In November, I spent a couple of weeks working in Europe (in the Netherlands) and a few days visiting some friends in north-western Germany.  During my trip, I kept some short notes on my BlackBerry on some of the beers I tried.  Mostly for my own reference and so next time I can remember which beers to have again and which ones to avoid.  Some were good and others not-so-good.  In any case, thought I’d share my notes here, in no particular order.

Jupiler: This is a light lager from Belgium. It’s coined as the most popular beer in Belgium. Loved it.

Heineken: Another light lager. This one from the Netherlands. I enjoy a Heineken occasionally at home, but found this Euro version to be quite a bit smoother. Fefinitely better than back home.

Palm Speciale: One of my favourite Belgian beers. Nice amber coloured ale. Excellent.

Dobbel Palm: Similar to the one above but slightly darker and with a bit of a nuttier flavour. Slightly heavier the the Speciale. According to Wikipedia, the Dobbel is only sold in December to replace the Speciale. Guess I got an early edition.

Dommelsch: A very popular pilsner beer from the Netherlands. Good after a big meal, as it is quite light. Excellent.

Brand Pilsner: Good beer. Another light pilsner brewed in the Netherlands. Quite popular and easy to enjoy.

Brand Dubbelbock: Quite a dark ale that is labeled as an autumn seasonal beer. I found it far too nutty and too sweet. Not for my tastes.

La Chouffe: A Belgian “strong ale”. Had a burnt nutty flavour. Again, not for my tastes.

Becks: A popular pilsner from Bremen, Germany. A staple when in Germany and one of my personal favourites when over there. However, similar to Heineken, it tasted quite different over there than it does back home. There version being the better. A great beer.

Becks Gold: Same as the pilsner, but slightly darker. I would liken the difference to Kokanee vs Kokanee Gold. But again, another great beer.

Je n’ai pas peur de le dire, mais oui j’ai dansé sur Tata Yoyo d’Annie Cordy et le Lac du Connemara de Michel Sardou, et puis ensuite je me suis déchaîné sur un bon Placebo suivi d’un Plastic Bertrand. Et pourtant je n’avais que 20 ans.

Peu de cafés peuvent se vanter de faire venir des jeunes en passant la musique la plus ringarde qu’il soit. Et pourtant c’est l’exploit qu’a réussi la Grange, et ce durant de nombreuses décennies.

A la question : “On va où ce soir ?”, la réponse était évidente : “Ben, à la Grange !”. Drôle de nom pour ce café – bar – boîte situé peu après la frontière, en Belgique, à Mouscron plus précisément.
Et oui, la Grange n’est plus, et cela est bien dommage. Il fait partie de ces cafés belges qui étaient fréquentés à 80 % par des Français … La Grange c’était et restera les soirées les plus inoubliables pour la plupart des jeunes, aujourd’hui adultes, de la Métropole lilloise.

La bière coulait à flot, l’entrée était très libre (sauf sur la fin où le port de la basket n’était que très peu apprécié), la petite salle qui aux alentours de 18h00 accueillait encore mamie et son petit-fils en train de manger un croque-monsieur était très vite bondée à partir de 22h00, sans doute plus que la norme l’autorisait. L’ambiance était … chaude … Pas sur le plan sexuel (il faut aller à Courtrai pour ça), même si de nombreux couples se sont formés et défaits, mais parce que nous étions tous collés les uns sur les autres, les tablées abritaient plus de verres que le nombre de personnes assises, ça dansait partout, chose assez bizarre car ce café ne disposait même pas de pistes de danse, il fallait jouer des coudes pour arriver au bar quand ce n’était pas le serveur (une figure célèbre de la région maintenant) qui déjouait les croche-pieds pour ramener dans sa grande caisse logotypée en plastique des tonnes de chopes. Et la magie du lieu faisait qu’il n’en renversait quasiment aucune. Et chose bizarre, on avait beau arriver avec plein de potes, il y avait toujours une connaissance à soi, ou celle d’un ami qui était là avec son autre bande de potes. Ou encore, cette fille du lycée que tout le monde détestait et qui a bien changé avec les années.

