It was totally a boring day. Nothing was so spectacular. Not a spark of excitement that will change my mood. I’m burned out of my usual routine from day to day. But well of course I am expectant of the things to happen after the sun sets.

I was inside my room and found a jar that my aunt gave me couple of years ago. I opened it and saw the contents. To my surprise there were letters inside it. As I opened them and read them one by one, I was touched by the messages my friends wrote to me. I wonder where they are right now, but I’m so thankful for the inspiring words they have written.

Simple joys.

Baket nga ba ako gumawa ng account sa multiply? Hindi ko na din maalala. Ang natatandaan q lang, gumawa ako ng acct tapos hindi q na naalala na nag-sign-up pala aq.

Isang araw na lang, bigla qng naisipang buksan ung spam mails q. (Usually kc, iniempty q agad. Wala naman kwenta mga nakalagay dun, diba?) Tapos, may nakita aqng new blog entry from ‘…’ dun na subject. Since feeling q e close naman kmi ni ‘…,’ naintriga aq. Binuksan q ung blog nya. Natuwa aq sa mga nabasa q dahil parang naging updated aq sa kanya after q un mabasa. So, para maki-in, pinilit qng alalahanin ung password q sa multiply. E. mahina ang memory q so, nag-effort pa aqng pindutin ung forgot password something at kunin sa mail ung password ko. Un pa naman ung pinakaayaw qng part: pag nakakalimutan ung password. Antrabaho kasi. Usually, hindi q na tinutuloy pag ganun. Bayaan mo siya! E, since interested aq sa pangengealam ng buhay nya, go go go na din. Ndi na kc kmi nakakapagkamustahan nung time na un.

So, aun na nga. Madami na pala siyang blogs dun. Talagang sinimulan q from the start. Super effort talaga! Pati picture na napakarami, inieffortan qng tignan isa-isa. Haha. At talagang natutuwa aq sa pagbabasa/pagtitingin.

Hanggang sa paglipas ng araw, sa bawat check q ng mail, tinitignan q na din ung spam expecting another new blog from her. (Ngaun q lng nalaman na hindi pala updated un! Harhar.) Pag may bago siyang entry, dun lang aq nag-oopen ng multiply acct q. Haha. Tama! Nag-oopen lang aq para mabasa ung blogs nya. (You have to than me for this. Joke!) So there, until one day, may mga nabasa aqng blogs nya na, I suppose, hindi q dapat mabasa. Honestly, I was super shocked that time. As in! Definr ’shock’ talaga. At take note: hindi lang isang blog! Madami! Haha. Kung ano un, wala na. Limot q na. Aun, mejo nagtampo aq sa kanya. And I know, nagtampo din xa saken. At simula nun, naging mejo magulo na ang buhay q. JOKE! Emo kc aq e, sa totoo lang. Haha. Aun. E, xa pa naman ung tipong pag may galet sa kanya, wala xang pakialam. As in! Define ‘walang pakialam.’ Siya un! Hehe.

But then, kahit super enraged aq sa kanya, naghihintay pa din aq ng mga blogs niya. Ganun q xa kalove. Hehe. E, pag may bago naman, parang tungkol sa iba’t ibang bagay lang na super out na q. Harhar. Kaya, wala din! Hehe.

This is the bottom line. Kc ganto yan, may mga blogs din xa about me. At SOBRANG natutuwa talaga aq dun. I wasn’t expecting that she’s appreciating me din pala. (Hindi kc halata ) Aun. Though you seem not to be caring most of the times, I know na you appreciate me more than a person, even more than a friend. And I want to thank you for those things. Alam na alam mo naman siguro na super love kita (more than you can ever imagine). Talaga. As in! Define ‘care.’ Haha!

Thank you! Thank you sa effort. Well appreciated! Labyu!

TRIVIA: Ikaw ung unang sinabihan q ng ‘Labyu.’ Harhar.

P.S. Lahat nga pala ng ginagawa q appreciated nya. Pati ung penmanship q na pagkapanget-panget, nagagandahan xa. HAHA. Thank u MAYI! =)

P.S.S. Let me grab this opportunity to thank ung iba pang nakakaappreciate saken ng bonggang bongga! Unang una na jan si PAU. Haha. Parang lahat nalang ng ginagawa q, amazing para sau. And u never fail to remind me that I’m appreciated! Kay PEARL din. Laging pinapalaki ulo q. Thanks sa pagpupush saken na gawin ang mga bagay-bagay. Pati din kay GUEN! Naku. Although nakakainis (minsan) ung pagtawag mo saken ng IDOL, lalo na pag may ibang taong nakakarinig, kering keri lang! Haha. Kay LORRAINE, NOEMI, WELLA, COLEEN, at sa iba q pang classmates na akala e pagkagaling galing q, SALAMAT! As in! Define ‘thankful?’ Aq un. Harhar.

