Dzień dobry.

Zwykle weekendy mamy spokojne – kino, jakieś spotkanie, zakupy, obiad z rodziną. Zwykle.

Zwykle się nie upijam, bo nie lubię alkoholu i w dodatku bardzo mi szkodzi. Zwykle.

Zwykle budzę się rano w niedzielę, nie gniję w łóżku. Zwykle.

Niestety, to nie był zwykły weekend.

Wybraliśmy się na drinka (tzn. ja, bo Big B prowadził) do Sybiraków, do tego mieszkania kawałek Za Krańcem Świata. Byli też Owca i Baran, więc rodzinnie i śmiesznie. Ja zawczasu zaopatrzyłam się w gin i tonik, więc wiele nie zwlekając, zrobiłam sobie pierwszego drinka.

Sybiraczka podała tiramisu, koty się o to tiramisu dopominały, coś tam leciało w TV, w sumie było śmiesznie.

No, potem Owca z Baranem wyszli, bo byli przeziębieni, a ja pognałam po drugiego drinka. Sybiraczka z kolei piła wino, Sybirak piwo, a Big B patrzył sobie, jak pijemy.

Trochę się upiliśmy i zaczęła się burzliwa dyskusja o Polańskim.

Trzeci gin.

I jakoś potem czwarty gin.

I podobno próbowałam zrobić Sybirakowi na głowie irokeza za pomocą pianki, wosku i czegoś do pryskania. I chciałyśmy z Sybiraczką (butla tego wina, co je zaczęła) oglądać tysiące zdjęć z Zakopanego. I w ogóle to chciałam nocować u Sybiraków. I Sybiraczka też chciała, żebym nocowała.

Więcej grzechów nie pamiętam.

Droga do domu – ledwo. W domu – prawie nic, poza rzyganiem, ale raz-dwa i spanie.

Cóż.

Wchodząc do mieszkania w niezwykle radosnym nastroju pobudziłam Owcę i Barana i kiedy Owca wrzasnęła, żebym była cicho, podobno krzyknęłam radośnie, że “ona coś mówi!!!”

No, a potem Owca i Big B mieli ze mną ciężko. Wpadłam ponoć w jakieś stany lękowe, chciałam, żeby mi dali to, co “mają w karetkach” (chodziło o Pavulon), mówiłam, że mało mi tlenu, drętwiały mi rączki i to nie było raz-dwa rzyganie, tylko dwie godziny.

No, a niedzielę to już każdy może sobie wyobrazić. DRAMAT. Mnie się to od dawna nie zdarzyło – bardzo mało piję, a kac następnego dnia tak mnie przeraża (bo wiadomo – cierpienie i jeszcze cały dzień zmarnowany na własne życzenie), że picie ograniczam maksymalnie. Dość, że powiem, że Big B pierwszy raz widział mnie w takim stanie, a to już grubo ponad trzy lata. Czasem jednak każdemu podwinie się noga, więc w zasadzie nawet nie miałam kaca moralnego, ale jeden wniosek niewesoły.

To oczywiście wiedza powszechna – za własną głupotę trzeba płacić, ale…

Owca i Big B byli dla mnie kochani. Siedzieli ze mną, troszczyli się, pytali jak się czuję. Następnego dnia też, choć mogli w zasadzie machnąć ręką na głupolkę z ciężkim kacem.

I ja tak na Big B machałam ręką (na owcę nie mogłam machać, bo już całe wieki nie widziałam jej na kacu). Tak, on ma częściej kaca i to on zarzygał małego kotka. Ale przecież to nie zdarza się często, a ja prawie zawsze odeskortowywałam go do łazienki, odpowiednio wściekła, a potem szłam spać i rano nie było we mnie wielkiej czułości. I myślałam sobie, że w końcu, cholera, trudno mieć czułość do kogoś skacowanego, przecież on tak na własne życzenie, tak? No to kogo tu żałować? Przecież musu picia nie ma, tak?