Je me souviens avoir invité 10 personnes avec un petit billet de 20 euros. Et oui, car si la musique passée a fait partie intégrante du succès de ce lieu mythique, le prix des consommations aussi. Une Jupiler à 1,20 euros, une Grimbergen Triple à 2,80 euros, un Baccardi pêche à 3 euros et un coca pour 2 euros. Je n’ai connu aucun café “hype” qui pratiquait des prix aussi légers. Par contre, il fallait payer dame pipi, 20 centimes pour quelques minutes de bonheur après avoir ingurgité des dizaines de bières ! Et si il ne vous restait plus rien dans les poches, il suffisait simplement de sortir et se diriger vers la statuette de Sainte Rita.

Vers la fin de la soirée, les yeux rougis par la fumée de cigarette (le lieu très petit ne disposait pas de mecanismes d’aération), nous sortions récupérer la voiture. Si la nuit était froide, nous ne sentions pas le froid, l’ambiance chaude était encore en nous, l’insouciance de nos 20 ans aussi …

Ah là là là, que de souvenirs ! J’ai surfé récemment sur le web et sur Facebook, vous n’imaginez même pas le nombre de personnes qui demandent à ce que cet endroit soit réouvert. Il existe même des soirées “Rétro Grange” où les organisateurs s’engagent à diffuser le même type de musique désordonnée qu’à l’époque. La Grange était un lieu intemporel, des parents d’amis connaissaient ce lieu, ils y ont même passé certains samedis soir dans les années 70.

Avec les années, je n’ai jamais réussi à retrouver un café à ambiance égale. Et pourtant les boîtes et les cafés ne manquent sur Lille et alentours. Si un jour je gagne au Loto, je rachète cet endroit et le fait revivre ! Je pense que je ne suis pas le seul sur ce coup, j’ai intérêt à me magner si je veux devenir la nouvelle idole de la région !!

PS : je viens de voir sur le Net que l’adresse a été rachetée par Emmanuel Top qui a transformé l’endroit en club, le Barroca.

Aan de voorraad zal het in ieder geval niet liggen vanavond…

*Quirk is off to party*

Elke zondagnamiddag schitter ik in het plaatselijke café-/amateurvoetbal. Daarom juich ik het recentste initiatief van de KBVB en Jupiler zeker toe. Your League is een online community waar de amateurclubs centraal staan. Famous ontwikkelde een campagne om de website te lanceren. Er is ook een prijs te winnen …

Jupiler heeft een nieuw leuk initiatief in samenwerk met de voetbalbond, nl. een portaalsite. www.yourleague.be

Wat u kan doen op die site is duidelijk en interessant. Het is een site die  de communicatie tussen verschillende niet professionele ploegen tracht vlotter te laten lopen.
Via deze weg wordt het kinderspel om oefenmatchen te regelen en al je spelers op de hoogte te houden van deze matchen. Ook kan je nadien foto’s of filmpjes van die match online zetten, zo kan je de tegenpartij hun verlies er nog eens inwrijven. Zie het als een soort facebook gericht naar voetballers.
De voetbalbond kan via dit e-platform snel al zijn leden bereiken voor allerhande mededelingen.

Iedere geregistreerde club krijgt een persoonlijke pagina die het kan gebruiken om info te verstrekken aan leden, alsook aan hun supporters. Ik denk dat dit het goedkoopste medium is met een groot potentieel bereik om reclame te maken voor de nakende spaghettislag van jouw club.

Kort gezegd, yourleague.be heeft een ruime waaier van mogelijkheden.
Helaas ben ik volleybalcoach!

Currently I’m enjoying a cold and refreshing glass of Jupiler with the Antwerp sunshine cast over me. Not a bad way to spend half an hour.

The city seems pretty cool, again it’s quite pretty but there seems to be a fair bit going on too.

Cathedral of Our Lady was the only landmark I took in but it was probably the biggest cathedral I’d ever been in and has oodles of impressive art pieces in it that made it worth the visit.

I’ve not ate in ages and I’ve had my eye one one of those beaut looking waffles since I landed in Flemland so I reckon that will be my next task, followed by the train home.