I wasn’t appreciated before. Ngaun lang aq napagtuunan ng pansin. And it’s because of you guys! Thank u. Thank u talaga. You helped me be a better me.

[Feb 23, 2009]

Acquiantance Party, Thursday, June 16: Supposedly, masaya ‘tong araw na ‘to. Pero umaga pa lang, parang hindi na nakatadhana na magiging masaya ang buong araw.

Late nq nagising kaya todo madali para hindi mahirapan sa pagkuha ng masasakyang FX papuntang school. Hindi q pa nahahanda ung isusuot q para sa acquiantance party mamaya. Nakahanap ng matino-tinong paper bag at doon isinilid ang lahat ng gamit. Paglabas q ng bahay, sakto may tricycle na agad. Usually kasi, kailangan q pang maglakad hanggang sa kanto kasi dun dumadaan ung mga tric. So, super prepared nqng sumakay ng biglang mapigtas ung paper bag. Saya diba? Kaya, bumalik ulet aq sa loob para palitan. Nung napalitan, labas ulet ang guess what? Napigtas ulet ung paper bag! Kung kelan ka nga nman ngmamadali saka sila sumasabay. Edi balik ulet sa bahay at napagdesisyunang isalampak nlng sa loob ng bag ang mga kagamitan. Nilabas q nlng ung libro q para magkasya ung mga gamit. Pag labas, napansin q nman na nakalimutan q sa loob ung hawak qng coins na pamasahe sa tric. Naiwan q din ung panyo q. Pero, hindi q na binalikan kc sobrang nagmamadali nq at galit na saken ung mga tao sa loob. Pagdating sa kanto, nakasakay ng tric at ok naman kc aq lang ung sakay hanggang labas. Pagkabayad q, bigla ba namang umulan! As in. Hindi man lang xa nag-warning na uulan ng malakas kasi diba usually aambon muna bago umulan ng malakas? E this time hindi e! Bonggang ulan kaagad! E, hello? Hindi pa nman aq nagdadala ng payong! Kaya, I have no choice but to take the risk at sumugod sa galit na galit na ulan. Basa na talaga aq nung nakasakay aq ng FX. Wala pang ilang minuto pagkaandar ng sasakyan, may narandaman aqng tumutulo. Pumapasok pala ung tubig sa pinto ng FX ni manong. Kung mamalasin nga naman oo! Ayon. Akala q, safe nq nung nakasakay aq. Hindi padin pala. Parang pinaliliguan aq dun sa loob. Super mauubos na talaga ung patience q nun! Promise! Ayan. Nakayanan q naman xa hanggang pagdating sa school. Pagdating dun, xempre hassle padin ung papunta sa room kasi umuulan padin at wala nga aqng payong. Pagdting q sa room, tinanong aq ng classmate q qng bagong ligo daw ba q? Isip-isip q, “Ayos to ah! Dadagdag pa ata.” Aun. Pinilit q nalang pagandahin ang aura q nung umagang un. Hanggang sa magsimula na ung experiment. Mejo badtrip din si Sir nun e. Inaaway aq! Haha. Pero ok lang. Nag-apir naman kami 3 times e. (Landi e noh?) Anyway, aun nga. Naexcuse na kami after nung class na un. So, derecho na kami sa HRD. Pagdating dun, nafeel q na parang meron aq at pagtingin q sa CR, meron nga! wahaha! Natatawa nalng talaga aq sa mga pangyayari. Kaya bumalik pa kami sa MB para dun magCR. Aun. Mejo masaya naman ang mga sumunod na pangyayari. Kami ung nag-inflate nung mga balloons saka “nagdesign” nung backdrop. (Kung un man ung tawag. Haha.)

