Goddess Tara, a female Buddha and meditational deity, is arguably the most popular goddess in the Buddhist pantheon. She is considered to be the goddess of universal compassion who represents virtuous and enlightened activity.

The word Tara itself is derived from the root ‘tri’ (to cross), hence the implied meaning:’ the one who enables living beings to cross the Ocean of Existence and Suffering’. Her compassion for living beings, her desire to save them from suffering, is said to be even stronger than a mother’s love for her children.

The story of Tara’s origin, according to the Tara Tantra, recounts that aeons ago she was born as a king’s daughter. A spiritual and compassionate princess, she regularly gave offerings and prayers to the ordained monks and nuns. She thus developed great merit, and the monks told her that, because of her spiritual attainments, they would pray that she be reborn as a man and spread Buddhist teachings. She responded that there was no male and no female, that nothing existed in reality, and that she wished to remain in female form to serve other beings until everyone reached enlightenment, hence implying the shortfall in the monk’s knowledge in presuming only male preachers for the Buddhist religion. Thus Tara might be considered one of the earliest feminists.

Another legend of Tara is that she was born from the compassionate tears of Avalokiteshvara (The Buddha of compassion):

“Homage! Tara, swift, heroic! With a glance like flashing
lightning, born from a blooming lotus sprung from the tears on
the face of the Lord of the World!”

… Chapter III, Tara Tantra

The above verse refers to the legend of Tara’s origin. Avalokiteshvara was looking down from his heaven on the world of suffering beings, and he wept to see that more and more of them were in pain. From the tears streaming down his face two Taras were born, a peaceful white one from the left and a fierce green one from the right. Tara is thus also often referred to as Avalokiteshvara’s consort.

In a historical sense, Tara is associated with the two pious and virtuous wives of Tibet’s first great religious king, Songsten Gambo  (d. 649). White Tara is associated with his wife from imperial China, Wen Cheng, and Green Tara is identified with Bhrkuti, his Nepalese wife.

To the Buddhists the symbolism of color is of great import. The sadhanas (ancient manuals laying down procedures for worship) are very particular in stipulating the colors of the deities visualized. This color is intended not only to unfold the nature of the deity represented but also to indicate the functions to be performed by that deity. Specifically colors are used in the paintings under a definite mystic scheme, based on the psychic experiences of the sadhaka (worshipper).

No wonder then that her devotees visualize Tara in a myriad variety of colors:

‘Some have a vision of you (Tara) as red as the sun with rays
more brilliant and red than the lac and the vermilion. Others see
you blue like the sapphire. Some again see you whiter than the
milk churned out of the milky ocean. Still others see you golden.
Your visva-rupa is like a crystal which changes its color with
the change of the things around it.’

… Arya-Tara-sragdhara-stotra

The most popular of all the known forms of Tara are the widely worshipped Green and White Taras. It is believed that the first artists modeled Green Tara on a young virgin, and the White Tara on a physically mature, voluptuous woman. Thus traditionally whereas the Green Tara is visualized as young girl having a mischievous and playful nature, the White Tara is represented as a mature woman, full-breasted and wise. This tradition survives to the present times.

Green Tara

Green Tara is Tara’s most dynamic manifestation. Her color symbolizes youthful vigor and activity. The Buddhist Lord of karma (action), Amoghasiddhi, is also associated with the green color, thus signifying that they belong to the same family. This is a further affirmation of the perception that Green Tara is a goddess of action.

She is often depicted in a posture of ease with right leg extended, signifying her readiness to spring into action. The left leg is folded in the contemplative position on the lotus pedestal, the two together thus symbolizing the integration of wisdom and art.

Her left hand, in the gesture of granting refuge holds the stem of a blue lotus that floats over her left shoulder as a symbol of purity and power. With her right hand she makes the boon-granting gesture.

On a lotus seat, standing for realization of voidness,
(You are) the emerald-colored, one-faced, two-armed Lady
In youth’s full bloom, right leg out, left drawn in,
Showing the union of  wisdom and art -  homage to you!
Like the outstretched branch of the heavenly turquoise tree,
Your supple right hand makes the boon-  granting gesture,
Inviting the wise to a feast of supreme accomplishments,
As if to an entertainment-homage to you!
Your left hand gives us refuge, showing the Three Jewels;
It says, “You people who see a hundred dangers,
Don’t be frightened-I shall swiftly save you!”
Homage to you!
Both hands signal with blue blue utpala flowers,
“Samsaric beings! Cling not to worldly pleasures.
Enter the great city of liberation!”
Flower-goads prodding us to effort-homage to you!

… First Dalai Lama (1391-1474)

In visual arts she is shown as resembling an exceptionally lovely human being in everything but the color of her skin and the splendor of her ornaments. The slender, long proportioned body of the goddess is shown dusky olive green in color and her coloring reverberates against the striped cushion of her throne back. The painting technique itself is extremely refined, the pigment flat and thin, and it does not emphasize linear outlining except in the most subtle way. The mysterious and intriguing nature of Green Tara is marvelously captured in the medium of painting by the ingenious blending of the typical iconographical setting with the color scheme.

We are given everything in this life, our lives, our love, our food, from Tao.

The Great Tao- universal Oneness- manifests in an infinite number of ways.

Plant the seeds of loving-kindness (metta) within you, and water those seeds with grateful song.

The more we open our hearts, the richer we become.

Heaven and Hell,

Are here and now.

Heaven is the abundance of love;

Hell is its absence.

This is easy to understand on the surface. We don’t need to die to experience heaven or hell. If we love or feel loved, we experience Heaven. When it is absent, we experience Hell. What is hard to understand is what is meant by “love”. It is something easily misunderstood.

Love, or more usually translated as “loving-kindness”, means something specific in Buddhism. It is a translation of the Pali word “metta” (Sanskrit, maitri). It relates to “compassion”. This is a translation of the Sanskrit “karuna”.