No tak. I w zasadzie nie ma kogo żałować, ale okazanie czułości i troski nic nie kosztuje. W sobotę pewnie też byli zmęczeni niańczeniem rzygającej pikfe do drugiej w nocy, a chociaż ja w niedzielę byłam bardzo skacowana, to Big B okazał mi taką troskę, jak okazuje mi zawsze, kiedy jestem chora. Bo chociaż na własne życzenie, to przecież mając kaca, też jesteśmy chorzy. Szkoda tylko, że nie potrafiłam spojrzeć na to w ten sposób zanim sama nie doświadczyłam – i kaca pierwszy raz od dawna, i troski od Owcy i Big B.

I nie przypomniałam sobie pikfe, której nie było na to stać; umiała się tylko wściekać. Niefajne.

I teraz mam kaca. Moralnego.

Nie będę pewnie zachwycona, jak Big B wróci napruty, ale postaram się okazać mu chociaż trochę tej troski i czułości, którą on okazał mnie, nawet rano, kiedy wiadomo, w jakim człowiek jest stanie. Bo on (i Owca) chyba rozumiał, że każdemu może się tak noga podwinąć, że tak,  nie ma musu picia, ale czasem nawet nie trzeba dużo wypić i że pomimo faktu, że to przecież na własne życzenie, to przecież ten skacowany człowiek też trochę cierpi.

pikfe

Byłam w teatrze, odchamić się trochę. Się kurde nie udało.

Przez dwie godziny patrzyłam na rodzinną psychodramę ze staruszką z postępującą demencją w roli głównej. Reszta sali uznała sztukę za rasową komedię i co poniektórzy wręcz wyli ze śmiechu w momentach typu: córka głównej bohaterki wykrzykuje, że boi się o matkę, która zaczyna wariować. O rany, ale ubaw…!

No nie nadaję się na współczesny teatr. Ten sposób gry jest dla mnie po prostu niestrawny. Te fabuły także. Nie wspomnę o cenie biletów, bo na szczęście nie ja je kupowałam.

Polansowałam się kulturalnie, więc przejdę do spraw bliższych ziemskim brudom.

Był w moim życiu taki piękny okres, kiedy nie miewałam kaca nawet po epizodach typu picie Starogardzkiej z gwinta (wierzcie, trzeba być naprawdę pijanym, żeby się na to zdobyć). Więc ten okres już bezpowrotnie minął. Po ostatnim czwartku stwierdziłam, że chyba naprawdę się starzeję. Ździebko to przygnębiające.

Poza tym moje sny zaczynają mnie przerażać. Moje podejście do życia także. Nie, to drugie w sumie zawsze mnie przerażało
Teraz tylko trochę bardziej.

Powracają niestety nocne dołki. I znowu zaliczyłam ostatni mały cios w żołądek. Mam to na własne życzenie, powinnam się całkowicie odciąć od osoby M., ale jakoś nie potrafię. I chyba tak naprawdę nie chcę. Nie wiem czy to masochizm, czy jakieś resztki… czegoś.

Ale patrząc ogólnie jest i tak lepiej niż było. Metoda klin klinem podziałała chociaż na obsesyjne myślenie – myślenie pozostało, ale już mieszczące się w granicach jakiegoś rozsądku. No. To tytułem optymistycznego zakończenia.

(Wpis sponsorowany przez kolokwium ze staty i wejściówkę z finansów.)

… do wniosku dochodzę w niedzielę przy stole.

Dopadł każdego z nas syndrom drugiego dnia i chociaż nic się nie stało: nikt nikogo nie zabił, nikt nic nie zniszczył, nikt nic nie ukradł, a dzieci nie robiły dzieci, to każdy był jakiś dziwny. Czuliśmy się guilty. Konewka leżała wspominając, że zaraz się zerzyga, ja leżałem i przeżywałem, że nie poszedłem na ćwiczenia i że nie uczę się Rzymu, nawet Viazi, człowiek z natury raczej wesoły i pogodny, był jakiś nie w sosie i siedział na kanapie melancholijnie wpatrzony w okno i zamiast słuchać hitów z polskich dyskotek podśpiewywał cicho pod nosem:

“somwhere over the rainbow blue birds fly and the dreams that you dreamed of, dreams really do come true oooh oooooh oooooooooooooh…“

Czy warto było szaleć tak – przez całe życie?