Naging maayos naman ung induction ng officers at ung party. Mejo azar lang xe antagal nung food. Past 6 na ata nung binigay. After nun, umuwi na kami. Hindi naman namen iniiexpect na paglabas namen ay sobrang lakas ng ulan! E, wala nga aqng payong diba? Kaya nakishare aq kay Pearl. Todo lakad kami hanggang City Hall. Pagdating dun, ang haba ng pila! Box office nanaman kaya dumerecho nalang kami sa post office not knowing na mas box office pala ang pila dun! E, wala na. Hindi na kami makakaatras kays pumila na lang kami. Grabe dude! Antatagal ng mga FX! Basang basa nq pati bag q saka ung libro kong hawak. Anlamig lamig pa. Ayan na. Nagdatingan na ung mga FX. Pero, hanggang Multi/Naia lang sila. Baha daw kc sa SM kaya ndi na makadaan. So, sumakay na kami ni pearl thinking na makakasakay din naman kmi ng jeep sa multi. Pagsakay sa FX, pinagbalabal q nlng ung uniform q kasi basang basa talaga aq. Nung nasa loob, mejo ok nman. Mabuti nlng hindi maxadng malamig. Hanggang sa makarating na kami sa multi. Pgababa, may kakaiba aqng naramdaman. Nanginginig buong katawan q. As in! First time qng naramdaman un! Buong kalamnan q e umiikot at nagvivibrate! Grabe! Hindi q madescribe ung feeling! Kaya, mejo nagstay muna kami dun. Andaming tao. Wala din silang masakyan. Hindi namen alam gagawin namen. Pahakbang hakbang pero walang totoong plano qng anong gagawin. Sabi ni Pearl, lakad daw kami. Pero hindi talaga kaya ng katawan qng maglakad. Hanggang sa may barker na sumisigaw ng Sucat! Hala! Takbuhan mga tao. Nakitakbo na din kami. Paghawak q sa jeep, umaandar na xa. Sumakay din si Pearl. E, puno na pala! Nakasabit kami dun habang umaandar. Hello! Hindi q naman balak sumabit dun hanggang 4th Estate noh! Kaya bumitiw aq. Sobrang nakakatawa kasi si Pearl, parang wala talagang balak bumaba. Aun. Tawanan to d max despite sa mga pangyayari. Hintay ulet ng mga susunod na pangyayari. Wala. Wala talaga. Nung mejo lumalalim na ang gabi, mga 11 na un e. Mejo nafeel na ata ng mga driver ang habag sa mga nastranded doon at nagpasakay na sila. Wala na rin ang baha. Tuwang tuwa kami nung makasakay. Pwede nqng mamatay nung mga panahong un. Actually, akala q nga katapusan na ng buhay q nun.

Grabe! Super disaster ba?? Hindi naman diba??? Haha!

Pagdating sa bahay, nagpaawa effect aq. Kunyari hapong hapo (which is totoo naman). Hiniritan ba nman aq ng nanay q ng, “O, labhan mo na agad yang uniform mo.” WOW! Thank u huh! Simpatya kailangan q ngaun ‘ma! Haha.

Hay! Hindi na nga aq nag-anlaw pagdating. Nagbihis nalang at humimlay na. Kinabukasan kc, may test pa kami sa Elemag. Naku! Walang review review. Ang hirap pa nman nun. May assignment pa sa Cal2 e, first subject un! Thank u talaga! Ah bahala na! Hindi na yan ung iisipin q. Ang mahalaga e, maipahinga q ang nagsusumigaw sa saket qng katawan.

Paggising q ng 4:30, bumangon nq khit sobrang sakit sa loob q na bumangon. Nagpainit ng tubig, nagplantsa ng uniform at handa ng maligo nung mejo mafeel q ang sobrang pananakit ng buo qng katawan. Nahiga ulet kaunti, at maya-maya, napagdesisyunan na hindi nlng papasok ng first subject (Cal2). Ayos lang un. Minsan lng nman. 1pm pa kc ung next class. Hassle nnman un qng magkataon. Kaya, pinagpatuloy q nalng ang paghimbing.

mga 7:30am nun, nagising aq. Nagtxt si pearl. Nasa school na daw xa and naghihintay na lang qng isususpend ung classes. Wow! Natuwa nman aq dun. Sobrang tuwa kasi hindi na q napagod pumunta ng school at nakatipid sa pamasahe. Postponed din un test sa Elemag diba? Saya talaga!

Nakapag-unli din aq nung araw na un kasi niloadan ni Pearl ung number q nung gabi. Saya talaga!

Nung malamang suspended na nga talaga, himimlay ulet aq at nagising ng mejo tanghali na.