I’m going to have to stop visiting so many cities or I’ll have to get a seperate back-pack for my fridge magnets, they’re coming thick and fast. Day trips are deadly to us frid. mag. cols.

Tomorrow we will be day trippers in Gunt, sorry I mean Gent. Trains are dirt cheap at the weekend (Friday inclusive) which is good, it only cost me a bit over 6 Euros for a return fare today. I’m hoping this will mean it will be cheap to get to Luxembourg on Sunday.

As we will be out pretty early tomorrow in the interest of it actually happening we are just going to have some cans in the flat tonight and watch some episodes of the brilliant Band of Brothers, which arrived in the post for Pekka from Play.com the other day. Anyway, we’re out properly tomorrow night.

Waffle update: it was probably one of the most unhealthy things I’ve ever ate (cream and chocolate oozed all over the bugger) but unlike a fried Mars bar, it was well worth it.

The picture is of a gimp-suit shop I walked passed in Antwerp, you know, like you do.

PS Jimbo, the address you gave me was spot on, you owe me 120 Euros all in with the p&p. Don’t say I never do nowt for ya.

“Godvervlammestemiljaardenondedju”, vloekte ik gisteren om half vijf ’s ochtends op vijfhonderd meter van mijn deur. Ik was mijn fotocamera, mijn notitieboekje en mijn zonnebril thuis vergeten. Teruggaan zou betekenen dat ik in totaal een kilometer te veel zou stappen en dus weer tien minuten van m’n leven kwijt zou spelen.

“Maar anderzijds heb ik wel nog mijn stylo op zak, alsook een hoop foldertjes, programmaboekjes, kasticketjes en desnoods bankbiljetten om op te schrijven”, overlegde ik met mezelf. “Daarbij is het een mooie gelegenheid om die 2 megapixels van mijn nieuwe Nokia 6300 uit te testen.”

Daarmee was de kous almeteens af: van terugkeren was geen sprake meer en tegelijk konden we een beetje experimenteren met de technologie van deze tijden. Soit, de onderstaande foto’s zijn niet prachtig, maar de kwaliteit is beter dan ik had verwacht. Alleen nachtelijke opnames lukken niet te best, zelfs niet als er vooral fluorescerende personen door het beeld marcheren.

Een squadron flikken marcheert over de Gentse straatstenen. Het volk duikt angstig weg, messentrekkers vrezen dat zij met een matrak op de vingeren getikt zullen worden.

Een beschonken manspersoon rust op de Vlasmarkt uit tegen een zonevreemd geparkeerde wagen. Let op de Ierse koffievlekken.

Jan Vandecasteele, zanger van de Gentse band Kartasan, wordt belaagd door een paparazzo als hij een broodje vettigheid door zijn molen draait.

Enkele salonsocialistische yuppies proberen hun streetcredibility op te krikken.

Matthias Debusschere, vingervlug bassist bij de Gentse popgroepen Kartasan, Luxemburger en Kings of Things to Come, krijgt nul op het rekest als hij iemand vraagt zijn pot pasta even vast te houden.

Jakob Nachtergaele, drumfenomeen bij Absynthe Minded, mediteert op de stoep. Het is alom bekend dat Nachtergaele nieuwe slagwerkpatronen bedenkt door in contact te treden met zijn diepere zelf.

Valt dat niet goed mee qua resolutie en al? Ik vind van wel. Voortaan hoef ik mezelf niet langer definitief te vervloeken als ik m’n fotocamera thuis laten liggen heb. De bedenker van gsm’s met een camera verdient een plaasteren standbeeld, net zoals degene die bedacht heeft dat je voor lege Irish coffeeglazen een euro krijgt bij de Kinky Star. Zo heb ik op exact een halve minuut vier euro verdiend door lege glazen op te rapen en af te geven. Met dat geld werden vervolgens vier blikjes Jupiler gekocht in de krantenwinkel, die uiteraard al open was en ons graag zag komen. En zo werd het alweer een geslaagde ochtend en kon ik even later tevreden naar huis wandelen.

Ben dehors tout simplement !!

