Hanoi.

This season.

 Streets are like rivers.

With the winter cold approaching, my feet are submerged by the chilly flood water. No milk flowers left*, I have to swim in the street the whole afternoon. The old Co Ngu street is now inundated with water from the Red River…

Winter 2008. Hanoi was inundated with a historic flood.

The popular romantic song Hanoi is lack of rain this season was recomposed Hanoi is flooded with rain this season. Even Hanoi was renamed Haloi: “loi” means to be inundated…

It is historic because it is the ever biggest and most serious with 13 days of non-stop raining, and because of its unusual feature. October is supposed to be the beginning of Hanoi’s dry season, but…

Numerous streets had turned into rivers. People and vehicles had been braved the thigh-high water to go to work. Foodstuff was not only rare but also skyrocketed.

Frankly speaking, having Hanoi, the capital city, to be river lookalike would be unthinkable.

Born and grew up in Hanoi, I myself have experienced a great deal of heavy rains. A few hours of rain was enough to flood some inner-city streets. Several times, I had to turn up my trouser legs up to the groin. If I had waited until the water went out, it would take hours because the drainage system was indescribably bad.

Despite of massive investment into upgrading the system, the situation seems unchangeable for so many years.

As usual, relevant authorities immediagely proposed a flood of plans and to prevent Hanoi from suffering such a bad experience in the future.

Winter 2009 is at the doorstep. “what have been done?” I can’t stop asking myself.

Let's try this way

Exciting experience?

*“Nothing is like a good flood in Hanoi” is the story of a Canadian couple about their experience during the 2008 historic flood. Please have a look at: http://www.lookatvietnam.com/2008/11/nothing-is-like-a-good-flood-in-hanoi.html

*Milky flowers usually blossom in the autumn. It fragrance is so dedicate that it has become a symbol of Hanoi. Normally October -late autumn and early winter is the season end of milky flowers.

Hanoi. July. Hundreds of parents stay overnight outside some public kindergartens, hoping to be able to purchase application forms to register their children for the kindergartens. The event has drawn much attention from the country’s media.

Parents wait outside Tuoi Hoa Kindergarten. It is 1am on July 1. Source: vnexpress

Although I am quite aware of the shortcomings facing Vietnamese education industry, I was still stunned when reading the news. 

The parents of many children of kindergarten age are having to jostle for space in HN because overloaded classes, according to a report by the municipal People’s committee.

According to the head of the Hanoi Education and Training Department’s Pre-school Education Unit Nguyen Thi Lan Huong, the city’s 755 kindergartens, of which 653 are public, is too few to meet the increased demand.

The lack of public nurseries has forced kids to be packed into classes of 70, double the limit set by the Ministry of Education and Training.

I understand the uncomfortable feeling many Vietnamese parents have sending their children to private kindergartens whose quality is always in doubt. One of my best friend always tell me about her headache in seeking ‘schools’ for her two kids.

Thinking of myself, I feel a bit luckier than her. My 3-year-old son is attending a childcare centre in Sydney, Australia. The class consists of 24 kids monitored by 4 teachers and assistant staff.

I am just thinking what happened in Hanoi a couple of months ago is just “happening in Vietnam”. I understand that in Australia kindergartens are distributed quite evenly in local areas, ensuring every kid enjoys a high-quality early education.

Head of Tuoi Hoa kindergarten Nguyen Thi Bau said municipal authorities should be responsible for this.

“Hanoi authorities should have thought about building kindergartens when they were mapping out urban planning.”

Yes. Like many Hanoians I have been so proud of the rapid development of the city. Hanoi is expanded with more and more high-rises being built. However, the city planners have rushed into making profit, leaving the new urban areas built without kindergartens.

Detailed stories could be found at: http://vietnamnews.vnagency.com.vn/showarticle.php?num=04SOC210709

http://vnexpress.net/GL/Xa-hoi/Giao-duc/2009/07/3BA10BAF/

http://www.lookatvietnam.com/2009/07/parents-scrambling-for-seats-at-kindergartens-for-their-children.html

கதை ஒன்று உண்டு. ஒரு கிறிஸ்துவ பெண் ஒரு வேற்று மதம் சார்ந்த ஒருவனை காதலித்தாள். வீட்டில் அவள் தந்தை வழக்கமான தந்தையாய் இதனை எதிர்த்தார். காரணமாக அவர் சொன்னது, “வேற்று மதத்தவனை என் மருமகனாய் என்னால் ஏற்க இயலாது, நீ அவனை மதம் மாறச்சொல் நான் சம்மதிக்கிறேன்” என்றார். இவள் இதனை காதலனிடம் சொல்ல, அவன் காதலின் மிகுதியில் மதம் மாற சம்மதித்தான். இவளுடன் அவன் தேவாலயம் செல்லத் தொடங்கினான். சில நாட்கள் சென்ற பின் அப்பெண் தந்தையிடம் வந்தாள்

Οι μέρες περνούν. Και εγώ κάνω διάφορες σκέψεις. Μπερδεμένες και ανακατεμένες. Άσχετες, που όμως κατά ένα περίεργο τρόπο τελικά συνδέονται μεταξύ τους, αόρατα. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται. Ίσως από το Καμιά Πατρίδα για τους μελλοθάνατους. Την είδα το Σάββατο. Το έκαναν το θαύμα του πάλι οι αδερφοί Κοέν. Μου άρεσε πολύ. Απόλυτη βία. Πραγματικά παρανοϊκή βία. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και ο στόχος. Το χρήμα. Ή μάλλον το εύκολο και τυχαίο χρήμα. Για χάρη του ο ήρωας διακυνδινεύει τα πάντα. Τη ζωή του, τη ζωή άλλων. Και ασφαλώς τα χάνει όλα. Η σκηνή που μου έμεινε ήταν κοντά στο τέλος, όταν ο ήρωας-δολοφόνος παθαίνει τροχαίο και σπάει το χέρι του, σε μια ήρεμη κατοικημένη περιοχή, από αυτές τις πολύ ωραίες και τακτοποιημένες γειτονιές της Βόρειας Αμερικής. Βλέπουν το ατύχημα διερχόμενα παιδιά με ποδήλατα. Από ένα από αυτά αγοράζει το πουκάμισο που φοράει για να στηρίξει το χέρι του και το πληρώνει αδρά για να μην πει στο ασθενοφόρο που κάλεσαν ότι τον είδε. Το παιδάκι παίρνει τα λεφτά, εντελώς φυσιολογικά, και μάλιστα, καθώς ο ήρωάς μας σηκώνεται να φύγει, τσακώνονται μεταξύ τους τα παιδάκια με τα ποδήλατα αν και πώς θα μοιραστούν τα λεφτά! Απλούστατα! Και φυσιολογικά. Παρόλα αυτά τον τελευταίο καιρό βλέπω κάποια πολύ αισιόδοξα μηνύματα, χωρίς να ξέρω αν με ξεγελούν, γιατί είναι συνήθως διαφημίσεις. Για παράδειγμα έχουν αρχίσει να παράγονται όλο και περισσότερα υβριδικά αυτοκίνητα ή με παραγωγή χαμηλών ρύπων (μια διαφήμιση της Saab νομίζω) ίσως να μην είναι τα πιο φτηνά ακόμη, αλλά κάποτε ήταν μόνο σε εργαστήρια και εκθέσεις. Τώρα έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στους δρόμους. Βέβαια, για να μην ξεχνιέμαι και χαμογελάω με ελπίδα πολύ, το επόμενο πρωί βλέπω στην Ερμού να κυκλοφορεί Astra με μπουρί για εξάτμιση, που για να σταματήσει ή να ξεκινήσει πραγματικά βρυχάται! Σε τι ελπίζω; Είδα κάδους ανακύκλωσης μέχρι και στη Λούτσα! Και τη διαφήμιση του νερού ζαγόρι. Μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα. Αλλά και το δρω του Ιντιτούτου Επικοινωνίας είναι ωραίο. Τελικά η εταιρική κοινωνική ευθύνη έχει κάτι να πει; Από την άλλη, κάθε φορά που πίνω ένα ποτήρι νερό στο γραφείο αναρωτιέμαι. Προτιμούσα πάντα το γυάλινο ποτήρι και όχι τα πλαστικά. Από την άλλη όμως, μήπως το ποτήρι κοστίζει περισσότερο στο περιβάλλον γιατί χαλάμε νερό και απορρυπαντικό για να το πλύνουμε, το οποίο νερό στη συνέχεια περνάει από βιολογικό καθαρισμό κλπ κλπ. Μήπως όμως η ανακύκλωση του πλαστικού ποτηριού κοστίζει περισσότερο σε ενέργεια από ότι ο βιολογικός καθαρισμός του νερού; Αν και στο γραφείο κάνουμε μόνο στο χαρτί ανακύκλωση και λίγο στα τενεκεδένια κουτάκια των αναψυκτικών. Και αν αναρωτιέμαι και πρέπει να ψάξω να βρω αυτή την πληροφορία για ένα ποτήρι νερό που πίνω, τι γίνεται με όλα τα άλλα. Πώς μπορώ να μάθω, εύκολα και γρήγορα, τέτοιες λεπτομέρειες και μάλιστα αξιόπιστα;Κάτι άλλο που με αποσχολεί τελευταία είναι οι κύκνοι. Και δεν εννοώ τα ζώα, εννοώ τα παιχνίδια που σε παίρνουν ασχημόπαπο και σε κάνουν κύκνο. Προς το παρόν βλέπουμε αμερικάνικα, αλλά αν κατάλαβα καλά θα γίνει και ελληνικό. Πραγματικά κι εκεί οι σκέψεις μου είναι πολύ αντιφατικές. Καταρχήν είμαι αρνητική. Μου φαίνονται τόσο πλαστικές οι μεταμορφώσεις, όσο και επικύνδυνες. Πολύ πλαστική χειρουργική και νυστέρι στο σώμα. Μελλοντικά οι επιπλοκές μπορεί να είναι πολλές (βλέπε Jackson). Επίσης λυπάμαι που αυτές οι γυναίκες δεν βρήκαν τρόπο να περιποηθούν το εαυτό τους, μέσα και έξω ισορροπημένα και να νιώθουν καλά με ό,τι έχουν. Βλέποντας τις ιστορίες τους κυριαρχούσε νομίζω κάποια απιστία ή διάλυση γάμου/σχέσης. Άραγε η νέα εμφάνιση θα τους εξασφαλίσει την ευτυχία; Στην κάμερα έτσι λένε. Αν τις βρούμε μετά από μερικά χρόνια θα λένε το ίδιο άραγε;Διάβασα και Lifo σήμερα. Athens Voice δε βρίσκω στο σταθμό Μοναστηράκι. Μου άρεσε όμως. Καταρχήν για το Μαραβέλια, το οποία είδα live τα Χριστούγεννα και μου άρεσε πολύ κι εκεί. Η «συνέντευξη» είναι απίθανη, απολαυστική. Ειδικά εκεί με τις δημιουργίες αναγκών και ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι να μειώνουμε τις ανάγκες μας, πολύ μου άρεσε. Στη θεωρία! Γιατί μικρούλα μου τρελένεσαι για ψώνια και αξεσουάρ. Και μπορεί να μην έχεις τίποτα σε σχέση με άλλες, αλλά όλα τα λιγουρεύεσαι και έχεις μανία με το στυλ, και τα ωραία σπίτια κλπ κλπ. Πώς θα μειώσεις έτσι τις ανάγκες σου; Μου άρεσε όμως. Μου κάνει πολύ. Και πριν πάω για ψώνια θα ψάξω τη ντουλάπα μου, να ξεθάψω ότι έχω και δεν έχω. Α! Και να μην ξεχάσω. Γιατί στο μεταπτυχιακό που κάνω στο Open μαθαίνουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας με μη εμπορικά λογισμικά ενώ στα ελληνικά πανεπιστήμια, τόσο εγώ όσο και φίλοι μου δουλεύουν πάντα με εμπορικά; Σκέτη διαφήμιση μου κάνει και πραγματικά με ενοχλεί.Τέλος πρέπει να μάθω php, mysql και css.Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Κάθε οδηγία και συμβουλή δεκτή. Θα το ψάξω.Πάω τώρα να ψήσω το αβγουλάκι του άντρα μου.Cu! 

