Din 2006 nu mai e obligatorie armata. În viitorul apropiat este Ziua Armatei – pe 25 octombrie parca. De ce pe 25 octombrie?

Psihologia soldatului…

Un subiect vast, cu multe, multe necunoscute, cel puţin pentru mine. Şi, nu mă refer la supravieţuire, la curaj, la camaraderie, la situaţiile limită în care poate fi pus la un moment dat soldatul. Mă gândesc la psihologia soldatului care se înrolează de bunăvoie, la cel care este de acord, care vrea să asculte de ordin. Ordin care nu se discută, se execută, nu-i aşa? Aşadar, psihologia celui care alege cariera militară. A celui care se regăseşte (nu doar pentru o clipă sau o cauză, ci pentru o viaţă) în citatele:

I am a soldier, I fight where I am told, and I win where I fight. Generalul George S. Patton

Lead me, follow me, or get out of my way. Generalul George S. Patton

Aş spune că omul, azi mai mult ca oricând, s-ar regăsi mai degrabă în citatele:

There never was a good war or a bad peace. Benjamin Franklin

I regard myself as a soldier, though a soldier of peace. Gandhi

Îmi place muzica de fanfară şi îmi plac corurile armatei, indiferent de limba în care cântă. Am ascultat puţin mai devreme, pe youtube, un cor al armatei ruse cântând binecunoscutul Kalinka. Nu m-am gândit niciodată la versuri, dar în timp ce ascultam am citi comentariile astea şi am pufnit în râs.

„Myles0Harcourt

Look on WIki.
Basically its about a guy who is singing to his raspberry and snowberry bushes. is sounds strange to a non Russian speaker, but it has concepts only Russians understand.
It’s a very old and famous song in Russia.

kingsthahn

Really? I thought it was a guy who’s singing for his sweetheart calling her “my raspberry tree” or something.”

Os primeiros buquês de noivas incluiam não apenas flores, mas também ervas e temperos.Os mais populares, geralmente com cheiro mais forte, como os alhos, eram usados para espantar os maus espíritos.

As flores tinham, cada uma, seu significado :

Hera representava fidelidade;

Lírio a pureza;

Rosas vermelhas o amor;

Violetas a modéstia; não-te-esqueças-de-mim era o símbolo de amor verdadeiro;

Flores de laranja davam fertilidade e alegria ao casal.

Alguns modelos de buquês

Op woensdag 7 oktober had de vierde artiestenreunie plaats in restaurant A-Mano te Rumst bij zanger Gene Summer. We zagen er een dolgelukkige Yvette Ravell (en haar man) die dit evenement voor artiesten en oud-artiesten nu reeds voor de vierde maal organiseren. Het begon allemaal met een receptie in de Louge van het restaurant. Het was er een gezellige boel en er werden heel wat herinneringen aan vroeger van onder het stof gehaald. Het was een blij weerzien met vele oud-sterren uit onze Vlaamse showbizz. Will Ferdy vertelde ons dat hij en Jo Leemans destijds aangezocht waren als peter en meter van het evenement maar dat Jo er wegens ziekte dit jaar niet bij kon zijn. Waren er wel: Rita Deneve, Marleen, Sonia Pelgrims, Nadia, Emly Starr, Lia Linda, Jeanine Marthony, Luc Van Hoeselt, Tony Winter, Ignace Baert, Jacques Raymond, Ingriani, Ivann, Nicolle, Etienne Cap, Pieter Laine, Mieke Aerts, Danny Caen, Rudy Anthony, Jo De Poorter, Lily Castel, Marijn De Valck, Hugo Symons, Mary Boduin, Walter Van der Smissen, Nest Adriaensen (Strangers), Kalinka, Rico Zoro, Emiel Goelen, Samantha, Rocco Granata, Yvonne Henneco, Maurice Dean en Jan Schaukens. Er waren natuurlijk ook  nog vele andere mensen uit de showbizz aanwezig zoals Janine Van De Velde (weduwe Anton Peters), Showbizz Bart, manager Gilbert Cuyt en echtgenote Rita.

Een aantal artiesten hadden zich verontschuldigd voor de receptie. Ze kwamen later toe en namen wel deel aan het diner.

Bekijk “hier” ons fotoalbum van de receptie.

