Z uwagi na jutrzejsze Święto Narodowe dziś o 21.00 w Kampusie gram same polskie piosenki: Nathalie and the Loners, Kapela ze Wsi Warszawa, Plastik, Hatifnatsi, Bad Light Disctrict, Kucz i Kulka, Dick4Dick, Hey, Chylińska i przede wszystkim pierwszy oficjalny singel Andy!

Do usłyszenia na 97.1 FM (Warszawa) lub www.radiokampus.waw.pl (reszta świata).

Autor.

„Wieś to odwieczny porządek, drewno, nożyce i kamień. Drew nie nazbierasz na opał, w zimie zamarzniesz na amen” - śpiewa Maja Kleszcz, oddając tym samym hołd całej kulturze ludowej, z jej prostymi, lecz surowymi zasadami, która nie jest już tylko skansenem, a stanowi inspirację do tworzenia nowych jakości.

Kapela ze wsi Warszawa jest znana nie od dziś. Istnieje od 1997 roku, ale popularna bardziej zagranicą niż w Polsce. „Swego nie znacie, a cudze chwalicie” możnaby rzec, bo zespół święci triumfy na międzynarodowych festiwalach, koncertuje na całym świecie, od Stanów Zjednoczonych, przez Algierię, Moskwę, aż po Japonię. Nagrywał obok Petera Gabriela muzykę do gry komputerowej „Myst IV”. W 2008 roku stworzyła muzykę do spektaklu teatralnego „Muzykanty Wielkiego Pola” z tekstami Tymona Tymańskiego. Powoli jednak ugruntowują swoją silną pozycję także i w Polsce. A teraz nagrali najlepszą płytę w ich karierze.

Tym razem za produkcję odpowiedzialni byli muzycy Kapeli ze wsi Warszawa – Maja Kleszcz i Wojciech Krzak, twórcy międzynarodowego projektu muzycznego IncarNations, prywatnie związani ze sobą świeżo upieczeni rodzice. I to właśnie owo nowe życie, jak twierdzą, było dla nich inspiracją do powstania albumu. Oni też zaaranżowali większość utworów. Teksty są w większości tradycyjne, resztę napisał Tymon Tymański, Maja Kleszcz lub Natalia Przybysz. Awangardowe granie na skrzypcach i wiolonczeli, świetny i niepowtarzalny głos Mai (tu jestem całkowicie nieobiektywny, kocham się w tym głosie już dobrych kilka lat), bluesowy, a nawet trochę funkowy nastrój, obok tradycyjnych instrumentów także gramofony. Wszystko, co znane z dokonań Kapeli jeszcze bardziej nowatorskie, dojrzałe i autorskie. Inspirowane kulturą ludową, a nie tylko z niej zapożyczane.

Nastrój Infinity jest o wiele bardziej spokojny, niemal misteryjny, mniej tu już wiejskiej potańcówki. Pojawiają się akcenty jak z muzyki afrykańskiej (zwłaszcza w szantowym “Gospodarz“), soul (“Serce” z Natalią Przybysz), blues (surowe “Baby Blues” z Janem Trebunim Tutką), hip-hopowy beat (podkład pod funkowy Chmiel z DJ Feel-Xem). Zespół wspomaga też swoim charakterystycznym głosem muzyk klezmerskiego Kroke, Tomasz Karkuba (“21 h”). Żywiołowe “Polska na Trzy” w „starym” stylu Kapeli przywodzi na myśl “Polka folk is dead” z albumu Wiosna Ludu. Płyta jest bardzo emocjonalna, niektóre utwory przeszywają całe ciało, przyprawiając o gęsią skórkę (zwłaszcza “Poznałem” słuchane w słuchawkach!).

Po bardzo obcej, niakapelowej płycie Wymixowanie (na którą żółć wylewałem już kiedyś) pojawiła się teraz ta najbardziej osobista. Prawdziwie eksportowa, na światowym poziomie i silnie uczepiona polskich korzeni. Dowód na to, że polska wieś żyć będzie na wieczność.