Τετάρτη σήμερα, και επέστρεψα στη δουλειά μετά από ένα τετραήμερο μακριά από την Αθήνα. Η ιστορία είναι η μεγάλη. Και θα τη βρω σιγά σιγά. Όμως το θέμα είναι πώς ξεκίνησε η μέρα σήμερα. Πολύ δύσκολα μετά από αρκετή ζαλάδα στο πλοίο. Τρεις ώρες ήταν σέικερ συνεχόμενα. Και μόνο που το σκέφτομαι ζαλίζομαι. Ήταν αδύνατο να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αλλά σηκώθηκα. Εφόσον τα κατάφερα και έφτασα Αθήνα μετά το απαγορευτικό μπορούσα να αργήσω ένα τεταρτάκι το πρωί και να φτάσω με την ησυχία μου στο γραφείο. Στο τρένο γινόταν χαμός. Ήταν γεμάτο με το που μπήκα. Αυτά παθαίνω άμα αργώ. Ήμασταν ο ένας πάνω στο άλλο σχεδόν. Τέλος πάντων δίπλα μου καθόταν ένας παππούς, με χέρια φθαρμένα, μαλλιά πεσμένα και ανάσα βαριά. Σε κάποια στάση λοιπόν ακούστηκαν από την πόρτα φωνές δύο παιδιών (γυμνάσιο ή λύκειο να πήγαιναν) «αϊ στο διάολο αρχίδι» «αϊ γαμήσου! ρε». Και πετάγεται ο παππούς από δίπλα μου «αϊ σιχτίρ αλήτες». Και έτσι σκεφτόμουν λοιπόν ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια ωραιότατη και αέναη αλυσίδα από βρισιές, βρίζοντας τον προηγούμενο επειδή έβρισε.

Εντελώς διαισθητικά λοιπόν, και ακατανόητα και αυθόρμητα, μετά από αυτό το περιστατικό, δεν ξέρω γιατί, ήρθε και η λύση στο πρόβλημα που έχω εδώ και ένα εξάμηνο περίπου με τον εαυτό μου.

Τι έχω πάθει; Εδώ και αρκετό καιρό έχω πολύ σημαντικά ερωτήματα και ηθικά διλήμματα για τη δουλειά που κάνω. Και όχι μόνο ηθικά. Προσπαθώ να δω μέσα μου αν μου ταιριάζει. Αν βρίσκομαι σωστά σε αυτό το χώρο. Αναρωτιόμουν αν βοηθάω τους ανθρώπους στην εταιρεία να περνάν καλύτερα με τη δουλειά τους και να είναι πιο ευτυχισμένοι, ή αν συμβάλλω στις προσπάθειες των εργοδοτών για να είναι πιο αποτελεσματικοί και άρα να ξεζουμίζονται περισσότερο. Όσο ευδιάκριτα και αν ακούγονται αυτά δεν είναι τόσο στην πράξη. Υπάρχουν και τα δύο. Είναι ίσως συγκοινωνούντα δοχεία. Στην ουσία εγώ δουλεύω και για τα δύο, προσπαθώντας σε μια ισορροπία, ώστε να περνάμε όλοι καλά. Από την άλλη όταν πρωτοξεκίνησα μικρούλα εδώ μέσα και ενθουσιασμένη δεν αντιλαμβανόμουν καθόλου τέτοια ερωτήματα. Δεν υπήρχαν μέσα μου. Τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν (ίσως όμως και η λύση να ξεκίνησε κάπου εκεί) από ένα σεμινάριο για Αποτελεσματικές Διαπραγματεύσεις που παρακολούθησα (διοργάνωση: Ινστιτούτο Επικοινωνίας). Με έβαλε πραγματικά να σκεφτώ από πολλές πλευρές τον εαυτό μου. Με δυσκόλεψε πολύ, αλλά τελικά μου έκανε και πολύ καλό! Προσπάθησα να πείσω την εταιρεία να το παρέχει στα στελέχη σε πρώτη φάση μήπως και συμβάλλει σε πιο αποτελεσματικές αλλά ταυτόχρονα και ανθρώπινες διαπραγματεύσεις, αλλά η τιμή ήταν απάνθρωπη για τον οργανισμό οπότε χάθηκε η ευκαιρία.

Anyway, εκεί παρακολούθησα τον εαυτό μου σε δύο φάσεις. Αρχικά μέσα στο σεμινάριο και δεύτερον έξω από αυτό, με τους ανθρώπους. Ενώ θυμάμαι παλιά τον εαυτό μου, όταν προσπαθώ να βγάλω άκρη σε διεκδικήσεις και διαπραγματεύσεις να προσπαθώ να βρω πάντα μια λύση που να βοηθάει όλα τα μέρη να είναι με κάποιο τρόπο ικανοποιημένα, εμφανίστηκα στο πρώτο role play πραγματικά πολύ σκληρή και όχι μόνο αυτό, σίγουρα ανίκανη πωλήτρια. –εκ τον υστέρων βέβαια και όπως προχώρησε το σεμινάριο ανακάλυψα ότι μου έπαιξαν «βρώμικο παιχνίδι», παρόλα αυτά όμως το σοκ εγώ το είχα ήδη πάθει-. Το ότι ήμουν σκληρή ήταν το πρώτο σοκ για μένα! Τι έγινε; Τόσο πολύ έχω αλλάξει σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που δουλεύω εδώ; Έχω αφήσει την επιχείρηση να με κάνει σκληρή και ανελέητη; Αποκλείεται! Κι όμως! Και κακή πωλήτρια; Εγώ που διδάσκω πωλήσεις; Τόσο απαράδεκτο όσο δεν πάει!

Το δεύτερο σοκ ήταν στην επαφή μου με τους ανθρώπους. Αν και αρκετά normal παρόλα αυτά μέσα μου πολύ επιφυλακτική, μαζεμένη και συγκρατημένη. Εντάξει, γενικώς πάντα ήμουν κάπως ντροπαλή, αλλά ταυτόχρονα, κοριτσάκι χαμογελαστό και ανοιχτό. Ήμουν;

Τα ερωτήματα είχα ήδη αρχίσει να φουντώνουν. Είμαι κατάλληλη γι αυτό που κάνω; Ειδικά για τις πωλήσεις. Που είναι και το σημαντικότερο σημείο για την επιχείρηση; Εγώ αγαπάω την τέχνη και τον άνθρωπο. Μπορώ να τα παρατήσω όλα και να αρχίσω να ζωγραφίζω; Ακόμη και να αρχίσω να γράφω, μου πέρασε από το μυαλό –τέτοια παράνοια!-. Θέλω να φύγω! Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι ήθελα να φύγω. Γενικώς ότι δεν ήθελα να είμαι εκεί που είμαι.

Εκεί κοντά πήγα και παρακολούθησα στο POLIS Σαββόπουλο-Παπακωνσταντίνου. Αν και δεν είμαι πολύ κοντά στον Παπακωνσταντίνου το απόλαυσα πάρα πολύ. Μου άρεσε πάρα πολύ, εκεί στο σκαλάκι, πίσω από τη σκηνή, με το τζινάκι και την μπαλαρινούλα μου, χαλαρή. Χωρίς τραπέζι, χωρίς μπουκάλι κρασί. Με τη μπυρίτσα στο χέρι. Και αναρωτιόμουν τι κάνω εγώ, που είμαι με το τζιν και τα μπαλαρίνα στο σκαλάκι πίσω από τη σκηνή, σε μια τέτοια θέση στην εταιρεία;;;;;

Και μετά ήρθε το συνέδριο της Ένωσης (δηλαδή της Επιστημονικής Ένωσης Εκπαίδευσης Ενηλίκων). Εκεί και αν έγινε ο χαμός. Το μόνο που είχα μέσα μου και κουβέντιαζα με τους συναδέλφους μου, καινούριους και παλιούς, ήταν ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι οι περιορισμοί μέσα μου και έξω μου είναι πολλοί και ότι ασφυκτιώ πραγματικά. Πάλι ήθελα να φύγω! Από εκεί που ήμουν ήθελα να φύγω. Πρόλαβα και παρακολούθησα εκτός από τις ομιλίες και ένα εργαστήριο σχετικά με το θεατρικό παιχνίδι στην εκπαίδευση. Το εργαστήριο αυτό το κάνει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο που έχει μια από τις πιο αυθεντικές και ανθρώπινες προσεγγίσεις που έχω συναντήσει στην εκπαίδευση. Σκέτη γλύκα! Μα κι εγώ έτσι δεν θέλω να είμαι; Δεν τολμώ να πω είμαι! Έτσι θέλω να είμαι. Αλλά μέσα στην εταιρεία μπορώ;

Και μετά ήρθε και το πρώτο σεμινάριο πωλήσεων του έτους. Είχα ετοιμάσει καινούρια πράγματα για φέτος. Ήδη έχει αρχίσει να δίνεται μεγάλη έμφαση από τη διοίκηση γι’ αυτό το θέμα. Οι ανάγκες της αγοράς έχουν αλλάξει. Κι εγώ λοιπόν έπρεπε να αλλάξω. Με βάση τα διαβάσματα που έκανα και τις κουβέντες με ανθρώπους της πρώτης γραμμής κατέληξα ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να χτίσω και να αφιερώσω χρόνο είναι η στάση τους απέναντι στην πώληση, το κίνητρο, η διάθεση. Οι τεχνικές, λίγο έως πολύ βρίσκονται στην πράξη, στην καθημερινότητα μαζί με τον πελάτη. Έτσι λοιπόν την Παρασκευή μαζεύτηκε μια ομάδα με πολύ καλή σύνθεση, τελικά, και πραγματικά πολλές προκλήσεις. Δεν είμαι σίγουρη ότι το να δουλεύω στη στάση είναι το πιο αποτελεσματικό. Σίγουρα χρειάζονται και τεχνικές. Αλλά σε μια μέρα τι να πρωτοπρολάβουμε; Θέλω άλλη μία! Μια για στάση και μια για τεχνικές! Πώς να διαλέξω; Εκεί που μετά από ατελείωτη κουβέντα και προβληματισμό έχουμε καταλήξει κάπου και είμαστε έτοιμοι για δράση, τσουπ! Ο χρόνος μας τελείωσε!