Istnieją mechanizmy, które kierują rozumem ludzi, narodów i państw, których nikt z nas nie zrozumie. Dlaczego Japończycy bawią się w głupie teleturnieje, a Anglicy piją herbatkę five o’clock? Jakie procesy myślowe zachodzą w głowach gwiazd disco polo wyśpiewujących teksty typu “jestem twoją niewolnicą, nocy rozpustnicą, bez ciebie nie ma mnie” albo “chwytaj co się da i na drzewo nie ucieka. zaliczona – odstawiona“? Co kierowało nami, kiedy wpieprzyliśmy się we czwórę do wanny i robiliśmy sobie zdjęcia polewając się wodą? Czy miała to być Tratwa <<Meduzy>>? Uwertura dla Wagnera? Balet Czajkowskiego? Dramat Mrożka? Jaskinia Platona?

Proszę państwa, co tam się działo! Łaaaaaa!

Wasz strach jest wielki metafizyczny

Co się dzieje? Zatrzęsła się ziemia? Niebo zaraz runie na ziemię? Puk puk puk i stuk stuk stuk. Świat się trzęsie, a Viazi biegnie do drzwi i wraca z palcem przy ustach: “cicho, sąsiad!“. Zakrywam głowę poduszką.
<za pół godziny>
Puk puk puk. Stuk stuk stuk. Chodzimy na palcach i nie wychodzimy z domu, a jeśli już to tylko kiedy sąsiadów nie ma na klatce schodowej. Dom opuszczamy przed wschodem słońca, wracamy pod osłoną nocy. Jak młode wilki.

A i tak wnieśli na nas skargę!

Home sweet home

Każdy marzy, żeby wrócić już do domu. Atmosfera gorsza niż w szatni piłkarzy Polski po meczu ze Słowacją. Słyszę tylko “kurwa, chcę już do domu“. Najczęściej ja to mówiłem, ale innym też się zdarzało. Oj, jak nam nie chce się tutaj być! Warszawa najfajniejsza jest w Tomaszowie.

A dom to święty spokój w małych miasteczkach.

Git bir daha gelme dedi, geldiğinde bulamazsın beni dedi

Niye diye sormaya vakit bulamadan elleri gözlerimi kesti,

Sinirimden düşledim, ya benim olsaydı dedim.

Hayali bile güzel geldi, inat ettim sevdim.

Dumansız bir sigaraydı o,dumanından kaçan yanık bir sigara

Yakındır sönmesi burjuva bir kül tablada

Dumanı bendim belki, kim bilir

Kendi havamda eser dururum,

Beni bir kimsesizliğim bir de kimsesiz halime gülenler bilir

Ben bilmem, o bilir…

Sönmeyi bekleyen bir alevdim

Su gibi gelirsin diye bekledim,

Nerden bilirdim daha fazla yakacağını

Közüme köz katacağını

Ben bilmezdim, sen bildin…

Giderken arkama bakmadım

Sen elini uzattın ben uzun mesafe uzaklaştım

Bir mahşer yerine dönse de içim

Sevseydin ben gene giderdim…

Bile bile seve seve giderdim

Neden diye sorma ben böyleyim

Severken sevmemekteyim…

Kaç Yada Öl Oyunları Oyna

Wczorajszy dzień był dziwny… Świat Politiki zamarł. Ze względu na ciszę wyborczą, ucichły wszystkie aktywne dyskusje i trzeba było szukać alternatyw.. pojawiły się więc dowcipy, tematy wykopane w Archeo itd… Wszyscy czekali na wyniki. Jeszcze wczoraj wieczorem kładliśmy się spać w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, oczekując dobrego rezultatu i zobaczenia kilku znajomych twarzy w ławach poselskich…

A dziś…

Czujemy się troszkę tak, jak by nam kto przyłożył obuchem w głowę. Niby było tak pięknie, niby aktywni, niby fantastyczni młodzi i przebojowi i co? I nic… Śmieszne, nie wiele znaczące w skali całej zabawy 18 głosów, to troszkę jak policzek wymierzony w naszą, PCP’ową twarz.