Nagtxt c mayi. Itxt q daw si —-. Sabi q, auq. Wala nman aqng sasabihin. Maya-maya, may ngtxt na number lang.

musta ka crsty?
—- 2.

O diba? Edi kumabog ng bonggang bonggang bongga ang dibdib q pagkabasa nyan. Biruin mo un? Super unexpected na ngaun q pa xa makakatxt ulet after a loooooonngggg time. Kaya aun. Nakakahiya nmang hindi magreply.

Nagkakamustahan. Nagshare xa. Nag-advice aq. Nagyaya xa. Nang-insulto aq. Naishare q ng kaunti ung sentiment q sa kanya. Nag-sorry. Nag-usap ng wala nmang kahulugan. At pagkatapos ay hindi na xa nagreply.

Tulad padin ng dati. Walang paalamanan. Saket! Nananahimik na q e. Malapit q na nga xang makalimutan tas magtetext-text xa tas bigla din mawawala! Sana hindi nlng xa nagparamdam. Tinuloy-tuloy nlng sana nya para hindi aq nasasaktan ng ganto! CHAROT! Haha. Joke lang.

Pero sobrang saya talaga. Kakaiba. Bumabalik ang dating feeling na pilit ng tinatabunan.

May nagsend nga ng quote saken, “If you dont know how to value me, I’ll let you go. It’s much better to lose you, than to feel stupid all the time.”

Sakto diba? Un ung ginawa q matagal na panahon na. Gusto q sana isend sa kanya. Pero xempre, hindi q un kaya. Haha.

|| Un ba ang kapalit ng disaster na pinagdaanan q the other day? Kung un man, well, it pays it! ^^, ||

samut-saring damdamin na sa karamiha’y hinahambin…

mga awit

i thought tuloy-tuloy na ung pagdating ng mga bad chakras saken. as wat u can read nman, bitterness mode aq for the past few days. haha. ewan q ba. nagpapaapekto kc aq maxado. harhar. e baket ba? masama bang mag-EMO paminsan-minsan? mafeel mo man lang khit minsan na super valued ka. kaso, ndi pa rin eh! hahaha. bongga nga eh.

actually, shocking revelations ang napagdaan q kagabi. haha. ewan q nlng huh? ewan q qng lalo aqng maiinis sa nangyari o magagalak dahil finally, the issue has been opened up. pero, parang lalong gumulo lng ata?? hahaha! ewan q nlng tlga! let’s just wait qng anong mga susunod na mangyayari. (qng meron) hahaha!

aun nga.

tas dis morning, naiwan ba nman aq ng jeep papuntang baseco! haha. bongga! 1-minute late. kainis kc yang mga traffic lights na yan eh! ang dami dami! mahigit 30 atang traffic lights ang madadaanan q bago aq makarating sa destination q. at ewan q ba qng baket mejo nalate aq ng alis, saka nman cla nanadya! lagi nlng stop pagdating samen. haha! bongga dba? ayan tuloy. naiwan aq. nagcommute nlng tuloy kmi papunta dun. buti nlng d aq minar[c]k (joke lng ^^,)  as absent. good thing is, i’ve, somewhat, made new frend/s. hehe. and a new crush?? haha. joke lang! =) bongga nman kc eh. pagdating sa baseco, isang oras mahigit ata aqng naglibot sa paghahanap ng mga klasm8s q na ayaw magreply. haha. memoryz q n nga ung mga village dun sa sobrang daming ikot ang ginawa q. haha. pede na qng maging tour guide!  jokes! aun. masaya nman. may mga bata aqng nakilala. todo sama saken sanman aq magpunta! haha. galing nga e. uhm, ano pa ba?? haha! nag-isip?!?! )

aun. punta na tau sa main topic. =)

pagdating sa skul from baseco, aun. picture taking wid dr. sia sa ossas. haha. at take note: 15k ang makukuha nmen! hahaha. bongga. pang-dalawang sem na ata ung ibibigay dun sa scholarship na un. saya dba?? i hope maibigay na agad. haha.