Έχω πάντως μέλλον με τα σεμινάριά μου. Πολύ μέλλον. Γιατί μπορεί να εφαρμόζω τις προδιαγραφές των τεχνικών, όπως τις ξέρουμε εδώ και χρόνια, όμως, πρέπει να έχω και προδιαγραφές για το υλικό που τους δίνω και τα φυλλάδια, για το σχεδιασμό του σεμιναρίου από την αρχή μέχρι το τέλος, την ισορροπία των θεμάτων, της θεωρίας και της πράξης, των συνδέσεων, των ανακεφαλαιώσεων κλπ κλπ. Πολύ δουλειά ακόμη. Όσο δύσκολη και αν ήταν όμως αυτή η μέρα, και αυτή η εβδομάδα, ήξερα ότι ερχόταν το τετραήμερο της φυγής. Μακριά από την Αθήνα και τις έννοιες και κοντά σε μια φίλη που είχα πολύ καιρό και πολύ ανάγκη να δω. Οι λεπτομέρειες εδώ δεν έχουν σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι πραγματικά έφυγα, κοιμήθηκα, κουβέντιασα, βόλταρα, είδα θάλασσα –ήλιο δεν θα το λεγα- και τη φίλη μου. Κουβέντιασα για άλλη μια φορά τα προβλήματα με τις ασφυξίες μου, over coffee. Και τα αφήσαμε εκεί. Όπως ήταν. Και μπορεί να τα πήρε και το αεράκι. Ποιος ξέρει;

Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο θυμήθηκα ότι όταν ήμουν στο γυμνάσιο η καθηγήτρια που μας έκανε καλλιτεχνικά μας έβαλε μια άσκηση. Να ζωγραφίσουμε ένα πρόσωπο που βλέπει τον καθρέφτη. Στην ουσία δηλαδή μια πλάτη και ένα πίσω μέρος κεφαλιού, που βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εγώ έκανα δύο λοιπόν. Το ένα ήταν μια ξανθιά κοπέλα, καλοχτενισμένη και βαμμένη, όμορφη και με στυλ και το άλλο ήταν μια μελαχρινή με ίσια μαύρα μαλλιά και μαύρα μάτια με ένα κάπως dark στυλάκι. Μας είχε πει τότε πως αυτό που φτιάξαμε έχει κάτι να μας πει για το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας. Αλλά εμένα τι να μου πει; Ότι με βλέπω και ως ξανθιά και ως μελαχρινή; Έμεινε εκεί αυτό.Και έρχομαι στο σήμερα, μετά από όλα αυτά. Στον κύριο που έβριζε, επειδή οι άλλοι έβριζαν. Γέλασα μέσα μου. Και σκέφτηκα την αλυσίδα που προανέφερα. Βγήκα από το τρένα και επιτέλους πήρα λίγο φρέσκο και βρεγμένο αέρα, μακριά από τη δυσοσμία του κόσμου μέσα στο τρένο. Και σκέφτηκα λοιπόν ότι τελικά ναι! Μπορώ να είμαι και το ένα και το άλλο. Ή μάλλον μπορώ να είμαι ευτυχισμένη και καλά και με το ένα και με το άλλο. Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο, νιώθω καλά και επάνω στις μπότες και τα τακούνια μου και μέσα στην καμπαρτίνα μου όταν πηγαίνω στο γραφείο, και όταν φοράω τα σανδάλια μου και κάθομαι το βράδυ στην άμμο και ακούω τη ζωντανή μουσική από το δίπλα μπαράκι, στην ψάθα μου και με την μπύρα μου στο χέρι. Μ’ αρέσει και να ξεφυλλίζω το lucky για καμιά στυλιστική ιδέα, αλλά και το vita. Μ’ αρέσει να ρουφάω το βήμα της Κυριακής αλλά και να πηγαίνω για καφέ και να καρφώνω το βλέμμα στο πουθενά. Μ’ αρέσει η δουλειά που κάνω με όλες τις προκλήσεις της, αλλά ελπίζω ακόμη να κάνω και κάτι πιο εθελοντικό και ανθρώπινο. Μ’ αρέσει το σπίτι μου να είναι διακοσμημένο με υπέροχα αντικείμενα, αλλά και να κάνω ανακύκλωση. Μπορεί να ακούγονται κάπως εύκολα αυτά, αλλά στην πράξη δεν είναι τόσο. Ίσως τουλάχιστον μέχρι να τα αποδεχτείς. Έχω δύο αντίθετες τάσεις μέσα μου, που θέλουν και οι δύο ικανοποίηση. Θ’ τ’ αντέξω; Τουλάχιστον ξέρω ότι υπάρχουν. Ίσως αυτό κάνει τα πράγματα λίγο πιο βατά μέσα μου. Ίσως.           

Its pouring cats and dogs outside. But its warm. I love rain, especially getting wet in it when it is warm. Growing up we stayed a couple of years in Cochin. Its green, warm, wet and very beautiful. Me and my friends would go biking all over the naval base and catch tadpoles in the gutters. Sometimes we’d see water snakes in the gutters. Sometimes we’d break a branch off a tree go to the small store that sold fishing lines and hooks. Then we’d dig up some earthworms as bait and go fishing on the pier of the small sailing club that was in the residential area. We’d spend hours there. No one used to be around. Once in a while a few big fish would pop their mouths open at the surface or a snake would slide along the waters edge. Other friends would even go rowing in the small boats for kids… but I couldnt coz dad forbade me. I did play with the idea of secretly doing it … but decided not to as I wouldnt be able to face my dad. So I stayed on the pier and fished. Pretty soon I was a seasoned fisherman, catching cat fish and other kinds whose names I didnt know. I’d always throw them back in the water. I tried to rear some at home. But it took me a while to realise that salt water fish dont really survive in plain water that was not dechlorinated. I was 10 years old and spent most of my time looking out of the window at school rather than at my teacher. I hated studies. Even now. If I ever lay my hands on the person who invented the concept of sending kids off to school and making them appear for exams…I dont know what I’d do to him. I cant describe the fun of running barefoot while its rainning in a lawn soaked with water with friends and dogs and slipping and falling and getting all muddy and wet. When I lived in Madras… notice the I and not the we… I never thought that I moved places because of Dad… nor did I think I was being forced to. I always felt that Dad was a means to an end. He proposed and I approved. That is he would come home one fine day saying … “we have been transferred to Port Blair”… and in my mind would be a resounding “yes! how soon can we leave”. Mom naturally was shocked, stunned, disappointed, unhappy for the next few days as she had to get all the household packed up and moved. So when we lived in Madras I resorted to cutting the leaves and branches off the coconut trees and try to build a hut in the backyard like the huts I had seen all the poor fishermen and their families live in. It wasnt very sturdy. In the morning after a rainy night all the sand walls would melt away and the roof would have come crashing down. I think that was when I decided that instead of building huts I wanted to be a rock climber like I had seen on one of the channels on the TV. But there werent any rocky places around in a concrete jungle. So I decided to improvise. I got me-self some ropes and decided to go climbing the four-storey building we lived in. I think the ropes were just to make me feel like I was using them… they really werent put to much use. I used the rain drainage pipes and window ledges to climb. What happened next? I survived the attempt… I am glad … to be able to write this.

Δεν αντέχω άλλο. Λίγη ποιότητα παρακαλώ. Που είναι ο Σημίτης; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ;;;;;;;;;

Για να γίνεις άνθρωπος θα πρέπει μέσα στη ζωή κάτι να σου έχει λείψει σε σημείο που να απειλεί την ύπαρξη σου (όπως ο καθένας ορίζει την ύπαρξή του). Αν γίνει αυτό έχεις πιθανότητες να γίνεις άνθρωπος. Δεν είναι και σίγουρο, αλλά έχεις. Τα υπόλοιπα είναι απλώς (!) οδοντόκρεμες!

Είμαι καλά. Δεν είμαι καλά. Είμαι καλά.

Είδα εχτές το Λαζόπουλο. Σώπα. Μίλα. Μαζί.

Σωπαίνω. Μιλάω και είμαι Μαζί. Είμαι καλά;

Η ζωή γίνεται πραγματικά ιδιωτική. Οι καθημερινές, με αυτό το κρύο, μετά τη δουλειά έχουν πολύ μέσα και πολύ τεμπελιά. Καναπές, κουβερτούλα, καφές, τηλεόραση, περιοδικό, χαμηλός φωτισμός. Απίστευτο μου φαίνεται πόσο έχει απλοποιηθεί η ζωή μου. Πόσο εύκολη έχει γίνει. Πόσο όμως αντέχω εγώ να είναι εύκολη;

Η κοινωνική μου ζωή έχει μειωθεί. Πολύ. Πάρα πολύ. Χρειάζεται. Γενικά μου χρειάζεται. Λίγη απομόνωση. Μήπως και λύσω κανένα θέμα με τον εαυτό μου. Αλλά δε μου είναι εύκολο να τη δεχτώ. Δε μου αρέσει. Ή δεν το θέλω; Έχω που και που κάτι τρελές ιδέες. Σα φλας ξυπνάει μέσα μου ότι θέλω να γίνω σύμβουλος-ψυχολόγος. Μετά το ξεχνάω. Ότι δε μπορώ να κάνω τη δουλειά μου γιατί δεν αφομοιώνω πια και δε μπορώ να δουλέψω με ιδέες ουσιαστικά αλλά μόνο επιφανειακά. Ότι δεν έχω κάποιο ξεκάθαρο στόχο, ούτε μελετώ κάτι στα σοβαρά, απλά ότι βρω μπροστά μου. Μετά το ξεχνάω. Μετά σκέφτομαι ότι θέλω να πάω σε εκθέσεις και θεατρικές παραστάσεις. Να πάρω κανένα φίλο τηλέφωνο. Μετά το αφήνω. Ίσως και να δεχτώ ότι τη χρειάζομαι αυτή την απομόνωση. Ίσως και όχι, πάλι.

Στεναχωριέμαι λίγο που χάνω εκείνο τον παλιό εαυτό που είναι δεκτικός, super κοινωνικός με όλο τον κόσμο, ταιριάζει με όλο τον κόσμο. Μάλλον δε με βοηθάει πια αυτός και τον αλλάζω. Αλλά έχουμε και τις μικρές μας εσωτερικές κηδείες. Μπορεί να είναι όμως και καλύτερα. Γιατί πρέπει να είναι μέσα στη ζωή μου ένα σωρό τσούρμο που δεν έχει σχέση με μένα; Με αυτά που εγώ αγαπώ και μου αρέσουν;

Γι’αυτό είμαι καλά. Και δεν είμαι καλά.

Ναι. Τελικά αυτή την απομόνωση τη θέλω. Αλλά μέχρι πότε όμως; Και μετά θα μπορώ να επανέλθω;

Οι ώρες και οι μέρες περνούν. Έχει σκοτεινιάσει κιόλας. Έχει βρέξει. Έχει βρέξει παντού. Ευτυχώς. Επιτέλους. Οι ταλαιπωρίες της καθημερινής ζωής είναι μια κατάσταση μόνιμη που ρουφάει. Εντάξει. Μάθαμε να μοιράζουμε τις δουλειές και έμαθα να ζητάω σιγά σιγά και βοήθεια. Αλλά τι άλλο μοιραζόμαστε; Το φαγητό. Τα οικονομικά. Το κρεβάτι. Τον καναπέ. Την τηλεόραση.

Όχι δε μιλάω για μένα. Γενικά μιλάω.

Τη Δευτέρα που μας πέρασε πήγα το αυτοκίνητο στο συνεργείο –θα τσακωθούμε σίγουρα- και πήρα το 4essera και το Α5. Κατέβηκα στη Σέκερη και πήγα προς την Ερμού με τα πόδια. Όλα ήταν πλυμένα και γκρι. Περπατώντας βρήκα στο ΕΝΤΟΣ τον καινούριο μου καναπέ σε χρώμα σοκολάτας γάλακτος. Κατεβαίνοντας προς τα κάτω παρατηρούσα στα καφέ-ορθάδικα ότι κάθονταν άνθρωποι, μαζί και μόνοι και πίνουνε καφέ, αλλού συνωστισμένοι, αλλού πιο χαλαρά. Και αναρωτιόμουν. Ποιοι άνθρωποι έχουν το κουράγιο να ξυπνήσουν έστω και μισή ώρα, και ένα τέταρτο νωρίτερα για μια στάση στο καφέ, πριν τη δουλειά τους.