Compassion (“karuna”) means the heartfelt desire for oneself and every other being not to suffer. Suffering here is “dukkha” – a spectrum of negative experiences.

Loving-kindness (“metta”) means the heartfelt desire for oneself and every other being to have joy. Joy here is not a fleeting pleasure, but something spiritually profound.

So Heaven is experiencing compassion and loving-kindness.

Hell is their absence.

I can, and should, begin with compassion and loving-kindness towards myself. Not in any selfish way. But it is easy to love myself, as long as I am already emotionally healthy. I can sow the seeds of a habit of giving myself compassion and loving-kindness. When I do this, I discover the secret of Buddhism: Heaven and Hell is within me. I choose happiness or unhappiness. By developing the habit of self-compassion and self-love, I discover this.

Now I can extend the practice to those I love already: My parents, my sisters, my partner and so on. Eventually, as I become more skillful in compassion and loving-kindness I can even extend it to my enemies.

Heaven and Hell are here and now.

Both are within.

Tonight Live Studio at SLB6, originally uploaded by SuperDave-in-SL.

This Weeks Show will be Broadcast from SLB6. Second Life’s Birthday Celebrations Sims. Where SL Residents are putting on their best dressed Space Suits to celebrate Second Life’s 6th Birthday, in futuristic style.

Yep I went for the Big Telly, Perfect World Productions my company that produce both Tonight Live and Fabulous Fashion with Angie Mornington, have a build out there, as you can see from SuperDaves pic. I figured that in the future we will be watching our productions on nothing more than a piece of plasma glass…no nobs, no arial ect….and putting a studio in that! well not possible soooo I went for Space Age Kitch, I imagined I was a home owner in 2050 with a retro bent…who liked the old TV shows of Lost in Space and My Favorite Martian, and the Jetsons and went for that. Oh and yes I built it myself..so its not really whoa amazing..! but I did what I could with my building skills learned from years of Trial and lots of error…Keeping the prims down is verrrry tricky specially as I can’t build sculpties…(missed that trial and error completely..) I actually found the building very relaxing and therapeutic as I and my entire family have been laid flat with a nasty flu virus for an entire week, and forming a complete thought or sentence has been very difficult, so just building and tweaking has been nice.

Inside the Telly is our multipurpose TV studio. Where both Tonight Live and Fabulous Fashion will be filmed for the duration of the SLB6 event. Fabulous Fashion will be there next week, they are taking a break this week.

We will have freebies on offer at the studio, and there will be models wandering around from the Fabulous Fashion Show, Angie and I will be there as much as possible with other staff members to help promote our shows in world.

I figure there are still about 80% of the population who probably don’t know we make Television in SL, and we hope that this will help let them know they can watch their virtual world on TV from the comfort of their SL Homes or live in our Studios.

Treet.tv and Designing Worlds have builds out there too, as does the Giant Snail Racer’s and a few other Treet.tv shows so go out and take a look!

This weeks show at the build, features Dusty Linden the organizer of the SLB6. I want to find out why they chose this week to have the Birthday what happened on this week 6 years back? was it like “One Big Step for Man, One Giant Leap for the Avatar? Was it when Philip Linden first stepped on the grid? and what was the first Birthday party like? did they have one? Also we will find out a bit more about what this years party is going feature? will L.L have a big announcement? We will also be showing some sneak peeks of the builds and talk about who is featured.

We also talk to Singer Clairde Dirval Second Life’s answer to Bette Midler and Janice Joplin all rolled into one. This girl has a voice that cannot be ignored, its big.. its huge! its gritty and she is one bad arsed singer. Go up to her Myspace page she has a song featured she definitely won’t be singing on our show ( we are P.G) …it involves an electrical toy and lonely nights at home…..I’ll leave it up to you to figure that one out..http://www.myspace.com/clairededirval

We also talk to Jenaia Morane from Book Island about HIV Testing Day, is Aids the forgotten disease? are people becoming blase about it? why have an HIV testing day? how is book Island and Karuna Sim involved in Second Life…Important questions.
www.tvwsp.com http://slurl.com/secondlife/Karuna/33/213/29

Entry to this weeks show at the build is restricted. We are only allowed 40 people on the sim max, and we have to allow room for the other builders there of course who are all hurrying to finish their builds before the cut off day. If you wish to attend the show out there this week, you must be a member of the Tonight Live with Paisley Beebe Group, and request a spot through Brekka Nightfire. With crew and guests we only have 23 available spots for general public. And Brekka has taken bookings already so IM her NOW.

We will have a screen up at the Tonight Live studio hooked up to the live feed so you and your friends can go watch it there if you cannot get in to the Build at SLB6. The sim will be capped so even if you are in the Tonight Live group but haven’t booked a spot you won’t be able to get into SLB6 if its booked out. And of course it will be online at http://archive.treet.tv/ or put http://streams.treet.tv/live.mov in your browser or Quicktime viewer and watch it here! The archive will then be up a few hours after it is filmed.

The build is at the Virtuocity Sim very near the Main stage next door actually so please stop by and say hello!

Also I’ll be doing a gig from the main stage at SLB6 on the Sat Night of the 27th at 11pm come out and see us if your up!

Tonight Live Studio url http://slurl.com/secondlife/Northpoint/211/142/32

Logrando asi despertar al “sistema natural de sanacion” que tenemos y bloqueamos o desactivamos por varias razones.

Cursos a Distancia. Se entrega certificados junto a los munales y luego de la sintonizaciones

Consultas por mail a nithyacentrodepaz@gmail.com

http://www.planetaholistico.com.ar/Nithya.html

The things that i am writing here arent a fancy romantic soiree that could send tear jolts down the eyes or blows to the heart. The words and writings are totally non fabricated and incongruous. However they arent meaningless. Cuz i dont write them for a poetic or prosaic fancy rather to let my fingers type from whatever signals they get from the brain while it reminisces some of the most wonderful moments spent in time.