Download: Link

ingen morgen er den samme som noen tidligere og jeg har latt meg forføre av ansiktene i gatene, det har begynt å bli kaldt, jeg fryser ikke men jeg svever over bakken, og har fått meg en halv flaske kalinka som smaker dritt, men  det er bedre enn å sile rødsprit gjennom loffen, jævlig klein måte å ødelegge en god loff på,

og jeg har kjent at det begynner å rime på benkene om morgenene, sent på kveldene, og jeg har finni meg en sovepose som funker

Kongens Gate, Prinsens Gate, Henry Street et sted i Irland, den grønne stolen, silhuetten av en kvinne med en kniv, jeg veit ikke, jeg tror jeg vil tilbake til Bergen

konkludere meg at nygårdsparken ikke er noe sted for meg lenger, finne meg et hjem, sovne under hvite lakener i hvite sengetrekk og våkne uten disse jævlige hjerteklappa;

some nights my heart pounds like thunder

I don’t know why it don’t explode

Debiut marzenie na salonie SGP

Znakomity szwedzki żużlowiec Anders Michanek zapytany przeze mnie o szanse Zenona Plecha na światowej arenie powiedział kiedyś tak:  „ Jeśli się nie zabije, będzie mistrzem świata”. Nie zabił się na szczęście i został w 1979 roku wicemistrzem świata. Kiedy miał lat 20 zdobył brązowy medal MŚ wśród seniorów na Stadionie Śląskim. 22 – letni Edward Jancarz pojechał w 1968 do Goeteborga na mistrzostwa świata i wywalczył brązowy medal na Ullevi. Zawsze kiedy ktoś młody wjeżdża w grono starszych konkurentów słyszy się o nim różne „komplementy”. Po praskiej brawurowej victorii 20 – letniego Rosjanina z Saławatu Emila Sajfutdinowa, Rune Holta, który ma hipotekę startów obarczoną ryzykanckimi atakami, oświadczył, że Emil jeździ mocno za ostro… Powiedziałbym, że podobnie jak czasam norweski spolszczony Rune. Mistrz świata Nicki Pedersen, broniący tytułu, mający na swoim koncie kilkadziesiąt iście kosmicznych ataków w różnych sytuacjach jakby szukał usprawiedliwienia na swoją postawę w premierze sezonu GP w decyzjach sędziego Franka Zieglera z Niemiec. Sędzia był dobry, to obok Wojciecha Grodzkiego arbiter raczej bez bagażu pomyłek, zdecydowany w werdyktach słusznie podejmowanych. Upadający po starcie Emil w sytuacji gdy nie miał miejsca dostał szansę od sędziego prawo powtórki. Rosjanin podreptał do parkingu i potem już nie dał szansy rywalom. Pedersen idzie dalej w swoich wypowiedziach, jakby lekceważy sobie Emila i w głównym kontrkandydacie do tytułu upatruje Australijczyka Jasona Crumpa. Panie Nicki proszę nie lekceważyć młodzieży atakującej mocno utarte ścieżki weteranów, bo do takich orłów świat należy. Odważnych, bezpretensjonalnych, nie mających nic do stracenia. Na żużlu jeździ się tak, jak pokazuje ofensywna młodzież, Emil czy nieco starszy od niego Szwed Fredrik Lindgren albo Duńczyk Kenneth Bjerre. To nie wariaci, to nowa fala.

W obozie weteranów zawrzało, zaświeciło się światełko, że można ograć utytułowanych bez mydła, z szacunkiem, bez respektu. Gdyby popatrzeć na wcześniejsze starty Nickiego, to Emil, który nie wypadł sroce spod ogona, bo jest przecież dwukrotnym mistrzem świata juniorów, pojechał jakby niewinnie w stosunku do tych szarż Pedersena po których wrzało w głosach komentatorów a sędziowie nie mieli kłopotów z wykluczeniami. I oto niemal taką samą bronią, agresywnością atakuje ich ktoś niespełna dwudziestoletni, w stylu rokującym zmiany w nudnawym widowisku pt. SGP. Śmieszy mnie nie dostrzeganie zjawiska w postaci zwycięstwa Sajfutdinowa przez niektórych nestorów, aczkolwiek na pewno teraz w Lesznie podczas drugiej GP, tym razem ochrzczonej mianem turnieju GP Europy, przypilnują go już na wstępie i nawet potem na błyskotliwego Rosjanina wychowanego w klubie z tradycją i żużlową kulturą, czyli w Bydgoszczy. Tam Emil, chyba następca legendarnego Igora Plechanowa z Ufy, uczył się tego, co zrobił w finałach juniorów mistrzostw świata. Polska liga każdego edukuje jak pojechać w pierwszym łuku, być w ataku, gdy jeden na drugiego kładzie się na siebie i emocje odbierają niektórym rozum.  Odnoszę wrażenie, iż adept debiutujący w elicie seniorów dostał skrzydeł w Pradze i jeśli los mu ich nie obetnie albo konkurencja nie zniszczy będzie pojętnym zjadaczem bułek z masłem na orbicie serialu GP.