Το να περπατάς την ερμού πάντως στις 8:00 είναι τελείως άλλο πράγμα από το να την περπατάς στις 9:00. Στις 8 έχεις την αίσθηση ότι η ζωή ακόμη κοιμάται. Τίποτα δεν έχει αρχίσει και είναι λάθος που κυκλοφορείς κι εσύ εκεί. Στις 9 όμως κυκλοφορούν όλοι οι άνθρωποι. Τα μαγαζιά ανοίγουν, το φως μπαίνει παντού. Τρυπώνει στις γωνίες και στους παράδρομους και αρχίζουν να μυρίζουν καφέδες και τυρόπιτες, αν θέλεις να μυρίσεις.

Από κείνο το πρωινό λοιπόν είδα ότι κάτι έχω χάσει εδώ και καιρό. Όταν βρήκα χρόνο μέσα στην εβδομάδα να χαζέψω το 4essera χάρηκα πάρα πολύ. Δεν το ήξερα καθόλου σαν περιοδικό όταν είδα κάπου μια συνέντευξη της συντάκτριας και το περίμενα στη γωνία. Άκουσα ότι κυκλοφόρησε από κάτι φίλους που είδα το Σάββατο. Το σχόλιο ήταν δεν έχω δει άλλο περιοδικό με ΤΟΣΕΣ διαφημίσεις! Το πήρα λοιπόν. Ακόμη δεν το χω τελειώσει αλλά μ’ αρέσουν πολύ τα θέματά του, η αισθητική του και το σχήμα του. Ένιωσα ότι με ξανάβαλε στην πόλη. Είναι πραγματικά φρέσκο σε αντίθεση με όλα τα πολύ μπαγιάτικα πια υπόλοιπα που κυκλοφορούν στην πόλη.

Επίσης το Σάββατο το μεσημέρι φάγαμε στο Πρυτανείο στο Κεφαλάρι. Ομολογουμένως πολύ προσεγμένος χώρος, service και πιάτα. Προσεγμένα όμως. Περίμενα κάτι παραπάνω. Ένα ορεκτικό με μελιτζάνες ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Αλλά το πιάτο μου όχι. Δε μπορεί να πηγαίνω στο obi με το μισό τιμολόγιο και να τρώω καλύτερα από ότι στο Πρυτανείο! Ή στο Κουτί στην Ανδριανού, ή στο food’s company στα Εξάρχεια. Δεν ξέρω αν έχω γίνει πολύ απαιτητική με τη γλώσσα μου. Έχω καιρό να φάω έξω και να μου κλείσει κάτι το μάτι και να μου γαργαλίσει τη γλώσσα.

Αυτά!

Είναι κι άλλα πολλά. Αλλά.

Καλό χειμώνα. Επιτέλους.

 υ.γ. επίσης να σημειώσω ότι την Τρίτη έφτιαξα την πρώτη μου μαμαδίστικη φασολάδα με καρότα, κρεμμύδι, σέλινο και τι ρούφηξα ζεστή ζεστή με μεγάλη ικανοποίηση!

I sat in that clinic and he was playing around. It was around the end of June. At first I didnt notice him. A couple, who I didnt look at were at the counter and I got distracted. The young woman asked something which no one seemed to answer and I was tempted to reply but I held back. They sat next to me a few feet away on the wooden bench. I remembered I had thought it might not be so bad when I had sat down there but after a while I started to wish for a more comfortable chair. It is not easy to sit on a wooden bench for over an hour. Thats when she asked, “Excuse me, how long have you been waiting?”. She was pretty. “Over an hour”, I replied. I think thats when I noticed him. He had already noticed the papers next to me.

He must have been four or five years old, not a day more. His parents probably originated from Mexico. I do not know what piqued his curiosity but he decided he needed them. I think in the same way I had decided I needed a “file” when I was in first grade just because I saw some older kid with one. A few children were running around. A young mother scolded and went back to her cell phone. The girls at the counter called out the names of a couple of patients. In all the commotion, the little guy didnt look at me once. He had his gaze firmly on the small stack of papers.

It must have happened fast but I remember it in slow motion. His eyes lit up and he pursed his lips. He moved towards them.  I froze. They were papers for my permanent residency application. I didnt know what would happen. His childishness filled me with joy and concern at the same time. I cant afford to lose the papers but I so wanted him to have them and play and do whatever he pleased with them. If they were any other papers, a manual, a technical paper whatever, I’d let him have them. Let him throw them up in the air, draw little pictures on them. I myself would sit with him and tear them up into pieces.

He came closer. I was mesmerized. He still didnt seem to notice me. I couldnt help but let a smile curl up at the corner of my mouth in amusement. It did not seem to strike him that the papers belonged to someone sitting next to them. He was so tiny. I wondered what he would do. How far would he go? I was anxious. I couldnt afford to take a chance. He was a foot away, I could see the decision as he raised his hand and reached out. This was it. Either he took what he wanted or I’d have to shake myself out of my trance and hurriedly snatch away the papers from right under his fingertips. 

He was too close for comfort. I slightly moved my ring finger onto the paper on the top. His hand stopped in mid air in surprise.

 Something didnt quite make sense to him. There was a new object in the picture. His gaze crept up my hand and then onto my face and locked on my eyes. Now it was his turn to freeze. I was smiling. He relaxed and seemed to feel shy. He studied me for a second. Unsure of what to do he stopped and put his hand in his mouth and almost hugged himself with the other arm. I smiled wider. I dont think he still made the connection between me and my papers but he realized he was standing very close to me. I think he had forgotten about the papers. Now he needed to get away. He averted his gaze, slowly did a demure turn on a foot and proceeded with a skip to begin a new play.

The young woman sitting on the bench a few feet from me was saying something about her having to fill so many forms just to get a medical test done for her green card application. I went back to thinking about the little boy and smiled to myself. It was turning out to be a beautiful childish afternoon.

Όταν ξεκινήσαμε ήμασταν συνέχεια ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν κάναμε τίποτα χώρια. Κολλημένοι. Μετά άρχισαν οι δουλειές. Πλάκωσαν απανωτά και κυρίως εμένα. Αν δεν είχα να κάνω νεροχύτη θα είχαν να μαγειρέψω, αν όχι, να σκουπίσω ή να βάλω πλυντήριο, αν όχι να μαζέψω ρούχα ή να σιδερώσω. Ο καλός μου τότε είχε μπει στην πρώτη φάση όπου τακτοποιούσε το σπίτι και πήγαινε στο super market. Σιγά σιγά καταλάβαμε ότι αυτό δεν είναι αρκετό και μπορεί να σκουπίζει και να πλένει πιάτα. Μετά να βάζει πλυντήριο, να καθαρίζει το μπάνιο, να σκουπίζει…. κλπ κλπ. Εχτές έκανε και την πρώτη του πολύ πετυχημένη απόπειρα στην κουζίνα. Έφτιαξε τορτελίνια με φιλέτο κοτόπουλο (να σημειώσω ότι πρόσφατα ανακάλυψα ότι το τέλειο μυρωδικό για το κοτόπουλο-φιλέτο-μπούτι είναι το δεντρολίβανο. Του δίνει υπέροχο άρωμα!) και μια σαλάτα από ανάμεικτα λαχανικά. Μια χαρά τα κατάφερε! Το σίδερο μας έχει μείνει! Τώρα βρισκόμαστε στο στάδιο όπου προσπαθούμε να μην κάθεται ο ένας, και ο άλλος να δουλεύει, αλλά να τελειώνουμε τα πάντα μαζί –δεν το χουμε πετύχει πολύ ακόμα, αλλά στο δρόμο είμαστε. Έτσι μετά ο καθένας κάνει ότι θέλει. Εκείνος χώνεται στον υπολογιστή και είτε παίζει, είτε ψάχνει, είτε πολύ σπάνια δουλεύει. Εγώ ή πολύ σπάνια τον διώχνω από τον υπολογιστή γιατί θέλω να δουλέψω, ή χαζεύω στην τηλεόραση γιατί είμαι κουρασμένη ή (;)… μέχρι τώρα τακτοποιούσα τον πανικό των συνταγών μου και έκανα και λίγο step.  

Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό. Εχτές, επειδή ήμουν σχεδόν άυπνη από το προηγούμενο βράδυ ο καλός μου ήθελε να με περιποιηθεί. Μου ανακοίνωσε να μην πλησιάσω την κουζίνα, θα μαγειρέψει εκείνος και να κάνω εγώ κάτι άλλο. Ας κάνω κάτι που με ευχαριστεί. Βλέποντας την απορία στα μάτια μου επιμένει: ας χαζέψω τηλεόραση. Και μένω εκεί εγώ και αναρωτιέμαι. Κάτι που με ευχαριστεί; Δηλαδή τι; Δηλαδή…. έχω χάσει τόσο τον εαυτό μου που δε βρίσκω κάτι που ήθελα να κάνω εκτός από δουλειές; Δηλαδή;

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι να βάλω μουσική.

Κατά τα άλλα….

Γιατί δε διαβάζω λογοτεχνία; Γιατί νιώθω τύψεις όταν το κάνω (παράνοια – λόγω επαγγέλματος)

Γιατί δεν ζωγραφίζω; Γιατί τα έχω παρατήσει!

Γιατί δε βγαίνω μια βόλτα; Γιατί δε μένω στο κέντρο της Αθήνας.

Γιατί δεν παίρνω τηλέφωνο τη φίλη μου που έχω 1 χρόνο να τη δω; Το ξέχασα.

Γιατί δεν αρχίζω κανένα από τα βιβλία που έχω πει ότι όταν βρω χρόνο θέλω να διαβάσω; Γιατί δεν έχω αρκετό.

Γιατί δε βάζω σε μια σειρά τις φωτογραφίες μου και δεν τακτοποιώ τα αρχεία και τα backup μου; Γιατί δεν παίρνω τηλέφωνο στο ιατρικό για να κανονίσω τις εξετάσεις μου; Γιατί δεν πάω οδοντίατρο;

Προφανώς είναι κάτι άλλο που θέλω να κάνω στη θέση όλων αυτών.

Εχτές πάντως, μετά από τεμπελιές και νεροχύτη, σιδέρωνα βλέποντας ειδήσεις Alpha, πάντα ΜΕΤΑ τον Κακαουνάκη!  

Ευτυχώς η μεσημεριανή περιποίηση συνεχίστηκε και το βράδυ με παγωμένο shake ροδάκινου. Ό,τι καλύτερο μετά τη σάουνα από το σιδέρωμα.

