Blije dingen:

• het regent niet meer! Opzich vond ik de regen niet heel erg, het gaf binnenshuis een heel gezellig woeligherfstweer-gevoel, maar je zonder een paraplu verplaatsen is ook wel prettig.
• Timo is een schootjeskat! Zodra hij een vierkante centimeter vrije schoot ziet, springt ie.
• m’n bestelling bij The Dainty Squid is binnen en ik ben er superblij mee! :3 Hoera voor snelle post uit Amerika!
• Machinarium! De link komt van binsybaby en zij zegt: “It is visually gorgeous, has a beautiful soundtrack, and the gameplay is thoughtful and entertaining. Seriously, give it a look, the art and animations had me gleeful the whole time. I want to make cool games like that!”, iets waar ik het totaal mee eens ben. Normaliter ben ik niet zo van dit soort games (beter gezegd: ik ben helemaal niet zo van de games), waarschijnlijk door mijn gebrek aan ruimtelijk inzicht, maar dit is leuk! (:
• zometeen verder knutselen aan m’n surprise en schaven aan gedichten.
• ik heb Bad Romance van Lady Gaga in m’n hoofd. Jij nu ook!
• morgen verwacht ik nog meer binnenkomende cadeaus! Wieeej, post is leuk!
• ik heb een heel lief vriendje!

Minder blije dingen:

• onze centrale verwarming is kapot. Ik zit hier, ondanks een fleecejack, te vernikkelen, want het is maar 14 graden in huis.
• we hebben dan wel een houtkachel, maar het hout is bijna op.
• ik heb zonet de demo van Machinarium uitgespeeld ):
• ik heb Bad Romance van Lady Gaga in m’n hoofd. Jij nu ook!

Peace!

Designe

Hallo, ik ben Designe, een tijgerkatertje van ongeveer 6 maanden oud (geboren rond half mei 2009). Zie ik er stoer uit? Mis! In feite (ik zal het maar toegeven…) ben ik een watje. Ik wil altijd bij je zijn en ben heel aanhankelijk. Vreemd in feite, want er is wel wat met me gebeurd. De politie bracht me met verbrande pootjes naar Rosette, een lieve poezendame. Ik weet wel wat er met me gebeurd is, maar ik kan het de mensen niet vertellen hé. Ik vraag me zelf af waarom ik de mensen zo vertrouw en zo lief ben. Nu zit ik bij mama Rosita, waar ik de beste zorgen krijg. Ik ben volledig in orde: ontwormd, 2 keer ingeënt en zelfs al gecastreerd. Misschien wordt ik best geadopteerd door mensen die me binnen willen houden, want ik laat me door iedereen oppakken…
Zóóóó lief ben ik!

Belle

Dag lieve mensen! Ik heet Belle, een zwart kattinnetje, geboren ergens in de zomermaanden. Zoals mijn naam het zegt: ik ben pikzwart, maar ik ben heel mooi, en mijn vachtje glanst als een spiegeltje! Er is één ding dat wat minder is: ik ben wat bang… Ik ben waarschijnlijk wat laat ontdekt door mensen, en kreeg als kittentje niet de kans om vertrouwen met de mens op te bouwen. Eerst hield mama Rosita mij in een kooitje om te wennen, maar nu mag ik spelen met mijn opvangbroertjes en –zusjes. Dat vind ik heel fijn, want ik ben speels zoals ieder gezond katje, maar als er iemand de kamer binnenkomt, spurt ik wel weg. Ach, misschien is er wel iemand met geduld, die het niet erg vindt dat ik niet op de schoot spring. Alhoewel, dat kan nog komen hoor! Is er iemand die zich over mij wil ontfermen? Iemand met veel liefde en geduld?… Ik hoop het! Mama Rosita liet me volledig in orde maken: ontwormd, ingeënt en gesteriliseerd.

Tigo

Hallo! Ik ben Tigo, een tijgerkater, ook volledig in orde: ontwormd, ingeënt en gecastreerd. Als ik in de spiegel kijk, vind ik me best mooi: een prachtige dikke vacht, als je het mij vraagt. Ik heb hetzelfde probleem als mijn zusje: ik ben nog bang van de mensen. Tja, we kunnen er in feite ook niets aan doen. Ik kom wel snoepjes halen uit de hand, maar maak me dan vlug onder de voeten uit. Is er iemand die een warm hart heeft en wat geduld, en een plaatsje voor mij?

