’ve Got Another Thing Comin’”
Warrant “Uncle Tom’s Cabin”
Black Label Society “You Must Be Blind”
’77 “Less Talk (Let’s Rock)”
L.A. Guns “Shoot For Thrills”
Metallica “For Whom The Bell Tolls”
Beatallica “Got To Get You Trapped Under Ice”
Age Of Evil “Get Dead”
Megadeth “Sweating Bullets”
Def Leppard “High ‘N’ Dry (Saturday Night)”
Cinderella “Talk Is Cheap”
Freakshow “Four Leaf Clover”
Iron Maiden “The Prisoner”

Jim “Superfan” (as he is now labeled) Bartek has declared that his Judas Priest listening streak of the concept album release “Nostradamus” will be coming to an end. The streak will officially stop at 524 straight days on Nov 21st. Why did he pick Nov. 21st? Who knows. Why listen to the album for 524 straight days to begin with?

Thank God he’s stopping though. No one should be listening to something that many times. Not even a good album.

And who has proof that he didn’t skip a day? Who was supervising his “record”? His dog Clarence?

But Bartek wants it to be known that he will still listen to the album (even though — c’mon — he could probably just hum the whole thing).

“Let it be known this does not mean “Nostradamus” will never be played again. I love this record. It will still get a couple of plays a week. How could anyone possibly get tired of a masterpiece? I may miss not playing it everyday but all great things must come to end.”

Yes. “Let it be known.” Proust had his one madeleine cookie. Bartek has an entire Judas Priest concept album.

Brutal Legend is the latest from one of the most recognizable developer names in the industry: Tim Schafer. After creating several legendary titles for the likes of Lucasarts, Schafer started his own company, Double Fine. Their first game: Psychoanuts, the tale of a boy in a summer camp for psychic kids who saves the day when a lurking evil attacks the camp and its counselors. It is a well-crafted platformer, but really stood out in the areas of plot, character, level design, and overall concept execution. Schafer and co. packed Psychonauts full of memorable dialogue and kept the game play fresh (if not a little infuriating) at every turn. Though its sales weren’t huge, Psychonauts became one of the most talked-about titles of the last generation, even going so far as to be released as one of the earliest fully downloadable titles from Xbox Live.

Brutal Legend, the second game from Double Fine, is touted as a heavy metal epic, set in a world where everything, from the pseudo-RTS stage battles to the animals that roam the landscape, is inspired by the music genre. Once again, Schafer scores with an insane level of depth in world design. The term “fully realized” almost doesn’t do it justice. There are landmarks, the creation story, various factions of people, metal-inspired beasts, and so forth. One of the game’s greatest pleasures is just driving around in The Deuce (your car, also known as the Druid Plow), listening to “Kill the Orcs” by 3 Inches of Blood, and seeing the world that splays before you. Schafer captures all the epic excitement of metal without delving into kitsch or irony, and this is one of the game’s greatest accomplishments.

The down side is that, while the back story, characters, and world are all up to snuff, the rest of the game spread itself too thin. To be sure, this is a good game, but it’s not a great game. It borders on very good, but fall just shy. When you finish the all-to-short story mode (4-6 hours), you’ll wonder why this wasn’t the heavy metal Legend of Zelda adventure it seemed it was to become. There are other problems here, but, on the gameplay side of things, Brutal Legend falls short. Yes, you’ll have fun, but unless you’re here for the multiplayer, you’ll likely feel letdown.

The premise is this: Eddie Riggs, a roadie voiced by Jack Black, dies in an on-stage accident while saving a teeny-bopper metal band from disaster. Via the power of his Motorhead logo-esque belt buckle, he is transported to a world under siege. The human population is ultimately oppressed by emperor Doviculus (voiced by the always slimy Tim Curry) and a legion or two of other foes. Riggs, with the help of a bevy of fantastic characters voiced by the likes of metal greats Ozzy Osbourne, Lemmy Killmeister, Lars Halford, and Lita Ford, will uncover the past of this world while setting themselves and their troops free. It’s a simple and compelling story and it’s a shame it’s not longer. There are three major stages to the game and there is literally no working up to the final battle after defeating the second major army. The narrative just skips to the third act. In its favor, though, are plenty of humorous, quotable moments with Riggs and co. that are pure Schafer that anyone can appreciate. After playing the game, the word “decapitation” will take on a new resonance.

Brutal Legend features several major types of gameplay: action/beat’em up, driving and racing, and an action/real time strategy combination, which is the crux of the major battles in the game. These all work well-enough, though they’re nothing revelatory. When these gameplay elements are used in relation to the main story, they work well, whether you’re in The Deuce and escorting your tour bus to the next location or taking on the next faction of baddies with your army, Ironheade. The RTS controls feel a little broad, and some more preciseness would have been nice, but once the game has thrown out a few battles, it’s a comfortable and fun experience. The difference here is that, as the leader of your army, you fight in battle as well and utilize special double team attacks with each of your factions to take down enemy troops and ultimately destroy their stage. Rather than typical RTS resources like money and building materials, you battle for control of fan geysers, and then spend the resulting deluge of fans on troops.

In multiplayer, each of the three factions varies and has their own strengths, making for a different experience with each army. Schafer’s humor and design really shines during not only the cut-scenes, but in the action/RTS segments, as well. Schafer has said that the game was originally designed as a pure RTS, and it’s not surprising. This element of the game play is the most fully developed.

As for powering up Eddie, there are a number of side missions to engage in, from racing an ugly demon, to ambushing bad guys, to hunting down the metal beasts of the land. Unfortunately, this is where the game takes a nose dive. The side missions are almost entirely repetitive and turn tedious after a few repetitions. What’s worse is that they are only loosely tied to the main narrative and do nothing to advance the story or the lore of the main game, as the best side missions do in games like Fallout 3. Its here that one of the game’s biggest stumbling blocks occur. The other major problem is that the game doesn’t fully train the player to accomplish certain major tasks that aren’t always essential, but sometimes they are, as with a few of the major battles. You’re just suddenly expected to know to take down a tower or target a certain position with the game only giving slight hints, or directly telling you via a ribbon of text at the bottom of the screen that you’re supposed to be reading mid-battle. Not so efficient. Other power-up quests are mostly search-and-find quests for various metal-related items. Searching for all 120 bound serpents gets pretty tedious.

There are other problems that could be addressed, but they are small, and the bulk of the problems with Brutal Legend seem to lie in that it spread itself too thin on the game play and story length in favor of sculpting an amazing world. Brutal Legend is a very welcome and unique experience and is definitely worth a play through and some time spent in the multiplayer. It’s just a shame Schafer didn’t go with the other half of his strength in crafting a memorable and touching narrative. Brutal Legend contains elements of all the things Schafer does so well, but it sacrificed story and game play for multiplayer and world design. It’s far from being bad, but it’s short of being great.

To re-cap and add a few small things:

-positive
-fully-realized and highly detailed world
-creation story behind the world is a compelling compendium of metal-based twistings of traditional creation stories
-varied factions for multi-player. Each very enjoyable to learn and use strengths.
-creative maps
-strong story
-killer voice acting
-sincere, yet fun, tribute to metal
-nice mix of multiple game styles: action, RTS, driving. Doesn’t quite reach its potential in any, though. Comes closest in RTS.

-Negative
-very short campaign mode
-game doesn’t do a good job of training you on some essential actions, both for side quests and main battles. Story mode feels like a training ground for multiplayer.
-side quests are repetitive and can become tedious.