karate « WordPress.com Tag Feed

Reduce Stress Through Exercise

checkincalls — Mon, 30 Nov 2009 12:35:57 +0000

With the abundance of health benefits, it’s clear that if you’re able to exercise, you should! The trick is finding the right form of exercise. The following are all excellent for stress relief and each has its own special benefits as well.

• Yoga: It’s great for physical health and flexibility, and it can also help you get into a meditative state.
• Karate: It can help you develop self-discipline, become part of a community, release frustration and tension, and even feel safer as you’ll be better able to defend yourself in the event of an attack.
• Swimming: Combining the soothing properties of water and the benefits of exercise, swimming is a great way to get in shape, cool off, and feel great.
• Walking: Just about anyone can do this one, and it can conform to your schedule: You can take a walk on your lunch break, walk in the morning before your shower, walk your dog in the evening, etc. Walking and talking with a friend makes it feel less like exercise (for me, at least); but walking by yourself can allow you to work out problems in your head or just zone out for a while.

If you’re not sure how you can work regular exercise into your schedule, you may be interested in this article about exercise for busy people: http://exercise.about.com/od/fittinginexercise/a/notimeforexerci.htm.

If you’re looking for more detail on the benefits of these great stress-reducing exercises before choosing one to try:
Yoga:             http://www.healthandyoga.com/html/yoga/Benefits.html
Karate:          http://everything2.com/title/Benefits+of+Martial+Arts+training
Swimming:  http://swimming.about.com/od/swimworkouts/a/swim_benefit.htm
Walking:       http://www.aarp.org/health/fitness/walking/a2004-06-17-walking-numerousbenefits.html

Reading about the benefits is good. But, to start reaping the benefits you need to, “Just Do It!”

Thought for the day: November 30,2009

martialartacademy — Mon, 30 Nov 2009 12:34:49 +0000

“Respect the past in the full measure of its desserts, but do not make the mistake of confusing it with the present nor seek in it the ideals of the future.”

Since most of our experiences are rooted in cause and effect, we naturally want to justify our contentment. We envision grand circumstances, stating that if only we could achieve this goal or obtain that possession, we would finally be in a position to attain happiness. As a result, satisfaction is always just out of reach and the very notion of grabbing hold of it seems like nothing more than a pipe dream. But the truth is that sincere contentment and fulfillment are never wholly the result of external events or situations. Though life’s joyful moments can ignite the spark of contentment within us, that spark is fueled by serenity long established in our souls. When we forget this, it is easy to become stuck in “if only” patterns of thought. If we concentrate on the natural serenity that exists within us, however, we can move forward unimpeded by disappointment.

The circumstances you live through each day have the potential to bring both joy and despair into your life. Relying on the reactions they awaken within you to create an emotional foundation means living on a roller coaster of feeling whose course is determined by chance. Though you may yearn for the object of your desire—be it a new job, financial health, a spouse, or some other symbol of success—you have within you the power to be happy without it. Letting go of your “if only” thinking patterns can be as easy as recognizing that inward emptiness cannot be dispelled with outer world solutions. Try creating a list of your “if only”s. Then literally and figuratively let go of the items on the list by tearing it up or burning it. This simple action can help set in motion the intention to set you free, enabling you to make a fresh and balanced start in the present, unencumbered by regrets and unfulfilled desires.

There will likely be periods in your life in which you find yourself tempted to seek a magic formula for fulfillment that is centered upon a single goal or achievement. But the ingredients that come together to form the seeds of happiness that can sustain your spirit throughout the triumphs and trials of existence come from within rather than from without. When your search for satisfaction is focused on your soul, you will never fail to find the joy you seek.

All the best
Mark J. Speranza
www.MartialARtNy.com
info@MartialARtNy.com

P90X Trifecta (round 3) - Days 57-63

tscfitness — Mon, 30 Nov 2009 05:07:33 +0000

Day 57 (Monday) Chest & Back and Ab Ripper X….Instead, I completed a 90-minute (whole body) HIT (high intensity training) weightlifting session, including abs. I also completed a 2.8-mile run.

Day 58 (Tuesday) Plyometrics….Instead, I completed a little 45-minute, 10.73-mile bicycle ride at the gym tonight.

Day 59 (Wednesday) Shoulders & Arms and Ab Ripper X….Instead, I completed a 91-minute (whole body) HIT (high intensity training) weightlifting session, including abs (6:53 AM start).

Day 60 (Thursday) Yoga X….Instead, I completed a 60-minute, 14.14-mile bicycle ride at the gym (11:30 PM finish). Burned off some turkey and now a few hours until door busters.

Day 61 (Friday) Legs & Back and Ab Ripper X….Instead, I did nada.

Day 62 (Saturday) Kenpo X….Instead, I completed a 84-minute (whole body) HIT (high intensity training) weightlifting session, including abs.

Day 63 (Sunday) X Stretch….Instead, I completed a 30-minute, 7.24-mile bicycle ride at the gym, while watching the Baltimore Ravens overtime victory, my son’s team.

This drill will help you improve your grappling game!!!

synergymartialarts — Mon, 30 Nov 2009 01:39:04 +0000

Hello All,

During my Youtube search yesterday I came across this video of Sensei Erik Paulson (www.erikpaulson.com) teaching this drill. In this drill he goes from Ju Jitsu to Wrestling and back to Ju Jitsu again and I believe that it is a great drill to teach you the following.

How to transition from Wrestling to Ju Jitsu mindsets

Using the Granby Roll to not get caught by your opponent

A drill that can be done many times to get you lots of reps

Adaptable enough to let you scale your progressive resistance as you & your partner get better

A drill that teaches you both offense and defense

I have long been a fan of Sensei Erik Paulson, I first saw him in 1996 when he was traveling with Guro Dan Inosanto. During the seminar Guro Dan gave Sensei Erik about an hour to go thru some grappling drills. In all the years that I have seen Guro Dan, the only person that he has ever given time to in a seminar was when Sensei Erik was with him.

Sensei Erik has an amazing ability to develope drills that are simplistic in nature but if used can have a dramatic effect on your Martial Arts skills. I have used his material not only for my own personal developement but for the developement of my students. We use his Technique, Repetition, Isolation and Go (TRIG) training method in every facet of our curriculum. It is a great format for not only grappling but for striking, clinching and stick work as well.

I hope that you watch this video and you can add this drill to your training.

3rd Birthday Invitation for Rex ~ Karate Photo Card

andeverythingniceblog — Mon, 30 Nov 2009 00:06:25 +0000

This invitation can be found at

http://and-everything-nice.biz/shop/birthday/children/theme/karate-photo-card-birthday-invitation/prod_1986.html
Be sure to check out our Birthday & Baby Shower invitations, favors & accessories!

Peanut Butter and Jelly and Christmas Gift Drive

karatequest — Sun, 29 Nov 2009 22:46:48 +0000

Christmas Gifts

This Christmas we will be doing a peanut butter and jelly drive as well as that of gifts for those in need during the holiday season. We have all been blessed at one time or another and this is our opportunity to share some of those blessing with others as we give.

When you come in and see the Christmas Tree please consider bringing an item that can be placed under it to assist those of our community that are in need. Be mindful of children of all ages. For example, teenage girls might be thrilled to get some makeup or other such items.

As we do this I am certain that our own spirits will abound as we participate in bringing “Holiday Cheer” to others.

Smerte som ethos: kamptrening

sokratesthestray — Sun, 29 Nov 2009 22:15:43 +0000

Jeg liker styrke, og jeg liker svakhet. Det skal stå i en komplementær dikotomi. Men jeg skal være sterk, alltid. Resten av verden kan være svak.

Jeg liker kampsport, og har trent det lenge. Problemet her er at jeg ikke kan omgås alfahanner. Ender jeg opp med å trene med macho menn pleier det å ende i blodig nærkamp. Jeg vet ikke hva som trigger det. Kanskje det er hatet mot autoriteter som slår inn, eller kanskje det er arrogansen om at de faktisk tror de er bedre enn meg. Skal jeg fortelle en hemmelighet? De fleste machomenn greier ikke å slåss. De har muskler og kraften, men ingen teknikk. Det de har lært om krigekunst er fra japanske filmer eller Bruce Willis. Så lenge man greier å hindre dem i å bruke full kraft (uansett hvor god du er så tåler du ikke en knyttneve i ansiktet) så vinner man som regel.

Før var jeg nødt å gjøre kompromiss, for det er mange machomenn i kamsportmiljøene. Nå, derimot, har jeg funnet meg min lille nisje med folk som passer sammen. Vi har samme prinsipper når det kommer til krigerkunsten. Det ender alltid i blod.

Vi samles flere ganger i uken. Møteplassen blir erklært en time før samling, og skifter fra urbane nedslitte strøk, til motorveier, til skogsområder. Man skal alltid komme seg til møteplassen til fots. Alle klarer det alltid innen fristen.

Selve kampene kombinerer flere teknikktyper. Lederen vår er godt trent i Krav Maga, som er slåssteknikken formet i den israelske hær. Vi andre har spredt erfaring med Tae Kwon Do, karate, Jiu Jitsu og annet. Reglene er fight club stil og kampen slutter ikke før en skriker stopp, tapper ut, besvimer, eller blir så sterkt skadet at man ikke kan fortsette. Den siste har vi ikke opplevd ennå.

