Continuamos con nuestra visita a la ciudad de Kamakura, visitando uno de los templos más populares de la zona: el Hase-dera.

Este templo alberga una de las estatuas de Kannon, bodhisattva de la misericordia, más grandes y que tiene la particularidad de tener 11 caras. Hice muchísimas fotos del lugar pero de la estatua nos vamos a quedar con las ganas ya que al estar dentro del recinto, estaban prohibidas las fotografías. Pero como digo, hice muchas más, así que vamos a nuestro paseo

El Hase-dera está a unos 10 minutos andando desde la estación Hase y se llega a través de una concurrida calle llena de tiendas de souvenirs, kimonos y demás. Hicimos un alto en el camino para tomar un helado (el mío de caramelo, el de Hideo y Noriyuki-san, de vainilla)

Entrada, bastante concurrida, del recinto del  Hase-dera.

Nada más entrar empiezas a disfrutar de la maravilla de los jardines japoneses, fusión de agua, flora y fauna (la pequeña libélula fue una gran modelo).

Por todo el camino hasta el edificio principal encontramos pequeñas esculturas dedicadas a la deidad budista de Jizo, protector de los niños muertos antes de nacer o aquellos que han muerto antes que sus padres.

Y a dicha deidad hay dedicado un pequeño recinto, con un número increíble de estatuillas. El incienso no dejaba de quemar…

Y finalmente llegas al edificio principal, el cual alberga la estatua de Kannon. Al lado, un mirador con unas vistas preciosas de Kamakura, donde nos hicimos unas fotos (Noriyuki y Hideo, y Hideo y yo)

Luego subimos unas escaleras que llevaban a otro mirador, pero nos quedamos a la mitad porque la verdad es que eran muchas escaleras (y mucho calor el que hacía…). En el camino nos encontramos un simpático gato, y yo, por supuesto, me tuve que parar a acariciar el minino.

Y visto el Hase-dera, continuamos para ver el Daibutsu o Gran Buda de Kamakura.

Para ver todo el set de fotos de Kamakura, visitad mi cuenta Flickr.

Photos from mum and dad’s camera of our time away in Hakone, Yokohama and Kamakura, along with some shots from mum and dad’s shinkansen trip up north to Akita and Sendai.

[taken in 2009|11 in Kamakura]

I kinda like red roof against the blue sky pictures~

Zukkun declared war on me because I nearly fell off my chair laughing when someone accidently called him Jutton (10 tons aka 10 000 kg ). Haha, I still have to laugh. That situation was just TOO hilarious!

Kamakura beach and surfers

Kamakura in Kanagawa Prefecture is an internationally celebrated tourist post.

Unfortunately for all the beauty of the city, its mountains, old buildings, ancient culture and striking sea shore, the great majority of its restaurants and cafes are little more than traps for the crowds of tourists and surfers.

The perfect fried organic potatoes with anchovy and garlic savoury garnish at Magokoro!

But some locals belatedly realized that things had to change or else.
Heaps of organic food are grown or raised in Kamakura and its neighbourhood.
Just add to that the marine produce of the Pacific Ocean and you have the ideal combination to satisfy all tastes and priorities, be they omnivore, vegetarian or even vegan.

The same locals formed their own association, The Japan Vegetarian Society, in 1993 to help their fellow citizens and newcomers alike to discover restaurants, cafes and shops in accordance with their favourite food styles.

Since then they have grown into a small but extremely active non profit organization not only with their own blog/website but also a semi bilingual free pamphlet with a guide and map to no less than 51 establishments!

Blog address (Japanese)
Call 0467-25-2668 if you cannot find the map.

Organic Vegetables and fish (mackerel) Lunch tray at Magokoro

The pamphlet/map is a real little treasure as it features not only restaurants, cafes, confectioneries, fair trade goods shops, grocery stores but even “earth-conscious (ecological) shops”, temples, body-care-shop, bicycle rental shops, hiking courses, temples, cooking schools and tourist information desks!

Each establishment is represented with at least one picture with letters indicating whether it serves or sells vegan, vegetarian food. It also clearly explains through the same simple lettering system if the food contains seafood, seafood seasoning, dairy products, eggs or even if it does contain such produce as leek, Chinese chive (nira) Japanese shallot (Rakkyo), onion or garlic!

It goes as far as counseling people to double-check in some cases!
The whole literally backed up by an easy English/Japanese lexicon for tourists with special gastronomic priorities on the other side of the pamphlet!