Si je vous ai démontré il y a quelques semaines que le taux d’ensoleillement est supérieur dans le Nord de la France que sur Paris par exemple, la région n’est pas exempte de jours de pluie l’été. Si les Nordistes ne craignent pas les gouttes, il y a tout de même quelques précautions à prévoir …

Direction un estaminet, proche frontière, avec une belle vue dégagée à 360° sur les Monts des Flandres pour un après-midi ensoleillé sous la pluie. L’estaminet “De Kauwackers” (le corbeau en français), situé à Dranouter, à à peine 3 kilomètres de Bailleul, en est un parfait exemple.
Première chose à vérifier avant de s’asseoir dehors, si les parasols sont à portée de main. Un nordiste en vacances dans sa région se comporte comme si il était dans le Sud de la France …

- “Ah satané pluie !! Allez on remballe tout et direction le Mas” dirait un Marseillais avec l’accent qui le caractérise si bien.
- “Ah, il pleut … ??!! Allez vite ouvrez les parasols ça nous protégera du mauvais temps !!” dit un Nordiste avec toute la quiétude qui caractérise ces paroles.

Si dans le Sud de la France, le pastis et les olives sont rois, dans le Nord on opte plutôt pour une bonne bière belge et une bonne saucisse sèche des Ardennes. Sous la pluie ou sous le soleil, ce goûter égaiera chaque après-midi passé dans le jardin de l’estaminet.

- “Qu’est-ce que j’vous sers ?”
- “Oh, un perrier pour madame, un pastis pour monsieur et un rosé pour moi !” diraient des Marseillais.

- “J‘vous sers quoi ?”
- “mmmh, une Brigand, oh non plutôt une Westmalle triple pour monsieur, une Kriek cerise pour madame et une Jupiler pour moi !” disent les Nordites.

Quand vient l’heure de dîner, après une ou deux bières ingurgitées à l’extérieur sous la pluie, parmi les 4 pages de choix dans la carte, la plupart des Nordistes préfèrent manger à l’intérieur. Une carbonnade ou un poulet frit enroulé d’une tranche de bacon avec du fromage à l’intérieur composent très souvent le dîner dans ce type d’établissements. Mais l’ambiance qui y réside est toujours très chaude, le dessert se prendra une nouvelle fois dehors.

- “Ah non, les chaises sont mouillées !” dirait le Marseillais
- “Bon allez, file moi ta serviette (car il y a toujours une personne parmi un groupe d’amis nordiste qui dispose d’une serviette de plage dans le coffre de sa voiture) pour que j’essuie toutes les chaises !”

Si le Marseillais décidait de s’asseoir malgré tout, il dirait “Ouh c’est froid aux fesses !!“, avec un grognement significatif.
Le Nordiste lui dit plutôt “Ah c’est froid !!” avec le rire général de ces accolytes.

Vous l’aurez compris, la pluie n’empêche pas de vivre l’été dans le Nord, le soleil non plus d’ailleurs. Mais pour cela, je vous ai déjà alerté récemment des petites choses à prévoir avant votre venue sur l’une des stations balnéaires qui abrite la Côte Nord.

De buurman zaagt hout. Normaal gezien zou ik nu naar buiten turen, Mathilda-gewijs de woede en ergernis door mijn ogen persen, hopend dat mijn dodende blik zich een weg baant door raam en haag.
 De barbieroze handdoek van de buurdochter , nog nat van het zwempartijtje gisteren, zou plots opgetild worden door een windvlaag en de buurman, opgeschrikt door dit roze spook, zou in de prikkeldraad terecht komen. De prikkeldraad die een strook weide omheint die, gelukkig, onze beide woonerven van elkaar scheidt. Waarna de arme man dus de gaatjes in zijn kont zou tellen, Jupiler in de hand en Jan Smit op de achtergrond. Gedaan met hout zagen, dank u bovennatuurlijke kracht.