It was something that was being anticipated for about a month. And it wasnt planned as things are supposed to. The very reason it was to happen made me feel so remarkably lucky and happy. So much so that it gave me kicks days before this was to happen. When i said Ankur about the how i wished if he could come here and meet me and Karuna off came his prompt reply ” I am coming Bhai”. And Ankur aint known for budging his words.

There are somethings that i could not wait for. And this was one of em. I canyt remember when was i this desperate last. The kicks never settled but finally the day came and with it died all the cornucopia surrounding it. We met yet again. We talked things at length and we were so happy to see each other again. We went to our favourite hangout. We sipped cold coffees and talked past. We played together and wish that we lose to one another. Ankur has always meant much more than i could describe to me.

The highlight of the visit was however yet to come. We were to meet our respective loves for a dinner in Delhi. Rinku joined Ankur and i went to pick up Karuna from her place. Well if the details of how that happened are shared I would probably get a divorce for over exaggeration. I will keep it simple. I was circling the same corners, asking every oder fella about a place that i wasnt supposed to get to and then kept waiting at a non descript place to meet her but incidentally she never came.

We met however though. It was a great respite. The very look of her made all the toil vanish. I was so ecstatic to get her along and join the folks waiting. Arriving somewhere but still finding ways was now not meant to be.

The candlelight dinner that we had lighted up my entire spirits. Sitting beside her and mi best pal was more than what i could have ever dreamed of. No work of joy could define it. An extremely pounding heart was a obvious anatomical gesture. I could see her wink and i could see her smile. From the nearest distance. I could see her countenance change everytime she looked at me and everytime she listened to me. I could see the joy and love. She was by my side and she was wid me on the ride. She seemed to enjoi and she looked exuberant. She laughed more than a couple of times and i knew it wasnt false. And my day was made.

Didnt wanted to part ways wid her. Still we had to. She gave me a parting gift. I frowned. She looked detested. I accepted. When i had a look at it I was flying for a second. I am sure no amount of weeds could have done this to anyone what her token of love did to me. It was a small and sweet Lord Ganesha’s that she gave me as a sign of protection, trust, faith,love and devotion. I sweared to God and myself that I would love and care for her in the best way i could. I think I am a nice man. I have changed and i have learned to love and there is something deep down inside me that tells that she would be more than happy all through wid me. From God i ask the strength and sense to make it happen. I half slept that night. Thoughts took me to a lot of territories and to a lot of explorations. I dreamt a lot of things wid eyes wide open. It was a night i wish was a little longer. Still i wanted the day to come soon.

We met again the following day. It was a tough day for her. Still she managed to come. Still she was ready to come. Made me feel better. I had a few things up my sleeve for the day. I recorded a Wish You Were Here on my Acoustica dedicated to her. She was completely mesmerized the last time i sang that to her. I couldnt help myself from givin her a live recording. And i had also compiled a list of my all time best rock ballads. I named it Timeless Love. I was so anxious and eager to give her that.

Together the four of us were sitting at Piccadelhi, a london themed restro pub in  Cannaught Place, Delhi. It was all perfect. The food, the lights and the moods. Super fun time that i never thought would come. The past months had been a horrific nightmare. Things were changing. I shared the gifts i bought for her, we ate wid our heart out, we laughed and clicked photographs together, we talked love and affection and we could see love in each others touch. More than the words the eyes communicated. We strolled by the Central Park, sat at the coffee days, we discussed our pasts and talked irrelevant things. I still have to figure out how she tolerates me.

And we have found a linking for the places we have been to. So much so that we visited the same place again and sat on the same damn chair with same old angles. It revives the memory. The dosage of happier times in the past in present makes us feel more liberated with joy. We have a few things in common. Chocolate ice creams is one of them. She is a chocolate freak. We ordered choco chips with hol melted syrupy chocolate fudge over it. Melting moments. A walk to remember thence. If only we could have stayed more. Still its good to wait. It intensifies the passions. I could see her talk and walk and frown and wink. The conversation she was havin wid Nivi made perfect sense to me. Apart from the usual ladies talk i know what else were they takin about. Someone called me “Sweet” then. I immediately thought that Nivi muss be thinking I’ve become GAY now. That was the word we associated wid “sweet” and “cute”. And Nivi could neither believe that. When i was talkin to Nivi, she popped a question ” Arrun, Is it you Karuna is talking about!! Gosh what has happened to you?”. I know her amazement was more than justified. She knew how stereotyped i was back some time. All i did 24/7 was insults. And had a deep sense of achievements there off. I know i was a pain to many in the past. And i loved that.

Nevertheless, past is neither good nor bad. Its dead and buried. And i have always accepted this fact. I revealed to Nivi that Karuna is going to her home for a week or two. She said “Don’t tell me you are gonna miss her”. I said “I would, badly. Indeed I would”. She burst into laughter. Perhaps due to non belief or may be she never know I could be like that.

I bid Karuna goodbye. I knew we wouldn’t be meeting very soon. But i knew she is everything to me.

Apart from my usual work and the readin and guitaring I do, I had a lil more time. I thought i would write stuffs. I think what i wrote were honest connotations of my heart. Not wrapped in artistic n glittery wordsmithy. I know i am missing her. I hope we would read it sometime in future and remember the things that mattered to much to us. I hope we would smile. And love each other more. Definetely, a start of something immensely beautiful and enchanting.

This can be interpreted either way as one may. Yet the passing phase is a sure transition of the power balance of Sri Lanka. The balance that was decentralized, with multiple negotiators, is rapidly becoming unipolar, under the headship of the Government.

The LTTE, a chief stakeholder against the governmental power-concentration, is now crushed and brought under the saddle.

The Main Opposition in the South is crippled and bed-resting, courtsey of the Government propaganda, the taming and the converting of the media and the pro-war mentality that has been spread and substantiated. All Opposition groups, for their political survival, are now compelled to be apologetic to degrees allowed by their own consciences.