The same very ecology-conscious association has initiated an unusual association of shops with their own currency: Beach Money and Beach Money Shops!

The all-organic vegetables lunch tray at Magokoro

One outstanding establishment among this unforeseen wealth is a café/restaurant located right in front of the main beach where surfers and wind-surfers practice their sport all year round: Magokoro/麻心！

Founded in 2001, it has become the reference to organic (for all tastes!) food in the city of Kamakura.
For lunch you can choose among trays of organic food containing only vegetables, or a combination of the same and meat or fish. They will make sure not to include any dairy products, egg or mayonnaise for vegans upon request.
Vegetarians and omnivores will want to sample the restaurant organic creations featuring pizzas, curry dishes, macrobiotic cakes, organic coffees and teas, hemp beer according to the seasons and times of the year.
Keep in mind you might have to wait as it is extremely popular!

In the afternoon it will be easier to enjoy the sea view from their bay window counter seats or relax surrounded by a décor all of wood, painted walls and charming artistic bric-a-brac, the more for it as the whole establishment is non-smoking!

Live music and events are organized in the evenings (also in daytime occasionally), including Colour Therapy Sessions.
Better check in advance!

The Organic & Hemp Style Café & Bar, Magokoro
2-8-11, Hase, Kamakura, 248-0016 (within walking distance fromHase Station)
Tel. & Fax: 0467-25-1414
Homepage (Japanese, but including pics of their food!)

Kamakura Welcome Guide Association
Tel.: 0467-22-3516
Homepage (English, French, Japanese, Chinese plus services provided in Korean, Spanish, Portuguese, and Italian)

RECOMMENDED RELATED SITES:
Bread + Butter, Comestilblog, Greedy Girl, Bouchon For 2, Zoy Zhang, Hungry Neko, Mangantayon, Elinluv Tidbit Corner, Maison de Christina, Chrys Niles, Lexi, Culinary Musings, Eats and Everything, Bite Me New England, Heather Sweet, Warren Bobrow, 5 Star Foodie, Frank Fariello, Oyster Culture

Please check the new postings at:
sake, shochu and sushi, <a

—————————————-
日本語のブログ
—————————————-

[taken in 2009|11 in Kamakura]

— which I am unfortunately not. I’ve been spending too much money lately that I don’t have but at least going out keeps me from thinking too much about… stuff. Going out with Zukkun to meet up with Rie on Saturday wasn’t the best idea though. I only got 4 hours of sleep that night and was pretty much fucked up the next day in Kamakura. I didn’t think I’d ever say that but there’s actually a place I’d call my favourite bar in Tokyo now. ^^”

Diese Slideshow zeigt Dir wie faszinierend und liebenswürdig Japan ist. Geniesse die östliche und meditative Atmosphöre!

[taken in 2009|11 in Kamakura]

Of course the first picture of the Kamakura-series had to be one of the Daibutsu! What’s more famous in Kamakura than that?

We were very lucky with the weather as you can probably guess by looking at this picture. Not a single cloud and up to 20°C – and I had been actually thinking of getting my winter clothes out that morning!

_ _

A mediados de Julio y aprovechando que teníamos un fin de semana de tres días, nuestro amigo Noriyuki-san vino a hacernos una visita a Ebina y decidimos que, como Kamakura no nos queda muy lejos podíamos ir y aprovechar el domingo para visitarla los tres juntos.

Para mi era la primera vez en ir a Kamakura y aunque os pueda sorprender, también lo era para Hideo. Noriyuki-san ya había estado en otras ocasiones, así que nos sirvió un poco de guía.

Cogimos un par de trenes hasta la ciudad de Fujisawa (Kanagawa) donde teníamos que coger el tren que nos llevaba hasta nuestro destino. Éste ha sido uno de los trenes más bonitos que he cogido nunca: la línea Enoden, no sólo por lo antiguo de los vagones, sino porque dicho tren pasa muchas veces por las calles de la ciudad, pudiendo confundirse con un tranvía y porque hay momentos en que pasa por lugares muy estrechos, entre las casas. Una maravilla !!

Llegada del tren en la estación de Fujisawa. El tren es muy chiquitín (creo recordar que sólo tenía un par de vagones).

Hay momentos que parece más un tranvía.

Y circulando en lugares muy estrechos. Habían casas que la salida la tenían frente a las vías del tren, algo que me sorprendió muchísimo.

Foto de Hideo y Noriyuki-san en nuestra primera parada, la estación Hase, para visitar dos de los lugares más famosos de Kamakura: el Hase-dera y el Daibutsu, pero éso será en una próxima entrada.