Vi har trent sammen siden august, og blitt mer disiplinerte. Man skal prøve å hindre å skade folk så det ikke kan dekkes over. Man har jo liv man skal leve. Å gå på jobb eller studiested med blåmerker i ansiktet og opprevet leppe er ikke konstruktivt.

Selv har jeg ikke hatt større skader. Den store mistanken jeg har er at siden jeg er den minste (i størrelse og alder) så tar de lett på meg og vil ikke skade meg noe større. Det verste var en knivkamp der motstanderen min fant ut at han ville prøve å skalpere meg. Dette fikk han ikke til men et kutt i skallen fikk jeg. Han tok strupetak på meg isteden. Jeg tok igjen ved å bite han i armen. Store mannen måtte få stivkrampesprøyte.

Sensei Oleg (vår lærer og leder) har lagt sin elsk på meg og lar meg slippe unna med alt, noe som betyr at jeg kan bruke de andre som personlig boksesekk uten at det får konsekvenser. Det vil si; ingenting fikk konsekvenser før jeg utfordret sensei selv til nærkamp. Ingen våpen skulle brukes, bare ren teknikk. Han aksepterte. Jeg bruker primært Jiu Jitsu mens han bruker sine kjære Krav Maga-teknikker. Jeg trodde jeg hadde studert han grundig. Jeg trodde jeg var klar. Jeg tok veldig feil. Han lot være å brekke bein på meg men meg fikk et knuseslag mot kjeven som lot meg smake jekslene mine på en ny måte. Til gjengeld kunne jeg blinde han ved å spytte blod i ansiktet på han. Blod gir veldig god visuell effekt; det var Rambo som stirret tilbake på meg. Jeg hadde gjort han sint nå. Noen runder til der vi sparret hverandre av, og han fikk overtaket. Kroppen min lettet fra bakken og plutselig tok jeg svalestup ned i en haug med løv i utkanten av treningsarenaen. Løvet skjulte noen skarpe steiner som sa hallo til ribbeinet mitt og gav det et skikkelig knekk. Diagnosen ble bristet ribbein.

Nå blir jeg rundhåndelig bortskjemt av Oleg. Mannen var nærmest i tårer, ikke fordi jeg ble skadet, men fordi jeg ble så skadet at jeg ikke kan trene kamp på minst 4 uker. Et bristet ribbein kan brekke helt og trenge inn i lungen, noe som er litt blodige saker. Jeg har blitt oppnevnt som dommer og får sitte på sidelinjen ved siden av vårt passive medlem, den vakre Francoise, som til gjengjeld deler sin hjemmelagde veganersjokolade med meg. Livet er godt.

Stage regionale Lombardia

dynamicopera — Sun, 29 Nov 2009 10:01:33 +0000

Si è concluso con successo il 5° Stage regionale Lombardia diretto dal M° O. Higa e coadiuvato dai Maestri Renzo e Fabrizio Zorzi.

Due giorni in cui i praticanti hanno potuto approfondire gli aspetti tecnici del Kihon del Kata e del Kumite sportivo.

Alla Manifestazione hanno preso parte anche atleti provenienti Dal Piemonte, dal Venero e dalle Marche.

Prossimo appuntamento 13-14 Novembre 2010, Vi Aspettiamo.

I Praticanti dello stage

Ogata sensei & Okuma sensei demonstration

Sergej Vlasov — Sat, 28 Nov 2009 23:16:37 +0000

I filmed it today at JKA Norway autumn gashuku in Bergen. Just enjoy watching it. Have no time and strength to write something more. Today will be the final day of four days gashuku. Three hours of everyday training, plus almost 120 km of driving every day… Thats too much I can say

I will make a longer post about this gashuku in following days, just give me some time to relax…

Sensei Erik Paulson & Eric Knaus stick grappling

synergymartialarts — Sat, 28 Nov 2009 19:29:57 +0000

Hello All,

While doing my Youtube searching today I found a great video of Sensei Erik Paulson (www.erikpaulson.com) and Dog Brother Eric Knaus aka Top Dog (www.dogbrothers.com) teaching stick grappling. You can see why I believe that Sensei Erik Paulson is one of the most well rounded Martial Artists around these days and why the Dog Brothers are regarded as some of the best Filipino Martial Artists around.

I was introduced to stick grappling by my Sifu Dave Hatch (www.attributivemartialarts.com) years ago and it is something that I really want to explore. I think that it is very practical and can be used by a wide variety of people including Law Enforcement and Military Personal.

Enjoy

Five Things Totally Wrong with Freestyle!

alcase — Sat, 28 Nov 2009 18:21:43 +0000

The problem with freestyle is that it has devolved into fighting. Sounds contradictory, I know, but I began learning martial arts back in the sixties, and I have seen a different face of freestyle. This was a freestyle that was actually more effective, easier to learn, and tempers the personality to grow a better human being.

Now, I have nothing against MMA, or UFC, or learning ground and pound and all the other modes of freestyle. Truth, I think some of this stuff would have been awfully useful back when I was beginning. That said, consider the following points.

Controlled freestyle in the martial arts effectively died when people started putting on pads and protective gear. Sure, we occasionally wore pads back then, but the purpose was for injuries that had occurred. The breaking point, however, was when school owners realized how much money there was to be made in selling protective gear, they pandered to mothers fears, which stopped little Johnny from learning about true control, and effectively stopped the personal growth stage of the martial arts.

Bruce Lee took a frightful toll on freestyle by introducing bouncing. He watched films of Mohammad Ali, realized that bouncing disrupted timing, and changed the world of freestyle. Unfortunately, the effect was also that people stopped learning about timing, and stopped observing a whole fact of life, for time, as you may not have known, keeps this universe going.

With a lack of reality and a lack of timing eating at the innards of budding students, a loss of control was quick to follow. I remember seeing a fellow with three karate lessons under his belt taken to a tournament and encouraged to fight, not to get a point, but to fight. He fought, there were injuries, and nobody showed any control. And control, control through timing and reality, is what the martial arts evolution is really all about.

The final straw behind the death of freestyle had to do with lack of respect. I was taught to bow when I entered the school, and to bow when I got on the mat, and to bow to my classmates and partners, and to bow to the instructor, and it all showed respect. Now there is a bully boy attitude of we’re tough and the hell with the other school, and this derails the art of freestyle, and the art of human compassion.

I know there will be those who disagree, and, let’s face it, my criticisms must be tempered by the real gains of the new arts, of the mixed martial arts and the ultimate fighting championships. There are things to be learned in the new arts, and, I am not opposed to many of the new training methods. When I see people fighting to hurt one another, showing no control and total lack of respect, I am on the other side, the old side, the side that shows compassion for their fellow man.

So, I ask you the question, what can you do to resurrect the old attitude of respect? Will getting rid of gloves and pads enable people to feel the reality of what they are doing, and get rid of harmful attitudes? And, can you do this and still make the art work?

Ajarn Chai holding focus mitts for 7 yr old boy

synergymartialarts — Sat, 28 Nov 2009 14:05:39 +0000

Hello All,

I hope you looked @ yesterdays post… It had Ajarn Chai holding focus mitts for a 6 yr old boy. Well they are back at it again only this time the boy is 7 yrs old now. You can see how much bigger he has gotten and how his skill level has improved. I am still amazed the level he performs @. I have stood in front of Ajarn Chai and it is no easy task.

If this does not make you want to improve your Boxing skills I don’t know what will!!!!

Enjoy

Congresso nazionale Pesaro 2009

dynamicopera — Sat, 28 Nov 2009 13:34:45 +0000

Five Things I wish People Would Have Told Me About the Martial Arts!

alcase — Sat, 28 Nov 2009 01:29:18 +0000

Okay, I’ve been doing the martial arts for over forty years. I’ve lived through the arts of the decades, judo in the fifties, karate in the sixties, kung fu in the seventies, and so on, and I’ve analyzed durn near every art there is. I’ve made up a list of things which I wish people would have told me, or I somehow could have found out, when I first started.

The point here is that classes were where you worked out, and not where you talked. However, and it was years before I realized it, the reason a lot of people didn’t talk was because they didn’t know anything. So are you ready for things you should know before you start the martial arts.

I wish people would have told me about pain, pain hurts, and if I had known the truth about pain it wouldn’t have hurt so darn much. The pain of a block, for instance, can go either way, it can go into the blocker or into the striker, depending upon which one has more intention. It’s not a matter of tough, its a matter of which way you want the energy to go, and it goes following the direction of the more superior mind.

I wish somebody would have sat down and told me what all the body parts are for, or at least told me that learning would have been ten times easier if I had figured out the purposes of the body parts are. What does it matter how you turn the bones, and why does it matter which side of the bone the muscle is on. A very important point could have been made if somebody had just told me I had a head and I could think with it!

This matter of how a body works could have made the martial arts ten times easier if somebody had explained why and how all the parts had to work together. This is a thing called harmony, and when the body has harmony, then intention can flow through the body and make it ten times more efficient. How much does each part weigh, what is the ratio of muscle to body part, how far does each body part have to move to stay with the whole body, how much effort is required for each body part.

Speaking of harmony, if somebody had explained that it was not just harmony within your body, but harmony that was outside your body, then I would have had a ten times easier life. Heck, getting along with your fellow man takes all the tussle out of life. And the truth of love your enemy wold have made me a real martial artist of quality and magnitude.