W pierwszym momencie na naszych twarzach zagościły pytania – ale jak to? Nie kochają nas, nie lubią? Dlaczego? Co zrobiliśmy źle? Gdzie popełniliśmy błąd.. czy to już koniec?

Po chwili rezygnacja.. koniec.. skoro tyle zrobiliśmy i nic, to po co robić dalej? Po co tracić czas i energię, skoro nikt tego nie zauważa.. a nawet jeśli zauważa, to tylko z politowaniem kiwa głową i mówi – bawcie się bawcie, a my tu będziemy uprawiać prawdziwą politikę, to my będziemy prowadzić nasz świat w lepszą stronę*…

Chwila nadziei – bo może ktoś coś źle policzył, może jakiś spisek, może to wszystko da się jeszcze odwrócić.. może… Nie. Tak nie możemy myśleć. Wyborcy zagłosowali, nie można zatem nie ufać w ich wybór. Kopnęli nas w tyłek. Więc co teraz?

Teraz praca. Ciężka, ciężka praca. Nie wszystkim udaje się stworzyć idealny świat w 7 dni. Teraz musimy przeanalizować to, co zrobiliśmy, zobaczyć czy i jakie ewentualnie popełniliśmy błędy, sprawdzić, które z naszych założeń i działań zawiodły. Wyciągnąć wnioski i przez najbliższe dwa tygodnie pokazać, że nie jesteśmy przypadkowymi graczami, że nasza aktywność nie była młodzieńczym zrywem, ułańską fantazją czy samobójczym epizodem. Od dziś znowu będziemy doskonalić PCP, róść w siłę i zmierzać w jasno wyznaczonym celu. Chcemy stanowić o Politice. Będziemy patrzeć co robi rząd i parlament. Będziemy pytać i będziemy się uczyć. Tak, jesteśmy wkurzeni tym, że potknęliśmy się przy pierwszym płotku, ale nie – to nie jest nasze ostatnie słowo. Nie poddajemy się. I nie poddamy!

*Wszystkim obserwującym świat Poli, proponuję – zachęcam do sprawdzenia reakcji TRP w dzień po wyborach.. grzmotnęło aż żal patrzeć…

Tak naprawdę to powinien chyba być jakiś vol. 25, no ale po poprzednich nigdy jakoś nie miałem sił aby się zebrać. To był naprawdę GRUBY weekend. Dużo się działo – człowiek odwiedził dawno nie widzianych znajomych, polało się morze wódki, posypało się setki opowieści co tam słychać, co nowego itd. Ogólnie bardzo sympatycznie chociaż zupełnie bez umiaru spędzony weekend. Na szczęście nie było żadnych negatywnych hardkorów (no może niedzielne papieskie krówki rozdawane przez sympatyczne dziewczyny na Rynku Głównym), ale to raczej nie był negatywny hardkor.
Dopiero dziś jakoś moja wątroba przerobiła wszystki toksyny w organizmie tak, że w miarę jestem do życia. A jutro dzień nauczyciela Mój pierwszy dzień nauczyciela Trza by to jakoś uczcić ZObaczy się

Cały dzień siąpi. Mam kaca. Chce mi się żyć, ale w specyficznym tego słowa znaczeniu, którego niestety nie mam teraz sił tłumaczyć, za co szczerze przepraszam. Pardon.

