Elimden geldiğince sade almaya çalıştım pozu… Ne çevreyi de içine aldım, ne de altta yazan açık ismi aldım ki tam olarak neresi olduğunu kimse bilmesin. Evet, yandaki resimden bahsediyorum. Resimede Dramatica ismini koydum…

Bu bir belediye tiyatrosu… Ülkemizde sergilenen, her an her yerde görebileceğiniz inanması güç oyunlardan birisi… Devletin koskoca bir belediyesi nasıl olurda böyle bir oyun sergiler aklım almıyor doğrusu…

Belediyenin ismini vermiyorum, kimliğini açıklamıyorum; nitekim beni kişisel olarak tanıyanlar hangi belediye olduğunu da çok iyi tahmin ederler. Ama gördüğünüz afişi, o haliyle asan belediyeye, onun belediye başkanına bizzat oy vermiş bir vatandaşım ben… Tamam, belediyemiz çok büyük işler başardı ve beni bu güne kadar hiç mahçup etmedi; ama şu anda ilki yaşattı. Bir belediye nasıl olurda böyle bir hata yapar?

Dramatica adlı belediye tiyatrosu oyununu dinlediniz. Lütfen bizden ayrılmayın…

İnsanlar her zaman günlük yaşantılarında karşılaştıkları, yaşadıkları dertlerini, sıkıntılarını birileri ile paylaşmak istemişlerdir. Ruhun en derin yerlerinden gelen ve kimi zaman onu titreştiren bu ihtiyacın kaynağı nedir bilinmez; ama dert anlatmak bazı insanlar için diğerlerinden daha da kolaydır. Hele ki onları dinleyecek bir Güzin Abla bulduklarında…

Abla dediğimiz kimse de oturur ve dinler hiç bıkmaksızın, yorulmaksızın? Peki ya bu Güzin Abla‘nın hiç derdi, tasası yok mudur? Sevgilisi yok mudur onu terk eden? Peki ya bu ablanın sevgilisi olan kişi, ablamızın o güne kadar karşılaştığı en dertli kişi midir? Bu kadar çok dert dinlemekten hoşlanan birisi, bir dert dinleyici derdi olmayan birini istemeyeceği gibi dert konusunda bir beden küçük birini bile kabul etmez, edemez tahminime göre…

Peki ya bu kişi nasıl Güzin Abla olur? Nasıl hayatını dert dinlemeye adar? Dünyada milyonlarca Güzin Abla diye niteleyebileceğimiz Dert Dinleyici varken gerçek bir Dert Dinleyiciyi, gerçek bir Güzin Ablayı nasıl bulacağız? Onu nasıl sahte benzerlerinden ayırıp derdimizi anlatacağız?

Bir diğer konuda insandaki dert anlatımı sonrasında yaşanan rahatlamanın, alınan tavsiyeler eşliğinde iki kat fazla olması… Nasıl bir şeydir bu dert? Nasıl olurda bir insanda seviye seviye artmakta ve anlattıkça azalmaktadır?

Bir ve bir kaç bilinmeyenli denklem…

Not: Buradaki Güzin Abla mecazi kullanılmış, Güzin Abla denilerek Dert Dinleyici insanlar kastedilmiştir.

“Oysa bir ağaç için umut vardır,

Kesilse, yeniden sürgün verir,

Eksilmez filizleri.

Kökü yerde kocasa,

Kütüğü toprakta ölse bile,

Su kokusu alır almaz filizlenir,

Bir fidan gibi dal budak salar.

İnsan ise ölüp yok olur,

Son soluğunun ve her şey biter.

Suyu akıp giden göl

Ya da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,

İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz,

Gökler yok oluncaya dek uyanmaz,

Uyandırılmaz.”

Eyüp 14 – Kutsal Kitap

Peki ya uyanabilseydi? Uyandırılabilseydi?