Más fotos en mi cuenta Flickr.

We woke up to a 22 degree sunny day for Kamakura, although no doubt up in the mountainous Hakone it was still foggy and raining.

We caught the train south to Kamakura (along with the Sunday crowds) and then a local bus to the Daibutsu. We wandered around and inside the Daibutsu, marvelling at it’s (hollow) construction. The seated Buddha is about 11 m tall and was built almost 800 years ago. The buildings that housed the Daibutsu were destroyed multiple times by tsunami and today it sits uncovered.

We walked down the hill to Hase Dera and ambled through the gardens, looking at the Kannon statues and buildings. The main Kannon statue was carved from a single piece of camphor wood and was covered in gold leaf. There was a nice view of the beach, and several hawks circling the skies about the temple. We walked through a dark cave with a low ceiling , the Benten-kutsu cave, that contained statues of mostly female gods.

We walked back in the direction of the station, having lunch at Cafe Life Force on the way. We had the soup set and the ume pilaf followed by a rhubarb cheesecake, brown rice waffle with maple syrup and rum and rasin icecream.

We caught the train back to Yokohama where mum and dad wandered around China town. Then we had curry-rice for dinner.

In the late 19th and early 20th century, enigmatic photographer T. Enami (1859-1929) captured a number of 3D stereoviews depicting life in Meiji-period Japan.

Sumo Wrestlers

Great Buddha of Kamakura

Geisha drinking beer in the park

You can check out more of these sick 3D images and other cool stuff at Pink Tentacle.

(via @pinktentacle)

So my friend and I are totally into shrines & temples, so we decided to spend the day in Kamakura and Enoshima. We bought the Kamakura/Enoshima Pass for the JR train. It cost ￥1,970, it’s valid for 2 days, and it gives you transporation to and from Kamakura/Enoshima, plus unlimited use of the local trains in Kamakura and Enoshima. We only used it for one day, but we definitely used the trains enough to make the ticket totally worth it.

Like all tourists that go to Kamakura, we started off at the gigantic statue of Buddha, aka the 大仏(dai butsu). We also got to see the inside of the statue, which was pretty cool if you’re a nerd like me.

Then we stopped by the nearby 長谷寺(hasedera), which has the biggest wooden statue in Japan or something. I wasn’t allowed to take a photo of it though. I accidentally took a photo of another statue that I wasn’t supposed to, and our day pretty much became difficult from then on, so I deleted the photo to make the bad karma go away haha.

There was a small grotto with a bunch of statues of benzaiten. Very cool.

So cute!

After a small break, we went back to the train station to make our way to the 銭荒い弁天 (zeniarai benten). They say that if you wash your money in the water at the shrine and spend it, it will come back to you two-fold. We only washed our coins though, because you’re supposed to let the money dry naturally, and I didn’t really want a wet wallet. However, because of misleading Japanese maps, and our ability to go the COMPLETELY wrong way when there’s an obvious sign in front of us, finding this shrine took a lot of work. We seriously had to work for our money…which included climbing the steepest hill I’ve ever climbed in my life. I know Kamakura is a mountain town…but still. I was dying. And then it started to rain from this point on. I think the deity at 長谷寺 was mad at us for taking pictures of it.

Old school train that took us to our money-washing journey of DOOM

If only this photo showed you the steep hill we climbed to reach this point

About to wash our coins

We also bought お守り (protection charms) from here. A Shinto priestess strikes sparks over the charm to increase it’s power or something.

For luck with money! Sadly, I don’t think it’s working.

Hello Kitty! I don’t think it does anything in particular…and I sort of spilled iced tea on it earlier today…”

So afterwards, we decided to make our way to the train station to find the next shrine we wanted to check out. After wandering through small neighbourhood roads, we decided to follow some people who looked like they knew where they were going. We were wrong. Very wrong. We ended up at a shrine with so many stairs that we both wanted to cry. Nice view though.

The roads and fences look old school, but people in Kamakura are LOADED. So many huge houses and luxury cars.

From the top of the neverending stairs

After wandering around a huge train station, and being given the wrong directions more than once, we finally ended up at our next destination, the Taya Caverns. It was REALLY nice here. The caves were basically carved by monks and it was used as a place for meditation and spiritual training. We got a candle at the front and used it to go through the caves. Sadly, no pictures allowed. But I took a picture of the front of the cave.

Quick shot of a hasekannon statue. We wanted to go see it, but it was up a steep hill, and it cost money to go in. We’ll check it out the next time we return.