The Government is in the process of taking the bull by the horns. Some argue that for a stable democracy one has to have a strong central authority. But, the nature of power is to corrupt and rot at the hands of extreme centralization. Times they are a changing.

“Don’t speak too soon, for the wheel’s still in spin”….

Between this said “stable democracy” and “hegemony” the margins are not too thick. A centralized power agent with no negotiators as to the sharing of power gives way to a hegemony and a hegemonizing process — this can be located throughout history and in varying spheres.

“The line is now drawn, the curse is now cast”….

At the Ranaviru celebrations at Parlimentary grounds, Ministers Vinayagamurthy Muralitharan and Douglas Devananda spoke in Tamil and Sinhala. Muralitharan, a former LTTE lynchpin now joined the democratic mainframe, may have written his Sinhala speech in Tamil; the reverse of President Rajapaksha’s speeches in Tamil, that most probably are written in Sinhala. But, that’s okay —- it at least connotes a semiotic shpirit of compromise; reconciliation.

At the same forum, Ministers Dinesh Gunawardena, Patali Champika and Mr. Wimal Weerawansa made three strong speeches that were essentially Sinhala nationalist; provocative of a “Sinhala” victory over seperatist terrorism.

“This slow one now will later be fast”…..?

My 18 2009 will go down the corridors of history as a landmark day. TheLTTE and the Tamil resistance came to an end in Sri Lanka.

Or did it?

The Sri Lankan army had been fighting a long drawn war with the Tamil extremists since last two and a half decades.The war that has killed thousands and displaced lakhs. This war had almost taken the proportions of a civil war. The LTTE started as an umbrella organization that brought together a handful of organizations representing the marginalized Tamil civilians. Soon, LTTE came into prominence in 1976 when they came to the forefront of the Tamil rights movement in the north Sri Lanka. The movement soon turned into an armed struggle against the Government.

The LTTE developed a well organized military outfit that managed to give many setbacks to the Sri Lankan Army. LTTE had a strong support base among the Tamil population in the north.LTTE controlled most of the Northern Sri Lanka and the coastal regions on the east and the some parts of the west. Also, the military succese of the LTTE was attributed to the popularity of the LTTE with the local Tamil populace. Over the time LTTE turned ruthless in its aggression acts and started recruitment of child and women soldiers. Also, there have been allegations of  forcible recruitment of  soldiers. The FBI and Scotland Yard acknowledge the LTTE terror tactics as the most ruthless and well planned.  LTTE also inspired HAMAS and Al Qaeda to prepare suicide squads and recruit child soldiers.

IPKF and the revolt by Col. Karuna are considered to be the two major setbacks to the LTTE movement in Lanka. Col. Karuna joined the mainstream politics and returned back to Colombo last year. His joining the Government is considered the turning point for the LTTE. 

Last year, when the government started the “all out war” against the LTTE, not one would have thought that almost after only a year, the LTTE will be dead. The Sri Lankan government recently made Karuna the minister for national integration. I believe, It was not the government but Karuna who won the war. For had it not been for the crucial inputs given by Karuna, the Sri Lanka Army would not have advanced to the depth of the dense jungles ruled by LTTE for almost two decades.

The LTTE is also responsible for its own demise. There are some major mistakes committed the LTTE. Firstly, V Prabhakaran could have easily settled for a political package when he was in a bargaining position with major gains under his belt. He did not want anything less than  autonomy, which was not an option. Secondly, his own men turned against him as he became aggressive in recruiting people for his ranks. LTTE also used strong arm twist tactics for collecting money from the Tamils across the globe.  This not only made it unpopular among its own people but also gave a chance to the Lankan government to portray the Tigers as terrorists rather than the representatives of the Tamil population. The last major mistake committed by the LTTE was that it failed to convey its message to the international community and the mediators (international team led by Norway).

LTTE died on the 18th of May 2009 with the death of its leader V Prabhakaran. But, to assume that the Tamil problem in the island neighbour will be over with the end of LTTE is a big mistake. LTTE was the representative (some might disagree) of  the Tamil population in Lanka. The end of LTTE does not end the problems of the Tamils. The Government has to offer a social and political package to the Sri Lankan Tamils otherwise it will not be long before there is another military uprising by Tamils in the country under the aegis of some other Tamil organization.

Prabhakaran was not wise in taking some of hi decisions which shaped the future of his country. I hope and sincerely ra that the Sri Lanka President is wise enough to take some major decisions so that this problem raging from decades is brought to a logical end.

No dia do aparecimento de Sita, como já falei aqui, uma amiga muito querida para mim e para a aniversariante casou-se no samadhi de Srila Prabhupada, em Nova Gokula que fica na cidade e Pindamonhangaba, interior do estado de São Paulo. O dia começou nublado e friozinho, poréme quando se aproximou da hora do casamento Indra, a chuva, apareceu e banhou toda a fazenda enquanto do outro lado Suria, o sol, chegava todo poderoso para iluminar o grande momento.

Durante a cerimônia ouvia-se o canto dos pássaros que se confundiam com os mantras védicos entoados pelo brahmana Harinama que liderou toda a cerimônia com a ajuda de sua bela esposa Anandini e de Diwoka prabhu. O casal, Nalini Sita e Karuna, estavam radiantes, muito nervosos e apaixonados. Houve um momento que Nalini chorou de emoção ouvindo as palavras doces com sotaque castelhano de seu esposo e eu também me emocionei. Foi um casamento simples, porém o mais bonito que já vi entre os vaishnavas pelo sentimento de amor mutuo que estava ali escancarado para quem quisesse ver.

Nalini e Karuna contaram com a presença de muitos familiares da noiva, dentre eles os pais, irmã e filhos dela… porém receberam uma benção em especial, a de seu Gurudeva Jayapataka Swami, que ao ser avisado por um discípulo do casório disse: “isto já estava feito”.