Probably the most important thing somebody could have told me would have been to work harder. Heck, if I had worked harder I would have gotten to the end faster, maybe even gotten further, maybe even learned more! The point here is that I could have learned all the things that I eventually figured out faster, and then I wouldn’t be griping about all the things that I should have been told.

Ah, the things I didn’t know, they were so great, but, at last I know them. Even more important, you know them, so you don’t have to be slow or stupid or lazy or things like that! Unless, of course, you want to pretend that I didn’t say anything.

Marek "The Punisher" Piotrowski

sulba — Fri, 27 Nov 2009 23:34:45 +0000

W biografiach wielkich ludzi nie zawsze najistotniejsze są momenty chwały i wielkich osiągnięć, choć to dzięki nim są najbardziej znani. Drogę życia wyznaczają nie spektakularne wydarzenia, lecz małe, nieuchwytne dla oczu innych momenty, w których człowiek musi walczyć sam ze sobą.

Historia Marka “The Punisher” Piotrowskiego, 9-krotnego mistrza świata w kick-boxingu, jest nieprawdopodobna. “To życiowy scenariusz na kasowy film” – tak mówił swego czasu, zainteresowany Piotrowskim, znany aktor Daniel Olbrychski. W Stanach Zjednoczonych przebywał prawie 14 lat, a w ciągu dwóch lat od przylotu osiągnął wszystko, co można było osiągnąć w kick-boxingu. Marek był człowiekiem, jednym z nielicznych, który poderwał Polonię. Polscy emigranci w Chicago nosili go na rękach, ustawiali się w kolejce po autografy i śpiewali Mazurka Dąbrowskiego po kolejnych wygranych starciach. Byli w Marku absolutnie zakochani. Do dziś w “Wietrznym Mieście” wielu biznesmenów trzyma na ścianach zdjęcia Marka Piotrowskiego z własnoręcznym podpisem.

Jego “American Dream.”

To wszystko zaczęło się 18 sierpnia 1988 roku. Wtedy Marek Piotrowski, po wielu sukcesach odniesionych w Polsce i w Europie (w październiku 1987 wywalczył Amatorskie Mistrzostwo Świata WAKO (full contact) – Monachium, a w grudniu tego samego roku Puchar Świata w Budapeszcie) opuszczał Polskę i leciał do USA. Na Okęciu, w hali odlotów, ten 24-latek powiedział matce prorocze słowa: “Lecę do Ameryki zdobyć Zawodowe Mistrzostwo Świata.” Jak to stwierdzenie mogło brzmieć w ówczesnej Polsce końca lat ‘80 – tych, w ponurych realiach komuny? Treningi kick-boxerskie nie były zbyt popularne, a tzw. “full contact” zakazany, choć trener Andrzej Palacz robił wszystko by w kraju można było legalnie trenować i organizować turnieje kick-boxingu w najtrwalszej odmianie. Dlatego Marek realizował się dotąd w rozpowszechnionym stylu walk, Karate Kyokushin. W 1984 r., jako “karateka” zdobywa Mistrzostwo Polski Juniorów, a rok później zostaje Mistrzem Polski Seniorów. Po tylu sukcesach sam poczuł, że w kraju nie ma godnego przeciwnika i stać go na wiele więcej. Propozycja przyjazdu do Stanów, wysunięta przez Andrzeja Janusza (zajmującego się w Chicago drobną budowlanką) wydała mu się wspaniałą szansą. Jest niezwykle ambitny. Wyjeżdżając nie myśli o pieniądzach, lecz o tytułach – zresztą w kieszeni ma tylko 70 dolarów. Później wiele razy wspominał: “Nie miałem tak naprawdę miejsca do trenowania, sparingpartnerów, żadnego planu walk. Taka popelina” – śmiał się. Okazja do pierwszego starcia nadarza się przypadkowo, kiedy kontuzja wyeliminowała jednego z zawodników turnieju. 1 października w Rackford odbywa się pierwsza i wygrana w pięknym stylu przez nokaut w 5 rundzie, walka z Bob’em Handeganem. Marek myślał wówczas o tym, że w Polsce koledzy z AWF rozpoczynają nowy rok akademicki, a on próbuję złapać za ogon swoje szczęście.

Miejsce następnej walki to Chicago, grudzień 1988 r. Jego przeciwnik Neil Singelton cudem dotrwał do czwartej rundy, by przegrać przez techniczny nokaut. Kolejne pojedynki w ‘89 roku odbywają się również w Chicago i niezmiennie kończą się dla Marka zwycięstwami. Trzeba zaznaczyć, że od kiedy przyleciał do Stanów, od początku swojej zawodowej kariery, walczył z utytułowanymi zawodnikami, ze światową czołówką. Kolejni rywale byli bardzo popularni nie tylko w USA, ale na całym świecie. Dopiero z czasem zaczęto promować zawodników dobierając rywali o podobnym poziomie umiejętności, podobnych osiągnięciach, takich “do pokonania”. Marek, nikomu nieznany Polak, szedł jak burza, wprawiając w zdumienie cały zawodowy świat boksu i kick-boxingu. Tak jest do tych najważniejszych walk, gdzie stawką jest pojedynek o mistrzostwo. W marcu ‘89 roku Piotrowski w 6 rundzie przez TKO pokonuje Lowell’a Nasha, a dwa miesiące później staje do ringu z Larry’m Mc Faddenem, wygrywając walkę w dziesięciorundowym pojedynku. Polacy zgromadzeni na widowni głośno skandowali: DZIĘ-KU-JEMY!!! Marek w każdej walce pokazywał swój kunszt i determinację. Wyprowadzał piekielne kombinacje kopnięć i ciosów. Paraliżował przeciwników swoimi atakami, nie dając złapać właściwego rytmu i oddechu.

Kolejna, piąta walka w USA była walką o tytuł Mistrza Stanów Zjednoczonych organizacji PKC z zawodnikiem, który według ekspertów miał “kopniecie konia”. Rick “The Jet” Roufus, niepokonany na światowych ringach, bożyszcze Amerykanów i zarazem gwiazdor kolorowych gazet. Często można było zobaczyć plakaty Roufusa wiszące na ścianach nastolatków – taki kick-bokserski Mike Tyson. Walka odbywa się 19 sierpnia 1989 r. Na pierwszy rzut oka widać, że młody Roufus ma wokół siebie prawdziwych fachowców: trenerzy, masażyści, profesjonalna opieka. To nie był emigrant – on walczył u siebie. Szkoła, w której trenował miała swoją renomę, znanych zawodników: kick-bokserów, tai-bokserów i bokserów. Wytwórnia fighterów, fabryka wojowników słynna na cały świat. Dlatego Marek był z góry skazany na porażkę. Zaczęło się. Walka w szalonym tempie od pierwszego gongu. Marek idzie do przodu wyprowadzając cios za ciosem. Pojedynek z sekundy na sekundę robi większe wrażenie, a na trybunach rośnie niesamowity doping. W jednej chwili Marek przyjmuje mocne kopnięcie na głowę, a sędzia rozpoczyna liczenie. Roufus uradowany podnosi ręce do góry i biega po ringu, lecz jakie jest zdumienie, kiedy Marek kontratakuje tak, jakby przed chwilą nic się nie stało. Fachowcy byli pewni, że to właśnie Roufus zatrzyma młodego zawodnika z Polski, a tymczasem totalnie zaskoczony i zagubiony, przeniósł się do defensywy i przegrał pojedynek w dziesiątej rundzie. Totalny szok i aplauz na trybunach. Polacy zgotowali takie owacje nowemu mistrzowi, jakby byli u siebie, w Polsce.

Jest to czas, kiedy Marek walczy średnio co dwa, trzy miesiące. Tylko zawodowcy wiedzą, z jakim wysiłkiem fizycznym i psychicznym wiąże się takie tempo. Dodatkowo, każdy pojedynek to kolejne nazwisko z czołówki rankingów – prawdziwi “fighterzy”. Tak naprawdę nie ma czasu na odpoczynek, nie mówiąc o rekonwalescencji po kolejnych kontuzjach, które – oczywiście – są. Zamiast jechać na dłuższe wakacje, idzie na salę gimnastyczną ćwiczyć sparingi i trenować.