Femke

Hallo, ik ben Femke, een erg lief kattinnetje. Ik ben geboren half september 2009, maar ik weet zelfs niet waar. Gelukkig vond een lieve mevrouw mij, samen met mijn 4 broertjes en zusjes, in een doos langs de weg. Ik kom vanzelf naar je toe, ben speels en strijk graag tegen je aan. Wie wil mij evenveel liefde geven als mijn opvangmama Rosita? O ja, ik ben ontwormd en al 1 keer ingeënt. Dus ik ben nog klein!

Felix

Dag lieve mensen! Mijn naam is Felix (hoe kan het ook anders!). Evenals mijn zusje Femke ben ik in die akelige doos langs de weg gevonden (geboren half sept. 2009). Dank zij de beste zorgen van Rosita heb ik het heel goed nu. Toch kan ik maar tijdelijk bij haar blijven, want ze moet weer plaats hebben voor andere sukkels al ik. Dit bankje is mijn lievelingsplekje. Net als Femke ben ik tam, speels en lief. Wie valt er voor mijn charmes?

Fonske

Kijk, ik ben Fonske. Ik ben maar op mijn tonnetje gesprongen, zodat jullie goed kunnen zien hoe mooi ik wel ben! Ik ben een schattig katertje, en ook een broertje van Femke en Felix (geboren half sept. 2009). Ook ik zit te wachten op lieve mensen die me een warme thuis willen geven. Niet dat ik wil bluffen, maar ik ben héél lief en aanhankelijk, en zit graag op de schoot. Vraag het maar aan mama Rosita! Vind je mijn zwarte staartje niet uniek, hihi!

Fientje

Ik ben Fientje, zusje van Femke, Felix en Fonske, ook ontwormd en 1 keer ingeënt (geboren half sept. 2009). Zien jullie graag een tijgertje? Of een witje misschien? Wel, ik ben er de perfecte combinatie van! Ja, het is waar: ik ben een geboren vleier. Omdat ik zo speels ben, lijkt het of ik soms wat ondeugend ben. Kusjes, likjes en kopjes geven behoren tot mijn dagelijkse favoriete bezigheden. Hou je eerder van een afstandelijke, koele poes? Dan moet je mij niet nemen hoor, want ik ben een lieve, warme meid, die graag geknuffeld wordt!

Ikväll tog jag Mini-mau till veterinären för att ta bort stygnen. Egentligen var det inte dags förän i morgon tidigast, men det började bli helt hopplöst att hålla henne borta från dem.

Med bodyn på vägrade hon röra sig så det fungerade inte i längden. Jag hittade ett tips på internet, att man kunde använda en avklippt ärm från en tröja. Det fungerade i en och en halv dag, sen kom hon på hur hon skulle kränga sig ur. Bandagen åkte också av snabbare än snabbt. I helgen fick hon gå utan något över stygnen. Det gick ganska bra, men jag fick ha koll på henne hela tiden. Ett stygn lyckades hon ändå bita bort i ett obevakat ögonblick. Såret såg jättefint ut så det var helt enkelt dags att plocka resten av stygnen under kontrollerade former.

Som tur var höll veterinären med. Mini-mau hann förmodligen inte tänka mer än “weeehooo, jag får komma ut ur bodyn och någon gullar med mig!!” och sen var det klart. Sen fick hon andra dosen vaccin också, men vi var ute på mindre än 5 minuter. Yessss!!! Inga mer brottningsmatcher för att få på den där förhatliga bodyn!

Jag missade kvällens möte med stickklubben, men istället för Stitch’n'Bitch blev det ju “unstitching without any bitching” och det var minst lika bra.

I dag fick vi ett samtal från Kattstallet i Bromma att dom kunde hjälpa oss att ta hand om Pussel (omplasera honom). Vi blev glada men URS va jobbigt allt har vart idag….. Vi har skickat mail till olika omplaseringshem, och frågat om hjälp att omplasera vår lilla Pussel. Vi har gråtit floder… Fast vi vet att Pussel kommer få en ny bra familj så känns det skit jobbigt. Vi vet att det här var det bästa men då och då kommer det tårar i ögonen ändå =( 

Jag kommer aldrig mer köpa ett husdjur igen.

… så fungerar det inget vidare att sätta plåster på en katt, även om den är rakad på magen. Andra lösningar på hur man hindrar den från att gnaga på stygnen mottages tacksamt!

På stora katten gjorde de osynliga stygn, så vi hade aldrig de här problemen med henne.