υ.γ. εχτές βρήκα ένα phd στην αγγλία με θέμα: well-being in the workplace. Πόσο το θέλω;

Καλοκαίρι μύρισε εχτές στο Κολωνάκι. Κατεβήκαμε κατά τις 10 για σινεμά (επιτέλους). ΒΟΒΒΥ στην Αθηναία, με τυρόπιτα. Κλασικά. Πολύ μου αρέσει αυτό το θερινό (ειδικά όταν κάθομαι πάνω στο μπαλκονάκι του) αν και δεν αντέχω τις καρέκλες του! Πολύ άβολες. Το έργο άρχιζε κατά τις 11 και έτσι είχαμε λίγο χρόνο να χαζέψουμε, μετά από καιρό τις βιτρίνες του Κολωνακίου και να κοροϊδέψουμε κάθε τι που μας φαινόταν too much. Είχε πολύ λίγο κόσμο και στη Χάριτος, αλλά και στους δρόμους. Βρήκαμε να παρκάρουμε αμέσως. Θαύμα! Και το σινεμά άδειο. Η ταινία ήταν καλή. Και δεν έχω καταλάβει γιατί πήρε τόσο χάλια κριτικές. Όχι, ότι μπήκα και στον κόπο να τις διαβάσω πάντως (ντροπή!). Πιάσαμε μετά και μια τρικούβερτη περί οραμάτων και οραματιστών. Και άλλο το όραμα και άλλο η πράξη, και όχι το όραμα χρειάζεται. Όραμα από όραμα έχει διαφορά κλπ κλπ. Άκρη δε βγάλαμε και φτάσαμε πτώματα στο σπίτι για ύπνο. Ποιος σηκώνεται σε 4 ώρες πάλι; Καλοκαίρι.   Είναι κάποιες στιγμές που είναι πραγματικά μοναδικές. Και σε κάνουν να ξεχνάς τη μαυρίλα του κόσμου αυτού. Τι είναι αυτό που μένει τελικά; Το γνωστό. Κάτι νύχτες με φεγγάρια μες στα θερινά σινεμά. Αυτό ήταν εχτές. Μια νύχτα με φεγγάρι σε θερινό σινεμά. Αεράκι, ζακετούλα, αγκαλιά.

We approached the end of the runway on the taxiway next to the runway. Now the plane, I expect, will make a right turn and wait while the other plane waiting perpendicular to the runway will probably align itself on the runway and take off. A plane came for landing. I waited for the other plane to make its move. But instead our plane accelerated and start to make the turn to the right. And it kept accelerating and turning. I guess the pilot got the clearance to take off and there must be planes in the landing pattern coming in for a landing. Pretty soon we were on the runway and speeding up. The front wheels rose and I tilted back in my seat. I felt something hit my foot. Oh the coffee that I had kept at my feet while I read the book and waited for the plane to take off. I figured once the place takes off I will pull out the tray table and then put my coffee cup on it. The cup had fallen on my feet and some coffee spilled onto the carpet. I bent down to pick it up and sensed the back wheels lifting off the runway. I straighten up again in my seat and saw that on the other side of the green grass separating us and the other runway another plane was taking off. It was like a needle. Probably a plane bigger than us and the wings were tucked so far back. It angled up to the sky and we rose together. The three hundred odd souls rose into the afternoon Dallas sky.

I looked down and scanned the airport, the planes the terminals, and soon we were flying over fields. There were shrubs… no wait, they are trees! We got pretty high now. Passing over the highways the cars were tiny like the toy cars I had in my racing set. I spotted the tollways on the northbound lanes of the highway that comes into the DFW airport. I spotted the other plane continuing to rise and angled up.

Pretty soon I lost sight of the other plane as we went into the clouds. Our plane started to shake. I wished the shaking would end. I spotted specks of the ground through the breaks in the clouds. The sun started to show and we shot out through the clouds into the sky as the plane started to make a wide turn to the left. I spotted the other plane solitary in the afternoon sky … seemingly alone and yet determined to rise and brave. It was banking to its right and making a wide turn as well. I finally wished it farewell in its journey and thought about the passengers on board.

The other plane almost seemed like a person. Someone you have to say fare thee well to, and watch as they go away in a journey of their own. You want to grab and hold them and say stay with me but you also want to be enthralled as you see them fly and soar in their own way.

We are now at a cruising altitude of 35,000 feet. We expect to be there at 6:05. Another 58 minutes to go. The wing is shaking once in a while. Oscillating up and down. The passenger two seats from me is munching on Planter’s trail mix and reading a book called Triumph. When he placed the book briefly in the empty seat between us, I spied that it was about An untold story of Jesse Owens and Hitler’s Olympics.

48 minutes to go. I cant stop thinking of the plane that took off with us. In my mind is pool with ripples of thoughts … of me of people I know, life and the journeys and directions we take. At times together at times away from each other. Some we travel with a long time others … they seem to go just as fast as they come. You want to hold on to them and say … no stay. But their lives take them away in some direction away from us anyways.

The plane’s shaking again. I just don’t like it when it does that. I am really shaking and cant type anymore…Ok I am going to shut down the laptop. I wish they’d invent something to stop this shaking of the planes….

Επιτέλους ένα ΣΚ της προκοπής. Παρασκευή απόγευμα για ψώνια στη Ν.Ιωνία. Mα πώς άλλαξε έτσι η αγορά; Ξεκίνησα από το τηn ΚΕΜ μαζί με τη θεία που έψαχνε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Αν και δελεάστηκα από μερικά πολύ ωραία και φτηνά σχεδιάκια είπα να περιμένω. Mέχρι να δω από κοντά την τσάντα φετίχ που λέγαμε. Μετά από λίγη ώρα την κρατούσα στα χέρια μου στη Ν. Ιωνία. Αυτή είναι και δεν την αφήνω από τον ώμο μου!

Έψαχνα παπούτσια για το γραφείο. Δύσκολη υπόθεση. Τίποτα της προκοπής. Έχει αλλάξει πολύ η αγορά εδώ. Τελικά κατέληξα με δύο. Πολύ ικανός ο πωλητής. Ξεκίνησα από ότι πιο κλασικό είχε το μαγαζί. Αναγκαστικά. Βρήκα τελικά ένα μαύρο που ήθελα και εκεί που το δοκίμαζα και είπα το οκ μου λέει ο πωλητής κάτσε να σου φέρω δυο τρία ακόμη. Εκεί που του τα απέρριψα, μου λέει εντάξει, αλλά θα σου φέρω άλλο ένα καταπληκτικό παπούτσι που θα είναι ότι πρέπει. Φέρνει λοιπόν ένα έτσι κάπως καφέ, κάπως περίεργο με το οποίο ενθουσιάστηκε και ο καλός μου. Και βρέθηκα με ένα εντελώς κλασικό μαύρο μοκασίνι και ένα εντελώς μοδάτο καφέ στην πιστωτική μου. Καταναλωτική μανία με έχει πιάσει, αλλά με το σπίτι είχα μείνει πολύ πίσω και δεν είχα τι να βάλω. Απελπιστική κατάσταση. Πήραμε και ένα παζλ για το νέο μας σπίτι, με το οποίο έχουμε κιόλας κολλήσει. Μια ρετρό αφίσα-διαφήμιση των Barbiff Airways με ένα αεροπλάνο να περνάει πάνω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν.

Και μετά και μετά….. πήγαμε το βράδυ στο Κολωνάκι με συναδέλφους. Λίγο άδειο σε σχέση με το χειμώνα. Ο κόσμος άρχισε να κατεβαίνει παραλιακή. Και πιο ωραίο σίγουρα. Φάγαμε και την κλήση μας και ησυχάσαμε. Πάντως ο σεφ στο Pass partout αξίζει πολύ! Αλλά ζέστη, πολύ ζέστη. Σάββατο και το καταναλωτικό όργιο συνεχίζεται. Artisti Italiani Bazaar στη Μεταμόρφωση. Πάρα πολλά ρούχα. Πήρα επιτέλους ρούχα. Μπλουζάκια, παντελονάκια…. πανικός από κόσμο αλλά άξιζε. 70% έκπτωση! Ντυθήκαμε! Και πήραμε και καινούρια ψαράκια από το Water Inn που είναι ωραία να πάει κανείς να δει τα ψάρια μόνο για βόλτα. Το βράδυ μπάρμεκιου πάρτυ σε ένα υπέροχο κήπο στους Αγίους Αναγρύρους, σε μια πολύ αγαπημένη φίλη φίλου. Έβλεπα τις παρέες γύρω γύρω. Ζευγάρια, που γνωρίζονταν ή δε γνωρίζονταν μεταξύ τους. Πάντως ζευγάρια. Πάνε οι εποχές που ήμασταν παρέες; Τώρα όλα γυρνάνε γύρω από τα ζευγάρια; Καλά περάσαμε πάντως. Σα ζευγάρια. Και επιτέλους Κυριακή πρωί. Έκατσα και μισοδιάβασα εφημερίδες χαζεύοντας παράλληλα και τηλεόραση και πίνοντας καφέ μετά από πολύ πολύ καιρό. Διάβασα για το Ελληνικό Φεστιβάλ , διάβασα για καινούρια βιβλία και παραστάσεις, δεν έπιασα ακόμα τις εξελίξεις στο σινεμά, πάντως ένιωσα πολύ ωραία. Σαν να ξαναγύρισα στον κόσμο. Και θυμήθηκα το φίλο μου το Μαριάμπα και νοστάλγησα τις κουβέντες που κάναμε. Δεν έχω πια ευκαιρία να κουβεντιάζω τέτοια πράγματα και πολύ μου λείπει. Και για κάποιο περίεργο λόγο θυμήθηκα και άλλους ανθρώπους που μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μου. Και τι είχα, και τι έχασα. Και πώς πάνε κι έρχονται τα πράγματα. Κι ένα χαμόγελο εγκαταστάθηκε στο χειλάκι μου, σχεδόν ονειροπόλο, σχεδόν νοσταλγικό. Το πράσινο φως της κουρτίνας φταίει για όλα. Το σπίτι πήρε τα πάνω του. Επιτέλους. Μα δεν κατάλαβα πώς τα καταφέραμε όλα αυτό το ΣΚ και δεν ήμουν και μονίμως κουρασμένη. Το βραδάκι ανεβήκαμε πολύ βόρεια σε φίλη για επιτραπέζια και φαγητό. Ε….. σχεδόν ζευγάρια πάλι. Γελάσαμε. Γυρίσαμε. Χαζέψαμε με το παζλ. Πέρασε το ΣΚ. Πραγματικά όμορφα. Θα μπορούσε να έχει λίγο θάλασσα. Αλλά δε βαριέσαι. Το καλοκαιράκι μπήκε. Θέλω και μαγιώ!  

Δε θυμάμαι που, σε ένα περιοδικό, ότι παπούτσια φετίχ είναι αυτά που μόλις τα δεις σε μια βιτρίνα τα ερωτεύεσαι, θέλεις παράφορα να τα πάρεις, τα σκέφτεσαι συνέχεια και αν δεν τα πάρεις τα βλέπεις στο ύπνο σου κλπ κλπ. Γέλασα ειρωνικά κι εγώ και λέω από μέσα μου κοίτα να δεις τι γράφουνε στα περιοδικά για να κοροϊδεύουν τα κοριτσάκια. Έτσι λοιπόν για να μη νιώθω μάγκας, για άσχετο λόγο μπήκα στο site της kem για να βρω μια διεύθυνση και έριξα μια ματιά στη συλλογή. Και μόλις έπεσα σε αυτές κόλλησα.

http://www.kemgroup.gr/kemgroup/dept.asp?mscssid=&dept%5Fid=2&IDS=2

Δεν τις είδα στον ύπνο αλλά αύριο θα πάω να χτυπήσω σίγουρα μία!