W zasadzie zwycięzca praskiej GP Czech prezentuje cechy, których zwykle oczekuje się od zawodnika startującego w mistrzostwach świata. Dobry start, umiejętność jazdy na każdej szerokości toru, brak respektu dla weteranów „ wojen” GP, szybkość i niezawodność sprzętu. I odwagę cechującą młodych. Niektórych to poirytowało, mistrzów i nie mistrzów. Emil skutecznie nimi zakręcił w Pradze. Na szczęście! Już się nudzi czasami ta sama gra aktorów, te same maniery, szara sztampa, zgrane numery. Czas na nowego Bonda. Jak będzie w drugiej odsłonie sezonu na innym torze w Lesznie? Wszyscy go znają, bo tam jest ligowa Unia. Rok temu triumfował miejscowy kangur Leigh Adams, Jarosław Hampel był w finale czwarty. I znów pojedzie Hampel, będzie tam pięciu zatem naszych. 

W Pradze było czterech , czyli jedna czwarta uczestników i nikogo nie mieliśmy w półfinałach. Słabo, oj słabo. Słyszę jakieś żale na silniki, na niedopasowanie się do toru. Był on twardy, nie bardzo można było poszaleć, nie mieliśmy wielu mijanek i sądzę, że w Lesznie powinno być inaczej. Tak mi się wydaje, że to będzie zupełnie inny turniej. Jeśli będzie przyczepnie, może być fantastyczna walka. Mistrzowie nie mają patentu, choć ci najlepsi nie spadają z koni. Taki Greg Hancock w pierwszym swoim starcie miał defekt silnika na starcie, szybko jednak się pozbierał i jechał swoje, zawsze taki jest, specjalnie nie narzeka. Bez chimer, Jankes zawodowiec. Podobnie Adams. Będzie na swoim torze, który zna tak dobrze.

Wspomniałem o innym wymiarze turnieju w Lesznie, tak. Pięć razy więcej ludzi jest niemal pewne. Praga frekwencyjnie zaskoczyła chyba wszystkich, niespełna 4 tysiące fanów, w tym ponad połowa z Polski, albo i lepiej. Pogoda jak marzenie, miasto do podziwiania i kosztowania. Polaków już nie przyciąga tak jak dawniej magnes Tomasz Gollob. No ale Leszno jest  domowe i tam będzie niemal drużynowo, acz indywidualnie. Czy formuła turniejów Grand Prix się zużywa jak gąbka przy częstym myciu? Może to zabrzmi obrazoburczo dla wielu ale nie szkodzi, powiem wprost otóż ściera się i ściera… Sternicy światowego żużla przyzwyczaili się do tej formuły jak kot do kuwety i nie dostrzegają, że trzeba w tym niszowym sporcie coś zrobić. Na razie były wieloletnie obiecanki i nadzieje, że świat otworzy się na speedway. Praga potwierdza, że niestety się zamyka. Potrzeba więc rewolucyjnych zmian, gdyż mnożenie bezsensownych turniejów nie nakręca koniunktury. Widzę konieczność ugruntowania indywidualnych MŚ w ramach eliminacji i jednego finału na dużym stadionie oraz z promocją jak przystało na turniej kończący sezon. A serial Grand Prix ograniczony do sześciu pozycji w atrakcyjnych miejscach świata, nie tylko Europy  z wielką promocją tego sportu. Czy ten problem dostrzega FIM, jej prezydent Vito Ippolito i szef światowego żużla Norweg Roy Otto? Rozczarowuje mnie ten drugi. Zaledwie dopilnowuje bieżących spraw nie mając żadnej wyobraźni jak rozwijać ten sport. Praska, słaba frekwencja w premierze sezonu powinna być sygnałem dla prominentnych działaczy. Dzierżawcy nie widzą problemu, bo mają w umowach zapewniony haracz i chyba mało ich obchodzi ilu jest  kibiców. Kasa spada. Teraz zachłysną się wielką widownią w Lesznie i znowu będzie OK. I tak w kratkę. Kratki bywają nudne jeśli mamy je przed oczami tyle lat.