Tre möss sitter i en bar och försöker bräcka varandra i vem som är tuffast. Den första musen sänker en sexa whiskey, drämmer glaset i bordet och säger:
- När jag ser en råttfälla lägger jag mig på rygg och utlöser den med foten. Sen fångar jag bygeln med munnen och kör bänkpress med den för att få upp aptiten innan jag kalasar på osten.
Den andra musen blir måttligt imponerad. Han hamrar ner två tequila shots vänder sig mot den första musen och säger:
- När jag hittar råttgift så samlar jag på mig så mycket som möjligt, maler ner det och tar lite till kaffet varje morgon på så vis blir jag lite skönt hög resten av dagen. Den första och andra musen vänder sig nu till den tredje som drar en djup suck, tittar på de båda och säger:
- Nej, nu får det vara slut på det här skitsnacket, jag måste hem och sätta på katten

Stel je voor, je kiest met veel plezier een pracht poes uit een nestje pasgeboren kittens  en kijkt er vol verlangen naar uit om haar in je huis te hebben rondlopen. Je hoopt dat ze oud wordt bij je en dat je haar een fijn leven kan geven. En dan kan het zo maar gebeuren dat je na 5 jaar moet besluiten dat het beter is dat ze ergens anders gaat wonen. Moeilijk voor te stellen he?
Maar daarom woont “Frietje Met”  na 5 jaar weer bij mij. En ik zal weten dat ze er is! Wat een knuffeltante is dat zeg. Ze is nu ruim 3 weken bij mij en zo goed als geaccepteerd door de andere katten. Ze begint aan onze gewoontes te wennen en is niet bang meer. Volgens mij heeft ze het wel naar haar zin
Dan zet ik nog even de familiebanden op een rijtje:

Borg: oma
Cyber: opa
Arwen: mama
Brenna: (half) tante. Toen Frietje nog klein was heeft ze ook bij Brenna gedronken.
Zusje: de enige niet bloedverwant, maar ze heeft wel eens iets gehad met de broer van Fryde’s opa . Dus toch een beetje tante. Ook bij haar heeft Fryde in de kittentijd melk gedronken.
Dyveke: (half)zus (via vaders kant) en (half)nichtje (via moeders kant)
Imke: (half)nichtje (via vaders kant) en (half)achternichtje (via moeders kant)

Igår var vår säng nybäddad med rena och matchande lakan. Idag ser den ut såhär:

Det hände en liten olycka natten till idag nämligen. Mini-Mau verkligen hatar den där bodyn och vägrade röra sig igår när den var på. Det inkluderade att gå på lådan. Hon hade varken ätit eller druckit så värst mycket under dagen, så vi tänkte att hon nog skulle gå när det behövdes, men så var det inte. Mitt i natten kissade hon på sig i sömnen, över alla rena fina lakan, täcken och annat. Stackars liten!

Idag har tvättmaskinen gått i ett och vi har kört torktumlaren, som vi aldrig använder annars, för att få i alla fall ett täcke torrt. Vi var också tvungna att försöka hitta på en annan lösning för att skydda mini-Maus stygn. Nu springer hon runt med en gasbinda lindad runt magen. Den kanar runt lite, men det fungerar. I alla fall när vi är hemma och kan hålla koll på henne. Här är hon i tvångströ—- jag menar bodyn:

Det lät som en väldigt bra idé i teorin, men i praktiken fungerade det inte alls eftersom hon inte kan röra benen ordentligt genom “ärmhålen”, så strut hade nog varit bättre i alla fall. Med gasbinda är hon en glad och nöjd katt igen. Själva såret verkar hon inte besväras av alls.

Mini-Mau har varit hos veterinären idag. Kastrering och chip-märkning var på programmet. Ja, det heter faktiskt kastrering för honkatter också.

Nu vinglar hon runt i en liten vit kreation som kallas body. Den ska hindra henne från att komma åt såret. Det ser väldigt mycket ut som en tvångströja, men alternativet var strut och då är det här en mycket smidigare lösning.

När vi hämtade henne sa veterinären att hon hade lite dålig kroppstemperatur på grund av narkosen, så vi har eldat duktigt och bäddade in henne i en liten filt framför brasan. Det kommer nog aldrig hända igen att hon snällt ligger still där vi bäddar ner henne, men är man snurrig av narkos så är man.

TILBURG- Universiteit Utrecht start maandag met een gedragskliniek voor dieren. Baasjes van honden, katten en vogels met gedragsproblemen kunnen er terecht. Zij krijgen advies van een gedragstherapeut.