Vandaag dus niets van dat, want mijn scriptie moet af. In de drie uur dat ik al wezenloos naar mijn boeken staar, heb ik meer uitvluchten verzameld om niet te beginnen schrijven dan dat mijn tijdelijke kwelgeest hoofdstukken bevat. En dat zijn er genoeg.
De ellende begon al bij het ontbijt, uitvlucht-dagen benutten immers al de tijd die ze hebben, dat weet iedereen. Na de papieren krant anderhalve keer te hebben gelezen, drong ook de digitale versie zich aan me op. Waarna ik me ging wassen. Uitgebreid weliswaar, want ik voelde dat er iets op til stond vandaag. Bij de vierde poging tot paardenstaart hoorde ik de buurman zijn kettingzaag opstarten. De staart werd geen succes, dus nam ik laptop en boeken erbij, klaar om een onovertroffen laatste hoofdstuk  over boeddhistische kunst uit mijn hersenen te wringen.
Opnieuw werd ik afgeleid door die vervloekte startpagina die triomfantelijk uitpakte met weer een nieuwe krantenkop. Wat gaan die digitale krantenversies toch snel. Ervan overtuigd dat de wereld nood had aan mijn dagelijkse beslommeringen, wachtte me nog mijn verplichte dagelijkse doortocht op een bepaalde sociale networkingsite. Opnieuw naar de krant, weer een verse krantenkop. Nieuwsverzadigd en de geest op kunst gericht, sloop ongemerkt toch een andere existentiële vraag mijn hoofd binnen. Rode lippenstift.
Verdomme Marjolein, concentreer u! Ga nu geen rode lippenstift op uw lippen smeren en stop met in uw haar te draaien!

Ik geef mij over, mijn verzameling uitvluchten is uitgeput en zelfs de buurman stopte net met hout zagen. Jan Smit lonkte.
Maar ik smeek u, liefste buurman, laat Jan en Jupiler voor wat ze zijn en gun mij deze uitvlucht. Die verse krantenkop laat immers erg lang op zich wachten.

DJ 4T4 en MC Six die de Joe Pilar Saloon (sponsored by Jupiler, hebd’em?) afsluiten met Michael Jackson – Rock With You.

Ik heb een viertal uur filmmateriaal vanop Werchter, hopelijk krijg ik dat gemonteerd in een kort & deftig filmke. En anders is het voor in mijn privé-collectie… :-]

‘De witte aap (The white monkey)’  is voted as the best bar in the world. The backpackers bible Lonely Planet placed the bar at the Witte de Withstraat 78 on number one  as ‘Greatest bar of the world‘. .Located in the heart of Rotterdam, along one of the few remaining ‘authentic’ streets in the inner-city, it’s the place where old and 21st century Rotterdam meet. It’s an excellent place to meet a wide variety of people, from hipsters and the art crowd to old frequenters and students. Draft beer of choice is Jupiler, an excellent Belgian beer and even though the smoking ban is in full effect, the areas outside are excellent and very comfortable in all weather conditions. In short, this is a laidback bar with an interesting mix of guests. Of course there is nothing as a ‘greatest bar of the world’, and especially not when you can vote on the internet. It’s easy to manipulate those polls. Without any question it is a great bar

View Larger Map

Marktonderzoekbureau Ruigrok/NetPanel onderzocht samen met strategisch adviesbureau Fronteer Strategy de ‘toegankelijkheid’ van 21 merken. Douwe Egberts, Albert Heijn en Rabobank blijken de meest toegankelijke merken.

Toegankelijke merken staan open voor de reactie, mening en bijdrage van klanten. Ze hebben oog voor de werkelijke behoefte van de consument en dit zie je terug in hun producten. Soms worden klanten zelfs als partner in het proces betrokken. De grote winnaars in het onderzoek staan volgens de onderzoekers dichterbij het publiek en leveren de consument kennelijk waar hij behoefte aan heeft.

De onderzoekers bekeken zowel Nederlandse als internationale merken. In bijna alle onderzochte categorieën, waaronder supermarkten, banken en electronica, blijken de merken die als zeer toegankelijk gepercipieerd worden, ook het aantrekkelijkst én het meest innovatief gevonden te worden.