We ended up stopping by a bunch of other shrines, but they all cost money to get in. On top of the money we spent getting into the first few shrines, we didn’t want to keep paying to get in. It wouldn’t have been too bad if entrance was 100yen for each shrine/temple, but everything was 300-400yen, which builds up really fast considering the number of shrines and temples in the area. We’ll have to go back and check out the places we didn’t get to.

So after that, we made our way to Enoshima (where we once again took a wrong turn…it seemed to be the theme of the day)

The birdies outside Enoshima station had rain coats!

Enoshima shrine. Since we got here pretty late in the day, most of the shrine was closed and we didn’t get to see everything. Another thing I’ll have to return to see. Also. Stairs. Holy crap there were so many stairs. This picture shows just one of the 5+ long staircases that we climbed…and we didn’t even go to the top.

View from Enoshima Shrine

We finished off our day with むらさきいも ice cream, which is basically purple sweet potato ice cream. SOOOO good. And then we had dinner at First Kitchen. Nothing like topping off ice cream with junk food!

It looks white here, but it was really purple.

First Kitchen!

Okay…next!

Fui a Kamakura a convite de um amigo japonês, para participar de um casamento tradicional budista. A cidade fica a 40 minutos de trem de Tóquio, e guarda um dos grandes tesouros do pais.

São dezenas de templos budistas antigos, que sobreviveram intocados aos bombardeios da Segunda Guerra Mundial. Um dos mais famosos deles possui uma estátua de um Buda gigante.

O agradável vilarejo conta também com bons restaurantes e uma bela praia, para quem quiser se aventurar a um banho de mar no gelado Oceano Pacífico. A cidade fica bem cheia nos finais de semana. Nos demais dias, proporciona o refúgio ideal para uma escapada do caos de Tóquio.

Por Fernando Russo

Die letzte Woche war ich mit meinem Onkel viel unterwegs. Wir haben allen möglichen Touristenkram gemacht und viel erlebt. Hier mal ein paar Bilder von einer typischen  Woche in Tokyo mit Tempelbesuchen, Karaoke, Izakaya, Shopping, Clubbing…

Es gibt noch jeden Menge andere Fotos die aber besser nicht an die Öffentlichkeit kommen

Per si ahir no n’haguéssim tingut prou, dediquem avui un segon dia a fer un intensiu sobre temples i santuaris. Aquest cop ens dirigim cap a Kamakura, al sud de Tokyo. Abans, però, no perdonem l’esmorzar del ryokan… és que el viatjar diuen que fa gana!

Kamakura va ser capital del Japó entre 1185 i 1333. Com a resultat, disposa actualment de 19 santuaris sintoistes i 65 temples budistes. Nosaltres, lluny de voler fer la gran marató dels temples del Japó, ens centrarem només en els més importants.

Així doncs, un cop esmorzats, agafem fàcilment el tren amb el nostre JR Pass i, de bon matí, baixem a l’estació de Kita Kamakura. Al costat mateix hi tenim el temple Engaku-ji, important centre zazen (de meditació) des de l’era Meiji. Quan al Japó es parla de temple o santuari, ens referim realment a tot un complex d’edificis i sub-temples. Aquest és el cas d’Engaku-ji, on per fer-ne un recorregut sencer, acabem suant la cansalada! L’entorn, això sí, bé es mereix la caminata.

El temple Engaku-ji és conegut pel Shariden, al sub-temple Shozoku-in, que allotja la dent de Buda i és Tresor Nacional per la seva arquitectura zen. Només obre per Any Nou, així que ens quedem amb les ganes… Amb prou feines el podem veure, de lluny i des d’una reixa!

El següent temple que visitem és Tokei-ji, el “temple del divorci” que data de 1285. El sobrenom li ve perquè en l’època en que només els homes podien demanar el divorci, si una dona passava 3 anys en aquest “temple-refugi”, se li permetia demanar-lo també. Aquesta llei sortosament va canviar el 1873.

Potser per la saturació de temples que portem, potser per la calor que fa o potser perquè definitivament se’ns acaba girant el cervell, acabem decidint fer a peu la “ruta del Daibutsu”, enlloc d’agafar algun mitjà motoritzat. Total, que ara sí que acabem suant i saltant com cabretes per un camí boscós entre muntanyes que, durant 3 km (hora i mitja, cap a dues hores), ens acaba acostant de ple al Gran Buda. Molt bucòlic i espiritualment reconfortant, això sí, però la semarreta acaba xopa! I la cara de tontos (més encara) se’ns queda en veure tots els autocars aparcats al costat del recinte del Daibutsu!