Geçenlerde arkadaşlarımdan biri ile gezinirken karşıdan gelen iri yarı, kaslı bir adam gördük ve arkadaşımın ilk tepkisi “Bu olsa olsa askerdir, komandodur,” oldu. Buna müteakiben nedendir bilinmez aynı adam bizim oralarda bolca karşımıza çıkmaya başladı. Arkadaşım adamı her gördüğünde bizde bir gülme krizi, bir alay konusu dolaşmaya başladı. Ben kendisi ile “Senin komando yine göründü,” diye dalga geçerken o da ağzından o anda ne olduğunu tam olarak bilmediğinden emin olduğum Fetiş kelimesini üretti ve buna komutanı, akabinde daha da komik gelen komando terimini üretti… Derken bizim kaslı elemanın takma adı Fetiş Komando oldu…

Gülünecek durum bu ya, adamı her gördüğümüzde Fetiş Komando diyerek birbirimizle dalga geçiyorduk. Bu gün izin günüm olması vesilesi ile fetişin tam anlamını bir araştırayım dedim ve araştırdım. Bir de ne göreyim? Asıl anlamı İlkel toplumlarda doğa üstü bir gücü ve etkisi olduğuna inanılan canlı veya cansız nesne, put, tapıncak olarak açılmışken yan anlamlarından birinde şöyle bir ifade vardı;

Tapınırcasına sevilen şey veya kimse…

Bu gün bir başka canım arkadaşım Hobonculus’un YIRTIK Sayfalar altında ki fetiş betimlemesi ile bir daha yüzüme vurulan terim beni zaten gün boyu güldürmüşken bu terimin bu günlerde neden bu kadar çok karşıma çıktığını da merak eder oldum.

Bu arada bu günlerde insanlarda bir kas yapma ve bunu sergileme hastalığı var ki sormayın… Sadece bu gün 5 adet kaslı kimse gördüm ki bunlardan birisi bayandı ve diğer dördünden çok daha fazla kaslıydı. İnanılmaz değil mi?

Çok disiplinsiz bir kedi bu… Kendini yalayıp duruyor… Onu elime alıyorum, mıncırıyorum; halen yalamaya devam ediyor. Pist diyorum, dinlemiyor. Kediye kedi demeye bin şahit lazım. Tüyleri kabarık, günde beş fare yiyormuş gibi şişmiş… Ama bembeyaz, pamuk gibi…

Güzel görünümlü; ama benim kedi olduğuna bir türlü inanamadığım bir kedi… Ağzını açıp esnemesi, sanki dehşete düşmüş gibi miyavlaması; ara ara misafirleri tırmalaması ile disiplinsiz bir kedi.

Kedim yok. Bu kedi hayali bir kedi… Bir şeyleri simgeliyor; ama ben neyi olduğunu bilmiyorum. Beyaz tüylerinden gelen o disiplinsiz tavırları ile sanki bana bağrınıp çağrınıyormuş gibi miyavlaması, antika tavırları, üşengeçliğinin yanında o meşhur kendini yalaması… Hayallerden fırlayıp gelen, bana bir şeyler anlatmak isteyen bu kedi şimdi sadece mırr diyor, belki ilerde de konuşur…

Bir de şöyle bakmasa… Sanki çok kötü biriymişim gibi, bana doğrulttuğu gözlerinde ki bakışlar… Beni dehşete düşüren tavırlarını bile gölgeliyorlar.

Kendimi yolcu gibi hissediyorum. Hep bir yerlere yolculuk yapan; ama bir türlü son durağı bulamayan… Bıkmış bir yolcu… Bezmiş bir yolcu…

Elimde kalemim, üstten bastıkça çıt çıt diye ses çıkarıyor. Sürekli yazmak istiyor; ama yazacak herhangi bir şey bulamıyor. Sürekli çıtlıyor ve sürekli mavi mavi bana sırıtıyor… Bir gün biteceğini biliyor; ama yine de yazmak istiyor… Bir yolcunun elinde bekliyor benim çıtlayan kalemim…

Yolcu gibi hissediyorum. Kendimi silkeleyemiyorum; uyanamıyorum… Yaşıyorum; ama neden? Sadece yolculuk… Dünyada değil, farklı dünyalarda bu yolculuk…

Çıtlıyor kalemim, sürekli yazmak istiyor; ama bir türlü yazamıyor… O bile farkında olmadan mürekkebi bitiyor…

Farklı dünyalara kapılar açmak…

O kadar zor mu? Bilmiyorum doğrusu… Bazen düşünüyorum da, şu yanımda, bilgisayar masasının kenarında duran bardak bir tür anahtar görevi görse, bir kapı açsam bu anahtarı kullanarak başka dünyalara, gitsem onunla uzaklara. Anahtarı yerleştirmek için kilit mi? Hayallerim olamaz mı? Düşünürüm sadece, bardağı yerleştirip hayallerime giderim buradan uzaklara… Olamaz mı? İyi de; ben bunu hep yapmıyor muyum?

niye sildin hoca yazıları??

kalsaydı..