‘Dit inzicht sluit precies aan bij het huidige leefklimaat van kritische consumenten. Als je als merk de afstand tot je omgeving niet verkleint, val je buiten de boot. Dominante en gesloten merken zijn uit de tijd’, aldus Martijn Pater, partner bij Fronteer Strategy. ‘Je ziet dat Douwe Egberts dit goed doet met bijvoorbeeld de burendag. Rabobank heeft het als Boerenbank natuurlijk van oudsher in zich, maar weet slim op dat imago voort te borduren.’

Binnen een aantal categorieën is het verschil tussen merken opvallend groot. Zo laten Douwe Egberts, Albert Heijn, Rabobank en KPN in hun sectoren de concurrentie ver achter zich.

Bij alcoholische dranken en kruidenierswaren zijn de verschillen opmerkelijk genoeg een stuk kleiner. Heineken en Grolsch scoren op een vergelijkbaar, maar middelmatig niveau; Jupiler presteert nog minder. In de electronicasector lijkt Nokia zowel Samsung als Apple af te troeven, al zijn de verschillen klein. De onderzoekers ondervroegen 500 Nederlanders van 18 jaar en ouder.

bron:molblog

Zoals sommige wel zullen weten volg ik Communicatiemanagement aan de Xios Hogeschool , te Hasselt.

Voor het vak Visuele Communicatie moesten we dit trimester een eigen reclamefilmpje opnemen , aan de hand van een script dat we zelf hadden geschreven. Mijn groepje en ik hebben ervoor gekozen om een reclamefilmpje te maken voor Jupiler.

Vandaag hebben we dus de hele dag zitten filmen en monteren om tot een mooi resultaat te komen. Jammergenoeg zat het weer tegen dus hebben we onze locatie op het laatste moment nog moeten aanpassen , maar dit leverde uiteindelijk geen problemen.

Het voorlopige resultaat is hieronder te bekijken, morgen in de les wordt er verder gemonteerd.

Met dank aan Jeroen , Levi , Alexandros , Joost en Frank.

Voici le rendu d’un bar jupiler sous cinema 4d r11 Mac :

bar jupiler c4d

Il secondo giorno inizia con una sveglia difficoltosa e con due paper dagli USA sul rapporto tra birrifici e media e sulla relazione tra guida in stato di ebbrezza e appartenenza razziale.
Poi luppolo e integrazione verticale tra birrifici e pub in Belgio.
Nel pomeriggio: visita alla Interbrew, anzi InBev, anzi AmBev, anzi Anheuser-Busch InBev.
In pratica allo stabilimento di produzione della Stella Artois, Jupiler, Leffe e altro.

Impressionante la grandezza degli impianti e la sete che ti assale dopo avere camminato nella fabbrica.
Anche una Hoegaarden fa il suo dovere.
E per concludere la giornata a tema, cena al tavolo con Firmin Verleyen, birraio per 40 per Interbrew, anzi InBev, anzi…

Aujourd’hui je vous parlerai de la Rodenbach, une bière qui a des faux airs d’autres bières.

La Rodenbach est une bière qui peut-être assimilée au vin de Cahors, qui a la particularité d’être un vin rouge au tanin très marqué et qui se rapproche du goût des plus grands Bordeaux. La Rodenbach est quant à elle une bière brune mais qui ne ressemble pas à la Guiness, et une bière désaltérante mais qui ne ressemble pas non plus à la Jupiler.

Pourquoi ? Tout d’abord parce que sa robe brune qui vire au rouge ressemble davantage à une bière ambrée très foncée. Ensuite son goût a une saveur particulière, une première gorgée au goût cuivrée s’ensuit d’une acidité très désaltérante. Cette bière est unique en son genre tant son goût lui est propre. Enfin, sa mousse est très fine, elle se désintègre très rapidement et ne laisse aucune trace sur le verre contrairement à la Guiness qui a une mousse très compacte et qui met du temps à s’éliminer.

J’aime boire cette bière en apéritif avec quelques morceaux de saucissons et autre mets de charcuteries, mais aussi lors d’une simple dégustation, seule et sans blablas. Une fois que vous aurez goûté votre première Rodenbach, son goût vous reviendra très souvent à votre bon souvenir. Quand un café propose sur sa carte de la Rodenbach il y a peu de chances que je l’ignore ! !