El Daibutsu o Gran Buda és el motiu principal pel qual la major part de visitants venim a Kamakura. Es tracta d’una estàtua de bronze de 13,5 metres d’alçada que data de 1232 i representa l’Amida Buda. I realment impressiona!

Morts de gana i de calor, afrontem el que serà el nostre darrer temple a Kamakura: el Hase-Dera on, a banda de la reconeguda Kannon (bosatsu de la misericòrdia) d’11cares, ens impressiona especialment el pabelló dedicat a Jizo, el guardià dels nens, rodejat de petites figures de nens avortats o morts. Una mica de “mal rotllo” just abans de dinar…

Donem per acabada la visita a Kamakura i, després de dinar uns udon ben bons a la mateixa estació (fora d’hores perquè ja se’ns han fet ben bé les 16!), ens enfilem al tren de tornada cap a Tokyo. Abans d’arribar-hi ens aturem a la que és la segona ciutat més gran del país. Alguns l’han definit com l’Hospitalet del Japó , però a nosaltres ens enlluerna amb la seva zona portuària reurbanitzada completament (Minato Mirai 21), amb l’edifici més alt del Japó (Landmark Tower, 296 m.) i amb la rebuda que ens dispensa un responsable de l’Oficina de Turisme de la ciutat: després de respondre amablement a una enquesta ens obsequia amb un estri que resulta ser un netejador de cera per les orelles!!!. Tot un amor…

Se’ns acaba fent fosc a Yokohama, buscant la millor llum de la posta de sol per practicar una mica de fotografia arquitectònica… sense gaire èxit, la veritat. Una estona més de tren i arribem de nou a Tokyo, cansats i, com que hem dinat tan tard, sense gaire gana. N’hi ha que no perdonem cap àpat, o sigui  que acabem gaudint d’un (sorprenentment bo) sashimi en un típic restaurant amb taules baixes a la zona d’Asakusa. Just al costat del ryokan, per poder agafar el llit de seguida (bé, el futon…). I ja el podem agafar ràpid, ja, perquè demà ens toca matinar de debò… A les 4:30 a.m. sona el despertador. El motiu? La visita al mercat de Tsukiji!!

Gestern ging es früh raus, der Shinkansen nach Okayama mit gutem Anschluss nach Himeji fuhr halt früh. In Himeji angekommen war (natürlich) das Schloss Ziel einer Besichtigung. Mittags ging es dann weiter gen Osten.

Dummerweise hatte eine Dame aus unserer Gruppe offenbar eine falsche Zeit im Kopf, jedenfalls war sie nicht zur verabredeten Zeit am Bahnhof. Da wir aber Platzkarten für den anschliessenden Shinkansen hatten, hat der Reiseleiter kurzerhand entschieden, dass wir trotzdem fahren (er hatte aber andere Reiseleiter der gleichen Firma, die Mittags in Himeji ankamen, über das Problem informiert). Schon bald meldete sich ein anderer Reiseleiter, er hatte  die Vermisste gefunden und versprach, sie in den nächsten Zug zu setzen.

So waren die 2,5h bis Shizuoka (gefolgt von einer kurzen Fahrt mit einem kleineren Shinkansen nach Shin-Fuji) dann doch eher entspannt, um nicht zu sagen: einfach langweilig. In Shin-Fuji mussten wir dann noch eine Stunde auf unsere Nachzüglerin warten. War auch nicht viel interessanter, in Shin-Fuji liegt der Hund begraben. Nachdem wir dann wieder vollzählig waren folgte noch eine Busfahrt nach Kawaguchiko zum Ryokan.

Fuji-san hatte an diesem Abend keinen Bock auf uns und hüllte sich in Wolken. Und zum Abschluss des Tages gab es im Ryokan dann auch noch ein westliches (*seufz*) Abendessen. Das hätte ich auch daheim haben können.

Am nächsten Morgen ließ sich zumindest endlich der höchste aller japanischen Berge sehen, was die Laune in der Gruppe doch steigerte. Nach dem Frühstück war dann wieder eine Busfahrt angesagt. Über Owakudani zum Ashi See, auf dem wir eine kurze Fahrt mit einem Kitsch-Boot machten, dann weiter nach Kamakura. Hasedera und großer Buddha, was sonst. Anschließend weiter nach Tokyo, wo wir dank noch nicht soo sehr verstopfter Stadtautobahn einigermassen zügig das Hotel erreichten.