Powiewem czegoś nowego był niespodziewanie spolszczony paszportem Emil Sajfutdinow, także lider GP Fredrik Lindgren, mikry Kenneth Bjerre, nieobliczalny Andreas Jonsson, 3 – 4 weteranów aren różnistych dawało radę i tyle. Zwycięzca z Pragi potrafi szybko wyciągać wnioski z jazdy u progu kariery, ma świetnych majstrów koło siebie i przede wszystkim nic do stracenia a ogromnie dużo do zyskania. No cóż, błyskotliwy mołodiec! A zatem Emilu „spasiba i wpieriod”. 

Em homenagem à minha querida cunhada

Her er det rart. Jeg hater nesten alle, og orker ikke å forholde meg til noe eller noen, og jeg føler alle har det på samme måte om meg. De siste dagene har jeg vært på skolen, dratt hjem, sett CSI og sovet. Bare det. Det er godt å føle at man ikke trenger andre. Om noen føler seg veldig hatet, unnskyld, jeg mener det egentlig ikke. Det kommer nok til å gå over. Det er ikke deg, det er meg. lol. fuck you. Det er litt godt å være slik en stund. Hehe. Jeg lyver selvsagt. Jeg hater å ha det slik. Jeg er ikke så tøff og kynisk som jeg skulle ønske. Synd.

Hadde besøk av Marie fra forrige torsdag til mandag. Hun hadde på seg militæruniformen da hun kom, og det så så stilig ut at jeg nesten fikk lyst til å joine armyen selv. Bare derfor, så det kommer  ikke til å skje, altså. Det var forøvrig kjempekoselig og vi kan ikke bake kake. Vi har seriøst failet med det begge gangene vi har prøvd. Vi er litt dårlig på å dra på fylla også, om jeg får si det selv, selvom vi slo til med tre rusbrus på deling. Se CSI, skrive sangtekster, høre på boyband og snakke stygt om folk er vi derimot veldig god på. På de få dagene hun var her lærte jeg mer om militæret og boyband enn jeg fra før hadde lært på atten år.

Se så emosjonell på skolen. Vi har forøvrig byttet plasser og det er jo egentlig ganske greit. Også har jeg ganske kort hår. Jeg tror jeg liker det litt.

Hello-szia minden olvasónak és idetévedő egyénnek! Adós vagyok Nektek két eseménnyel, melyet egy rövid post-ban egyesítek, mivel nem sok mindent tudok róluk írni, mégpedig azért mert:

a) az egyik rég volt / nem emlékszem
b) lusta vagyok
c) fáradt is vagyok

Réges rég, Karcag egy távoli részén, sínen innen s túl, emlegetnek egy party-t, mely Gombinál dúlt. DE előbb lássuk az episode 6-ot, mely elmeséli az előzményeket (én nem leszek divatmajom, előbb megcsinálom a 6.r észt, és aztán sorban jönnek majd ki 1-5-ig): Csontiról épphogy leszáradt a Balaton pisilangyos vize, mikor Balival “felköszöntöttük”, és átadtunk neki egy igen értékes kis díszszatyrot a lakótelepen. Tulajdonképp nem a szatyor volt a lényeg, hanem ami benne volt:

“Három hősünk örült nagyon,
szorították is Jim-et agyon,
mivel tudták hogy szombaton
nagyon-nagyon ausparty…”

Á, bocs hogy nem jött be a rím, de legalább négy pici sorban le tudtam írni mit csináltunk a lakótelepen 15 hosszú percig (aki nem tanult volna verset elemezni: Nagyon vártuk a szombatot, mert tudtuk, hogy akkor úriember módjára el is fogyasztjuk szépen az egészet, majd másnap reggel tökéletesen rendben van minden). A dolog úgy alakult, hogy Gombi végül is hirtelen felindulásból azt mondta, legyen náluk a buli. Mindenki belement, majd jött a tanakodás, hogy mivel keverjük Beam urat. Bali ötlete valósult meg, miszerint vegyünk hozzá mandulalikőrt. Buli előtt így az irány a TESCO felé esett. Közben Csonti áradozott az “új” órámról (csak egy Bentley):

“Ó, be szép óra ez te Dávid
add má’ nekem ájm lávin it!”