Kapela ze wsi Warszawa “Infinity”

Kuba Knoll

Morza szum, piosenkarzy śpiew… Z plaży w Rewie i z lotniska w Babich Dołach niespecjalnie chce mi się wysyłać komunikaty w świat, tym bardziej, że deficyt snu dotkliwie daje się we znaki. Obiecuję poprawę i obszerną, obrzydliwie subiektywną relację najpóźniej we wtorek. Dzisiaj wykręcę się anegdotą, którą wczoraj sprzedał mi kolega.
Kolejką SKM na odcinku Sopot – Gdynia podróżuje spora grupka ludności z opaskami Open’era na nadgarstkach, w tym dwie wystrojone pannice, z identyfikatorami z napisem „Journalist” dyndającymi na dekoltach. Przeglądają program koncertów zaplanowanych na najbliższy wieczór.
- Ty, patrz! Kapela Ze Wsi Warszawa! – ożywia się nagle jedna z nich.
- Co to? Fajne? – pyta druga.
- Nie wiem, nie znam. Z nazwy się napierdalam…

Podobno w jednym z hinduskich języków Wawel oznacza „wyniosłość wśród mokradeł”. Dosłownie rzecz biorąc, taki mógł on kiedyś być, zwłaszcza kiedy Wisła miała nieuregulowany bieg i rozlewała się wokoło. Ale symbolicznie rzecz ujmując, w tamtej sferze kulturowej mamy figurę kwiatu lotosu, który zakwita na bagnach właśnie i swoim pięknem wybija się ponad marność z której wyrasta. W jodze najpopularniejszą pozycją jest właśnie lotos, w której adept łapie kontakt z transcendentem wychodząc poza świat który znał do tej pory. Wawel mógł być więc takim lotosem – świętym miejscem magii i mocy. Sporo przekazów dowodzi, że właśnie tam uwalnia się nadprzyrodzonej natury energia, niektórzy dowodzą nawet istnienia tam niezwykłego czakramu ziemi, których ma być na całym świecie tylko siedem. Pomijając całą tą ezoterykę, wydaje się, że miasto wyrosłe wokół tak silnie działającego na umysły punktu musi zyskać niezwykły charakter odzwierciedlony w jego atmosferze i tych wszystkich rzeczach, które są do wyłapania między wierszami.

Inne miasto, Londyn, znajduje się w miejscu gdzie w skale zatopiony został mityczny Excalibur, magiczny miecz podarowny przez pół-boską Panią Jeziora. Umieścił go tam sam Merlin, a wydostać go mógł ten, kogo przeznaczenie upatrzyło na króla Angli. Także wielu śmiałków próbowalo, ale miecz czekal cierpliwie na legendarnego Artura, który do Londinum osobiście przybył i Excalibur włanoręcznie wydobył. Po czym rzeczywiście został królem i to takim, kóry okrył się niesłychaną chwałą, robiąc co do niego należy – zaprowadzająć pokój i rozganaijąc wrogów – a na boku poszukując Świętego Graala, z nieznanym skutkiem. Chwałą okrył sie też sam Londyn i do tej pory coś z tej chwały tu i ówdzie pobrzmiewa. Miasto to pomimo całej noweczesności, zachowuje swoją dostojnosć i mocny kościec oparty kto wie czy nie na owej merlinowskiej skale właśnie.

Albo też Rzym. Ulokowany właśnie tam, gdzie mityczna wilczyca wyległa na brzeg Tybru celem pochwycenia i wykarmienia dwóch bliźniąt z których jeden, gdy podrósł i zmężniał, akurat w tym samym miesjcu wmurował fundamenty pod swoją siedzibę, która stała się domem królów, konsuli, cesarzy i papieży, a przez spory szmat czasu pępkiem swiata, sercem tutejszej cywilizacji. Po dzisieszy dzień zwana jest Wiecznym Miastem, co rozkochuje w sobie gromadnie ściągajacych turystów i pielgrzymów.