Nova Gokula estava lotada, os devotos de Franco da Rocha apareceram, só eles já causam uma festa completa, além da presença de dois swamis na fazenda Maharaj Chandramukha e Maharaj Dhanvantari. Ao meu lado tinham duas moças atônitas, só ouvia que estavam maravilhadas e achando tudo muito lindo.

Parabéns ao mais novo casal da ISKCON, que Krishna derrame todas as benção em seu lar. Minha Cereja, te amo e desejo toda a felicidade do mundo. Embora estejamos um pouco distante fisicamente, saiba que meu amor e admiração por você é e sempre será o mesmo. Mande um beijo para o Felipe e fala para ele não babar.*

(*) Piada interna.

No dia do aparecimento de Sita, como já falei aqui, uma amiga muito querida para mim e para a aniversariante casou-se no samadhi de Srila Prabhupada, em Nova Gokula que fica na cidade e Pindamonhangaba, interior do estado de São Paulo. O dia começou nublado e friozinho, poréme quando se aproximou da hora do casamento Indra, a chuva, apareceu e banhou toda a fazenda enquanto do outro lado Surya, o sol, chegava todo poderoso para iluminar o grande momento.

Durante a cerimônia ouvia-se o canto dos pássaros que se confundiam com os mantras védicos entoados pelo brahmana Harinama que liderou toda a cerimônia com a ajuda de sua bela esposa Anandini e de Diwoka prabhu. O casal, Nalini Sita e Karuna, estavam radiantes, muito nervosos e apaixonados. Houve um momento que Nalini chorou de emoção ouvindo as palavras doces com sotaque castelhano de seu esposo e eu também me emocionei. Foi um casamento simples, porém o mais bonito que já vi entre os vaishnavas pelo sentimento de amor mutuo que estava ali escancarado para quem quisesse ver.

Nalini e Karuna contaram com a presença de muitos familiares da noiva, dentre eles os pais, irmã e filhos dela… porém receberam uma benção em especial, a de seu Gurudeva Jayapataka Swami, que ao ser avisado por um discípulo do casório disse: “isto já estava feito”.

Nova Gokula estava lotada, os devotos de Franco da Rocha apareceram, só eles já causam uma festa completa, além da presença de dois swamis na fazenda Maharaj Chandramukha e Maharaj Dhanvantari. Ao meu lado tinham duas moças atônitas, só ouvia que estavam maravilhadas e achando tudo muito lindo.

Parabéns ao mais novo casal da ISKCON, que Krishna derrame todas as benção em seu lar. Minha Cereja, te amo e desejo toda a felicidade do mundo. Embora estejamos um pouco distante fisicamente, saiba que meu amor e admiração por você é e sempre será o mesmo. Mande um beijo para o Felipe e fala para ele não babar.*

(*) Piada interna.

දෙමළ දයස්පෝරාව (Tamil Diaspora) ගැන කතා කිරීමේදී ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළුන් ගැන දීර්ඝ පූර්විකාවක් ඊට එක්වීම නොවැළැක්විය හැකිය. (විශේෂයෙන්ම මේ ලේඛකයා මින් පෙර දෙමළුන් ගැන ගැඹුරින් ලියා නැති පරිසරය තුළ)

උතුරු නැඟෙණහිර පළාත් සඳහා ෆෙඩරල් පාලනයක අවශ්‍යතාව දුටු එස්. ජේ. වී. චෙල්වනායගම් සේම ‘දෙමළ’ සුළුජාතීන් උදෙසා සියයට පණහක නියෝජනයක් බලාපොරොත්තු වූ ජී. ජී. පොන්නම්බලම්ද ‘ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළුන්’ දුටුවේ තනි මොනොලිතික ජාතියක් හැටියටය. තමන්ගේ කියා දේශපාලන දර්ශනයක් කිසිවිටෙක නොතිබූ පිරබාහරන් චෙල්වනායගම්ගේ ‘දෙමළ නිදහස් සටන’ හයිජැක් කළේ මේ මිත්‍යාවද සමඟය.

මෙය දැනුවත්ව හෝ නැතිව බැස ගන්නා ලද වැරදි නිගමනයකි. ‘ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළුන්’ බිඳී ගිය, හෙත්‍රෝජීනිසීය (heterogeneous) ජාතියකි. මෑත ඉතිහාසයේ කිසි දිනෙක ඔවුන් තනි ජාතියක් වූයේ නොවේ. වර්තමානයෙහි මෙහි ප්‍රධාන සංරචක කිහිපයක් හඳුනා ගත හැකිය. උප කුලක නොසළකා හැර ඇත. (උදා: කිතුණු සංස්කෘතියක වෙසෙන මන්නාරම් දෙමළු හින්දු සංස්කෘතියක වෙසෙන බහුතරයක් උතුරු දෙමළුන්ගෙන් වෙනස්ය.) මේ සංරචක සමහරවිට සංස්කෘතික වශයෙන්ද, හැමවිටම දේශපාලන වශයෙන්ද එකිනෙකට වෙනස්ය. එසේම ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය ගැනත්, භූමියට ඇති උරුමය ගැනත්, දේශපාලන අරමුණු ගැනත් ඔවුන් අතරම මතභේද ඇත.

දෙමළ සංස්කෘතිය ගැන ඇති පරිපූර්ණ නොවූ දැනුමින් වුවද ලේඛකයා හඳුනා ගන්නා ප්‍රධාන සංරචක මෙසේය.

1. Jaffna Tamils ලෙස හඳුන්වනු ලබන උතුරු පළාතේ වාර්ගික දෙමළු: පිරබාහරන් ඓන්ද්‍රීයව බද්ධ වන්නේ මේ සංරචකය සමඟය. මොවුහු භූමිය හා ‘දෙමළ කම’ පිළිබඳව තමන්ට ඇති අයිතිය අනෙක් දෙමළුන්ට වඩා වැඩියයි කල්පනා කරති. අනෙකුත් ජන වර්ග සමඟ සංයෝජනය වීම ඉතා අල්පය.