Bez mrugnięcia okiem przyjmuje następną propozycję walki z wielkim championem, Don’em “The Dragonem” Wilson’em. 4 listopada 1989 r. stara się odebrać mu Mistrzostwo Świata trzech organizacji – ISKA, PKC i FFKA. Na konferencji prasowej emitowanej w największych sportowych stacjach telewizyjnych, Marek mówi, że jest szczęśliwy, że może walczyć z takim mistrzem. Podkreśla, że jest na tę walkę bardzo dobrze przygotowany. Z kolei Don zapewnia, że nie odda mistrzowskich pasów, ale ma respekt przed Polakiem: “To będzie fantastyczny pojedynek” – mówi. I tak też było. Dwunastorundowe starcie uznane zostało za walkę roku. Komentatorzy nie szczędzili pochwał, oceniając każdą akcję Marka. “To niesamowite móc komentować takie starcie” – dziennikarze sportowi nie mogli wyjść z podziwu, po zakończonym pojedynku. Marek wygrał we wspaniałym stylu, pokazał technikę i kunszt – wszystko, na co było go stać. Don Wilson, zmęczony po wspaniałej walce podniósł do góry rękę Marka i go pocałował. Piękny gest – ukłon championa przed nowym królem ringu. Don Wilson był zawodnikiem na pewno silniejszym fizycznie, miał ogromne doświadczenie (15 lat w ringu), więc czego zabrakło? Mediom wyznał, że nie wstydzi się tej porażki, bo przegrał z prawdziwym wojownikiem, jak się wyraził “Punisherem” – i odtąd taki przydomek zyskał Marek Piotrowski, Zawodowy Mistrz Świata. Temu zwycięstwu towarzyszy ciekawa historia. Don Wilson do Chicago przyleciał w towarzystwie swoich przyjaciół – aktorów, którzy pomagali mu promować kolejny film. Nikt z jego “sztabu” nawet przez chwilę nie pomyślał, że to Polak, w środku kampanii reklamowej, odbierze mu tytuły mistrzowskie.

Po spektakularnej walce, Marek znów nie miał czasu na urlop – dostał kolejną propozycję. Tym razem o Mistrzostwo Interkontynentalne organizacji KICK. Walka miała się odbyć w legendarnym Hollywood, a przeciwnikiem polskiego Punishera był kolejny wielki profesjonalista, Bob “The Thunder” Thurman. Jak można się domyślać, na walkę przybyła hollywoodzka śmietanka aktorska, przyzwyczajona do ciężkich, widowiskowych nokautów, które fundował swoim przeciwnikom Thurman. Obecni byli również dziennikarze i sam Roufus, który nie mógł się pogodzić z porażką. Walka od początku była dyktowana przez Marka. Dany Rouse, komentując “show” dla amerykańskiej telewizji powiedział, że nigdy w życiu nie był świadkiem takiego pojedynku: “Ten Polak jest niesamowity. Skąd on bierze tyle energii? Jeszcze nikomu się nie zdarzyło tak ustawić Thurmana! Tak Bob nie oberwał nigdy!” – krzyczał do mikrofonu. Wilson był od 1982 r. niepokonany. Marek Piotrowski wygrał ten pojedynek w siódmej rundzie przez nokaut.

Miesiąc później, ma miejsce kolejny, już 25 z kolei pojedynek w historii Piotrowskiego. Jim Marina przegrał w czwartej rundzie przez KO. W lipcu przed Polakiem wrota otworzyło wielkie miasto rozrywki, Las Vegas. Cały tydzień zapowiadana walka Marka Piotrowskiego miała być wielkim wydarzeniem. Na to widowisko przybyło wielu dziennikarzy, sportowców i aktorów, m.in. Benny Urquidez, Chuck Norris, Steavy Nileham, Bob Bryns czy Mark Maninni. Punisher pozował do zdjęć, rozdawał autografy i jak zawsze był pogodny, uśmiechnięty – pewny siebie, jak prawdziwy wojownik. Pewny siebie był także Tommy Richardson, który swoją przygodę z kick-boxingiem skończył po tej właśnie walce, przegrywając przez KO w czwartej rundzie. “Punisher” stał się bohaterem tłumów. Benny Urquidez wszedł do ringu osobiście pogratulować Markowi zwycięstwa. Niesamowity widok i zarazem wielki tryumf Polaka. Co w tamtej chwili działo się w jego sercu, pewnie przez skromność Marka, nigdy się nie dowiemy.

6 sierpnia, w miesiąc po stoczonym pojedynku leci do Lake Tahoe – zgadza się, na kolejną walkę. Tym razem o Mistrzostwo Świata organizacji KICK z Mark’iem Longo. Kolejny niewiarygodny wyczyn, za który po raz kolejny trafia na czołówki gazet jako najlepszy fighter. W dwunastorundowym pojedynku jednogłośnie wygrywa na punkty i do kolekcji pasów dołącza kolejny. W tym momencie jest niekwestionowanym Mistrzem Świata najważniejszych federacji Kick-Boxingu. W październiku w Chicago dochodzi do pojedynku z Andy Brewer’em, Punisher wygrywa kolejny pojedynek przez nokaut w czwartej rundzie i jest to ostatni pojedynek w 1990 roku.

Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym

Po dwóch latach nieprzerwanych sukcesów, nadchodzi dla Marka rok kryzysu. Choć zazwyczaj niewiele mówi o sobie, widać, że przeżywa osobiste kłopoty. Trudno dziś, z perspektywy czasu mówić o tym wszystkim, ale Marek jak każdy emigrant przylatujący do Ameryki borykał się z biurokracją, nieznanymi realiami życia, języka i obcą kulturą. Piotrowski miał amerykańską wizę ważną na okres trzech miesięcy – ilu dzisiejszych emigrantów zna ten problem? Pomoc dostaje częściowo od młodziutkiej Marioli Gołoty, która po przyjacielsku tłumaczyła mu jak poruszać się w trudnych obszarach amerykańskiego prawa. Niektórzy jeszcze pamiętają, jak Marek przychodził na obiady do znanej wszystkim w Wietrznym Mieście restauracji “Staropolska” przy Milwaukee Ave. – tam właśnie pracowała Mariola, która zarabiała tym samym na studia.

Zbierając kolejne Mistrzowskie Pasy Marek obserwował na gorąco, jak powinna wyglądać prawdziwa opieka i promocja zawodnika. Thurman, Wilson czy Roufus mieli wspaniałe warunki do uprawiania kick-boxingu. Widać było pieniądze wykładane na promocję, sponsorów, ale też komfort pracy i treningów. Czy któryś z nich zostawił – tak jak wtedy Marek – dom rodzinny, wszystkich, których kochał, tysiące kilometrów za oceanem? Czy któryś z nich musiał załatwiać administracyjne sprawy w urzędach imigracyjnych? To, co osiągnął w tak spartańskich warunkach i w takim tempie, graniczyło z cudem. Jednocześnie, można było się domyślać, że w którymś momencie na młodego Polaka przyjdzie chwila kryzysu, której nie zniesie bez profesjonalnego zaplecza.

Częściowe oparcie Marek znalazł w trenerze i przyjacielu, Kevinie McClintonie, a także w nowej dziewczynie – Iwonie. Bliscy Marka wierzyli, że ona da mu prawdziwe szczęście i pomoże przetrwać trudności. Należy pamiętać, że w tamtym “złotym” okresie, Marek był u szczytu popularności; w Chicago był bożyszczem kobiet i idolem młodzieży. Często zapraszano go do polonijnego radia, publikowano wywiady w najpopularniejszej na owe czasy gazecie – Dzienniku Związkowym. Stał u szczytu. Od kiedy Marek wyjechał z Iwoną, jako swoją żoną na Florydę, stopniowo sprawy nabierały złego obrotu.

W marcu 1991 r. walka z Robertem Tooley’em zakończyła się bardzo szybko ciężkim nokautem w czwartej rundzie. Marek podnosi ręce do góry, ale na twarzy nie widać takiej radości jak zwykle. Tylko osoby z bliskiego otoczenia widziały, że z Markiem dzieje się coś niepokojącego. Oczywiście trenuje, nie oszczędza siebie ani sparingpartnerów. Nie ma dla siebie litości, ale jednocześnie zamyka się w sobie coraz bardziej. Może gdyby wtedy ktoś z bliskich Marka zwrócił większą uwagę na jego stan. Zamiast odpoczynku i wyciszenia, została zakontraktowana rewanżowa walka z Rickiem “The Jet” Roufusem, który od dwóch lat miał obsesję na punkcie odebrania tytułu Polakowi. Polski “Punisher”, 22 czerwca 1991 roku spotkał się w ringu z Roufusem, w hali “Rosemont Horizon” w miasteczku Rosemont pod Chicago. “Jet” skupiony wszedł do ringu – do tej walki przygotowywał się od 1989 r., kiedy nikomu nieznany Polak odebrał mu w niebywałym starciu zawodowe Mistrzostwo Stanów Zjednoczonych. Zdeterminowany, ogarnięty obsesją zwycięstwa, wysmarowany olejkami, jakich używają rytualni tai-bokserzy. Marek rozluźniony i jak zawsze pewny siebie. Na widowni miał pełne poparcie kilkutysięcznej widowni, wśród której przeważali rodacy. Pierwsza runda poszła dobrze. Niestety, w drugiej Marek nadział się na potężne kopniecie w głowę i padł na deski jak głaz. Prawdopodobnie już w powietrzu stracił przytomność. gdy leżał twarzą do podłoża, sala zamarła. Po chwili przy Marku było już kilka osób. Zawodnik w pierwszych sekundach nie do końca wiedział, co się stało, w końcu zadał pytanie czy przegrał. Tak przegrał. To był ciężki nokaut. Potem sam powie, że na śpiąco pożegnał się z tytułami. Przegrana walka z Roufusem była z kolei trzydziestym starciem Marka Piotrowskiego, legendy polskiego i światowego kick-boxingu. Była także punktem zwrotnym w historii jego życia, bo akurat tę porażkę – mimo tylu wspaniałych, zwycięskich walk, potraktował bardzo osobiście. Mark Mannini, przyjaciel Sama Colony powiedział wtedy: “To musiało się stać. Ale nie było wynikiem słabości, tylko przepracowania. Nawet najdoskonalszy sportowiec musi mieć czas na odpoczynek, regeneracje sił, na naładowanie baterii. Pomyśl, że masz przed sobą biegacza, który z pasją uprawia ten sport. W czasie, gdy ty siedzisz na trybunach, on nieprzerwanie biegnie. Co kilometr na bieżnię wbiega świeży zawodnik. I tak kolejny, jeden za drugim. Twój biegacz słabnie nie dlatego, że jest słaby, ale dlatego, że nie jest maszyną i musi odpocząć.”