Także dobra legenda i garść mistycznej energii posiana w glebie, na której wschodzi nowe miasto robi mu całkiem dobrze, oraz zapewnia pozycję w gronie miejsc co trzymają fason.Tymczasem istnieje sobie też inna kategoria mieścin powstałych trochę na wariata i z przypadku, jak choćby Nowy Jork, rozrastający się z Manchattanu odkupionego od miescowych Indian za kilka lusterek. Sami przyznacie, że nie brzmi to legendarnie ani doniośle. Magiczna aura nie ma miała się do tego podczepić wobec czego NY wytworzył swój własny klimat, miasta szalonego, nieprzewidywalnego, krzyrzówki gustów i kultur. („in New York freedom looks like too many choices”)

Podobnie ma się rzecz z Warszawą. Opisałem tutaj już, jak zbudowano ulicę Marszałkowską, (przez nas obecnie zamieszkiwaną) co to przecięła na pół pola i ugory, które zamykał organizowany w XVIII wieku miejski wał obrony. Wał ten naturalnie nie zamykał mieszkańców na amen, istniało bowiem kilka wylotów z miasta oznaczonych rogatkami. Do dziś uchowały się tylko jedne takie na placu Unni Lubelskiej. – Mokotowskie, bo za nimi była sobie wieś Mokotów. Z kolei przy wylocie w kierunku Krakowa rozmaici Żydzi postwawili osadę, którą nazwali po swojemu Nową Jerozolimią, stąd na styku między nią a Warszawą stały Rogatki Jerozolimskie. Osada wraz nazwą szybko zniknęła.Za to rogatki zastały. I w wieku XIX urzędnik carski (bo w międzyczasie miasto wpadło w łapy Rosjan) odpowiedzialny za planowanie przestrzenne, głowił się jak zorganizować rozbudowę miasta, żeby po latach tutejsi i przybysze nie błąkali się po labiryntach krzywopobocznych zaułków. Około roku 1825 rozwinął mapę mieściny i przyłożył doń ekierkę tak, że kąt prosty wypadł przy Marszałkowskiej, a ostry zawadzał o Rogatki Jerozolimskie. Zamaszystym ruchem pociągnął grubą linię i ochrzcił nazwą , co wzięła sie od miejsca swego startu i ma się dobrze do dziś. Tak powstały Aleje Jerozolimskie. Wydano wtedy też zarządzenie, że wszystkie nowe ulice Warszawy powinny biec równolegle albo do Marszałkowskiej albo do Alej, z czego wynikało, że: A) dziś po centrum chodzi sie jak po szachownicy, B) Skrzyżowanie tych dwóch ulcy urosło do rangi centrum miasta.

Tak wygladało ono w Październiku ‘39

A tak mniej/więcej dzisiaj

Zaraz po wytyczeniu skrzyżowania szczęscie uśmiechnęło się szeroko to tej lokalizacji. Rozpoczynał się bowiem rozwój kolei żelaznej, która zagnieździć się miała w świadomościach XIXwiecznych ludków na stałe, robiąc z dworców istotnej wagi obiekty. A u zbiegu Marszałkowskiej i Aleii przycupnął sobie akurat DworzecWiedeński, na który można było dotrzeć z pomocą pary i żelaza prościutko z habsburskiej cesarskiej stolicy. Co ciekawe, była to stacja docelowa, końcowa; albowiem możliwa była też podróż ku stolicy inszego cesarskiego imperium, znaczy do Petersburga, jednak ją należało zacząć już na Pradze, ruszając z DworcaWileńskiego. Z prostego powodu. Otóż kiedy kolejnictwo raczkowało jeszcze w Europe, w jej zacodzniej części przyjął się jeden standard szerokości torów, a w Rosji inny. Tak zresztą jest do dzisiaj, ale teraz podróżujący na Wschód, czekają na granicy dłuższą chwilę aż im maszyny poprzestawiają kola pod wagonami.. Wtedy takich technologii nie było, toteż podróżny z Berlina, Wiednia czy Paryża potrzebawał wysiąść na Marszałkowskiej i złapać dorożkę czy cotam na Targową. Przekraczając wtedy Wisłę, przecinało się granicę między światem Wschodu i Zachodem, przynajmniej w sensie kolejowym. Obecnie też w tym samym miejscu można taką granicę poczuć i zauważyć przeciąć. W sensie niekoniecznie kolejowym.