Caractéristiques techniques :  
- Brasserie : Rodenbach
- Fermentation : nc
- Type : rouge / brune
- Alcool : 5 °
- Pays : Belgique
- Ma note : 10/10

In Ierland zijn de ochtendlijke boodschappen vreemd uitgedraaid voor enkele supermarktbezoekers. Terwijl enkele dorpbewoners gemoedelijk inkopen deden ging de automatische schuifdeur plotseling open voor een wel heel aparte bezoeker: een stier.

 Het briesende wildebeest rende naar binnen en baande zich een weg door de winkelgangen. Menig bezoeker schrok zich een hoedje bij het aanschouwen van dit niet alledaags tafereel. Her en der moesten de dorpbewoners wegspringen voor de aanstormende stier en er werd zelfs een hulpeloos tomaatje vertrappeld.

Deze actie zou best wel eens een actiestunt voor Jupiler geweest kunnen zijn, maar wat voor baat zou een Belgisch, weliswaar nobel, biermerk kunnen hebben bij een dergelijke stunt in het land der groene kabouters.
Een promostunt van de supermarkt zelf dan? Om de versheid en de kwaliteit van hun rundsvlees aan te prijzen? Neen, helaas, het was simpelweg een losgeslagen stier uit een nabijgelegen weiland die zijn ochtendwandeling buiten de prikkeldraad had verdergezet. Dit alles ten koste van een hulpeloos tomaatje.

Tomaatje, Zwaffelijzer denkt aan jou.

Dat de biermarkt aan het krimpen is, is al lang geen nieuws meer.
Een overname hier en daar, een lancering van een nieuw bier, herlancering/herpositionering…

Er wordt vanalles aan gedaan zodat de Belg toch maar terug wat meer bier zou consumeren.
Net iets langer dan een half jaar geleden lanceerde Inbev hun nieuw bier, Tauro.
Concurrenten konden niet achterblijven en zo lanceerde Maes gisteren de “Nieuwe Maes“.

Het bier wordt voortaan gebrouwen met extra mout, extra hop en aan een hogere densiteit, het alcoholgehalte stijgt van 4,9 naar 5,2 procent.

De lancering van de vernieuwde Maes ging ook gepaard met een vernieuwde “look”.

Wat het nieuwe logo betreft, koos Alken-Maes ervoor de Maes-vatendragers, die al sinds 1968 het logo sieren, een meer dynamische look en een prominentere plaats te geven. Op het bierflesje van 25 cl is het buiklabel vervangen door een reliëfuitwerking van het logo, terwijl het bovendien een nieuw neklabel draagt. Ook het glas, de bierbak en het blik van Maes Pils hebben een nieuwe look gekregen.

Wat mij vooral opviel was de gelijkenis tussen het flesje van de Jupiler Tauro en de Nieuwe Maes.

De flesjes hebben beiden een vrij stoer/mannelijk uiterlijk meegekregen met een etiket rond de nek én beiden met een inkerving van het logo in het glas zelf…
Is it just me or do these bottles really look the same?

Nu dat ik met mijn vorige post waarschijnlijk menig bierdrinker op zijn (stok)paard gekregen heb, blijf ik even bij ons aller gerstennat om enkele woordjes te delen over Jupiler Tauro. Een glas als een vaas, een bier met ballen!

Jupiler Tauro is de laatste telg van brouwer AB Inbev en is een vervollediging van het jupiler gamma. Na de Jupiler Blue als lichtere pils met 3,3% alcoholpercentage (een beetje zoals gebottelde spavela dus), was het tijd om ook een zwaardere pils uit te brengen naast de standaard Jupiler van 5,2%.

Kijk, die redenering kan ik volgen. Maar waarom dan meteen naar 8,3% gaan? Met Jupiler Blue hebben ze een delta van 1,9% alcohol vs de gewone Jupiler, met Jupiler Tauro is dit 3,1%! En dat voor een pilsbier! Een type bier dat vooral als dorstlesser gedronken wordt. Wat smaakt er immers beter na bijvoorbeeld een stevige basketbalmatch dan een koude pint waar de condensdruppels van het glas afdrijven?