Verwijsbriefje dierenarts

De Gedragskliniek voor Dieren is onderdeel van de faculteit diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht. De gedragskliniek is niet bedoeld voor opvoedingsproblemen met het huisdier. Cliënten moeten complexe gedragsproblemen hebben, zoals pathologische angst of agressie of verenplukken bij vogels. Voor een behandeling in de kliniek is een verwijsbriefje van de dierenarts nodig.

Gedragstherapeut in de omgeving

Specialisten kijken eerst of er een fysieke verklaring is voor het afwijkende gedrag. Als er geen medische verklaring is, bekijken de therapeuten het dier en de relatie tussen mens en dier. Ook worden foto’s en filmpjes van de thuissituatie geanalyseerd. Als de therapeuten mogelijkheid tot behandeling zien, worden de baasjes met hun dier doorverwezen naar een gedragstherapeut in de omgeving van het baasje.

Tänk vad underligt det är ibland. Jag tycker att jag är igång och gör något hela tiden.. ändå känns det inte som att jag får något vettigt gjort. Kanske ska börja med “att-göra-listor” igen, så att man kan pricka av allt eftersom..?! Då blir det i varje fall tydligt att något är avklarat, färdigt, utfört. Just nu känns det mest som att jag flänger här och där.. jobbar, fixar, plockar, tvättar, städar, jobbar igen, sorterar, organiserar.. och ändå liknar det kaos runt omkring mig. Känner mig stressad.. både inuti och utanpå.

Redigeringsarbetet med boken pågår än. Lite andra småjobb landar här hos mig, vilket jag gläds innerligt åt. Hösten pågår också.. och den älskar jag ju. Måste dock erkänna att jag saknar solen. Den har gömt sig mer än vanligt denna höst. Vi är flitiga att tända ljus på kvällarna och filten värmer så gott i soffan då vi ser på något av favoritprogrammen som hösten bjuder på.. Desperate Housewives, Grey’s Anatomy, Idol.. och lite sådant. Även Kung Kirre trivs bäst inne nu.. Nog vill han ut ett par svängar varje dag än så länge, men värmen och lillmattes säng lockar mer när det stormar och haglar där ute.

Jag läser just nu Neale Donald Walsch första bok (i en trilogi) “Samtal med Gud” och den är SÅ bra. Läs den..!

Kanske är det så att det måste bli ett kaos innan allt faller på plats..? Kan det vara så..? Vi säger att det är så.. för då finns det en förklaring till varför det är så snurrigt nu. Kanske slutar det snurra snart.. Hoppas det.

Radiohead – Polyethylene

Ik vind deze foto, die overigens hier vandaan komt, geniaal. En daarom benoem ik ‘m tot Foto van de Week! ^^

Peace.

Pussel älskar att titta på när höstlöven flyger runt utanför fönstret!! Helst vill han sitta ute på balkongen och titta länge länge….

Jag tror Pussel tänker: Hur kan min matte sitta och titta på VAKNA MED THE VOICE nästan varje morgon när man kan titta på de fina, snurriga, flygiga löven… ?? !!

Aj, aj, aj, oj, oj…… Inte upp i fönstret Pussel…..

Beste katten uit de buurt,

Ik vind dat ik het jullie verschuldigd ben. Eigenlijk zou ik het jullie liever recht in jullie poezelige gezichtjes zeggen, maar als we elkaar treffen zijn jullie altijd zo druk dat dit gewoon niet gaat lukken. Het is ook erg onwaarschijnlijk dat jullie bloggen, mailen of hyven, dus waarom ik hier mijn excuses wil maken is niet zo 1, 2, 3 uit te leggen. Toch lijkt het me karmatechnisch op zijn plaats dat ik excuses maak. En ergens hoop ik dat deze boodschap jullie op de een of andere manier bereikt. Desnoods hang ik dit stukje tekst geprint aan de tuindeur, als de boodschap maar overkomt.