2. නැඟෙනහිර දෙමළු: උතුරු පළාතේ දෙමළුන්ට යම් පමණකට සමාන වෙතත් ‘දෙමළ කම’ හා ‘භූමිය’ පිළිබඳ ප්‍රශ්නයේදී ඊට පහළ තලයකට වැටෙන බව දෙපැත්තේම පිළිගැන්මය. අනෙකුත් ජන වර්ග, විශේෂයෙන් මුස්ලිමුන් සමඟ උතුරු දෙමළුන්ට වඩා කිට්ටු බැඳීමක් පෙන්වයි. කරුණා හා පිල්ලයාන් තම අතීත නායකයා හා බිඳීම එක්තරා මට්ටමකට මේ උතුරු-නැඟෙනහිර බෙදුමට බැර කළ හැකිය.

3. Colombo Tamils ලෙස පොදුවේ හඳුන්වන, උතුරු නැඟෙනහිර පළාත් වලින් පිට වාසය කරන දෙමළු: අනෙකුත් ජනවර්ග හා මිශ්‍රව කටයුතු කිරීම තුළ මොවුන්ගේ වාර්ගික හුදකලාව යම් පමණකට තුනී වී ඇත. දේශපාලන වශයෙන් වාර්ගික වෙනවාට වඩා සිංහල දේශපාලන පක්ෂ සමඟ පෑහී කටයුතු කිරීමට වැඩි නැඹුරුතාවයක් දක්වයි. (දෙමළ බහුතරයක් වෙසෙන දකුණු කොළඹ ආසනයට දීර්ඝ කාලයක් මහජන චන්දයෙන් පත්වූයේ ‘සිංහල’ නියෝජිතයන් වූ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන හා බර්නාඩ් සොයිසාය.)

4. ඉන්දියනු සම්භවයක් ඇති දෙමළු: ‘වතු’ දෙමළුන්ට අමතරව සාපේක්ෂව මෑත භාගයේ මෙරටට සංක්‍රමණය වූ විශාල පිරිසක් මීට අයත්ය. මොවුන්ද උතුරු දෙමළුන් හා එක් වනවාට වඩා සිංහල දේශපාලන පක්ෂ සමඟ එක්වී කටයුතු කිරීමට නැඹුරුතාවක් දක්වයි. මොවුන්ගේ දේශපාලන නායකයන් වන තොන්ඩමන් හා චන්ද්‍රසේකර් දෙදෙනාම වර්තමාන රජයේ ඇමතිවරුන්ය. මීට අමතරව වතු දෙමළු සැලකිය යුතු විශාල පිරිසක් පසුගිය පළාත් සභා මැතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂයට චන්දය ප්‍රකාශ කළහ. සිංහලයන් සමඟ යුද වැදීමෙන් නොව, සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම මඟින් තම අයිතිවාසිකම් හා වර ප්‍රසාද දිනා ගැනීම ඔවුන්ගේ උපාය මාර්ගය බව පෙනේ. මේ සුළු ජාතියකට පෙන්විය හැකි යහපත් ප්‍රවනතාවකි.

5. දෙමළ මව් බස (හෝ එකම බස) වූ මුස්ලිම් ජාතිකයින්: චෙල්වනායගම්ට සේම පොන්නම්බලම්ටද මොවුන්ද ‘දෙමළුන්’ විය. මේ නිර්වචනය අදට සාධාරණ නොවිය හැකිය.

දෙමළ දයස්පෝරාව මේ ලැයිස්තුවට එකතු වන සයවන සංරචකය සේ සැලකිය හැකිය. සංඛ්‍යාත්මකව එය ඉහත සමහර සංරචක වලට වඩා විශාල විය හැකිය. (කැනඩාවේ පමණක් මේ වන විට ශ්‍රී ලාංකීය සම්භවයක් ඇති දෙමළුන් මිලියනයකට වඩා ඇතැයි කියැවේ.) එසේම මේ ඉතා බලගතු හඬක් ඇති සංරචකයකි. එය ඉහත මුල් සංරචක හතරින්ම බිඳී ආ අයගෙන් සමන්විත වුවත් කැපී පෙනෙන ලෙස නිරූපනය කරන්නේ උතුරු දෙමළුන්ගේ කොටි හිතවාදී දේශපාලනයයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ වාර්ගික අර්බූදයට සේම යුද්ධයටද දෙමළ දයස්පෝරාවේ සහභාගිත්වය අවතක්සේරු නොකළ හැකිය. නිවෙන්නට ගිය ගිනි පුපුරු වලට ගිනි පිඹිමින්, පිරබාහරන්ට මූල්‍ය ආධාර සැපයීම පමණක් නොව ඔහුගේ ව්‍යාපාරය පිළිබඳ අන්තර්ජාතික මතයක් ගොඩ නැඟීමද භාර ගනිමින් වසර තිහකට වැඩි කාලයක මේ මෙහෙවර නොවෙන්නට පිරබාහරන් මීට බොහෝ කාලයකට ඉහත සෙට්ට පෝච්චි වන්නට ඉඩ නොතිබුනාම නොවේ යැයි කීම බොරුවක් නොවනු ඇත. ගහ දන්නා පාඨකයන්ට දෙමළ දයස්පෝරාවේ ක්‍රියාන්විතයන් පුනරුච්චාරණය අර්ථ විරහිතය.