Dzisiaj sobota, tak więc optymalny moment aby powiadomić was wszystkich o zbliżającej się ogromnymi krokami premierze filmu ze stajni Poor Boyz Productions pt “Every Day Is A Saturday“..hell yeah!!!
Dokładniejsze info na plakacie..istnieje duże prawdopodobieństwo, iż film ten będzie supportować narciarskie rękodzieło wytwórni RoadkillProductions, które jeszcze nie ma tytułu, ale liczymy na szybką mobilizację z waszej strony..chopaki:]

Organizatorem całej akcji jest tajemnicza organizacja o nazwie TwoTip Która również będzie miała swoją premierę tego wieczoru.

Dzień dobry, a właściwie dobry wieczór wszystkim! Chciałbym się z Wami podzielić moimi przemyśleniami odnośnie mojej pracy nad stworzeniem strony internetowej Warszawa. Otóż doszedłem do wniosku, że najpierw stworzę szablon na papierze. Coś w rodzaju modelu, który będzie projektem. To z niego będę czerpał informacje techniczne podczas konstruowania zawartości strony internetowej. Drugą sprawą jest grono odbiorców. Warszawa to olbrzymie miasto i wielu ludzi chciałoby mieć swoją stronę internetową. Muszę dotrzeć do jak największej liczby potencjalnych odbiorców. Sądzę, że ankieta w internecie, zamieszczona na jakimś forum może rozjaśnić mój umysł w tej kwestii.

Dziwicie się pewnie jak mogę pisać o tworzeniu stron internetowych nie mając pojęcia o technice. Otóż nadszedł moment pochwalenia się moimi umięjętnościami. Nie lubię tego robić, ale cóż. Musicie wiedzieć kim jestem. No więc to ja tworzę zaplecze internetowe największych warszawskich i nie tylko warszawskich firm takich jak: Tymbark, Klienci.pl, Dębica, Allegro, Google.pl Od dłuższego czasu zgłębiam tajniki tworzenia stron internetowych w sposób profesjonalny i solidny. Tworzennie stron internetowych Warszawa – to mój chleb powszedni.

Ale dość już o mnie. Czas iść na imprezę do kumpla. Tak – lubi zaszaleć nocą. Wybieramy się do nowego klubu - Tworzenie stron internetowych Warszawa.

Pozdrawiam wszystkich i dobranoc

Janek Kowalski

nakaca.blogosphere.pl

Każdego nas dotyka kac po dobrej imprezie. Wszyscy też wiemy jak potworne jest to uczucie. Dlatego każdy szuka jak może jakiegoś ratunku na kaca. Warto więc wejść na stronę nakaca.blogosphere.pl i przekonać się o skutecznych metodach leczenia kaca. Sami zobaczycie jak wiele można dzięki temu zyskać. Na tej stronie są najlepsze metody leczące kaca, a po imprezie taka wiedza jest niezwykle cenna.
Warto już teraz wejść na nakaca.blogosphere.pl i przeczytać jak wiele jest różnych sposobów na zwalczenie kaca. Z pewnością ta wiedza bardzo się wam przyda.

Co wydarzy się w Vegas, zostaje w Vegas – z taką dewizą wyrusza do stolicy grzechu 4 kumpli, którzy postanawiają zorganizować jednemu z nich wieczór kawalerski. Po upojnej zabawie budzą się na przeraźliwym kacu i z przerażeniem stwierdzają, że pana młodego gdzieś wcięło, a w łazience czai się tygrys. Po kilku próbach zaczerpnięcia świeżego powietrza postanawiają pokusić się o przypomnienie wydarzeń z poprzedniej nocy, a przede wszystkim znalezienie zaginionego kolegi. Szaleństwo!

Kac Vegas (angielski tytuł to The Hangover) to jeden z największych hitów tego roku w Stanach i film, który jeszcze przed premierą okrzyknięto najlepszą komedią od lat. Czy Todd Phillips podołał zadaniu? Generalnie  spodziewałem się czegoś znacznie lepszego (jak na takie recenzje), ale to dalej kawał niezłego humoru. Problem Phillipsa polega na tym, że w jednej chwili trafia z gagiem jak mało kto, by później wywołać u mnie wzruszenie ramionami.