Na végül is megvettük ami kellett, Karina levitt minket Gombiékhoz, aki egyedül volt otthon. Mivel még soha nem voltam ott, először csodálkoztam a lakáson egy sort, majd beültünk Gombos szobájában, ahol még nagyobbat csodálkoztam a monitoron, majd ez abba is maradt, mert Csont egyből leült gépezni. “Á csak mixet keresek semmi más” – ez volt a kifogás. Közben Gombi behozott két üveg bort, amit szépen, testvériesen elosztottunk. Mikor ezzel megvoltunk, Csontinak (aki a szoba közepén ugrált a különböző minimal mixekre, mondván hogy még nem táncolta ki magát BS-en) ki lett adva, hogy keverje össze a két, amúgy biztosan egyenként is finom (egyáltalán nem) alkoholos italt (érzed az iróniát?!). Gombi először nem merte megkóstolni, mivel már rég ivott, és amúgy sem szereti a töményet. Végül csak sikerült rábírni hogy igyon, az amúgy elég fincsi mix-ből. Tényleg nagyon jó lett, olyan volt az íze mint a marcipánnak. A whiskey-t egyáltalán nem lehetett rajta érezni. Végül is ez lett a vesztünk, mert annyira ízlett mindenkinek, hogy secc-perc alatt benyakaltuk az égeszet. Kaptunk közben fánkot (hazaértek Gombi szülei), majd nevetgéltünk még egy picit a szobában, és elindultunk fel. Menet közben Gombi leordított bicikliseket (a nagy sláger, az örökzöld: “Wácc  jór professssön?”. És néha meg is válaszolta: “Dunno”). Aztán lássuk csak mi történt a(z)

- HEMO-ban: Csocsóztunk Gombival, ittunk még valamit
- IFI-ben: beszélgettünk, ittunk még Csontival (sok-sok aprót kibasztam a pultra, szegény csaj csak lesett a nagy csörgéstől-csattogástól), beszélgettünk tovább, táncoltunk picit, stb, szokásos (itt jön be az, hogy rég volt, és nem emlékszem)… De annyi biztos, hogy jó buli volt, és egészen most szombatig ebből éltünk.

MOST szombat: Na lássuk csak: Én már nagyon kivoltam. Csonti már nagyon ki volt. Lacinak nagyon nem volt $, de ki volt (érdekes paradoxon). Bali nagyon kivolt. Igy, mivel mindenki kivolt, de Lacinak ehhez még párosult a “nincs $”, HÁRMAN (Bali, Csonti, Én) elhatároztuk, hogy kéne csinálni valamit a hétvégén. Csonti (mivel még mindig a BS hatása alatt áll) javasolta a vodka-narancs duót, mi végül is nem ellensége egyikőnknek sem, szóval belementünk. Aznap még hivatalos voltam Csontihoz, beállítani a WiFi-t, és a Kaspersky-t, szóval kb. olyan fél hat, hat körül már ott voltam náluk. Olyan fél nyolc felé jött a hír, hogy lehet megyünk szalókra, mert ha Balinak vinni kell az anyukáját Republicra, akkor mi is megyünk. Én már ekkor kivoltam (nem a hír miatt), az kezembe temetett arcommal visítottam Csontival, mert már nem birtam. A tudat, hogy nemsoká végre nem a szokásos hétköznapi szürke hétvégém lesz, DE addig még ki kell bírnom legalább 10 percet, LETAGLÓZOTT. De valahogy csak kibírtam, és a következő dolog, amire emlékszem, hogy ROHANUNK BALIHOZ egy szatyorral!!!! IGEN!!! VÉGRE!! Csak ez járt az eszemben. Csontinak is. Még ha nem is mondta ki, akkor is tudom, hogy ezt gondolta. Szóval ott vagyunk, én toporzékolok, Csonti majdnem elvágodott, Bali meg elkezdte keverni a JUPI-t és a Kalinkát. A JUPI-val nagyon nem volt kibékülve, nekem tök mind1 volt, Csontinak meg tetszett a dolog. A keverés végeredménye nekem is. Iszogatás közben ment a CS (vagyis nekem nem ment, de Balinak és Csontinak igen), bohóckodtunk, egyszer jöttek a szellemek (valamilyen oknál fogva felkapcsolódott a konyhában valami villany). Igazából sok mesélni való ezen nincs is több. Elfogyott, mi meg mentünk. Felmentünk Laciékhoz, én kipróbáltam mennyire saválló a konyhapadló, majd elköszöntünk Laci anyukájától, és mentünk fel. Ja, még bementünk Vendel kocsmájába is, ahol egy gyerek szintetizátorozott. Körbevettük, nem hittük el hogy ő játszik, mondogattuk neki hogy “na hol a floppy?”, sőt még valaki azt hiszem bele is nyúlt. Bali fizetett nekünk itt valami löttyöt. Laci szerint az újságos bódénál váltak el az útjaink Csonttól és Balitól. Mi a HEMO felé vettük az irányt, ahol ittunk még pár sört, majd kb. vége is volt a bulinak és mentem haza. A csapat másik fele az IFI-be tartott.