Młody mistrz nie miał zamiaru się poddać. Teraz jego – tak jak niedawno Roufusa – ogarnia obsesja zwycięstwa, odzyskania tytułu najlepszego kick-boxera. Trenuje wszystkie style na raz: boks, kick-boxing i karate. 10 lutego 1992 roku debiutuje na zawodowym ringu bokserskim wygrywając swój pierwszy pojedynek w 4 rundzie przez KO. Szybko wraca też na kick-bokserski ring, i tego samego roku w Chicago przed swoją wierną publicznością nokautuje również w 4 rundzie, Darrell’a Banks’a. W maju wylatuje do Detroit, gdzie detronizuje w czwartym starciu Johna Cronk’a.
W lipcu 1992 roku przed Markiem stanęła kolejna ważna próba, tym razem bokserska. Zakontraktowano pojedynek o Mistrzostwo Ameryki z bardzo silnym Kanadyjczykiem Conradem Pla. Słynny trener, Sam Colona oceniał: “Marek Piotrowski to najlepszy fighter jakiego przyszło mi trenować. Uważam, a wiem co mówię, że gdyby Marek trenował tylko boks byłby niewątpliwie Mistrzem Świata w swojej kategorii wagowej. Ja miałem trudności ze znalezieniem dla niego sparingpartnerów. On po prostu zniechęcił mi paru pięściarzy do tego sportu. Śmieję się teraz, ale sam musiałem uważać, kiedy mu tarczowałem. Na początku byłem przekonany, że jako kick-bokser nie poradzi sobie w boksie, ale jego doskonałe wyczucie dystansu i umiejętne zejście z linii ciosu, z błyskawicznym kontratakiem były kompletnym zaprzeczeniem mojej teorii.” Marek wszedł do ringu bardzo skupiony, wiedział, że nie może tego pojedynku przegrać, a Conrad Pla to zawodnik bardzo silny fizycznie. Twierdził, że znokautuje Piotrowskiego bardzo szybko. Po 10 rundach “Punisher” schodzi z ringu z Pasem Mistrza Ameryki Północnej organizacji ISKA. We wrześniu w Las Vegas nokautuje również bezradnego Siergieja Parkomienko w 3 rundzie.

W końcu nadszedł moment propozycji walki z samym mistrzem, Robem Kamanem. Holender był championem w formach Low-Kick, najbardziej brutalnej odmianie kick-boxingu. Jego dotychczasowych bilans walk wynosił 98, w tym 78 zakończonych przed czasem. Czy w tak krótkim czasie Marek mógł przygotować się do takiej walki? Kaman bez większego problemu wygrywał starcia z rodowitymi thai-bokserami. Ambicja Marka znów wzięła górę. Mimo tylu niesamowitych sukcesów, traktował ten pojedynek jak walkę o wszystko.

22 listopada 1992 r. w Paryżu, w ringu staje Piotrowski i Kaman. Walka bardzo brutalna; Kaman dysponuje nie tylko potężnym kopnięciem, ale i uderzeniem. Marek cały czas atakuje. Po pierwszym liczeniu każdy na trybunach przesądził wynik walki, ale jednak Marek zadaje kolejne kopnięcia i uderzenia. Kaman czuje ciosy Piotrowskiego i zadaje brutalne kopnięcia na uda. Nie ma nic bardziej bolesnego niż low-kick. Kamanowi krwawi noga i ucho. Marek pomimo bólu idzie do przodu. Kolejne liczenie. Wiele osób ogląda pojedynek na stojąco, bo emocje są zbyt duże by usiedzieć. Marek dostaje potężne kopniecie na głowę – aż dziw, że trzyma się na nogach. Siłą woli atakuje. Na koniec 6 rundy nawet nie siada w swoim narożniku, bo wie, że jak to zrobi to już nie wstanie. Potężny ból i opuchnięte nogi. Mimo tego się nie poddaje. Ile odwagi, siły wewnętrznej, zaparcia i charyzmy trzeba wykazać, by podjąć takie wyzwanie? Marek przegrywa ten pojedynek przez TKO w 7 rundzie. Po walce ląduje w paryskim szpitalu.

Eksperci rozgorączkowani starciem twierdzą, że gdyby Marek przygotował się do tej walki i dał sobie więcej czasu – mógł ją wygrać. Sam Piotrowski przyznaje, że jednak pojedynek przyjął za wcześnie. Media zadają grad pytań: “Czy przegrana z Kamanem oznacza koniec wielkiego “Punishera”?” Dziś, kiedy mechanizm działania paparazzich i plotkarskich gazet jest już dobrze znany, być może nie miałoby to takiego znaczenia. Wówczas, Marek czuł, że gazety pogrzebują go żywcem. Na domiar złego był sam. O tym co czuje pisał w listach do najdroższej mu osoby – mamy. Bardzo przeżywał nieudany związek z Iwoną. Nagła śmierć ojca była dla niego ostatecznym ciosem.

Walka z samym sobą

Pięć miesięcy po pojedynku z Kamanem, Marek staje na zawodowym ringu kick-bokserskim. Przeciwnikiem jest Troy Huges, a walka toczy się dramatycznie, ponieważ Piotrowski nabawił się kontuzji i walczy jedną ręką. Zmaga się w walce z potężnym bólem, ale pomimo urazu nie poddaje się i wygrywa walkę na punkty. Kolejnym bardzo ważnym pojedynkiem w karierze Polaka jest walka ze znanym na całym świecie, Michael’em McDonaldem. Potężnie umięśniony czarnoskóry rywal nazywany był “niszczycielem”. Jego przydomek ” The Black Sniper ” mówi sam za siebie. McDonald przed starciem odgraża, że Piotrowskiego zniszczy bardzo szybko i udowodni, że jest najlepszym kick-bokserem. Stawką tego pojedynku są tytuły Mistrza Świata organizacji WAKO-PRO i PKL. Nadzieje “Niszczyciela” okazały się przedwczesne, bo Polak wygrywa walkę przez TKO w 11 rundzie. Jest rok 1993. W listopadzie przed swoja publicznością w Chicago, walczy o kolejny tytuł mistrzowski z bardzo brutalnym i niebezpiecznym zawodnikiem Mike’m Winklejohn’em. Mike jest Mistrzem Świata organizacji ISKA w kategorii “Oriental Rules”. Po bardzo zaciętym pojedynku Marek wygrywa ośmiorundowy pojedynek decyzją sędziów. W lutym następnego roku, w Chicago, Piotrowski staje w ringu z Roy’em McCown’em, Mistrzem Świata organizacji TBC. Jeszcze jedno zwycięstwo na koncie. Tym razem w rundzie 6. Wierni fani Piotrowskiego jeżdżą na jego walki po całej Ameryce, śpiewają Mazurka Dąbrowskiego, wiwatują biało-czerwonymi flagami.

Czterdziesty jego pojedynek w zawodowym kick-boksingu odbywa się w Polsce 15 kwietnia 1994 r. w Katowicach. Była to pokazowa lekcja dla polskich kick-bokserow. Marek ścierał się z Gary’m Jones’em, ale tylko trzy rundy. Nokaut. Następna walka ma miejsce w kwietniu 1994 r. w Kalifornii, a dokładnie w San Jose i jest zakontraktowana na 12 rund. Przeciwnikiem Piotrowskiego jest Javier Mendez uważany przez tamtejszą publiczność za wojownika i bożyszcze. Marek miał być dla niego “chłopcem do bicia”. Na widowisko, jak przystało na stan Kalifornia, przybyło grono znanych aktorów, biznesmanów, filantropów i dziennikarzy. “Punisher” pokonuje rywala raz jeszcze, ale gołym okiem widać, że Marek nie jest w formie. Ma coraz większe problemy z mową. Wie o tym, ale kompletnie się nie oszczędza. Walczy przecież nie tylko w kick-boxingu, ale również stacza swoje zwycięskie pojedynki na zawodowym ringu bokserskim w wadze półciężkiej. Tak naprawdę walczy sam ze sobą, ciągle udowadnia sobie, że jest najlepszy.

Mimo kłopotów ze zdrowiem nie rezygnuje z walk. W lipcu 1994 roku w Wietrznym Mieście pokonuje w czwartej rundzie przez nokaut, Cecil’a Simesa. W maju 1995 roku na Florydzie w Clearwater wchodzi do ringu z Wiliam’em Thompson’em – nokautuje go w rundzie drugiej.