Nierówność Kac Vegas jest więc jego przekleństwem. Na całe szczęście scenarzyści nie poskąpili aktorom wolności, a Ci odnajdują w  granych przez nich 30-latków na dorobku totalny luz. Jest chemia, są świetne one-linery, a zwłaszcza nieskrępowana zabawa. Szkoda, że co jakiś czas reżysera zawodzi nos – mam tu na myśli motyw z chińskimi gangsterami. Jakkolwiek tych pozytywnych numerów jest i tak więcej, co wychodzi The Hangover na plus.

Nie zostałem powalony na kolana, ale bawiłem się i tak nieźle. Co prawda do mojej uluionej trójcy Anchorman-Talladega Nights-Walk Hard obraz Phillipsa poziomem nawet się nie zbliżył, ale nie mogę mu odmówić pewnego uroku. Ile razy bowiem urwał nam się film i nic nie pamiętaliśmy z zeszłej nocy? To sprawia, że bohaterowie oraz historia wydają nam się całkiem bliscy.

DGS Sınavına giren arkadaşlarımızın sağdan soldan duyup merak ettiği bir konudur intibak. Şimdi sizlere intibak sınıfı ile ilgili merak edilen soruları cevaplamaya çalışacağım.

Öncelikle İntibak sınıfı nedir?

İntibak Sınıfı lisans eğitimine geçiş sınıfıdır. Ön lisans eğitiminiz boyunca almadığınız ya da ilgili fakülte tarafından önlisansta okumuş olsanız dahi dersin o fakültede geçilmesi zorunlu olan derslerin alındığı sınıftır.

İntibak süresi ne kadar sürmektedir?

İntibak sınıfı en fazla 3 dönem sürmektedir.

İntibak sınıfında bir yada bir kaç dersten okul ile ilişkim kesilir mi?

İntibak sınıfında en fazla iki dersten kalan öğrenciler lisans programına kayıt yaptırabilirler. İkiden fazla dersi kalan öğrencilere ek bir dönem tanınır, bu dönemde öğrencinin alttan kalan ders sayısını ikiye indirmesi gerekir. Eğer indiremezse okulla ilişkisi kesilir. Geçmesi durumunda ise kaldığı dersleri bir sonraki sene geçmek zorundadır.

Önlisansta öğrenci iken kredi ve başbakanlık bursu alıyordum intibakta da alabilir miyim?

İntibak sınıfında ne yazık ki tam olarak öğrenci sayılmıyorsunuz. Öğrenci sayılmadığınız için kredi ve başbakanlık burslarından yararlanamıyorsunuz.

İntibak sınıfında Askerliğimi Tecil Ettirebilir miyim?

Örgün öğretimde okuyan arkadaşlarımız askerliğini tecil ettirebilirler. Ancak açıköğretim öğrencileri için aynı şey söz konusu değil.

Photographed by mr.smashy

Explored Jun 9, 2007

– License

كسفراء ترويجيين لـ شركة الطيران الكوري SS501 و[خبر] تعيين فرقة

.

في الواقع لم اكن اعلم أن هنالك مايسمى بـ بسفير أو سفراء مطار

SS501 ولكن هذه هي حقيقة اللقب الذي أطلق أو خُلٍع على أعضاء الفرقة الكورية

KAC على أية حــال, تم تنصيب أعضاء الفرقة كسفراء نوايا حسنة لشركة الطيران الكوري

وتمت مراسم التنصيب في مطـــار جيمبو

فشهرة الفتى الجميل [كيم هيون جونغ] المفاجأه ساهمت في إزدياد

وذلك لكونه قائد لها.. مما دعى عدد من شركات الطيران التي تدير مطار جيمبو الدولي SS501 شعبية فرقة

و 14 مطاراً آخر في كوريا الى محاولة الإستفادة من شهرتهم و ذلك بدعوتهم ليكونوا سفراء فخريين بهدف الترويج لهم

.