Także na tym koncepcie z dworcem nowe centrum zrobiło swoją karierę. Żadnych świętych wzniesień z kosmiczną energią, żadnych magicznych mieczy ani mitycznych zwierząt. Przypadkowy punkt przecięcia dwóch lini odrysowany od drewnianej ekierki plus podciągnieta obok kolejka. Żadnego kosmicznego ładu, siły przeznazenia spinającej wszystko razem do kupy. Raczej ślepawy traf co zdeterminował naturę miasta na dobre, narzucając mu przy okazji chaotycznie poprzekaładane nurty i kultury , niepogodznone ze sobą zywioły i tygiel temperamentów. Taka miała być i taka jest Warszawa.

Mogło to być zresztą na rękę władzom ówczesnym, co zamierzały odsunąć miasto od Starówki sięgającej historycznie do wspanialych wieków Polski, podczas gdy Polskę chciano właśnie mieszkańcom wybić z głowy raz na zawsze. Taki ruch rozmywał tożsamosć miejsca, musiało ono swtorzyć ją od nowa – już pod skrzydłami imperium. Podobny zabiego powtórzono trochę lat później i co ciekawe, też stali za nim włodarze ze wschodniego nadania. U zbiegu dwóch kluczowych ulic wyrosła taka oto kreatura (bez słonecznika niestety)

Naturalnie, takich gabarytów budyneczek zdominował krajobraz i mimowolnie wykreował się na symbol miasa detronizując znaną i lubianą kolumnę Zygmunta. Bo choć małe jest piękne to jednak duży może wiecej. Na przykład dlatego, że widoczny jest z prawie zza każdego winkla, zwłaszcza po tym jak wykarczowano mu teren pod budowę, wymazując przy okazji cały kwartał ulic i wytyczając pustynię, co jednym brzegiem zawadza o nasz centralny zbieg wielkich alej. Wywołało to paradoks niemały, bo teraz w miejscu użnawanym wszem i wobec za centrum miasta praktycznie nic nie ma. Jeśli nie liczyć sztucznego placyku Patelnią zwanego a na nim Indian peruwiańskich grającyh ‘Barkę’ na piszczałkach, albo chłopaków w dresach fikających fikołki albo człowieka-orkiesty na krześle albo pana Witka z Atlantydy tudzież pani z kontrowersyjnymi hasłami, oraz sprzedwaców kwiatów, perfum, sznurówek i zawziętych ulotkarzy czy robiących tłok umówionych tam ze sobą zakochanych i śpieszących tam albo siam ludzi… tam nie ma nic, tylko takie o właśnie coś. Trzeci Świat. Po drugiej stronie jest sobie Rotunda, gdzie czeka jeszcze wiecej zakochanych, a po trzeciej i czwartej luksusowe hotele, gdzie nikt a nikt nie chodzi i to wszystko właściwie w tym temacie. Na dobrą sprawę do centrum nie ma po co iść. Iść mozena do Złotych Tarasów, albo na Dworzec albo przesiąść sie w tramwaj i jechać dalej gdzieś, ale zostwać .. nienienie. A stacja metra wcale tego nie zmienia tylko jeszcze pogłębia. Trochę mnie to czasem śmieszy a czasem straszy, że w miescie gdzie jest tyle wszystkiego – „bazarów, browarów (…) cmentarzy, gliniarzy” – że znajdzie tu swój ściwiat i asceta i hedonista i yuppie i hippie, a w samym jego sercu nei ma nic. Jak w oku cyklonu, gdzie naokoło huragan, szaleństwo a u nas jak makiem zasiał.