W końcu nadszedł czas na ostatni pojedynek na zawodowym ringu kick-bokserskim . Odbywa się on w Polsce, w Krakowie 1995 roku. To jest 44 pojedynek Marka “The Punisher’a” Piotrowskiego. Stawką jest kolejny Pas Mistrza Świata w organizacji WKA. Przeciwnikiem jest Włoch Steffano Tomiazzo, który w dwunastorundowym pojedynku przegrał na punkty. Marek Piotrowski po raz drugi unifikuje wszystkie najważniejszy tytuły światowego, zawodowego kick-boksingu, w odmianie “full-contact”. Jest niekwestionowanym, 9-krotnym Mistrzem Świata ISKA, KICK, WAKO-PRO, FFKA, WKAi i TBC.
Marek absolutnie nie dopuszczał do siebie myśli o zawieszeniu rękawic na “gwoździu”. Kontynuuje wspaniałą i bogatą karierę bokserską, która przysporzyła mu również wielu fanów. Czas pokazuje jednak dobitnie, że organizm wojownika odmawia posłuszeństwa. Walczy z przeciwnikami i ze sobą. Wiele osób doradza, by dla swojego zdrowia zakończył karierę. Jednak on nie słucha. Sam nie rozumie, dlaczego tak się dzieje, dlaczego organizm stał się tak bardzo nieposłuszny. Ostatni – 21 pojedynek bokserski stoczył 13 grudnia 1996 roku w Hanowerze. Zszedł z bokserskiego ringu niepokonany. Choć szybko dostał propozycję walki z Mistrzem Świata organizacji IBF Reggie Johnsonem, w której stawką miało być ćwierć miliona dolarów, musi się wycofać. Jego ówczesny manager i trener Piotr Pożyczko, przekonuje do zakończenia bokserskiej kariery. W końcu meta.

Co się dzieje z Markiem?

Dziś, po kilku bezpowrotnie straconych latach wiadomo, że Marek nie miał w Stanach odpowiedniego zaplecza medycznego i podstawowej opieki lekarskiej. Leczenie wyniszczonego, wyeksploatowanego organizmu pożerało oszczędności zarobione na ringu. W końcu doszło do tego, że niekwestionowany król zawodowego ringu, dzięki któremu mnóstwo osób miało niegdyś nieprzeciętną pracę i zarobki, musiał podejmować różnego rodzaju zajęcia, aby utrzymać się w Ameryce. Marek Piotrowski po opuszczeniu ringu jeździł taksówką, rozwoził książki telefoniczne – imał się najdrobniejszych prac. Jak sam dziś twierdzi, walczył ze swoim życiem, tak jak wiele lat walczył z rywalami. Wiara w Boga bardzo mu pomagała, w którymś momencie nawet uratowała.
Przez pewien czas do Polonii chicagowskiej dochodziły tylko nieliczne wiadomości o tym, co dzieje się z legendarnym Markiem Piotrowskim. “Przecież Marek jest prawdziwym bohaterem i zawsze takim dla nas zostanie” – mówi Stanisław Stankiewicz, jeden z działaczy polonijnych. “Nikt nie wie, co się dzieje teraz z naszym championem” – mówi manager Centrum Sport. Niezliczona ilość osób myśli podobnie.
Marek wrócił do Polski w 2002 roku i mieszka w miasteczku Dębe Wielkie, pod Mińskiem Mazowieckim, wraz ze swoja matką i ojczymem. Jest trenerem, szkoleniowcem, pedagogiem. Przyjeżdżają do niego na zajęcia przede wszystkim miłośnicy z Warszawy, czasem razem ze swoimi dziećmi, nowym pokoleniem wojowników. Marek jest nie tylko wspaniałym sportowcem, ale i pedagogiem. Potrafi docierać do młodzieży po przez sport i wpajać jej bardzo ważne, zdrowe zasady panujące w ringu, ale też i w codziennym życiu. Bardzo zaangażował się w promocję kick-boxingu w Polsce. Jest zapraszany na organizowane w kraju gale i wydarzenia sportowe. Zaangażował się w program: “Wstań i walcz”, w ramach którego odwiedza szkoły i spotyka się z młodzieżą.
Marek pomimo tak niebywałych sukcesów jest bardzo skromnym człowiekiem. Dwukrotnie (w 1989 i 1994 roku) został uznany przez najlepszych fachowców i ojców kick-boxingu Najlepszym “Fighterem” Roku. “FIGHTER” – bardzo prestiżowy magazyn poświęcony najlepszym wojownikom ringu poświęcił Piotrowskiemu mnóstwo miejsca. To na łamach tego magazynu, Benny Urqiudez chwalił technikę i postawę prawdziwego zawodowca, Marka “The Punishera” Piotrowskiego. “FIGHTER” umieścił ranking najlepszych kick-bokserow w kategorii wagowej do 172 funtow, podsumowujący lata ‘80-te i na drugiej pozycji znalazł się nasz Polak. W 1987, 1989 i 1990 znalazł się także w dziesiątce najlepszych sportowców wybranych przez Przegląd Sportowy, dwukrotnie zajmując drugą pozycję.
Aleksander Bilik, chicagowski dziennikarz związany z “Dziennikiem Związkowym” opisuje karierę Marka Piotrowskiego do roku 1990, w książce zatytułowanej “Kickbokser” (wyd. 1991). W 2005 roku stacja informacyjna TVN 24 nakręciła reportaż o Marku Piotrowskim pt. “Wojownik”. Wkrótce potem pojawił się komiksowy bohater zamieszczony w dodatku do Gazety Wyborczej, wzorowany na postaci Marka, również pt “Kickbokser”. W 2006 roku został uhonorowany Statuetką STANLEYA. W 2007 roku Jacek Bławut, znany filmowiec i dokumentalista, zebrał materiały i wyreżyserował film (wyprodukowany przez stację telewizyjną HBO), opisujący karierę zawodową Marka Piotrowskiego. Na premierze filmu w Chicago, pojawił się sam główny bohater, a licznie zgromadzona w Copernicus Center publiczność na stojąco przyjęła go brawami.
Marek Piotrowski w filmie “Wojownik” powtarza kilka sentencji, które pomogły mu w najtrudniejszych chwilach. Pierwsza jest taka: “Módl się tak jakby wszystko zależało od Boga, pracuj tak jakby wszystko zależało od Ciebie”. Druga, to słowa nieżyjącego już przyjaciela i chyba najlepszego trenera kick-boxingu na świecie, który towarzyszył Markowi w największych sukcesach, Kevina McClinton’a: “Najważniejsza w życiu jest pasja, miłość i oddanie do tego, co robisz. Na drugim miejscu są pieniądze, które zapewniają byt tobie i twojej rodzinie. Na trzecim miejscu jest sława wynikająca niejako z dwóch pierwszych. Jest źle, jeśli zmienisz tę kolejność.”
Amerykanie w dowód uznania postawili pomnik “Rocky’emu”, słynnemu bohaterowi ringu. Na podobny pomnik wojownika zasługuje Marek Piotrowski, nasz niezwyciężony “Punisher”.

Monika Lewinska i Bogdan Węgrzynek

“WOJOWNIK”

On Martial Arts

litahayata — Fri, 27 Nov 2009 20:30:13 +0000

I like to read, I like to exercise, I love to have beautiful things around me. Now and then I tend to take on a book about beauty, and more often than not it is also related to pictorial art. That bothers me a bit on the point that I sense people being able to “produce” beauty just by being around comfortably on their own*. Moving or staying still, just doing whatever it is they do. One of the few passages I remember on it is, again, Serre’s – when he speaks of the beauty of a football team working together, sensing each other. The other is Lacan’s, where he puts everyone in the spot as a potential dancer. Great music, painting and football critics are not always great musicians, painters or players. But I find it difficult to jump on someone talking about the beauty of a well given iriminage or a well delivered mawashi-geri. The first is an aikido entrance towards the opponent, that, at the moment of touch (not impact) gives way and changes direction, so the attacker can still use his force, but it is redirected to a place where he loses balance (as one sensei describes it, “please, fall”); the next is a karate circular kick that, as everything else, works as a rubber band released from the hips, loose at the begining but firm and connected to the ground when it hits. Both stunningly beautiful, gentle and precise; but unsung. Is it because they adress to a conflict between two or more individuals who may hurt (or kill) each other, rather than a colourful depiction of the stars at night? It should make it even more beautiful, as they choose, at the very end, not to do the damage they could so easily inflict. Shouldn’t it?

iriminage

mawashi geri

I like to imagine what people who are good martial artists can do. Not breaking boards or bones or dealing with five attackers at a time, but keeping up to an agressive environment, adapting and molding to another person and solving it beautifully. A clean cut, a precise step, a light stance. All done without a grunt, without error, without struggle – total control of body and intention, no tensing up, no wrinkled eyebrows.

As people go about brush strokes, I could go about a step forward on one opponent’s way. But better writers are already doing this on their blogs (here, here and here), for free. The point of this post – what interests me so that I wanted Kino to have – is this feeling of bodily awareness and freedom that I find within the martial arts, together with the way someone achieves it – raw practice, study, zen-like state, fidelity and sincerity, etc. It is serious stuff, still there are countless masters who are as funny as they are rigorous, treating their students like dogs and sons alike. I hope I can get it to someone, someday.

*It is clear that this zone of comfort takes a lot to reach. When we see a ballet dancer smiling at the audience while having her back twisted and legs stretched so far it looks like it’s going to break, she’ll tell you that is 100%, but it isn’t all. 130% is what happens on closed doors in front of the mirror, where she isn’t smiling because it is not comfortable.

