Η μουσική είναι μια και οι μουσικοί πολλοί…Κι εμένα μου αρέσουν η μεν και οι δε…Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν και με αυτή τη διάθεση βρέθηκα στις 5 του Οκτώβρη 2008 στην Αθήνα για τη συναυλία που διοργανωσε το νεοσύστατο τότε MTV Greece… (MTV Greece: ανακοίνωση της συναυλίας).Οι συμμετοχές ενδιαφέρουσες και το event σπουδαίο στα μουσικά και τηλεοπτικά δρώμενα. Ο λόγος όμως που βρέθηκα εκεί ήταν το μεγάλο όνομα της βραδιάς: REM.

Έχω την εντύπωση ότι ορισμένα πράγματα, σημεία, γεγονότα δεν καταφέρνουμε σχεδόν ποτέ να τα εκτιμήσουμε εν τη γενέσει τους, ούτε ακόμα ίσως και στη λήξη τους. Η πορεία τους στο βάθος του χρόνου είναι τελικά αυτή που καταδείχνει την αξία και τη σημασία τους.

Βάσει αυτού λοιπόν ξεκίνησα να γράψω το παρόν, γιατί αισθάνομαι τυχερός που βρέθηκα στο μέρος εκείνο τη συγκεκριμένη μερα. Η εντύπωση που έχει μείνει είναι ότι το συγκρότημα αυτό κατάφερε να δημιουργήσει μια πραγματικά σημαντική βραδιά, ανεξαρτήτως της αφορμής της παρουσίας τους (και χωρίς να παραγνωρίζουμε την αξία των καλλιτεχνών που προηγήθηκαν). Τις εντυπώσεις λοιπόν από τη συναυλία αυτή καταθέτω παρακάτω…

Μετά το «συναρπαστικό» ταξίδι μέχρι την Αθήνα με το πρωινό Intercity και τη συνάντηση με την παρέα, βρεθήκαμε να συμμετέχουμε κι εμείς απο νωρίς το μεσημέρι στη διαδικασία της αναμονής για να πιάσουμε μια «καλή θέση». Όσο περνούσε η ώρα το πλήθος και η ανυπομονησία μας αυξανόταν. Οι σκιές ήταν όλες πιασμένες και η ζέστη μας δυσκόλευε λιγάκι. Αν θυμάμαι καλά οι πόρτες επρόκειτο να ανοίξουν στις 18.30 κι έτσι γύρω στις 16.00 ο κόσμος άρχισε να πληθαίνει και να σχηματίζονται οι πρώτες ουρές (με μας φυσικά σε πλεονεκτική θέση). Οι δοκιμές του ήχου (soundcheck επί το ελληνικότερον) είχαν από ώρα σταματήσει και η ώρα έναρξης πλησίαζε όλο και περισσότερο…

Κώστας & Κώστας

Καλλιμάρμαρον

Η εμπροσθοφυλακή των θεατών ξεχύθηκε στο Καλλιμάρμαρο (λόγια δεν έχω για το χώρο αυτό) και η παρέα μου – μαζί κι εγώ φυσικά – βρεθήκαμε στην πρώτη σειρά! Αισθάνθηκα τόσο προνομιούχος  τότε…Η αίσθηση είναι εντελώς διαφορετική και η θέαση του γεγονότος ακομά περισσότερο ζωντανή. Από τη θέση αυτή είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθούμε τις διεργασίες που γίνονταν μπροστά και πάνω από τη σκήνη (στήσιμο καμερών, φώτα κλπ), οι άνδρες της ασφαλείας να ελέγχουν και να παίρνουν κι αυτοί θέσεις και γενικά τα συνεργεία του MTV να δουλεύουν πυρετωδώς.

Front Row

Front Row

Όταν επιτέλους φτάσαμε έναρξη και τελείωσαν οι πρώτες συνδέσεις από το χώρο της συναυλίας, τα φώτα έπεσαν και οι καλλιτέχνες βγήκαν. Την αυλαία σήκωσε η ελληνική συμμετοχή, οι C:Real, οι οποίοι μας έκαναν ένα πολύ καλό ζέσταμα για τη συνέχεια. Τα τραγούδια γνωστά, με καλή σκηνική παρουσία και με μια ακόμα πιο εντυπωσιακή τραγουδίστρια…Ακολούθησε η Αυστραλέζα Gabriella Cilmi, που μάλλον έκανε μια αμήχανη αρχή, αλλά τελικά κέρδισε το χειροκρότημα…Κακά τα ψέματα, όλοι περιμέναμε τους REM…Last but not least, υποδεχθήκαμε τους Kaiserchiefs, που ήταν αρκετά ορεξάτοι και κατάλληλοι να «ανάψουν τα αίματα» πριν το μεγάλο όνομα. Ο τραγουδιστής τους δεν άφησε πυλώνα που να μην σκαρφαλώσει αποδεικνύοντας ότι ο επαγγελματισμός και η κατάλληλη παρασκηνιακή προετοιμασία (sic) αφήνουν ευχαριστημένους τους θεατές.