aun. after, kumain kami sa grassland. saya nga e. rice pa kinain q. haha. saya kaya! tas aun. nung mejo 5pm na, habang nagmumuni-muni, nakita q XA! haha. bongga. nasa grassland din. edi, sumaya na agad araw q. na akala q ay magiging super lungkot na all throughout. haha. tas aun. nagyaya na umuwi ung dalawa qng kasama. ayaw q pa nga sana xe nandun pa xa. haha! sayang ang magandang tanawin! =)

tas alam nyo ba? nung naglalakad na kmi palabas, nakita q XA pauwi na din pla. haha! so, i requested my 2 other classmates na bagalan ung lakad para maabutan pa nmen. haha! landi tlga!! =) tas aun. luckily, nung mejo nasa gate na, nag-hi aq. haha. tas kunyari kamustahan. may nakahubad pa nga na taong grasa dun sa labas knina. kaderder! haha. pero d q na inintindi un. sobrang kaligayahan ba nman e! haha. tas aun. nagbbye na aq kuno kasi akala q sasakay na xa. tas all of a sudden, naglakad xa continuously. e, kmi nung isa qng kasama, takot maglakad kc nga may taong grasa. tas tinawag q xa. tas tinanong q qng san xa pupunta. sabi nya dun daw xa sumasakay sa may city hall. sbi q, pasabay kmi. haha. biruin mo un! nagawa qng sabihin un!! hahaha. well.. ganyan tlga. palakasan nlng ng loob. wahaha! aun. kwentuhan mode after. saya saya grabe!! hahahaha.

malayo-layo rin kasi un. sa bonifacio shrine na xa sumakay eh. lau nga eh. pero pabor saken un. haha. SAYA!

mejo nakapagkwentuhan na din after so many days. haha.

basta! saya-saya! haha. obvious ba??? na masaya aq??? hahaha!

haaaaayyy.

la lang.

wat an ecstatic feeling!

i didn’t anticipate it would happen.

jokes!

hahahaha.

aun.

hapi!

hapi!

hapi!

THANK YOU.

hanggang ganto lng nman aq e.

pagbigyan nyo na.

^_^ v

(December 3, 2008)

masaya.

masayang masaya.

napakasaya.

nakaliligalig.

nakababaliw.

nakaiindak.

nakaiindayog.

nakapapanabik.

nakasasabik.

nakaluluwalhati.

nakatutuwa.

nakababangag.

nakakaadik.

ewan q nlng huh?

ang baet baet ni Lord.

haha!

biruin mo.

lahat na lng ng hingin q.

binibigay!

wahahaha.

ang saya saya dba??

wahaha.

la lang.

=)

(October 15, 2008)

siya po iyon..click mo na lang para malamn mo kung saan ko nakuha ang balita..

Kung hindi pa ako magbubukas ng blog ko ay hindi ko pa malalaman na patay na pala ang isa sa mga pilipinong manunulat na hinahangaan ko at nagiging inspirasyon ko na rin para medyo maayos ang mga post na sinusulat ko dito. Noong nabasa ko ang pangalan ni Ms. Genoveva Edroza Matute na may kasamang taon, gulat ang aking nakamit. Hindi ko man siya kamag-anak o wala man kaming relasyon, naalala ko lang ang istorya niya tungkol kay “mabuti”..third year high school ako noong tinalakay namin iyon sa klase kaya naman ay medyo tanda ko pa. at bilang pag-galang at pakikiramay sa pagpanaw ng isang butihing nilalang ng pilipinas ay narito ang buod na ginawa ko noong third year na hinanap ko pa sa aming mahiwagang baul..^_^

Ang Buod ng Kwento ni Mabuti ni Genoveva Edroza Matute

Si Fe. Isang simpleng bata na sa murang edad ay naunawaan ang tunay na kahulugan ng buhay. Ang kagandahan at pait na naidudulot nito sa mundo. At ito ay dahil sa isang guro, isang ina, si “Mabuti” kung siya’y tawagin.

Isang takipsilim noon, sa isang tagong sulok ng isang silid-aklatan, nandoon, umiiyak at pilit nilulutas ng batang iyon ang kanyang pambata ring suliranin sa pamamagitan ng kanyang luha. Natagpuan siya ni Mabuti doon dahil doon din magtutungo si Mabuti upang lumuha din. Hinawakan niya ang kanyang musmos na kamay at ipinagtapat ng bata ang isang suliranin sa palagay niya ay siya nang pinakamabigat. Nakinig siya. Nakinig siya ng buong pagkaunawa.

Lumabas sila sa paaralan at tinanong ng bata kung ano ang suliranin na iiyakan din ng kanyang guro. Tumanggi ito at sinabing hindi para sa batang gaya niya ang problemang iyon at gusto niyang maging higit na mabuti ang buhay para sa kaniya.

Nabago ang pagtingin ng bata sa kanayang guro matapos ang pangyayaring iyon. Nagtaka siya sa problemang dala-dala nito kaya pilit niya itong hinulaan.