Naja, dann geh ich mir jetzt mal die Beine vertreten und mache ein wenig Ikebukuro unsicher.

Gestern war ich mit einer Gruppe von japanischen und ausländischen Studenten in Kamakura, einer 170.000-Einwohner-Stadt 50 Kilometer südlich von Tokyo direkt an der pazifischen Küste gelegen. Zwischen 1185 und 1333 war es de facto die Hauptstadt von Japan unter der Herrschaft der Shogun. Es hat in Kamakura insgesamt 33 Tempel und sonstige Sehenswürdigeiten. Weil aber ein Großteil davon im Laufe der Jahrhunderte durch Tsunamis, Feuer, Kriege und Erdbeben zerstört wurde, sind nur einige als Weltkulturerbe anerkannt. Viele Tempel sind moderne Nachbauten.

Unsere japanischen Begleiter waren bis auf zwei alle Frauen. Manche können gut Englisch reden, manche brauchen zwischendurch ein bisschen Japanisch zum besseren Verständnis. Mit dabei waren Studenten aus Kalifornien, Florida, Minnesota, Quebec, Schweden, Finnland, Deutschland und Taiwan.

Zum Abendessen ging es nach Chinatown in Yokohama, wo leider die Portionen erneut nur japanische Größe hatten, so dass ein späterer Besuch beim Fast-Food-Tempel unumgänglich war.

Hier geht es zu den Bildern aus Kamakura.

Ein toller Ausflug nach Kamakura (mehr gibt es hier!)

(Gepubliceerd in Den Haag Centraal op 16 juli 2009, in een zomerserie waarin sporters vertellen over hun leven)

Shihan Gordeau in de stad

Gerard Gordeau (foto: Duncan Smit)

Er is niemand in Den Haag die zulke tegenstellingen in zich verenigt als Gerard Gordeau. In de vechtsportwereld spreken ze zijn naam eerbiedig uit. ‘Shihan’ zeggen ze, dat is het Japanse woord voor ‘meester’. Hij bezit wereldtitels in savate en in vale tudo, hij was de eerste kampioen K1 evenals de eerste ultimate fighter, en hij is veelvoudig winnaar van Kyokushin karate titels. In Japan is hij zo beroemd, dat hij er niet over straat kan lopen. Dat is de ene kant. De andere kant is hier. Tussen de planken vol wedstrijdbekers staat geen enkel eerbetoon van zijn stad of zijn land. Toen ik in zijn dojo Kamakura was, waar hij lesgeeft, zocht ik er tevergeefs naar. Sporters op dit niveau worden toch altijd hartelijk ontvangen door de Majesteit? Gordeau weet al lang hoe dat zit: “We hebben de beste vechtsporters ter wereld maar niemand wil dat weten. Het is Nederland op zijn smalst.”

Gerard Gordeau is 50 jaar, in de bloei van zijn leven, maar voor een vechtsporter is hij oud. Maar hij is met pensioen. Dat zou het moment moeten zijn geweest waarop de roem verzilverd werd. Niet bij Gordeau: “Geld interesseert me niet. Kan ik dat meenemen in mijn graf? Nee”. Zo is hij. Direct, bij het harde af. Maar niet gevoelloos.

Hij weet dat geld erkenning en waardering betekent. Dat zou hij graag zien voor de generatie kampioenen die uit Kamakura komt. Ook omdat de vechtsport, en zeker het extreem harde kyokushin karate, een tijdelijke zaak is. De dag dat je moet ophouden komt altijd te vroeg. Gerard merkt dat bij zijn jongens.

“Als het moet, zeg ik recht in hun gezicht dat ze moeten stoppen. Daar maak je geen vrienden mee. Want een vechter denkt alleen aan doorgaan en aan beter worden. Hij denkt dat hij honderd jaar kan doorgaan. Soms laat ik hem eerst in het buitenland vechten. Het niveau ligt daar lager. Zo ontdekt hij dat het voor hem verandert. Dan zeg ik het. Het is simpel, je bent gewoon te oud. Dat was ik ook. Dus dan houdt het op. Als je alleen voor de vechtsport leeft, is er daarna niks anders voor je in Nederland. Daarom zeg ik tegen mijn jongens, blijf op school of blijf erbij werken, dan heb je iets om op terug te vallen.”