Ahogy kivettem, ez eléggé brutálisra sikeredett… Csonti alig emlékszik valamire, Balihoz majdnem mentőt hívtak, én Laciéknál csináltam a felfordulást, szóval mindenki megkapta a magáét… Úgy érzem, a célon picivel túllőttünk, de legalább most nem fáj a szívem semmilyen >1% alkoholtartalmú ital ivása után (egy jóóó darabig).

Tudom hogy rövid, meg semmitmondó, meg unalmas, de hát ez van. Aki ott volt, annak segít előhozni a dolgokat, és jót nevetni rajta, aki meg nem volt ott, az mért nem jött el?!

Tegnap atjott Lia-hoz az anyukajanak a fekete baratja, akivel beszelgettunk egy kicsit angolul aztan, hajnalban a sok kamerazas utan kimentunk az utcara es ugy dontottunk, hogy elmegyunk egy kocsmaba.
El is indultunk es minden tok jo volt, de amire odaertunk sajnos a kocsma mar bevolt zarva.
 Ekkor elhataroztuk, hogy elmegyunk a benzinkutra es majd ott veszunk piat. Az egesz utca felelmetesen kivolt hallva.. Zuglo.
Utkozben talalkoztunk (benzinkut fele menet) egy skinhead csoporttal! =^o^= v
Tehat Lia-val szepen hirtelent iranytvaltoztatva  az emeletes hazak kozott mentunk tovabb a benzinkut iranyaba. Es hogy miert? 
Felesleges lett volna mellettuk elmenni, foleg h latszott rajtuk egy kicsit ittasak is. Es nem mindenki az eroszak hive!~~ 
A benzinkuton cigit vettunk lianak es egy kis kalinkat.

=3

Kalinka family~

Eztan megkertem Lia-t menjunk a McDonald’s-ba mert ehes vagyok.
De csak a McDrive volt nyitva, tehat viccesen kinezve de bealltunk a harmadik kocsi moge. 8′D

Ez eppen egy nemet..de mindegy!

 A mogottunk levo kocsiban nem kicsit latvanyosan Blowjob folyt.
A kajat kiado csaj mar szepen kifigyelt maganak es amire odaertunk hatra is fordult hogy fenykepezo fenykepezo! o >_<” o 
Aztan mondtam hogy “IGEN! megerkeztunk! :]” aminek hatasara elkezdett nevetni. 
Tehat tok jol elvoltunk, jofejek voltak. Aztan visszajottunk Lia-hoz felugrottunk a Fanta-ert, majd lementunk a haz ele inni.
Igen… a kalinka kicsit eros. Foleg ugy tomenyen. Megittuk az egeszet, majd relativan jokedvuen felmentunk a hazba es beszelgeem meg egy kicsit Nikszivel. 

Hoolie nyaklancaval meg Nikszi is meno! 8D

 Lehet oltogatni engem is es a barataimat is hogy milyenek, de en veluk erzem jol magam.
Ja es ha beoltasz kerlek csatolj egy kepet magadrol amin tenyleg te vagy, hogy tudjam ki az az IQ betyar aki ismeretlenul, 2 szot nem valtva velem oltogat. :] Koszonom!