C:Real

Gabriella Cilmi

Η σημαία με το θυρεό που είχαν στη σκηνή οι Kaiserchiefs

Όταν πια ήρθε η μεγάλη στιγμή, θα το πω απλά: έγινε χαμός. Από τη στιγμή της έναρξης, κατά τη διάρκεια και μέχρι το τέλος. Αν και είχα την εντύπωση ότι η σκηνική τους παρουσία θα είναι σύντομη και διεκπεραιωτική, οι άνθρωποι έπαιξαν κοντά 2 ώρες, τα έδωσαν όλα και -κυρίως- έδειξαν να το χαίρονται. Τίποτα πρόχειρο, τίποτα τυπικό, απολύτως επαγγελματικό και διασκεδαστικό. O Stipe έφτασε μέχρι τα κάγκελα με τους θεατές, πέταξε τα χαρτιά του, χοροπήδησε, αστειεύτηκε…Οι Mills και Buck έδιναν ρέστα όπως και όλο το συγκρότημα. Η συναυλία μας επιφύλασσε μια πανέμορφη ακουστική εκτέλεση του Let Me In (το τραγούδι που επρόκειτο να πουν με τον Kurt Cobain: Let Me In – DMavridi YouTube ), τα πασίγνωστα The One I Love: The One I Love – DMavridi YouTube, Losing My Religion ( δείτε στο link τι έγινε: Losing My Religion – DMavridi YouTube ), το What’s the frequency Kenneth?, το Electrolite Electrolite – DMavridi YouTube και τελείωσαν πανηγυρικά με το It’s the end of the World ( as we know it ): It’s The End of the World – DMavridi YouTube. Πάνω απ’όλα όμως έπαιξαν το Drive (υπάρχει επίσης link – συγνώμη για την κακή λέξη που εκστομίζω: Drive – DMavridi YouTube). Και δίνω έμφαση γιατί είναι το αγαπημένο μου τραγούδι και επίσης γιατί στην προηγούμενη συναυλία (στον Άγιο Κοσμά το 1999) δεν το έπαιξαν και είχα μείνει με το παράπονο ότι πήγα σε μια συναυλία τους και δεν άκουσα…Ε λοιπόν πήγα σε μια δεύτερη κι ευτυχώς το είπαν…Και θα ξαναπάω με το καλό σε μια τρίτη (αν υπάρξει).

Michael Stipe

Peter Buck

REM

Δε θα αναφερθώ στο ποια ήταν η αίσθηση να βλέπει κανείς ένα μεγάλο συγκρότημα και να το βλέπει απο την πρώτη σειρά. Κι αυτό γιατί πολύ απλά δεν περιγράφεται. Αυτό όμως που περιγράφεται είναι η μέρα εκέινη και αυτό έκανα εδώ…Αν εξαιρέσω τη μικρή ταλαιπωρία στην έξοδο και την αναζήτηση ταξί (αμελητέα θέματα κατά τα άλλα), αυτό που μένει είναι η αίσθηση της παρουσίας σε κάτι ωραίο, μοναδικό -όπως όλα τα ωραία- και δια βίου αξιομνημόνευτο….

Standing ovation

Grand Finale

* Αφιερώνεται στον Κώστα και τον Κώστα.

…and so to V Festival, Melbourne. After a somewhat hectic (and slightly hungover, after my first drinks for a couple of weeks) rushing around getting hair cut, dropping off rent cheque, dropping off big box of stuff at The Salvo’s, and collecting Eagles Of Death metal tickets from the Post Office, we headed into town and to Cafe Segovia where we met B. for a huge slap up brunch, good coffee and the first of many alcoholic  beverages.
We got to the Showgrounds reasonably early, in time to orientate ourselves, grab some drinks, and see some of Duffy’s set, two songs later moving back to ‘This Stage’ to catch a few tracks of Louis XIV, more drinks, and back to ‘That Stage’ to catch the eternal boring Elbow. By this time, the place had started to fill up, quick visits to the toilets had become 30 minute excersions and my hopes of catching some of Vanilla Ice were dashed. His stage being the only indoor one in at the event, and hopelessly overcrowded. It wasn’t even possible to get as close as the entrances to the building housing the stage – or, in any event, I wasn’t so keen I was prepared to fight my way through a thousand teenagers dressed as though the eighties never happened.
I got peckish en-route to not Vanilla Ice; but was disappointed to discover that only two vegetarian options existed across the variety of food stalls at the event. I opted for ‘roast veggie pizza’ and joined the queue. No sooner had I paid my $10 I was told there would be a fifteen minute wait for the pizza. Strike One. Strike Two was the actual pizza itself, pants; with barely a hint of vegetable.

Next up: Madness. A veritable knees-up, arm-pumping, ska-tastic joy. Even moreso, when they returned for an encore after 30% of the audience had left the area, leaving more than enough room for full on ska/dad dancing for all. Then, exhausted, we started on the Redbull/Jaegermeister cocktails.

Just enough time then for a healthy dose of The Kaiser Chiefs and a top up of Jaegermeister (or five) before the headline act of the day: The Killers. We were aware that the single train line exit to the venue was going to prove a nightmare after the final song, so the decision was made that once they’d played ‘Jenny Was A Friend Of Mine’ and ‘Mr. Brightside’, we would leave. The Killers put on a stormer of a show, lots of big light effects, fireworks, and big, anthemic, crowd-pleasing songs. Luckily/surprisingly, they played ‘Mr. Brightside’ reasonably early on and ‘Jenny…’ turned out to be the second last song of their set; we were barely on the train when they came off stage. A crowded train left almost immediately for Flinder’s Street and, ticketless (oops!) we were home, wrecked, and unable to sleep due to the excessive redbull for another three hours, by 11pm.