වර්තමානයේ ක්‍රියාත්මක වන මහින්ද රාජපක්ෂගේ ‘මානුෂික’ කෙසේ වෙතත් ‘චණ්ඩි’ මෙහෙයුම දෙමළ දයස්පෝරාවට අමුතුම භූමිකාවක් රඟ පෑමේ අවස්ථාව ලබා දී ඇත. ඒ අන්තර්ජාතික වැදගත්කමක් ඇති නගරයන්හි පවත්වන පෙළපාලි විරෝධතා මාර්ගයෙන් මහින්දට විරුද්ධ ප්‍රබල ජාත්‍යන්තර ජනමතයක් ගොඩ නැඟීම අරමුණු කොටය. මාධ්‍ය මඟින් ලෝකය පාලනය කරන්නාවූ හා වැඩියෙන් හයියෙන් කෑගසන්නා මාධ්‍ය පාලනය කරන්නා වූ පරිසරයක මෙය නොසළකා හැරිය යුතු නැත. කොටින්ම ‘චණ්ඩි-මහින්ද’ නැතිව වෙනත් පාලකයකු වී නම් උතුරු නැඟෙනහිර යුද මෙහෙයුම් නතර කරන තත්වයට යන්නට පවා බලවත් හඬ නැඟීමකි ඒ. එහෙත් චණ්ඩීන් දෙදනකු අතර සටනේදී ප්‍රතිවාදියාට මොහොතක හෝ විරාමයක් දීම මාරාන්තික විය හැකි බව දන්නා චණ්ඩි-මහින්ද ඒ අවදානම ගන්නට සූදානම් බවක් තවම නොපෙනෙයි.

මේ ප්‍රශ්නයේදී, රටේ බොහෝ දෙනකු සේම ලේඛකයාද සිතන්නේ ඇත්තේ එකම අවසානයක් බවයි. පිරබාහරන්ට තවත් ජීවත් වීමට ඇත්තේ සීමිත දින ගණනකි. සමූලඝාතනයක් ඇතිව හෝ නැතිව LTTEය වනසා දමනු ඇත. මේ වන විටත් ලෝකයේ ප්‍රධාන නගර කිහිපයක පැල් බඳගෙන කෑගසන දෙමළ දයස්පෝරාවේ ක්‍රියාවලි වලට මේ පැහැදිළි අවසානය නතර කිරීමට ඉඩක් ඇතැයි සිතිය නොහැක්කේ ඉන්දියාව ඇතුළු බොහෝ රටවල් දැනටම ප්‍රායෝගිකව යුද්ධයෙන් යුද්ධය නතර කිරීමේ හැකියාව පිළිගෙන ඇති හෙයිනි. තමා පටන් ගත් කාර්යයෙන් සියයට අනූ නවයක් අහවර කොට ඇති මහින්ද ඉතිරි සියයට එක අවසන් කිරීමට ගත හැකි සියළුම අවදානම් ගනිතැයි උපකල්පනය කළ හැකිය.

ලේඛකයා එකඟ නොවන්නේ දෙමළ දයස්පෝරාව පිරබාහරන්ගෙන් ගිළිහෙන බැටනය අතට ගනීය යන සුළුතර මතයටය. ලේඛකයාගේ අදහස පිරබාහරන්ගේ අවසානය සමඟම දෙමළ දයස්පෝරාවේද පැවැත්ම අහෝසිවී යනු ඇති බවයි. එනයින් දෙමළ දයස්පෝරාව මේ ගයන්නේ ස්වකීය හංස ගීතයයි.

දෙමළ දයස්පෝරාව යනු කවුරුන් දැයි වටහා ගැනීමෙන් මේ නිගමනයේ නිරවද්‍යතාව වටහා ගත හැකිය.

දෙමළ දයස්පෝරාව ඇරඹෙන්නේ සිංහලය පමණක් රජබස වීමෙන් රට හැර යන්නට වරම් ලැබූ වෘත්තිකයන් පිරිසකගෙන් මීට ශත වර්ෂ භාගයකට පමණ ඉහතය. මොවුන් රට හැර යන්නේ රට ගැන එක්තරා අන්දමක වෛරයක් නොරිස්සුමක් සමඟය. ඔවුන් අතුරින් ඒ වෛරය ක්‍රියාවට නංවන සුළු පිරිසෙන් අයෙකි ඇන්ටන් බාලසිංහම්. නමුත් බොහෝ දෙනකුගේ මේ වෛරය කාලයාගේ ඇවෑමෙන් දියවී යයි.

1983 දී යුද්ධය ආරම්භ වීමෙන් පසු දෙමළුන්ගේ රට හැර යාම උග්‍ර වේ. මෙසේ යන පිරිසෙන් කොටසක් රට හැර යන්නේ තමන්ට මෙරට ලැබිය නොහැකි අධ්‍යාපනික හා රැකියා අවස්ථා ලබා ගැනීම සඳහාය. ලේඛකයා මෙහි වරදක් නොදකී. ජාතික චින්තනය ගැන දේශනා කරන නලින් ද සිල්වාද අවසානයේ තමන්ගේ පුතුන් අධ්‍යාපනය සඳහා යවන්නේ පිටරටටය. එසේනම් ඊට වඩා බෙහෙවින් අඩු අවස්ථා ලබන දෙමළුන් රට හැර යාම තේරුම් ගත හැකිය.

තිත්ත ඇත්ත නම් යුද්ධය මෙසේ රට හැර යන දෙමළුන්ට ආශිර්වාදයක් වීමය. දේශපාලන ඇසයිලම (political asylum) ලැබීම එක්තරා මට්ට්ටමකට දෙමළුන්ට ලැබෙන අවස්ථා ගණන වැඩි කරයි. මේ නිසා නලින් ද සිල්වාටසේම යුද්ධය තම පැවැත්ම කර ගැනීමට කුලකයක් වශයෙන් ඔවුනටද සිදුවේ. අඩු වැඩි වශයෙන් යුද්ධය වවාගෙන කන්නට දෙමළ දයස්පෝරාවට සිදුවන්නේ ඒ අනුවය. ඊට අමතරව එසේම පිරබාහරන්ගේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාද ඔවුන් විසින් සාධාරණීකරණය කළයුතු වෙයි. මේ නිසා කොළඹ යුදවාදී සිංහල ‘විද්වතුන්’ පැටළුණු පඹගාලේම ඔවුන්ද පැටලෙති.