Een pils is een bier dat je moet kunnen doordrinken! Het glas oogt wel stoer, en het flesje zal ook wel duur zijn, maar als je een Tauro “doordrinkt”, dan heb je wel het equivalent van een Duvel (ok, niet volledig, Duvel is 8,4%) in je systeem zitten! Hoe stoer dit bier ook mag zijn, ik zal het nooit verkiezen boven een gewone pils voor de dorstlesfactor. Gewoonweg omdat je er te snel bezopen van zou geraken.

Als je het dan zou bekijken als een bier voor degustatie, dan zou ik veel eerder naar een Duvel, een Kasteelbier of een Grimbergen of iets dergelijks grijpen. Want ja, de Tauro is uiteindelijk toch een pils, en smaakt naar gewone Jupiler. Iets voller, moutiger en krachtiger, maar het blijft wel een pils. Dan zijn er toch ontelbaar veel bieren in ons land met meer smaakcomplexiteit en karakter om van te genieten.

Derde punt is dan de prijs. Voor een volle bak betaal je net iets minder als Duvel, maar ik moet het eerste café nog tegenkomen waar ze het schenken en waar het goedkoper of even duur is als Duvel. (Ik breng vaak de vergelijking met Duvel, gewoon omdat dit het meest beschikbare bier in de horeca in België is, en dus gemakkelijk als vergelijkingsbasis).

Als ik dan kijk naar de 1928, het jubileumbier van Cristal Alken, dan vind ik dat zij het beter hebben aangepakt. Ook een stevigere pils, met moutigere smaak, maar met maar een licht hoger alcoholgehalte, 5,8%. Zodat je dit bier nog wel kan verkiezen boven een gewoon pintje en niet na 4 rondjes al met een remork zit.

Dus ja, het is wel duidelijk dat ik geen al te grote fan ben van de nieuwe Tauro. Als ze me hem gratis aanbieden, zal ik hem natuurlijk niet afslaan, maar er geld voor geven doe ik ook niet meer.

Frank Raes is de onvolprezen sportpresentatorkoning Van België. De gekroonde opvolger van de legendarische Rik de Saedeleer. Franks ongeëvenaarde kreet “Binneuh!” als er een doelpunt valt, is een merk op zich geworden. Plus een vast item van het schitterende voetbalprogramma Studio 1 op Canvas. Zowel de presentatie als de verschillende items zijn net zo origineel als humoristisch. Nu mag niet worden verheeld dat een Belgisch voetbalformat het ten enenmale niet van het voetbal zelf moet hebben. De wedstrijden hebben een hoog Jupilergehalte, ofwel het bruist en schuimt meer langs de lijnen dan er tussenin.

Maar evenals in het vroegere Oostblok of onder welke erbarmelijke omstandigheden dan ook, bloeit daar de creativiteit en vindingrijkheid. Toffe vaste studiogasten zoals Herman Brusselmans, icoon Jan Wauters en klasbak Philip Joos. Het geheel ademt veel meer gevoel voor NOStalgie uit dan bij die gelijknamige 1e lettergreep en het wordt gebracht met een Voetblahsoortige knipoog. Elke week hult iemand zich in de gedaante van Dokter Sokker om het ideale nationale elftal dat De Rode Voodoo’s naar Afrika moet brengen, op te stellen en te beargumenteren.

Maar het kroonjuweel  is het item Binneuh! Daarbij nodigt ex-Rode Duivelstitularis Leo vander Elst andere grote namen uit het voetbalverleden uit om samen een legendarisch doelpunt na te spelen. De kijker mag dan raden om welk doelpunt het gaat. Wat een simpel, nochtans geniaal breinproduct! Dat de Vermeegens of de Kraaijen dit nog niet hebben geadopteerd!? En het kan op elk niveau worden toegepast. Iedere voetbalclub kent wel zijn historische doelpunten en iedere analfabeet kan heden ten dage een filmpje op internet zetten. Voetblah zou veeleer pleiten voor het nabootsen van legendarische voetbalmomenten en acties dan van uitsluitend doelpunten. Maar dan wel met Franks wild geraas: Binneuh!