You have to see this!!! Ajarn Chai teaching a 6 yr old boy Part 1

synergymartialarts — Fri, 27 Nov 2009 18:55:06 +0000

Hello All,

I have watched this video a number of times and everytime I watch it I am amazed by this it. Ajarn Chai and this boy are amazing. Big props to his parents and Instructors for teaching him the fundamentals, discipline and respect to have the talent level that he already shows.

This boy has better form & mechanics @ 6 than Martial Artists that I have met who have trained for 20 years. Enjoy this video clip it is awesome!!!

My beginnings in Martial Arts and why I train

synergymartialarts — Fri, 27 Nov 2009 18:02:32 +0000

Hello All,

This is a question that I am asked quite often by my new students and people who have not trained. My interest level in Martial Arts began when I was around 9 years old. My Grandfather was a huge boxing fan, he and my Dad would watch boxing on TV and I would watch it with them as a way to bond with them. My Uncle was learning Tai Chi around this time and when he would visit from Connecticut he would show me some pieces of the Forms that he was working on.

As I grew up in the 1980’s Martial Arts was exploding, fueled Sijo Bruce Lee’s influence. I remember watching the Karate Kid movie and being so excited by it. We watched movies with Martial Arts movie stars like Chuck Norris, Steven Seagal and many others. The Ninja craze was also going on then as well and for my 10th birthday I got a Ninja uniform complete with authentic Ninja Tabi boots.

As I got older my interest in Martial Arts died down some but was always in the background. I had a friend in High School that trained in Tae Kwon Do and that started to refuel my interest. In 1992 I began training Karate through a Community Ed program and my interest started to take off. Though I enjoyed the training the material didn’t seem to fit what I was looking for. What I was really looking for how to protect myself and more importantly my brother Colin. He was having some issues with a group of kids who were ganging up on kids randomly. Colin always seemed to be on their radar, though in the end thankfully they never did anything to him.

This lead me to look into other Martial Arts styles including Tai Chi, Isshin Ryu, Boxing, and Bruce Lee’s Martial Art Jeet Kune Do. I was having some trouble finding a Martial Arts School that taught one of these styles in Livingston County. By sheer chance in the summer of 1994 I met John Noonan (http://www.independentmartialarts.us) who was studying Bruce Lee’s Jeet Kune Do and Filipino Martial Arts. I trained with John for about 1 year.

In the spring of 1995 John and I went to Sifu Dave Hatch’s (www.attributivemartialarts.com) house for a private lesson. Sifu Dave at that time was an Apprentice under Guro Dan Inosanto (www.inosanto.com). I began training with Sifu Dave in fall of 1995 and he has been my primary Instructor since.

From 1995-2000 I put in approximately 12,000 hours of training in through training with Sifu Dave, teaching Cardio Kickboxing, private and solo training and seminars. During that time my friends would ask why I trained as much as I did. I would respond ” This is what I love to do, I get to meet and train with some of the best Martial Artists in the world!!!”

Like I said in the beginning I wanted to train to learn how to protect myself and my loved ones. Today I feel that I can do that and now I teach others to do the same. During the time I have trained I have learned a lot about myself, I feel that if I had not began training Martial Arts I would not be the person I am today. Martial Arts has helped me improve my self-confidence, self-awareness and helped me relate to people better.

I train now for the love of learning my Instructors are always learning new things and it inspires me to do the same. I have met people from Indonesia, Thailand, Brazil, China, Japan, Korea, the Philipines and many other countries. From them I have learned so much about the history and culture of their home land it is amazing. This diversity in training and understanding has gone along way to teach me that we are really all just people and at the core we are all looking for the same things.

One of the other huge benefits in training is my understanding of my body. Martial Arts has taught me much about how and why I move the way that I do. When I am teaching I feel that I am not just teaching them how to protect themselves and their loved ones I am teaching them to understand and accept their bodies better.

Thank you for taking time to read this post, I would love to hear what you have gained from training Martial Arts. If you have not trained then what you would like to gain from training.

Shawn

Matrixing Music!

alcase — Fri, 27 Nov 2009 17:48:03 +0000

Here’s the latest newsletter, enjoy!

Monster Newsletter #255–Matrixing Music!

Look at you,
wallowing in that swivel chair,
turkey juice oozing out your pores
and the world expects you to go buy something.
HAH!

Now go the center of the room,
stand there in a pose,
and wait.
Just wait.
Pretty soon an artistic desire will come over you,
your body will shift slightly,
a second posture,
a third,
and,
zingo bingo…
the work out has begun!

Now that you’re awake…
let me say something.
There are a lot of newbies to the newsletter,
and some of them don’t know much about matrixing,
and a lot of times I wander off
talk about other stuff,
so,
today,
to start the Hanakwanmass season off right,
let me tell you something about Matrixing that you didn’t know.

Matrixing is nothing more than the application of logic.
People think it is going to be a deep secret,
but,
it is really a simple secret.

The problem is that the martial arts
are nothing but strings of random data.
Sequences of tricks,
with no regard for logic.

This,
in itself,
is a phenomenal testament
to the power of the martial arts,
and how powerful martial artists are.

That the arts work
though arranged so piecemeal…
wow!

But you knew that,
you have never been able to deny your own power,
or you wouldn’t have found the martial arts,
and you wouldn’t have found matrixing,
but that isn’t what I wanted to tell you.

What I wanted to tell you
was that when you matrix the martial arts,
when you see a logical bit of software
for your head,
then the head,
the hardware,
starts to straighten out.

The head likes logic,
it starts to matrix things on its own.

So I did the martial arts,
then I started in on math,
wrote a book on the subject.
And I attacked English,
grammar,
and the world started getting real easy and simple.

Almost black and white,
if you know what I mean.

And,
I matrixed music.
And here is what I want to tell you.

If you memorized the Moonlight Sonata
by Beethoven,
could you say that you were a master musician?

People might be in awe of your fingers…
but you would know that you weren’t really a master musician.

You’ve got a ways to go
before you’re a master musician.

The point here is that copying strings of random data
does not a master make.

Well,
if you memorize the strings of data long enough,
and have the kind of mind
that can penetrate through
to the structure beneath.

It is not until the person doing the memorizing
breaks through the memorization process
and starts to realize
that there is a whole structure of music
that he can use
to tap into his creative abilities.

Music is a structure of sound
that is mathematically separated into individual notes.
A master musician can rearrange these individual notes
into a variety of harmonies
through a variety of genres,
duplicating or not
other musicians.

This is a limiting definition,
in a way,
but,
once one understands the structure,
it is entirely unlimiting,
and the spirit does soar.

Without the structure,
it soars about as much as a five year old doing fingerpaints.

With structure…
hello moon, hello stars,
I see a quaint galaxy over that way.

Matrixing provides the structure.
It defines the individual arts.

The thing is,
without the structure defined by matrixing,
art is limited.
You can’t define what you know,
so you can’t know more,
and you’re just lost in a cloud of random thoughts.

With the structure defined by matrixing,
the fog dissipates,
shapes become recognizable,
arts become defined,
and,
you become unlimited.

Matrixing.
It limits
so as to unlimit.
It grounds you
so as to soar you.
It binds the body
in a fashion
that unlimits the spirit.

So,
listen…
get yourself a present.
You spend countless hours,
through the weeks and months and years,
working out.

But,
wouldn’t you like to have the hours you spend
be dedicated to the whole art,
and making your spirit soar,
right now?

Instead of
just memorizing strings of random data
and waiting for decades
for enlightenment to happen…

don’t you want it to happen now?

I tell you this,
I spent seven years to enlightenment,
then I spent another fifteen defining the art
and becoming a master,
and,
looking at my whole over forty year career
all I can do
is wish somebody had come up
and hit me with the matrixing two by four
right on the side of the head,
right in the beginning.

If I had only had the structure right from the beginning,
there is no telling where I’d be now.

Well,
maybe there is,
maybe I would be just sitting here,
turkey juice oozing out of my pores,
thinking about going to the center of the room,
and striking a pose…

Okey doke
friends and neighbors,
here’s a link for you…

Matrix Karate

Al
=o)

PS–If you want the latest article, try googling ‘ The Secret of the Three Essentials of the Martial Arts’

I got tired of playing other people’s songs.
Gregg Allman

Mantenere il punto

mforti — Fri, 27 Nov 2009 12:08:27 +0000

di Koichi Tohei
Tratto dal libro: «Book of Ki: Co-ordinating Mind and Body»
Traduzione di Marco Forti

Koichi Tohei, nato nel 1920, si è laureato nel 1942 in economia all’Università di Keio.
Come studente si impegnò nel Judo e successivamente nell’Aikido sotto la guida del Maestro fondatore Morihei Ueshiba.
Nel 1971 ha fondato la KI NO KENKYUKAI (Associazione internazionale del Ki) nella quale sono insegnati i principi del Ki e della coordinazione mente-corpo.

Il centro dell’universo

L’universo è un cerchio con un raggio infinito.
È una sfera infinita.
Perciò, posso dire che io sono il centro di una sfera senza limiti. Anche se io mi sposto di un passo a destra, non si può dire che il lato destro dell’universo si sia accorciato di un passo, esso rimane sempre infinito. Vale a dire che dovunque io vada, corra o salti, rimango sempre il centro dell’Universo.