Zwack

By the looks of things it appears Zwack Unicum’s trial run in Buffalo, NY, was successful.  According to a press release I found on the internet dated June, 25, 2008, Zwack will be released in the United States in September.  While Zwack’s US debut is only a couple of months away, it may take a little more time to appear in a liquor store near you.  Often companies do not release their products all over the US at exactly the same time.  Be patient or go online. 

Zwack Unicum produces and distributes a variety of alcoholic beverages in Hungary; herb liqueur, pear brandy, vodka, rum, and fruit brandy under the Unicum, Vilmos, St. Hubertus, Fütyülõs, Zwack Palinkak, Kalinka, Johnnie Walker, and Baileys brand names.  The recipe for the Zwack Liqueur being released within the United States is of course a carefully guarded secret.  What can be said is it is made of over forty different herbs and spices which are then blended and distilled before being aged in oak casks for six months.  The resulting aperitif is best savored at room temperature.

It is interesting to note that world famous icons Luciano Pavarotti, Jacqueline Kennedy and Zubin Mehta were all said to have had a weakness for the Hungarian bitter liquor known as Unicum.  In the video clip below some tasters described Zwack as a smoother, higher quality Jägermeister with hints of citrus.  The unique flavor of Zwack liqueur leaves imbibers either loving or hating it.  This is not only according to postings and reviews I have read, but from the Unicum Chairman himself, Peter Zwack. 

“The problem quite obviously is that the flavor of Unicum is an acquired taste, making it hard to break through to new markets in the short term,” said Zwack Unicum Chairman Peter Zwack. “The strength of Unicum is that 50% of the people don’t like it, however, those other 50% who drink it will never drink anything else,” he asserted.  (Quoted from Revealing the Secret to the World, http://www.amcham.hu/businesshungary/15-06/articles/15-06_24.asp)

There is quite a bit of history behind Zwack Unicum and the people who keep the company alive and well.  Be sure to click on the video.  You will see Peter Zwack and his daughter Izabella.  Izabella speaks just a little of that history touching on the “drink of freedom” that Zwack has come to be known as for some. 

As Zwack is released in the United States I hope to learn more about this Hungarian liqueur, the people behind the name and history behind the company.  As Izabella points out at the end of the video, we “owe it to Buffalo” for helping bring a piece of Hungary to the US. 

Zwack has a price point of $25.99.  Please have a look in the pages section for more Zwack Information.

“Kalinka” có thể là bài hát Nga được biết đến nhiều nhất. Hầu như ai cũng nghĩ đây là bài dân ca Nga. Thực tế, không phải vậy, nó được viết bởi Ivan Petrovich Larionov (1830-1889) năm 1860. Do nó được lan truyền trong các ngày lễ hội, người trình bày có thể vừa hát vừa khiêu vũ nên tính đại chúng của nó rất rộng.

Hôm nay, lang thang Youtube để nghe bài này. Mình tìm được 2 phiên bản và xin chia sẻ với các bạn thưởng thức.

Phiên bản này hình như gần với truyền thống nhất:

Phiên bản: Red Russian Army Choir & Leningrad Cowboys trình bày

“Kalinka” (Russian: Калинка) might be the best-known Russian song of all time. It has been mistaken as being a genuine folksong, but was actually written in 1860 by the composer and folklorist Ivan Petrovich Larionov 1830-1889 and first performed in Saratov as part of a theatrical entertainment that he had composed. Soon it was added to the repertory of a folk choral group, and the rest is history.
The song celebrates a snowball tree, with a speedy tempo and lighthearted lyrics. Singers and dancers many a time get into a frenzied celebration of song and dance while performing this song. The actual content of the song cannot be translated, as it possesses many Russian expressions and words that can hold a double meaning and have no equivalent in other languages.
In 2003, Roman Abramovich bought Chelsea FC. Since then, Kalinka has been associated with the London based Football Club and is often played before or after important matches, including the Champions League clashes with FC Barcelona and the Carling Cup final.
So for your enjoyment today here’s a few versions.

Three beautiful violin players

Yamboo

Moskova
Photos from Moscow, I believe this is the original Red Army Choir recording.

Red Army Choir
This is the straight choir only, click here to see them with The Leningrad Cowboys.

And finally……
Chelsea 2 – Arsenal 1, Carling Cup Final 25th Feb 2007 (anybody who beats Arsenal is OK in my book, kinda like anyone who beats the Yankees).