The Hollanda yine soğuksun beh 20 derece diyo ama hiç de inandırıcı değilsin.
Hale bak buraya geldim geleli şu yorganı üzerimden bi atamadım gitti bu ne yaw sanki rusyadayız
neyse gerçi diğer türlü kasaplık dersi alıyoruz burada.. şundan kaç kilo et çıkar, bundan kaç kilo yağ, kemik..

bu gün her zamankinden pek çok şey yaptım
karnım aç değil (her zamanki gibi).. evde kimse yok (her zamanki gibi).. bulaşıklarını yıkamamış vatandaşlar Allah’tan kendi tabağım bardağım çatal kaşık bıçağım var diye şükrettim.. (bu da her zamanki gibi)
dışarı çıkacam birazdan ve acayip uykum var (niyeyse dışarı çıkmadan önce hep uykum oluyo ilginç.. )

Ya bende değil aslında sorun.. amsterdam güne her zamanki gibi merhaba diyorsa biz nâpak demi
her zamanki gibi ıssız.. her zamanki gibi göğü kara bulutlar kaplamış.. insanın hollnadanın “sesslizlik-yeşillik-karamsar hava” üçgeninde “bne napim kardeşim ver abi bana aynısından bi porsiyon” diyesi geliyor.

ben de diyorum.
abi bana aynısından bi hollanda sabahı. helal kesim olsun

* * *

dışarı çıkıyorum.. bi ton iş bizi kucaklarını açmış beklemekte.. leyla’yı incitmemek lazım

blogumuzun açılışını yapmıştım ki bi de ne görem bugün Cuma!

Cuma Bayramımız dünyanın heryerinde Yüce Rabbimizin Adı’nı anan müslümanlara mübarek olsun.

şimdi bir şey dikkatleri çekebilir.. dikkatli bir çift göz (boşuna heveslenme hoca sende yok o gözlerden, bak uraşıp bi de açıklama yapıyoz) başlıktaki iki bayram ifadesine odaklanacaktır “ee ya diğeri peki?” diye..

ne demiş atalarımız “deliye hergün bayram”

ehue..
bu satırları yazanın pek akıllı olduğu söylenemez..
keza bu satırları okuyan ve “vay hoca kendine deli dedin hahaha” diye sevinen insan evladının da en az bu satırları yazan kadar akli dengesinin bozuk olduğu aşikardır.
dolayısıyla bu bayram bizim bayramımızdır; sevinelim, kutlayalım, hatta abartıp ilkokullarda okutulan “belirli günler ve haftalar” kitabına pek çok güzide insanın kutladığı bu mübarek bayramı ekletelim.. kısacası sevelim koruyalım

Arıza olmak güzeldir..
şu dünyada baki kalan hoş sada sahipleri hep kenardan köşeden sıyırmış kimselerdi
einstein en bilinir örneklerden sadece biri.
Matrix’in programlanmış mılyonlarca insanından biri mi, yoksa tavşanı takip eden Neo mu?

eNe el cevap: kırmızı hap

Ewet.. yeni blogumuz vatana millete hayirli olsun deyip, bu cok cok faydali, pek bi ilim-irfan hazinesi blogdan :p faydalanamayacaklari icin duydugumuz derin teessurlerimizi(!) ifade ederek wordpress’deki ilk nâmemizi yazmaya basliyoruz

kendimi camiaya* tanitarak baslayayim..
ben kimim?

efendime soyleyeyim..
kimim ki hakkat ben
bir anne ve bir babadan dunyada hayat ile sereflendirilmis bir ademoglu
himmm..

neyse yaw geçelim bu kısım zormuş
korktum.. :p
sonra yazarık

Kalemle fazlaca haşır-neşirim. sürekli karalayıp duruyoruz.. nihayetinde böyle yıllardır süregelen bir alışkanlığı internet gibi sahici kalemlerin -amiyane tabirle- borusunun ötmediği bir ortamda dizginlemek de zor oluyor.
velhasılı bu blogu karalama defteri hükmünde gördüğümü belirtmek isterim.

arada şöyle bir çizittiririz artık..

Haden hayırlı olaa..!

*camia dediysek heveslenmeyin sayın olmayan camianın olmayan üyeleri .. boşuna mı yazdık koca puntolarla misafirler giremez diye demi misafirler giremez.. misafirler üye olamaz.. saded: işi olmayan giremez