Απέφευγα εδώ και καιρό να μείνω μόνη μου στο σπίτι. Και όταν λέω μόνη δεν εννοώ απλώς μόνη, γιατί αυτό έχει ξανασυμβεί. Εννοώ μόνη, και να μην είμαι εξαντλημένη και να θέλω να κοιμηθώ, να έχω τελειώσει με τις δουλειές και το σπίτι να είναι καθαρό και γενικά να είμαι εγώ κι εγώ. Και στη Θεσσαλονίκη που ήμουν μόνη, δεν ήμουν σπίτι μου, για να κάτσω να τα πούμε λίγο με ασφάλεια. Και μετά τη δουλειά γυρνούσα πραγματικά εξαντλημένη. Σήμερα λοιπόν είμαι σπίτι, μόνη μου, με το laptop μου αγκαλιά στον καναπέ μου, με βραδινά τραγουδάκια στο ραδιόφωνο (να κοιμηθούμε αγκαλιά, να μπερδευτούν τα όνειρά μας, …. μέσα στα μαλλιά σου πετάω …. ) παλιά μου τέχνη. Χαρμολύπη, που θα λέγε και η φιλενάδα μου η φιλόλογος. Το σπίτι μου είναι πολύ μικρό και πολύ χρωματιστό. Τώρα που περνάω ώρα μαζί του συνειδητοποιώ πόσο μ αρέσει. Είναι πραγματικά δικό μου. Φτιαγμένο από μένα. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο σπίτι. Δύσκολα θα επέλεγε κανείς να ρίξει λεφτά και να το φτιάξει. Από τότε που μένουμε εδώ ή τρέχουμε σε δουλειές και υποχρεώσεις ή είμαστε σπίτι και το μαστορεύουμε και το μαζεύουμε. Έτσι δεν το χω ακόμη απολαύσει. Επίσης δεν έχω απολαύσει και άλλα σημαντικά πράγματα που ετοιμάζω αυτό τον καιρό. Έχει αρχίσει το πρώτο μου πρόγραμμα που διαρκεί ένα μήνα αντί μία μέρα. Και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη. Θα χρειαστώ καταγραφές για να εντοπίσω μετασχηματισμούς. Και αυτό θέλει το χρόνο του, πολύ πολύ γράψιμο και μπόλικη μοναξιά και αυτοσυγκέντρωση. Σπάνια φαινόμενα αυτά, τόσο στον επαγγελματικό όσο και στον προσωπικό μου χώρο πια. Αύριο με βλέπω κλεισμένη σε αίθουσα. Στο σπίτι αυτό αυτή τη στιγμή δεν είμαι εντελώς μόνη. Έχω δύο φυτά και 8 (μάλλον) ψάρια. Γιατί μάλλον; Γιατί το ένα ψαράκι γέννησε, αλλά όχι σε προστατευμένο χώρο. Το πιο λογικό είναι ότι τα μικροσκοπικά ψαράκια θα τα φάνε τα υπόλοιπα ψάρια. Έχω εντοπίσει δύο προς το παρόν ότι ακόμη κυκλοφορούν στο ενυδρείο. Αλλά μέχρι πότε κανείς δεν ξέρει. Τα φυτά είναι ένα μπονζάι (δώρο της μίας φιλενάδας, με το φίλο) και ένας κοκκινοπράσινος φίκος (δώρο της άλλης φιλενάδας, και του φίλου). Εχτές το βράδυ είδα ένα πολύ μαύρο όνειρο. Ήμουν λέει με τον καλό μου σε ένα μεγάλο καράβι (υπερωκεάνιο!) αλλά δεν ήμασταν λέει ζευγάρι. Απλά υπήρχε ένα ενδιαφέρον. Εγώ βρέθηκα πάνω στο καράβι για την παρέα. Δεν θα έφευγα. Εκεί που τα λέγαμε λοιπόν και γελούσαμε ξεκινάει το ταξίδι. Εγώ τους λέω ότι πρέπει να κατέβω. Ότι δεν ήταν να ταξιδέψω. Εκείνοι μου λένε ότι δεν πειράζει. Και ο καλός μου μου λέει να πάω μαζί τους γιατί περνάνε πολύ καλά μαζί μου και γελάνε. Εγώ δεν προλαβαίνω να αντιδράσω και το καράβι ξεκινάει. Αλλά δεν είναι ακριβώς καράβι. Η θάλασσα είναι κατάμαυρη και πραγματικά αχανής, τεράστια, χάος. Χάνομαι. Ένα τεράστιο ελαστικό μαύρο πράγμα με διπλώνει μέσα του και με παίρνει. Όλοι οι υπόλοιποι κάπου εκεί πρέπει να είναι αλλά δεν τους βλέπω, είμαι μόνη μου. Και νιώθω ότι θα λείπω σε αυτό το ταξίδι τουλάχιστον για ένα εξάμηνο. Η φίλη μου λέει ότι το υποσυνείδητο μου φωνάζει ότι αυτοπαγιδεύομαι. Πραγματικά νιώθω ότι ο καλός μου, παρά τα προβλήματα τα έχει βρει με τον εαυτό του. Ξέρει καλά τι του γίνεται και όταν κάνει κάτι ξέρει γιατί το κάνει. Εγώ δεν τα χω βρει με τον εαυτό μου. Τα βάζω με τον εαυτό μου. Θέλω να μιλήσω με κάποιον για τους φόβους μου. Αλλά αν το κάνω φοβάμαι πως θα γκρεμίσω ιδέες. Αλλά νιώθω ότι είναι πολύ λογικό να φοβάμαι. Πολύ ανθρώπινο. Και κάπως πρέπει να το μοιραστώ.  Θέλω να κλάψω. Θέλω να περπατήσω μέχρι τα πόδια μου να μη με κρατάνε άλλο.Έχω κλειστεί πολύ μέσα τον τελευταίο καιρό. Με βασανίζει πολύ η δουλειά συνέχεια. Ίσως είναι κι αυτό που με έχει εγκλωβίσει. Πραγματικά έχω πρόβλημα. Βάζω πολύ υψηλές προσδοκίες στον εαυτό μου, πάντα φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω και πάντα τα καταφέρνω, και συνεχίζω με κάτι πιο δύσκολο και η παράνοια συνεχίζεται. Πόσο μπερδεμένη μπορεί να είμαι; Θέλω να κλάψω. Έχω πολύ καιρό να κλάψω.Στη Θεσσαλονίκη, μια από τις νύχτες που διάβαζα και ταυτόχρονα χάζευα στην τηλεόραση πέτυχα μίνι συνέντευξη του Κατακουζηνού. Του σκηνοθέτη που ήταν φιλαράκι με τον Αγγελόπουλο (το βρήκα, θέλω να ξαναδώ το λιβάδι που δακρύζει, για να κλάψω) και τον Παντελή Βούλγαρη. Δεν τον ήξερα. Ντράπηκα λίγο. Περιέγραφε λοιπόν αναμνήσεις των τριών τους όταν έκαναν την Εκπομπή (ποια εκπομπή;) σε μια βίλα στο Ψυχικό. Στον επάνω όροφο μάλιστα κοιμόντουσαν. Και έτσι έπρεπε να μιλάνε και σιγά. Όταν τελείωναν, αργά το βράδυ και χωρίς συγκοινωνία, έπαιρναν στους ώμους την κάμερα και τα υπόλοιπα σύνεργα, οι τρεις τους και με τα πόδια κατέβαιναν στην Κηφισίας, με την ελπίδα ότι θα πετύχουν κανένα τρίκυκλο να τους πάρει. Σαν να τους έβλεπα μπροστά μου. Μου άρεσε ο Κατακουζηνός και οι ιστορίες του. Είδα και τον Άγγελο. Που δεν τον είχα δει. Έλεγε λοιπόν ο Κατακουζηνός ανάμεσα στα άλλα ότι ο πνευματικός κόσμος σήμερα στην Ελλάδα κοιμάται. Και ότι καταναλώνουμε ό,τι βρίσκουμε. Και πραγματικά σκέφτομαι ότι έχει δίκιο. Και θυμάμαι τον τραγούδι του Σαββόπουλου (Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά και δε μας έφερε όμορφα νέα, αλλά δεν ήθελε κανείς να ακούσει τα νέα του). Έτσι μπόρεσα να κοιμηθώ ήσυχη και να γυρίσω στην Αθήνα μου, στην κοιμισμένη ζωή και τη τρεχάλα. Η φιλενάδα μου είχε γενέθλια. Μαζευτήκαμε στο στέκι να τα πιούμε και να τα πούμε. Μόνο οι εντελώς απαραίτητοι. Όλοι χωρίς τα ταίρια μας. Just friends. Στο δρόμο καθώς πήγαινα άκουγα Μελωδία και άκουγα τη συνέντευξη μια πολύ αγαπημένης φωνής. Μετά από λίγο αντιλήφθηκα ότι ήταν ο Φοίβος Δεληβοριάς και μιλούσε για τον καινούριο του δίσκο. Αυτός δεν κοιμάται. Αυτός τα λέει ωραία.Εμείς τι κάνουμε;Στο πάρτυ του πολύ ήθελα να πάω, αλλά δεν υπήρχε ελπίδα. Το χασα κι αυτό. Θα πάρω το δίσκο του και θα ησυχάσω. Θα ξανακοιμηθώ. Σε λίγο θα χω επιτέλους internet και στο σπίτι, κι έτσι θα τα λέμε και καλύτερα. Η ώρα πάει 11. έχω μπόλική δουλειά να κάνω. Αλλά το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κάτσω μαζί μου. Να χαζέψω στο παζλ, να χαράξω καμιά γραμμή στο χαρτί, να βάψω τα νύχια μου κόκκινα, να αδειάσω το κεφάλι μου σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι.Όταν κοιμάμαι στην αγκαλιά σου ησυχάζω.Ξεσυνήθισα να μένω μόνη μου και μου ναι πολύ περίεργη η σκέψη αυτή. Δεν πάει πολύς καιρός που ήμουν μόνη και αυτάρκης. Και τώρα πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό. Πολύ πρωτόγνωρα συναισθήματα. Δεν είμαι μόνη μου. Μένω μαζί του. Κάθε μέρα. Πότε θα το συνηθίσω ώστε να μπορώ να μένω και χώρια του; Χωρίς να πνίγομαι. Φωτιά κι αέρας, να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας.Αλκίνοε.Θα ζωγραφίσω τελικά. Δε γίνεται αλλιώς. Και θα δουλέψω αύριο.Καληνύχτα. Έχω ένα κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει.Αλκίνοε,Τραγούδησέ τες να χαρείς.

Εξαφανίστηκα. Έχω πολλά να γράψω και αν δεν τα γράψω ή θα σκάσω ή θα τα ξεχάσω. Και τι έγινε; Ας τα ξεχάσω. Μπα! Μια άλλη φορά.Καταρχήν είμαι Θεσσαλονίκη. Από τη Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή. All alone. Και ήρθα για δουλειά. Και είμαι μια χαρά. Αλλά πριν περάσω στη Θεσσαλονίκη θα μιλήσω για την Αθήνα. Πριν φύγω. Πήγα στο Ζυγό, για να δω τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Αν και μου αρέσει πολύ δεν είχε τύχει να τον δω ζωντανά παλιότερα. Και απογοητεύτηκα. Όχι από τον Αλκίνοο. Από το χώρο και τους ανθρώπους. Όλα έμοιαζαν λες και είχα πάει σε μπουζούκια. Μικρά τραπεζάκια το ένα πάνω στο άλλο και πήχτρα στο μπαρ. Τακούνια, γυαλιστερά μπλουζάκια, κουστούμια… τι θα ανοίξετε; Κρασί, ουίσκι; Στον Αλκίνοο; Με μια μπύρα στο χέρι. Μουσική σκηνή είναι ο Ζυγός; Και αν είναι μουσική σκηνή τι είναι τα μπουζούκια; Και αν η διαφορά είναι στους καλλιτέχνες που φέρνει γιατί τους φέρεται και σε αυτούς και σε εμάς λες και είμαστε σε μπουζούκια; Πάλι καλά που δεν είχε και γαρύφαλλα. Γιατί μερικοί περίμεναν πότε θα αρχίσει το λαϊκό πρόγραμμα για να κάνουν κέφι. Άστο καλύτερα! Καλοκαίρι. Συναυλία και μπυρίτσα στο χέρι. Να το ευχαριστηθούμε.Άλλο θέμα. Ως γνωστών εκπαιδεύω (και εκπαιδεύομαι, αλλά αυτό είναι άλλο). Σε ένα από τα σεμινάρια που έκανα αυτή την εβδομάδα που πέρασε έπαθα ένα σοκ και προβληματίστηκα πολύ. Επειδή ασχολούμαι με κοινωνικές δεξιότητες π.χ. πώς να είσαι οργανωμένος, πώς να μην αγχώνεσαι, πώς να επικοινωνείς καλύτερα σε κάθε πρόγραμμα βρίσκομαι απέναντι στη δυσκολία των «μαθητών» μου να αντιληφθούν ότι πρέπει να αλλάξουν για να περνούν καλύτερα και ευκολότερα. Μεγάλο θέμα η συνήθεια. Και δίνουμε πολλές δικαιολογίες στον εαυτό μας γι αυτό. Αν λοιπόν, λέω αν, ένας εκπαιδευόμενος είναι τόσο ευαίσθητος που πάνω στην κουβέντα τον πιάσουν τα κλάματα; Φταίω κι εγώ. Που το άφησα να γίνει. Αλλά δεν είμαι σε θέση πάντα να ελέγχω την ψυχολογική κατάσταση του καθένα (θα έπρεπε;). όχι ότι έκλαψε κανείς αλλά στο τσακ το γλιτώσαμε. Αυτή τη φορά. Κι έτσι αντιλήφθηκα ότι καμιά φορά γίνεται επικίνδυνο αυτό που προσπαθώ να κάνω. Και νομίζω πρέπει να ασχοληθώ πιο συστηματικά με τη συμβουλευτική αν θέλω να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου και με αυτό που κάνω. Και φτάνουμε στη Θεσσαλονίκη. Από αύριο!  