Ale tak właśnei kończą miasta co nie na skale, nie na energii z kosmosu ani nawet na bajdach i legendach, tylko ot tak z rysunku od ekierki się pobudowały. Cóż poradzić, taka karma

Grzesiek

“Nowa Ex-tradycja” to debiutancki album Żywiołaka, o którym zapomniałem przy okazji podsumowania 2008 roku. Kajam się teraz, bo to jedna z najciekawszych płyt, jakie wydał na świat w ubiegłym roku nasz, sorry music Polska, rynek muzyczny.

Jak donosi Wikipedia, “Żywiołak był jednym z 13 wykonawców nominowanych do finałów polskich eliminacji do Konkursu Piosenki Eurowizji 2008. Zespół miał wykonać utwór “Noc Kupały”, lecz ostatecznie został zdyskwalifikowany. Stało się to z powodu piosenki, która, wbrew zasadom konkursu, została przez zespół zagrana przed 1 października 2007 (regulamin konkursu zabrania publikacji piosenek przed 1 października)”. Z jednaj strony szkoda, ale z drugiej Żywiołak kompletnie nie nadawałby się na taką imprezę, nie mówiąc już o zajęciu jakiegoś wysokiego miejsca.

Interakcje muzyki rockowej z folkiem mają całkiem długą tradycję, ale też jeden spory problem. Otóż w większości przypadków rzeczone połączenie robione było od, przepraszam co wrażliwszych czytelników, dupy strony – tzn. podstawową rolę odgrywała rytmika rockowa i mniej lub bardziej tradycyjne riffy, a etniczne motywy były tylko dodatkiem przewijającym się raz na kilkadziesiąt sekund. Wychodziło w najlepszym przypadku przaśnie. Żywiołak zabrał się do sprawy w sposób prawidłowy – za punkt wyjścia obierając folk i stylizowane na tradycyjne ludowe przypowieści teksty, tutaj doprawione ironicznym humorem. Jednak pierwszą rzeczą, na którą zwróciłem uwagę podczas przesłuchania EP-ki “Muzyka psychodelicznej Świetezianki”, były żeńskie wokale, miejscami żywo przywodzące na myśl nieodżałowany Księżyc. No i rasowa, choć pewnie nie do końca świadomie  wykreowana blackmetalowa atmosfera górująca nad całością. Po kilkunastu przesłuchaniach jestem już pewien, że “Nową Ex-tradycję” można bez żadnych wyrzutów sumienia postawić na jednej półce obok “Guseł” Lao Che i nagrań Kapeli Ze Wsi Warszawa. Gorąco zachęcam do przesłuchania.

Po koncercie w św. Janie Kapeli Ze Wsi Wawa dokopaliśmy się do Wymixowania. Mniam Mniam.

kxx es un estudio polaco que funciona desde el 2006. El estudio lo componen el matrimonio Krzysztof Domaradzki, director creativo y Eliza Domaradzka project manager. Como muestra de su buen hacer os traemos algunas de sus ilustraciones. Para más información os recomendamos un paseo por su web.

Visto en The Magenta Links

Música: Kapela Ze Wsi Warszawa “Spiritual Revival”

Teraz odrabiamy zaleglosci [ a jest ich ogrommmm ;P]

ostatnia sroda, festiwal, maly bo maly, w srodku miasta

i Kapela Ze Wsi Waszawa

Holland

… Czuje, ze powoli robie sie krolowa tasiemcow… sorki

Kapela Ze Wsi Warszawa

(Orange World, Polônia)

Bitrate: 192kbps

1 Do ciebie Kasiuniu (5:13)

2 Taniec chasydzki (4:11)

3 U mojej matecki (4:17)

4 Niołam kochanecka (4:01)

5 Cerwone jabłuszko (6:09)

6 Polka szydłowiecka (2:37)

7 Kto się zani (2:53)

8 Bystra woda (2:44)

9 Cóżeś ty Kasiu (1:41)

10 Polka folkisdead (1:46)

11 Pada deszczyk (8:56)

12 Żurawie (3:50)

13 Maydów (4:42)