Era questo l’insegnamento del Buddha quando diceva: “Tenjo tenga yuiga dokuson”, che significa “io sono il mio padrone in cielo e sulla terra. Non sono uomo di nessun altro, ma solo di me stesso”.
Però, con l’andare del tempo, i preti mal interpretarono questa frase e le davano il significato di “solo Buddha è sacro”.
Questa è una versione molto limitata ed egoistica.
In verità, il Buddha diceva anche: “Banbutso ni busho ari”, cioè: “tutte le cose dell’Universo portano in sé l’essenza del Buddha”.
In parole più semplici, Buddha insegna la verità dicendo che ogni cosa è il centro dell’Universo e che ogni cosa è Uno con l’Universo. L’Universo condensato diventa se stesso.

Questo, a sua volta condensato, diventa quell’unico punto centro dell’Universo. L’unico punto, in realtà, non è tangibile, ma è il punto che, condensato all’infinito, non diventa mai zero, ma diventa tutt’uno con l’Universo.
Mentre stai in piedi, se rilassi il tuo corpo, il tuo peso troverà il suo baricentro nella parte inferiore dell’addome.
L’unico punto è il centro del basso ventre, all’incirca quattro o cinque centimetri sotto l’ombelico.
In altre parole devi semplicemente credere che lì, cinque centimetri sotto l’ombelico, si trovi il centro dell’Universo. L’unico punto nel centro del basso ventre.

Esiste in giapponese una frase “kinkon ichi ban” che potrebbe essere tradotta come “prepararsi ad un grande sforzo”.
Nello Zen dicono spesso “Seikatanden ni chikara o irete shikkari suware“, cioè “contrai i muscoli dell’addome e rimani seduto, fermo”.
Questo è un grande sbaglio. Proprio per tali metodi, la coordinazione tra mente e corpo è diventata più difficile.
Il punto non è il lugo dove concentri la tua forza fisica, ma la mente per calmarla, e così poter coordinare mente e corpo. Dato che la parola tanden significa area (zona), viene spesso male interpretata, e si tende a mettere in tensione l’addome.
Questo mi spinge a proporre di cambiare la parola seikatanden, trasmessaci dai tempi antichi, e sostituirla con la frase seika no itten, cioè “il punto nel basso ventre”.

Se vuoi imparare a coordinare mente e corpo, devi prima imparare a mantenere il punto.

Assemblea e primo Yudanshakai KIK

mforti — Fri, 27 Nov 2009 11:37:56 +0000

Si terrà a Parma, presso i locali del Centro Internazionale Danza di Via Pasubio 3/T, sabato 12 dicembre alle ore 20,00, al termine della prima giornata di Stage Nazionale, l’Assemblea Generale dell’A.S.D. Karate Dō Italia Kenkyūkai per l’approvazione del Regolamento Organico e del Codice Etico.

I documenti da sottoporre all’approvazione dell’Assemblea sono stati predisposti dal Consiglio Direttivo della KDIK nel corso della riunione del 14 novembre u.s. e le relative bozze sono allegate alla circolare n. 2/2009, disponibile per il download nella sezione Circolari del sito dell’Associazione, all’indirizzo: http://www.karate-italia.org.

Al termine dell’Assemblea – come precisato nella circolare citata – si terrà, negli stessi locali, il primo Yudanshakai (Riunione del Collegio delle Cinture Nere).

The MMA of Independent Shootfighters Inc.

drunklords — Fri, 27 Nov 2009 10:47:48 +0000

The first rule of fight club is you do not talk about fight club… the legendary dialogue from the movie Fight Club. Hollywood has made some really cool and awesome movies on Mixed Martial Arts… Fight Club, Never Back Down, Red Belt, each of these leave one awe struck!

All the awesome workout sessions, your head automatically has the Rocky Balboa, “Eye of the Tiger,” playing… Shootfighters have all of these amazing training sessions, that would transport you to any one of these flicks… strengthening exercises, conditioning, free- running… all of that you can ask for!

But there is a catch! When it comes to Shootfighters, there is more than what meets the eye… there is always something new and exciting to be offered by Shootfighters… While speaking of MMA, we have, taken this term very seriously and to the point!

Ashwin has been practising martial arts for over 2 decades now… and these arts range from Karate, Kickboxing, Brazilian Jujutsu, a bit of Sambo, Taekwondo, Aikido, Jujutsu, Kalaripayattu, Tamil Kalaripayattu, Wing-Tsun, Kenjutsu, Garadi, Vajramushti, Judo, Tai Chi, Baghuazhang, Various types of Kung Fu- Eagle Claw, Tiger, Snake and a bit of Manthis… and each of these forms have been blended in Shootfighters…

This unique blend makes the classes, complete fun and totally exciting. Martial Arts has a huge history, and there are wide array of arts… each place has adapted and taken an art form to suit their own needs and requirements. Thus, the existence of this melting pot of so to say, martial arts under one roof… makes it a complete martial treat!

“One needs to enjoy what they teach… and I would personally find only striking pretty boring… after sometime plain old kickboxing without grappling, take-downs… gets very boring. It is not even practical in a real fight, where you are grabbed, pushed, clawed, slapped. Also, in most cases, you are up against more than one opponent… where one person does the hitting, while the others do the holding.” Says Ashwin.

Hmmm, only strikes and kicks seem like so much of a constriction here… one needs to know different techniques and ways to get out of any attack situation. Shootfighters Inc, takes in all the useful martial arts and makes it a part of their course curriculum.

Sounds fun right! Different martial arts, being blended and taught with some really cool moves… but behind all of this is a serious effort made, with tremendous hard work, and passion for Martial arts.

Ashwin has been in constant touch with different people in the world of Martial art, making friends, getting to know their art forms. Many masters do not teach you some art forms that easily… they need to know whether one can handle it. Ashwin had to go through years of patient waiting before he was introduced into numerous arts.

“It is a complete course you need to go through, most teachers do not teach you what part you want and leave the rest… you need to wait it out patiently and get the useful information out. Every martial art has some very useful and amazing techniques, and some may not work.”

With real-time experience of numerous fights, Ashwin knows that one needs to have a multitude of techniques that work.

“My instructors like Siddarth are very good fighters, because they have only learnt techniques that work and nothing else.” Adds Ashwin.

The most tough to capture have been the Indian Martial Arts… these seem to be very well hidden and shrouded, many have been lost and left only to a chosen few., as they need to make sure whether one can wield the power given by the arts.

The organization is doing a lot to preserve and document lesser known Indian martial arts such as Garadi, Vajramushti, Varmakalai, Silammbam so that they don’t die out entirely.

“I had this curiosity to understand and know, why an agriculture based civilization would need Martial Arts. Hunters and gatherers, it is understandable, but Indus Valley Civilization, the first civilization to develop a deep cultural setup of Martial arts was something I wanted to learn about.” Says Ashwin.

The great sages of India like Agastyar, Thirumular, Boghanathar… all of them have made huge contributions to Martial Arts, also incidentally the word ‘Chi‘ is derived from Chivaya (a tamil way of saying Shiva). The insights provided by them in Martial arts is very profound and deep. It set a base for the growth of martial arts all over the world.

“Martial arts, is about being strong, self-defence and all of that… but then there is more to Martial arts… it has a deeper ethereal meaning. When many students had signed up for self-defence or fitness, they continued classes even after achieving fitness and self-defence. Out of sheer curiosity I enquired, and found out that they felt a sense of achievement and strong confidence while be a part of our classes.” Says Ashwin.

Thus, martial arts works directly on the mind of the person, which in turn reflects in the body. “Martial arts is like Kundalini Yoga, where the aim is to achieve enlightenment, thus sages like Agastyar practised the arts. In order to see a mental change, physical vigour need to be done, once there is a mental change it is seen in the spirit… all of them are interconnected. “ Adds Ashwin.

The best part about these arts are, they are very nicely blended and gelled in to make a perfect school for martial arts- Independent Shootfighters Inc.

karate « WordPress.com Tag Feed

Reduce Stress Through Exercise

Thought for the day: November 30,2009

“Respect the past in the full measure of its desserts, but do not make the mistake of confusing it with the present nor seek in it the ideals of the future.”

All the best Mark J. Speranza www.MartialARtNy.com info@MartialARtNy.com

P90X Trifecta (round 3) - Days 57-63

This drill will help you improve your grappling game!!!

3rd Birthday Invitation for Rex ~ Karate Photo Card

Peanut Butter and Jelly and Christmas Gift Drive

Smerte som ethos: kamptrening

Stage regionale Lombardia

Ogata sensei & Okuma sensei demonstration

Sensei Erik Paulson & Eric Knaus stick grappling

Five Things Totally Wrong with Freestyle!

Ajarn Chai holding focus mitts for 7 yr old boy

Congresso nazionale Pesaro 2009

Five Things I wish People Would Have Told Me About the Martial Arts!

Marek "The Punisher" Piotrowski

On Martial Arts

You have to see this!!! Ajarn Chai teaching a 6 yr old boy Part 1

My beginnings in Martial Arts and why I train

Matrixing Music!

Mantenere il punto

Assemblea e primo Yudanshakai KIK

The MMA of Independent Shootfighters Inc.

All the best
Mark J. Speranza
www.MartialARtNy.com
info@MartialARtNy.com