Ήταν πάντα μια ιδιαίτερη γιορτή. Όχι για το θρησκευτικό της υπόθεσης, αλλά για τη χρονική στιγμή που μας βρίσκει. Συνήθως στην καρδιά της άνοιξης, μας κάνει μια στάση, για να μας θυμίσει ότι υπάρχει ελπίδα και ότι για κάθε θάνατο που ζήσαμε το χειμώνα θα μπει μια αχτίδα φωτός το καλοκαίρι να μας γλυκάνει τον πόνο. Πάντα έτσι το περνούσα το Πάσχα. Άλλες φορές πιο ζόρικα, μετά τους δύσκολους χειμώνες, άλλες φορές πιο κεφάτα, όταν είχα να γιορτάσω περισσότερα πράγματα από όσα είχα να κλάψω. Φέτος όλα ξεκίνησαν τη Μ.Πέμπτη. Πήγα να δω τον παππού και τη γιαγιά. Ο παππούς έχει αρχίσει να ξεχνάει. Δεν θυμάται πόσα παιδιά έχει το κάθε του παιδί. Έχει γίνει ένας καλόβολος παππούλης που κουράζεται εύκολα και δίνει ευχές. Στη ζωή του ήταν πάντα ο αυστηρός παππούς, αυτός που ήθελε να του φιλάμε το χέρι και όχι το μάγουλο. Παρατηρούσα το δωμάτιο που συνηθίζουν να κάθονται. Τραπέζι, καρέκλες, ένα βαρύ ντιβάνι, τηλεόραση. Και διάφορα διακοσμητικά και φωτογραφίες από όλο το κόσμο. Ένα πιατάκι κρεμασμένο στον τοίχο από τη Σκιάθο, ένα εκκλησάκι από τη Μύκονο, ένα γυάλινο ομοίωμα κάποιου ναού στη Ρώμη, μια πανοραμική φωτογραφία της Νέας Υόρκης. Όλος ο κόσμος μέσα στο δωμάτιο αυτό. Και όμως δεν έχουν πάει πουθενά. Δεν το χουν κουνήσει ρούπι για πολλά χρόνια τώρα. Γυρνάνε τα εγγόνια τους. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, διακοπές. Και μένουν μόνοι στην πολυκατοικία. Και φοβούνται. Αλλά δε λένε τίποτα. Να φορτώσουν τα παιδιά τους; Τους λέω να πηγαίνω εγώ για το super market αφού τους κουράζει. Για μένα δεν είναι τίποτα. Δε συμβιβάζονται με τίποτα. Ίσως αν έμενα εκεί. Ίσως. Έφυγα με βαριά καρδιά. Γύρισα σπίτι. Καινούριο, δεν έχει ακόμη τίποτα διακοσμητικό από άλλα μέρη, ούτε φωτογραφίες που δείχνουν μέρη. Αλλά θα γεμίσει. Παρασκευή αφήσαμε την Αθήνα. Αίγινα. Δίπλα, κι όμως τόσο μακρυά. Δεν έκανα ατέλειωτες βόλτες, ούτε γύρισα το νησί ιδιαίτερα. Τι χάρηκα όμως πέρα από όλα; Το μυαλό μου που δε σκέφτηκε καθόλου να δουλέψει, δεν μου πέρασε ούτε στιγμή. Σε κανονικές συνθήκες θα τεμπέλιαζα μόνο την Κυριακή. Κατά τα άλλα θα δούλευα. Τις ώρες που πέρασα στη βεράντα χαζεύοντας και διαβάζοντας. Πρωί, απογευματάκι, καφές, κουλουράκι, ησυχία. Τίποτα. Εκκλησία με τα πόδια. Οικογένεια. Όχι δική μου. Αλλά οικογένεια. Ήλιος. Καναπεδάκι και εφημερίδες. Οι ώρες περνούν. Η επιστροφή στην Αθήνα γίνεται νωρίς τη Δευτέρα. Κι έτσι φτάνουμε ήρεμα και μελαγχολικά. Αρχίζει ο μαραθώνιος για να δούμε τους φίλους που δεν προλάβαμε να δούμε γιατί φύγαμε. Η ζωή συνεχίζεται. Η σχέση χτίζεται. Γερά, πολύ γερά. Το σπίτι ομορφαίνει. Η ζωή γλυκαίνει και είναι κοινή, πραγματικά κοινή.Άνοιξη.Θέλω άσκοπες βόλτες πολλές. Μακάρι να μην είχα και πολύ δουλειά.   

Έχω πολύ καιρό να αλητέψω στην πόλη. Την Κυριακή λοιπόν πήρα το μετρό για να πάω στη φίλη μου να μου κάνει το τραπέζι (ευτυχώς και οι δύο είχαμε λάθος εντύπωση για την ώρα). Παγκόσμια ημέρα ποίησης + 100 χρόνια από το θάνατο του εγγονόπουλου= πολύ ωραίες αφίσες με στίχους του μέσα και στις στάσεις του μετρό. Σα χαζό έψαχνα με το βλέμμα κάθε σταθμό για να προλάβω να διαβάσω το στίχο και να χαμογελάσω. Μόνη μου. Μικρός θησαυρός που ανακάλυψε παιδί. Εντάξει δεν περιμένω ότι κάτι τέτοιο σημαίνει ότι επιτέλους αναγνωρίζουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Δεν ξέρω κιόλας αν έχει σημασία αυτό. Απλά πολύ χάρηκα που θυμήθηκα ή γνώρισα στίχους του εγγονόπουλου, σε όμορφες, αισθητικά, αφίσες και σκέφτηκα να πάρω καμία συλλογή. Πάντα τέτοια!

Η ζωή προχωρά ακάθεκτη λοιπόν. Αν εξαιρέσουμε ότι την Κυριακή πήγα μια βόλτα να δω την ελάχιστη έκθεση γλυπτών του Dali –τα χαρακτικά πολύ μου άρεσαν-, ακόμη καθαρίζω το σπίτι, πλένω συνεχώς πιάτα και σερβίτσια, μαγειρεύω κάθε μέρα, δέχομαι επισκέψεις, πάω super market κλπ κλπ. Εντάξει δεν τα κάνω όλα μόνη μου, αλλά η αλλαγή είναι μεγάλη. Ξαφνικά με απασχολεί τι θα μαγειρέψω κάθε μέρα, αν έχω τα απαραίτητα υλικά, αν θα φτιάξω κανένα γλυκάκι. Τεράστια αλλαγή. Κάποτε με ένοιαζε πώς θα αναπτύξω την καριέρα μου, με ποιον θα περάσω έξω το απόγευμα και το βράδυ μου, και σκεφτόμουν να φτιάξω κάτι ιδιαίτερο έτσι, για να θυμάμαι ότι μου αρέσει να μαγειρεύω. Κι όμως η καθημερινότητα είναι μεγάλη τέχνη. Και απαιτεί ποσότητες ενέργειας. Γιατί πέρα από τις ατελείωτες δουλειές που θα πρέπει να γίνουν, πρέπει να περνάμε και καλά. Πέφτω συχνά στο λάθος όμως. Της Μαίρης Παναγιωταρά. Να ασχολούμαι με το αν είναι πολύ καθαρό το σπίτι, από το αν θα κάνουμε κάτι το βράδυ. Ή αν θα κάνω τίποτε άλλο γενικότερα πέρα από το να σκουπίζω. Και είναι δικό μου λάθος αυτό. Γιατί εγώ επιλέγω. Τι κάνω κάθε στιγμή. Είναι αλυσίδα. Δουλειές και εμμονή σε αυτές, κούραση, επιθυμία αναγνώρισης του κόπου, καμία σημασία και παράπονα (γιατί δεν έχεις κέφια κούκλα μου; Δε χαμογελάς πια;) απογοήτευση, αδικία, νεύρα…. Υπερβολές! 

Αυτές τις μέρες προσπαθώ απεγνωσμένα να γράψω post. Εδώ και μια εβδομάδα περίπου. Είμαι στο γραφείο; Ανοίγω ένα doc και αρχίζω. Μένει στη μέση και το αποθηκεύω στην επιφάνεια εργασίας