Nang matuklasan niya ito ay naghintay siya ng kahit kaunting pait sa kanyang mga sasabihin sa kanilang pag-aaral ngunit wala.

Sa kanilang pag-aaral sa gurong iyon, lagi nitong binabanggit ang kanayang tanging anak. Paulit-ulit. Ito ay anim na taong gulang at baling araw ay manggagamot ng may karamdaman.

“gaya ng kanyang ama..” Iyon ang nagpanginig sa kanyang mga labi at nagpatakas ng dugo sa kanyang mukha. Sabay sabi ng ang mga nakararanas lang ng lihim na kalungkutan ang maaaring makakilala ng mga lihim na kaligayahan.

Noon naramdaman ni Fe na sila ay iisa ni Mabuti dahil nadama niya na silang dalawa ay bahagi ng mga nilalang na nakararanas ng kalungkutan at nakakilala ng kaligayahan.

At ngayon, sa pagpanaw ng manggagamot na ama ng anak ni Mabuti, sa pagburol bito sa isang bahay na hindi tinitirhan ni Mabuti, naunawaan na ang lahat. Naunawaan na ni Fe.

Nawa’y maging ok ka po diyan sa feeling ni Bro. sana’y sa aking pagpanik sa liwanag kung sakali mang doon ako patutungo ay magkrus ang landas natin at malaman ko pa kung gaano ka kagaling..^_^

maraming tao ang madaling makuntento sa buhay. may iba na masayahin lang talaga kaya wala nang iniisip pang ibang bagay. merong kumpleto ang pamilya, para sa kanila sapat na ‘yun. ang dahilan, hindi lahat ng tao katulad nilang nagmula sa maayos, malaki o masayang pamilya. dapat nga namang pahalagahan mo ang bagay na iyon. kahit na may ilang kaibigan ang mas mahalaga dahil wala silang masayang pamilya kung saan kumpleto at masayang nagsasama ang mga magulang mo. hindi nagaaway o nagtatagaan sa kalsada ang mga kapatid mo.

ang ilan sa atin, masaya na kapag may sariling bahay at kotse na. iyun ang kumukumpleto ng buhay nila. isa pa, kung may sariling pamilya na siya tulad ng pinapangarap niya noong bata pa.

marami sa ating lahat ang mababaw ang kaligayahan, konting kibot lang pedi na nilang sabihing kontento na sila. anu nga ba naman ang “kontento”? sabi sa Ingles, ito yung “happiness with one’s situation in life”

sa tingin ko naman, may kababawan talaga. o dahil ba mataas lang ang pangarap ko? ang sa akin kasi, ang masabihan ng Panginoong “well done, My good and faithful servant” and pinakamagandang bagay na makapagpapakuntento sa kin. masasabi ko na naging makabuluhan ang bawat sa oras sa buhay ko.

madaming pagkakataong pumalpak ako, pero iyon din ang naging dahilan kaya pilit ko pa ring inaabot na maganap nag oras na ‘yon. masasabi ko bang hindi ako marunong makuntento? hindi sapat ang lahat ng ginawa ko? oo. sa totoo lang, wala pang kabuluhan ang lahat kumpara sa ginawa ng Panginoong Hesus sa krus.

Parati ko’ng iniisip, paano ka makukuntento sa buhay na ito? kung inihain at inihanda Niya ang langit para sa’yo. Namatay Siya sa krus hindi lang para iligtas tayo. Ipinakita din ng Panginoon kung paanong nasasabik Siya na makasama tayo sa langit… habang buhay. Bagay na saka mo pa lang ikakukuntento. Kung ikaw ba naman ang antayin ng isang Diyos, ipakita ang Kanyang walang hanggan pagmamahal, tiyak na masasabik ka rin sa araw na yakapin ka Niya at mapangiti mo Siya. (munting paraan na tanging maibibigay mo para masuklian, hindi man matumbasan ang lahat ng Kanyang pagmamahal)

sa mga oras na ‘to, masaya ka pa rin ba? kuntento ka na ba sa mga nangyayari sa buhay mo? nagawa mo na ba ang mga bagay na makapagpapangiti sa tagapagligtas mo?

Juan 3:16, maaaring palasak na pero bakit hindi natin subukang basahin. isa isahin ang kahulugan ng bawat salita.

Kuntento ka na? Maniwala ako sa’yo.