“Zelf heb ik om af te bouwen in Amerika een jaar pro-wrestling gedaan. Daarna ben ik terug gekomen. Hier heb ik weer een gewone baan genomen. Ik werk nu als conciërge op een lagere school. Nee, rijk ben ik er niet van geworden. Als het om vechtsport gaat moet je daarvoor in een ander land zijn. Het gekke is dat wij wel de beste vechters ter wereld hebben. In de finale van K1 in Tokyo staan bijna allemaal Nederlanders.”

Belofte
Het leven van Gerard Gordeau tot dusver lijkt op een roman. Die is tegelijkertijd een lesboek over onverzettelijke toewijding, inzet en discipline, alles in het teken van de sport. Dat er bij vechtsport iets anders komt kijken dan bij korfbal, spreekt voor zich. Gordeau: “Je moet niet bang zijn om iemand pijn te doen”. De vastberadenheid waarmee hij dit zegt, zat al in het kind dat hij was. Hij wil wel over het verleden vertellen, maar eerst komt de waarschuwing: “Denk erom, geen verhaaltje over een slechte jeugd. Dat is te negatief. Zo was het niet”. Hoe was het dan wel?

“Ik was elf jaar toen mijn vader naar het ziekenhuis moest. Elke dag ging ik naar hem toe. Hij was 39 toen hij doodging aan kanker en hij woog 29 kilo. Daarna ging ik naar het mortuarium waar ze hem hadden opgebaard. Ik kamde zijn haren en ik knipte zijn nagels. Dat groeit gewoon door. Mijn vader was stratenmaker en had eelt op zijn handen en zijn knieën. En ik dacht, zo wil ik niet doodgaan. Dat niet. Ik wil een ander leven. Na zijn dood waren we arm. Mijn vader kreeg per straat betaald en toen hij doodging had hij drie cent te veel verdiend voor een uitkering. Hij had nèt een straatje teveel gemaakt. Hoe mijn moeder het redde, weet ik niet.”

Met de belofte om het anders, bèter, te doen, had de jonge Gordeau zichzelf een verplichting opgelegd. De kans om die te vervullen kwam binnen enkele jaren. “Een vriend van mij deed aan karate en ik ging ook een keertje trainen. Binnen een kwartier moesten ze me bijbrengen. Ik dacht nog, ik laat me niet slaan. Maar vijftien minuten later lag ik weer. Dus ik ging trainen, want ik wil altijd winnen. Van het een kwam het ander. Sparren, wedstrijden doen. Je moet een sport vinden waar je je lekker in voelt en dan kun je je gaan ontwikkelen. Dat was voor mij karate. Zo werd ik beter. Ik ben lang lid geweest van het Kyokushin Karate Team, dat was onverslaanbaar”.

Dit was zijn weg. Jaar na jaar schreef Gerard Gordeau titels van verschillende vechtsporten op zijn naam. In binnen- en buitenland won hij de kampioenschappen. Met zijn broers Nico en Al richtte hij in de jaren ’80 Kamakura op, die hij nu alleen leidt. Daar is hij elke dag te vinden, met dezelfde wil om te heersen die hij als kind al had: “Ik wil de beste zijn, in alles. Afhankelijkheid van een ander? Nee. Subsidie hoef ik niet. Hier in de dojo bepaal ik wat er gebeurt en wie ik toelaat. Wie mij niet aanstaat, stuur ik weg. Die kan buiten gaan spelen.”

Respect
Kamakura is een tamelijk besloten wereld met een strikte hiërarchie en etiquette. Elke dojo is zo, maar hier is het toch strenger. Dat komt door de ambitie van Gordeau, die wil dat zijn jongens (en een enkel meisje) wereldtitels halen. Hij zet zich in op het geven van fysieke training en het slijpen aan karakters. Over zijn regels en normen valt niet te onderhandelen. In Kamakura is zijn woord wet. Buig daarvoor of vertrek. Hij geeft door hoe de sport hem als mens gevormd heeft.

Er zijn grenzen: “Het gaat er niet om zomaar wat leren vechten. Ik leg uit dat er regels zijn. Ook buiten de dojo. Soms hebben ze verkeerde vrienden, dan praat ik wel met ze. Vechten ze op straat, dan wil ik dat weten. Het is niet zo dat je omdat je vechtsporter bent, je elk gevecht moet vermijden. Je mag het nooit uit de weg gaan.”

Mentaliteit is belangrijk: “Je moet nooit bang zijn. Ik ben nooit bang, waarvoor zou ik bang zijn?”