SS501 بأنه طبقاً لشركة الطيران الكوريه بأن فرقة Yonhapnews و قد أشار

المعروفة في داخل كوريا و خارجها أضافت صورة حسنة للأعضاء الخمسة

و ذلك كونهم متعددين المواهب مما جعلهم متوافقين مع الصورة التي يعكسها مطار جيمبو

الذي يأمل أن يصبح المطار بوابة جنوب شرق آسيـا الإقتصادية

كسفراء ترويجيين لهم SS501 ولهذا تم تعيين

بأنه في الثالث عشر من هذا الشهر ستقوم شركة الطيران الكوريه Yonhapnews و قد أفاد

بإقامة مراسم التعيين في مطار جيمبو الدولي في الصالة الداخلية

كما ستقوم الفرقة بقضاء بقية اليوم كجزء من طاقم المضيفين و رجال الأمن..

..

[http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=51374819]

http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=51374819

A w tym tygodniu powinienem trochę nadrobić zaległości, ale ponieważ ledwo co wysiadłem z samolotu to chyba jednak to nadrabianie zajmie mi więcej czasu. Niemniej przeczytacie o tym, co wspólnego ma obecna epidemia “świńskiej” grypy z pandemią z roku 1918; o tym, co jest przyczyną kaca (poza alkoholem oczywiście!); a na koniec o szczególnym przypadku przeszczepu serca…

1. Pierwsze sygnały o nowym szczepie grypy rozprzestszeniającym się w Meksyku pojawiły się ledwie trzy miesiące temu, a już zaroiło się od publikacji na temat wirusa H1N1. Duża japońsko-amerykańska grupa badaczy opublikowała niedawno w Nature wyniki swoich badań nad wirusem. Pokazali, że wirus ten ma pewno cechy wspólne z wirusem, który wywołał pandemię w roku 1918. Jednym z dość przekonujących argumentów jest to, że znacznie chętniej zapadają na grypę wywołaną H1N1 ludzie młodzi, podczas gdy ludzie starsi – zwłaszcza tacy, którzy mieli możliwość zetknąć się z wirusem w roku 1918 roku – wydają się na nią bardziej odporni.

“In vitro and in vivo characterization of new swine-origin H1N1 influenza viruses”, Yasushi Itoh, Kyoko Shinya, Maki Kiso, Tokiko Watanabe, Yoshihiro Sakoda, Masato Hatta, Yukiko Muramoto, Daisuke Tamura, Yuko Sakai-Tagawa, Takeshi Noda, Saori Sakabe, Masaki Imai, Yasuko Hatta, Shinji Watanabe, Chengjun Li, Shinya Yamada, Ken Fujii, Shin Murakami, Hirotaka Imai, Satoshi Kakugawa, Mutsumi Ito, Ryo Takano, Kiyoko Iwatsuki-Horimoto, Masayuki Shimojima, Taisuke Horimoto, Hideo Goto, Kei Takahashi, Akiko Makino, Hirohito Ishigaki, Misako Nakayama, Masatoshi Okamatsu, Kazuo Takahashi, David Warshauer, Peter A. Shult, Reiko Saito, Hiroshi Suzuki, Yousuke Furuta, Makoto Yamashita, Keiko Mitamura, Kunio Nakano, Morio Nakamura, Rebecca Brockman-Schneider, Hiroshi Mitamura, Masahiko Yamazaki, Norio Sugaya, M. Suresh, Makoto Ozawa, Gabriele Neumann, James Gern, Hiroshi Kida, Kazumasa Ogasawara & Yoshihiro Kawaoka, Nature; DOI: 10.1038/nature08260 (2009)

2. Większość z nas zna ból zmagania się z kacem. Część z nas ma pewnie nawet jako takie pojęcie, skąd ten ból się bierze – jedną z najbardziej rozpowszechnionych i ugruntowanych teorii na ten temat jest teoria mówiąca, że główną przyczyną kaca jest aldehyd octowy – pierwszy produkt przemian metabolicznych etanolu w organizmie. W swojej pracy przeglądowej Gemma Prat wraz ze współpracownikami przygląda się tej oraz innym teoriom i poddaje w wątpliwość nasze zrozumienie tego zjawiska.