’Η αν πιστεύω ότι θα το τελειώσω στο σπίτι μου το στέλνω στο e-mail μου για να συνεχίσω. Μένει εκεί μια για πάντα. Βρίσκομαι στο σπίτι; Ξεκινάω άλλο εκεί. Μένει στα docs. Είμαι αλλού και έχω το laptop; Αρχίζω κι εκεί ένα ακόμα. Μένει μόνο του κι αυτό. Στο νου μου είναι όλα ανακατεμένα. Έχει αλλάξει η ζωή μου πάρα πολύ και με κάποιο τρόπο θέλω να το αποτυπώσω. Να το διαβάσω. Να το δω. Επίσης είχαμε και την τελευταία συνάντηση Παρασκευής. Κι εκεί πολλά έγιναν. Αλλά αυτό θα ναι άλλο post. Εχτές λοιπόν είχα σεμινάριο. Ένα από αυτά που κάνω πολύ συχνά εδώ και δύο χρόνια. Κι μ έχει κουράσει αυτό. Το πρωί λοιπόν πριν μπω στην αίθουσα και καθώς σκεφτόμουν πως άλλη μια μέρα είναι, θα περάσει, είπα να μπω στο blog του φίλου μου που είχα μερικές μέρες να δώ. Και διαβάζω αυτό το post . Και μου φτιαξε τη μέρα. Γιατί θυμήθηκα εμένα να λιάζομαι στα καφέ πριν, μετά ή κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Θυμήθηκα τους δικούς συμφοιτητές που τώρα έχω χάσει και που και που μαθαίνω κάνα νέο τους. Αυτά τα κορμιά που λες κυκλοφορούν και σήμερα, και ανακατεύονται και συναντιούνται με άλλα κορμιά, σε άλλους χώρους, άλλα χαμόγελα, άλλα μάτια. Το παιχνίδι όμως συνεχίζεται. Και μου φτιαξε τη μέρα γιατί ονειρεύτηκα πρωινά Κυριακής και μπαλκόνια και άνοιξη και ξενύχτια και βόλτες και αλητείες.Και να μαι τώρα εδώ για να σου απαντήσω –και να μου μιλήσω- για το τι κάνω, πώς περνάω, μετά από τόσο καιρό που έχουμε να τα πούμε. Δεν το λέω στον εαυτό μου ακόμη, αλλά στην πραγματικότητα συζώ με κάποιον. Είμαστε κάθε μέρα μαζί. Εικοσιτέσσερις ώρες το 24ωρο. Συνέχεια και κάθε μέρα. Εδώ και δύο μήνες. Και ενώ περίμενα ότι κάτι τέτοιο θα ναι κουραστικό και θα μας φθείρει αντίθετα μας δένει. Είναι νωρίς ακόμη, και μπορεί να αρχίσει να μας φθείρει αργότερα. Δεν είναι εύκολο να σου περιγράψω όσα περνάω. Ψέματα. Στην πραγματικότητα δεν έχω δώσει στον εαυτό μου χρόνο να τα σκεφτεί. Σε λίγο καιρό θα εγκατασταθούμε μαζί στο μικροσκοπικό σπίτι μου. Αυτό είναι που με κάνει να νιώθω ότι είμαι τώρα στον αέρα. Ότι δεν έχω βάση. Ότι δεν πατάω πουθενά. Έχω όμως μια αγκαλιά. Μια πολύ ζεστή αγκαλιά που έχει πολύ αγάπη και ξέρει τι είναι σημαντικό στη ζωή. Και με μαθαίνει κι εμένα. Και έτσι μπορώ και να γελάω με την καρδιά μου και να χαμογελάω βαθιά. Και να μαι τελικά ευτυχισμένη. Θα μένουμε στη γειτονιά μου. Έχω πολύ καιρό να κάνω πράγματα που μ αρέσουν. Να χωθώ σε ένα βιβλιοπωλείο, να κάνω βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, να πάω σινεμά, γιατί η δουλειά τελευταία είναι πραγματικά πολύ. Από παντού. Κι έτσι προτιμάμε να γυρνάμε σπίτι και να ξεκουραζόμαστε, και να χαζεύουμε και να δουλεύουμε. Αλλά θα μας περάσει. Ανελλιπώς πάντως αγοράζω ΒΗΜΑ την Κυριακή αν και δεν προλαβαίνω πάντα να το διαβάσω. Και περιμένω. Να μετακομίσω. Εσύ, τι κάνεις;   

Ή τουλάχιστον από εκεί που θυμόμαστε ότι θυμηθήκαμε ότι έχουμε και ένα blog και μας άρεσε που και που να ξεσπάμε γράφοντας. Από την Παρασκευή λοιπόν.

Μετά από ένα μήνα αφάνειας και γεγονότων τρικυμικών και ολέθριων, βρεθήκαμε Δίπλα στο ποτάμι για να δούμε το Μίλτο Πασχαλίδη με την Πέμυ Ζούνη. Πολύ καλό το πρόγραμμα. Ακούραστος ο Μίλτος. Πρώτη φορά τον άκουγα από τόσο κοντά. Η φωνή του πραγματικά καλή φωνή, δυνατή και γεμάτη. Η Ζούνη αν και μικροσκοπική πάντα πληθωρική παρουσία στη σκηνή. Είναι από τις γυναίκες που θαυμάζω. Το βλέμμα της έχει κάτι πολύ βαθύ, όπως πχ. η Αλεξίου ή η Τσανακλίδου. Είναι βλέμματα βαθιά που μοιάζουν σαν έχουν πονέσει. Έτσι μου μοιάζουν τουλάχιστον.

Τον Πασχαλίδη άλλες δύο φορές των είχα συναντήσει. Την πρώτη σε ένα χώρο του υπουργείου πολιτισμού που γινόταν μια έκθεση τέχνης και ήμουν στα οργισμένα νιάτα μου και ψαχνόμουν να δω τι θα κάνω με τον κόσμο. Είχε πολύ κόσμο. Ουρλιάζαμε. Που να ακούσω τη φωνή του Πασχαλίδη. Η δεύτερη ήταν φέτος το καλοκαίρι σε ένα beach bar στο χωριό. Πάλι ακούραστος. Αλλά είχα κάτσει στην παραλία με παρέα και κουβεντούλα, και ήταν και οι μπύρες και ο ήχος της θάλασσας. Πάλι τον είχα χάσει. Αυτή τη φορά όμως είχα πάει γι αυτόν. Και δεν το μετάνιωσα. Ξαναπάω για να τραγουδήσω μαζί του.

Το Σάββατο το πρωί, και μέχρι τις 5 το απόγευμα το πέρασα στο Ευγενίδιο. Ο Mezirow στην Ελλάδα. Ο Mezirow της Μετασχηματιστικής. Μύθος για μας. Και αυτή τη φορά όπως κάθε φορά στα συνέδρια της Ένωσης θα συναντήσεις τους ίδιους ανθρώπους, τα ίδια πρόσωπα. Θα χαρείς, που έχεις να τους δεις από πέρυσι, από το προηγούμενο συνέδριο, θα αγκαλιάσεις και θα ασπαστείς. Θα πεις δυο κουβέντες. Τι κάνεις; Πώς πας; Πολύ δουλειά! Πίεση! Άστα!

Πριν τον δω είχα ήδη ακούσει πολλά γι αυτόν. Τον πέθανε λέει τον πρόεδρό μας. 83 χρονών άνθρωπος και τον έβαλε να γυρίσουν όλη την Ακρόπολη και τα Αναφιώτικα. Την Κυριακή θέλει ταξίδι στους Δελφούς και μετά στην Κρήτη, να δει την Κνωσσό. Από την Νέα Υόρκη μας ήρθε. Και είναι ακόμη ερωτευμένος με τη γυναίκα του. που είναι μαζί του. και προτιμά να μείνει για βόλτες στην Αθήνα.

Ένας παππούλης. Ευγενής. Ένας ακαδημαϊκός, ήσυχος, γλυκύτατος παππούλης. Μας μίλησε για το μετασχηματισμό, τι είναι γι αυτόν ο εκπαιδευτής ενηλίκων και η εκπαίδευση ενηλίκων. Μίλησε για συνειδητοποίηση, για έξυπνες αποφάσεις και επιλογές, για καθαρή και κριτική σκέψη, για επαναξιολόγηση. Καθώς μιλούσε ήσυχα και απαλά αναρωτιόμουν τι μπορεί να σκέφτεται ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος που έχει κάνει εκατοντάδες σεμινάρια και εισηγήσεις για τις θέσεις του, τις έχει υποστηρίξει με πάθος και κάνει το ίδιο και στα 83 του, ήσυχα πια.

Καθώς μιλούσε για συνειδητοποίηση αντιλαμβάνομαι ότι τελικά ο έρωτας είναι η έλλειψή της. Είμαστε ερωτευμένοι όταν δεν είμαστε σίγουροι.  Όταν δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό. αν αποκτήσουμε πλήρη συνειδητοποίηση της κατάστασης, καταλάβουμε ακριβώς, το πέπλο του μυστηρίου πέφτει, πετάει και ο έρωτας. Επίσης σκεφτόμουν ότι σε πολλές περιπτώσει η συνειδητοποίηση μπορεί να μας κάνει πιο δυστυχισμένους από ότι είμαστε χωρίς αυτή. Αν και αυτό μπορεί να εξαρτηθεί και από το τι θέλουμε. Η συνειδητοποίηση καμιά φορά μπορεί να μας λύσει κόμπους που μας ενοχλούσαν αλλά πάντα αποφεύγαμε να τους δούμε. Όσο δύσκολο και να ναι όταν λύνονται μια ανακούφιση υπάρχει.

Δέχτηκε διάφορες ερωτήσεις. Πολλές από αυτές όμως πραγματικά αποπροσανατολιστικές. Εκείνος δε φάνηκε να παραξενεύεται ιδιαίτερα. Προσπάθησε να μας δώσει να καταλάβουμε ότι το να σκεφτόμαστε καθαρά είναι κάτι ανεξάρτητο από την πολιτική μας θέση. Δεν ξέρω πόσοι κατάφεραν να το δουν αυτό. Οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς περίμεναν μασημένη τροφή. Περίμεναν μια συνταγή που θα πάρουν και θα εφαρμόσουν και δεν θα χρειαστεί να ψάξουν εκείνοι τα υλικά για να ιδρώσουν. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Και ευτυχώς δεν είναι δύσκολο να βρεις εσύ τα βήματα. Που θα ταιριάζουν στη δική σου περίπτωση, που εσύ την ξέρεις καλύτερα από τον Mezirow. Βαθιά δημοκρατικός και πραγματικά φιλελεύθερος. Πολύ μακριά από το δασκαλίκι που έχουμε εμείς στο μυαλό μας για το τι σημαίνει εκπαιδευτής.

Η Κυριακή ήταν μια από τις καλύτερες που είχα εδώ και καιρό να περάσω. Πρωί πρωί ξύπνημα για καφεδάκι ελληνικό στο Lycabetus και συνάντηση με τον Mezirow σε ένα στρογγυλό τραπέζι. Εκεί είχα την ευκαιρία να τον δω από πραγματικά κοντά. Να καταλάβω αυτό που ήθελε να μας πει. Και μετά τις κουβέντες να καταλάβω και μερικά πράγματα ακόμη για τις ιδέες, το πόσο εύκολα αποδεχόμαστε ή απορρίπτουμε και τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Αν μπορεί αυτό να μας πάει μπροστά ή πίσω. Πήραμε τα ποδαράκια μας λοιπόν με τη φίλη μου και τα γλυκάκια μας από το Fresh και κάθε κατεργάρης στο μπάγκο του.

Με περίμενε τραπέζι στο Meat Square που είχε κλείσει ο καλός μου για να με περιποιηθεί που θα μουν κουρασμένη μετά από ένα τόσο γεμάτο ΣΚ. Ωραίο φαγητό, ωραίο περιβάλλον. Έξω ήλιος και κρύο. Επιστροφή στο σπίτι για χουζούρι και καφέ. Κυριακή!

Πρωινό ξύπνημα Δευτέρας και γραφείο. Όμορφη ρουτίνα. Μα είναι δυνατόν; Να μου φαίνεται η ρουτίνα όμορφη; Ακούς; Ζημιές!

Μετά τη δουλειά για καφέ σε ένα από τα πιο (συνήθως λέει) ήσυχα Starbucks της Αθήνας. Και μετά στο πιο φιλόξενο στέκι του χωριού μας, το Αμύγδαλο, όπου μας ετοίμασαν να φάμε γιατί πεινάσαμε, ένα club πολύ ζουμερό με κάτι πατατούλες πραγματικές και νόστιμες. Και αφού ικανοποιήσαμε την πείνα μας και τη δίψα μας και τα παμε και τα κουτσομπολέψαμε, και είδαμε και παλιούς συμμαθητές και χαιρετήσαμε, πάλι ο κάθε κατεργάρης στο μπάγκο του.

Πώς παιδεύουμε έτσι τα κορμιά μας;

Υ.γ. έχω τόσες πολλές ιδέες για τη δουλειά μου και τόσο λίγο χρόνο να τις αξιοποιήσω που λυπάμαι πάρα πολύ. Θα μπορούσα να γίνω πραγματικά πολύ καλή, αλλά σκίζομαι σε χίλια κομμάτια.

Να τα λέμε πιο σύντομα ε;

Μήπως να κάνω και ένα blog για τη δουλειά;