Respect ook: “Ik lieg niet, nooit. Dat heeft geen zin. Je moet eerlijk zijn. De jongens die wedstrijden doen, laat ik zelf hun contracten afsluiten. Ik doe dat zodat niemand kan zeggen dat ik van ze profiteer. Als ze misschien straks in het buitenland groot geld gaan verdienen, zullen ze aan mij denken. Daar vertrouw ik op. Vertrouwen heb je of niet”.

Klaar
Het gesprek duurde lang. Tot laat in de avond vertelde Gerard Gordeau mij over zijn carrière en zijn leven, waarom hij nooit ergens spijt van heeft en dat hij geen moment een come back overweegt. Het is een man die van duidelijkheid houdt. Kom je belofte na. Doe wat je doen moet. Afscheid nemen, klaar.

Alors, j’ai pas une sympathie formidable pour Kamakura, comme exprimé déjà précédemment, mais là on aura tenté une autre approche :
arrivés par Kita-Kamakura (une gare au milieu de rien, comme Bourgoin-Jallieu ou Amberieux…), on visite Engakuji, ses belles charpentes brunies, on savoure un thé avec une sorte de sucre au kinako, c’est joli et calme.

L’occasion de voir les enfants s’effrayer des cigales, les locaux mouiller leurs t-shirts double épaisseur (vraiment, faudra qu’on m’explique…) sous la farniente,

le savoir-faire d’une époque révolue où les Japonais faisaient des pièces fraiches sans clims, par simple choix de l’aération, des matériaux de construction et de l’emplacement.

À Hachimangu, les lotus fleurissent de leurs monstruosités laiteuses, j’en perds mon guide de Kamakura, tombé de ma poche et le cherche en courant sous l’oeil amusé de quelques djeun’s.

Bizarrement, en ce moment, je me sens vraiment vieillir (cheveux virant poivre et sel, empattement certain et visiblement assez flasque, fatigue, haleine lourde...une corde et un butagaz, non, sans sac, c’est pour consommer de suite, merci) mais paradoxalement, je reçois plus de regards mutins et effrontés que d’habitude.

Ça fait plaisir, hein, mais je pense que c’est juste un premier coup d’oeil, voilà.

Puis on marche jusqu’à Hokokuji, le temple des bambous conseillé par Kei. C’est vraiment pas mal et accessoirement gavé de moustiques.

Au jouxtant temple des femmes, Joumyoji, c’est à nouveau l’heure du thé, mais comme c’est pas le blog de Gwen on va laisser tomber le sujet. Et puis je pense que vous vous en battez autant que le chat du temple…

Chargé de poteries en bois (pour la soupe miso…les autochtones comprendront), on prend la Enoden logeant une plage pour en rejoindre une autre, au dela d’Enoshima-ville et son air de complexe réunissant le moins excitant de La Grande Motte et de Sète réunis.

Les Beach House, gargottes éphemeres et estivales pour débauches bronzées et flirts sur glace pillé plient bagage, les tatoués s’emmerdent ferme et les surfeurs essayent de ne pas chanceller sur les vaguelettes d’eau saumatres et chargées de l’amajiru des adolescents et leurs émois juveniles du bikini.

Après, je travaille.

Just back from a monthly auction I attend. Everyone seemed to be half asleep, like me from my kiln firing.  There were a few exceptional pieces. A Kamakura era piece, a part of the Nara gojunoto that went very cheap. A massive planter, 150 cm. in diameter, went for about 5,000 yen, delivery included. No one wanted it as it is too heavy to move. A couple of pieces I was looking for didn’t show up, a set of Kutani sake cups in particular. The link shows them at the bottom. I hope they show up next month. I wanted to buy a Shigaraki mizusashi that was very beautiful. The starting price was what I decided would be my maximum price. It didn’t sell, I didn’t put a bid in because I still haven’t fully woken up from the marathon firing. There was a white Bizen piece that went for a couple of hundred thousand yen. Winner of the most confusing bid sequence goes to a pile of paper that included a couple of books. The bid started at about 10,000 yen, quickly went to 50,000 yen and suddenly jumped to 200,000 yen. The winner looked as confused as everyone. I don’t know if he planned on paying that much but that is what he bid.

What is it about some of these dealers?

There are snacks available, in the morning a lot of candy, crackers, cookies, etc., in the afternoon breads, apple pie type bread, boxed juice. There are a couple of older dealers that happen to sit directly in front of me that leave, after several trips to the snack area, with their bags buldging with snacks to take home in their new Volvos and Jaguars.

Kiln update.

It is now 280 c.