“Alcohol hangover: a critical review of explanatory factors”, Gemma Prat, Ana Adan and Miquel Sanchez-Turet, Hum. Psychopharmacol Clin Exp 24: 259–267; DOI: 10.1002/hup.1023 (2009)

3. W 1995 roku brytyjscy lekarze dokonali rewolucyjnego przeszczepu serca u 11 miesięcznej dziewczynki: aby ratować jej życie wszczepili serce dawcy do jej własnego serca. Po 10 latach życia z podwójnym sercem lekarze zaobserwowali u Hannah Clark niemal całkowite wyzdrowienie jej własnego serca, co umożliwiło usunięcie serca donora! Jest też ciemna strona tego wydarzenia: na skutek przyjmowania leków zapobiegających odrzutom Hannah zachorowała na raka. Niemniej historia ma happy-end, gdyż w chwili obecnej 16-letnia Hannah jest już zdrowa i z własnym sprawnym sercem. O szczegółach tej operacji donosi najnowszy Lancet.

“Late donor cardiectomy after paediatric heterotopic cardiac transplantation”, V. Tsang, M. Yacoub, S. Sridharan, M. Burch, R. Radley-Smith, A. Khaghani, B. Savoldo, P. J. Amrolia, Lancet; DOI:10.1016/S0140-6736(09)61201-0 (14 Jul 2009)

ust to let everyone know, the link we have to find hotels and their information near KAC is set to search automatically for hotels for 2 nights on the days of the convention. Unfortunately, I didn’t notice the date was still set for last year! The problem has been corrected, and if you use the Google Maps plug-in now, you should get any needed information.

You can view the directory from our home page or by clicking here.

Alkohol etylowy po spożyciu szybko i całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, łatwo przenika przez błony komórkowe i dostaje się do krwiobiegu. Zasadniczy proces wchłaniania alkoholu następuje w żołądku (20 – 25 %) i jelicie cienkim (75 – 80 %). W niezmienionej postaci wydalany jest z organizmu w niewielkim stopniu: 2% z moczem, 2% z powietrzem wydychanym i około 1% przez parowanie. Pozostałe 95% metabolizowane jest przez organizm. Najważniejszym i najbardziej narażonym narządem na toksyczne działanie produktów rozpadu alkoholu jest wątroba. W czasie metabolizmu etanolu zwiększa się znacznie zużycie tlenu, powodując niedotlenienie komórek wątrobowych. Alkohol nie jest magazynowany w organizmie i szybko przekształca się w energię, dostarczając jedynie “pustych kalorii”. Głównym produktem utleniania alkoholu jest aldehyd octowy. Wykazuje on 10 – krotnie wyższą toksyczność niż etanol. Wzrost stężenia aldehydu octowego powoduje bóle głowy, zaczerwienienia twarzy, nudności, wymioty (odpowiedzialny jest za powstawanie kaca), jak również jest przyczyną uszkodzenia wątroby i centralnego układu nerwowego. W procesie utleniania alkoholu powstają również szkodliwe wolne rodniki tlenowe, które powodują uszkodzenia błony komórkowej.

źródło –> http://www.2kc.pl/matabolizm.html

If you haven’t noticed our home page, Kajonk-A-Con’s date has been changed to December 4-6 for 2009. Why’s this? Unfortunately, the space needed for everything we’d like to provide was not going to be available on our original date & the weekend in December was our only option. Nothing else will change (except now there will be more time to pre-reg!) If you recall, this will be the same weekend as KAC ‘08.

We apologize for any plans this may alter. Do get in touch with us if you have any questions.

Jest wiele sposobów na kaca, ale siedzenie przed komputerem na pewno nie jst jednym z nich. Nic mądrego już tutaj nie napiszę, proszę o wybaczenie. Mam nadzieję, że dwa pozostałe posty dadzą radę może jeszcze kiedyś coś tu dodam! Drżyj Internecie.