දෙමළ දයස්පෝරාව සම්බන්ධ අනෙක් ඇත්ත නම් ඔවුන්ගේ ‘සටන’ පිරබාහරන්ගේ ටෙස්ට් මැච් එක මෙන් නොව සීමිත ඕවර් ගණනක සොෆ්ට් බෝල් ඉන්ඩෝර් මැච් එකක් වීමය. උතුරු දෙමළුන් සේ ඔව්හු පිරබාහරන් සමඟ ඓන්ද්‍රීයව බද්ධ නොවෙති. පිරබාහරන් සමඟ ඔවුන්ගේ ගනුදෙනුව ‘බිස්නස්’ එකකි. පිරබාහරන් ඔවුන්ගේ මූල්‍යමය ආධාර බලාපොරොත්තු වේ. (කෙසේ වෙතත් දයස්පෝරාවගෙන් ලැබෙන ආධාර LTTEයේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගයක් නොවන බව හෙළිවූයේ සටන් විරාම සමයේ ඉන්දීය පර්යේෂකයන් පිරිසක් කළ අධ්‍යනයකදීය. ඔවුන්ට අනුව දයස්පෝරාවගෙන් LTTEයට ලැබුනේ ආදායමින් 10% ක් පමණය.) එසේම ජාත්‍යන්තර මට්ටමින් ප්‍රචාරක කටයුතු මෙහෙයවීමද බලපොරොත්තු වේ. මේ හැරුණු විට දෙමළ වුව දයස්පෝරාව තම සටනෙහි කොටස් කරුවන් කර ගැනීමට පිරබාහරන් වුව උනන්දුවක් නොදක්වයි. “අපි මෙහේ පු… ඉරාගෙන යුද්ධ කරනව. තමුසෙලා පිටරට වලට වෙලා සැප විඳිනවා!” යි ඔහු කවදාවත් දෙමළ දයස්පෝරාවට චෝදනා නොකරන්නේ එහෙයිනි. සටන දින්නත්, තමන්ගේ සිහින රාජ්‍යය ස්ථාපිත කළත් දෙමළ දයස්පෝරාව යළි මව් රට නොපැමිණෙන බව පිරබාහරන්ද දනී. ඔහුට ඔවුන් පෞද්ගලික බස් රථයක කොන්දොස්තර කෙනෙකුට මඟීන් (“කෑලි”) මෙන් ආදායම් මාර්ගයක් පමණකි.

වෙනත් වචන වලින් කිව්වොත් දෙමළ දයස්පෝරාව යනු අද වනවිට බටහිර ධනවත් රටවල කාලයක් තිස්සේ පදිංචි වී දැනට මුල් අල්ලා ඇති යළි කෙදිනකවත් මෙරට පැමිණ පදිංචි වේයැයි සිතිය නොහැකි පිරිසකි. ගුණදාස අමරසේකරගෙන් ණයට ගත් යෙදුමකින් විස්තර කරන්නේ නම් තනිකරම විජාතික පංතියකි. ශ්‍රී ලංකාව ගැන කිසිම අවබෝධයක් නැති, නමින් පමණක් දෙමළ වන ඔවුන්ගේ දෙවන හා තුන්වන පරම්පරාවන් ඊටත් වඩා විජාතිකය. (උදා: මායා අරුල්ප්‍රගාසම් හෙවත් M.I.A.) මෙවැනි පිරිසකට තමන්ට ඕනෑ ඕනෑ හැටියට බෝට්ටුව සෙළවිය හැකිය. ඔවුන්ගේ අරමුණ පිරබාහරන්ගේ අරමුණටත් වඩා ආත්මාර්ථකාමීය. පිරබාහරන් අඩු තරමින් යුද්ධයෙන් දිනීම බලාපොරොත්තු වෙයි. දෙමළ දයස්පෝරාවට වැදගත් වන්නේ තම මනෝ සංතෘප්තිය උදෙසා යුද්ධය පවත්වාගෙන යාමය. කොළඹ කේන්ද්‍ර කොටගත් යුදවාදී සිංහල මධ්‍යම පංතිය ගමේ කොල්ලන් වයින් කොට යුදබිමට යවන්නාක් සේම ඔවුන්ද තමන්ගේ දරුවන් බටහිර රටවල සැපවත් ජීවිත ගත කරද්දී උතුරේ අහිංසක තරුණයන් අවිගෙන පිරබාහරන් වෙනුවෙන් දිවිදීම අනු දනිති. තමන්ගේ වෛරය ඔවුන් පිට කරන්නේ මෙසේ දිගින් දිගට ඇදී යන යුද්ධයේ ප්‍රතිඵල තුළිනි. ක්‍රිකට් මැච් එකක ස්කෝර් එක බලන්නාක් සේ ඔවුන් යුද්ධයේ ඵල දවස ගණනේ තළු මරමින් රස විඳිනවා විය හැකිය.

පසුගිය මාස කිහිපය තුළ ඔවුන්ගේ විරෝධතා නිරීක්ෂණය කළ ඕනෑමකෙනෙකුට ඒවා උතුරු පළාතේ ප්‍රභා-මහින්ද ග්‍රහණයට කොටු වූ අහිංසකයන් වෙනුවෙන් කළ ඒවාද නැතොත් LTTEයේ, එනම් යුද්ධයේ පැවැත්ම සඳහා කළ ඒවාද කියා සැකයක් පැවතිය නොහැකිය. මොවුනට කිලෝමීටර් දසදහස් ගණනක් එපිටින් සිටින කාලයක ඉහත තම වර්ගයාගේ කඳුලු මහින්දට තරම්වත් වැදගත් නොවේ.

දැන් චන්ඩි-මහින්ද මැච් එක අවසාන කිරීමට සූදානම්ය. හැමදාමත් තරගයේ ප්‍රෙක්ෂකයන් පමණක්ව සිටි දෙමළ දයස්පෝරය දැන් තරගයේ පරාජය පිළිගෙන ප්‍රේක්ෂකාගාරයෙන් බැස ගෙදර යායුතුයැයි ලේඛකයාගේ අදහසය.