Ik vind dat ik niet erg aardig tegen jullie geweest ben. Weet je wat het is, ik kan er gewoon niet tegen. Zit je net lekker rustig ’s avonds laat een beetje te surfen of lig je zelfs al te slapen, word je ineens opgeschrikt door een geluid dat door merg en been gaat. En verder. Ik trek dat niet. Ik heb er nare associaties bij. De sirene van de eerste maandag van de maand, maar dan urenlang en je weet dat er nooit meer een einde aan komt. Tien kleine baby’tjes op een rij, keihard krijsend, alleen gelaten door hun moeder in de kou zonder eten en niemand die zich over hen ontfermt. Horrorscenario’s, waarbij het monsterhoofdpersoon onder luid gegil zijn tanden en klauwen zet in de nek van het mooie jonge meisje. Gegil, alsof iemand het meest vreselijke en ondenkbare in zijn leven meemaakt. En dat uitvergroot. (Stiekem heb ik ook wel weer respect voor jullie. Ik bedoel, HOE is vredesnaam krijg je zo’n volume voor elkaar? Uit zo’n klein kattenlijfje. Ik vind dat best knap.) Maar dat praat het niet goed. Niet jullie gedrag en niet dat van mij.

Echt, jullie moeten ermee ophouden. Of gebruik tenminste het bos ervoor. Daar is op de tijdstippen dat jullie in actie zijn toch niemand. Buiten wellicht een aantal soortgenoten, maar hee, die kennen het spel. Die liggen daar niet wakker van. Die zijn zelf ook reuze fanatiek.
Ik snap best dat jullie het af en toe nodig hebben. Wat het dan ook is. Is het vechten wat jullie doen? Territorium afbakenen en dit bijna met je eigen leven bekopen? Is het imponerend gedrag, om aan de rest van de clan te laten zien dat jullie best heel stoer zijn? Is het een poging bevrucht te worden, om daarmee te voldoen aan de roep der natuur tot voortplanten? Of is het een soort collectieve uiting van pijn, wanhoop, onvrede met het hier en nu. Of zou het zo diep allemaal niet gaan? Is het gewoon iets wat erbij hoort voor jullie. Net zoals dat wij ook wel eens huilen. Als Nederland verliest tijdens het EK, of als je je hand iets te laat wegtrekt bij het dichtdoen van het badkamerraampje, zodat je vingers eruit zien als geplette HEMA-hotdogs? Om maar wat te noemen. Wat gaat er eigenlijk in jullie om? Buiten muizen, slapen, zonnen, wassen, spinnen en alvast een planning maken voor je volgende leven. Ik ben best benieuwd. Er moet toch wel een erg belangrijke reden zijn om zo hard en afgrijselijk te gillen dat de hele buurt er wakker van ligt met kippenvel op haar ledematen.

Maargoed, wat ik wil zeggen: ik bied jullie hierbij mijn oprechte excuses aan. Want ik vind dat dat nodig is. Ik schaam me voor mijn actie. Omdat ik in wezen erg houd van jullie beestjes. Omdat ik jullie niet wil laten schrikken en jullie gewoon wil laten zijn zoals jullie zijn. Echter, ik moest wel. Dat gekrijs van jullie is echt doodeng. Dus sorry. Sorry voor mijn aanval op jullie door midden in de nacht luid ‘KKKKSSSSSSSSSSTTTT’-end door de tuin te rennen. En sorry voor het feit dat ik, toen mijn eerste aanval niet hielp, besloot een groot glas te vullen met ijskoud water en dit goedje zonder pardon jullie richting uit te werpen. Ik moet zeggen, het bluste direct het vuur. Jullie dropen af, staartje tussen de benen, zoals dat hoort. Dat jullie verderop jullie optreden nog eens dunnetjes overdeden, ach daar deed ik niet moeilijk over. Zo ben ik dan ook wel weer.
Weet je, laten we gewoon een paar dingen met elkaar afspreken:

1. als jullie netjes op kantoortijden (van 9 tot 17 uur) gaan zitten krijsen en dan bij voorkeur in de tuin van onze buurman en met een klein dempertje op die kattenkopjes, dan beloof ik bij deze plechtig dat ik nooit meer een plens water over jullie heen gooi.

2. als jullie voortaan niet meer die grote plukken haar (nu weet ik waar het spreekwoord ‘elkaar in de haren vliegen’ vandaan komt. Helaas vermeldde dat spreekwoord niet dat er daarbij ook hele plukken haar loslaten, soms zelfs nog met stukjes vel eraan vast. Brrrrrrr…en aauuuuuuw!) op mijn wasgoed achterlaten, dan garandeer ik dat ik ’s nachts niet meer hysterisch achter jullie aan ga rennen.

3. als jullie stoppen met het sproeien van hormoonbevattend lichaamsvocht tegen onze fietsen en motor (want daar had ik het dan nog niet over gehad, maar dat is ook weer zo’n vreemde hobby van jullie waarmee ik liever niet geconfronteerd word. Ik bedoel, ik pis toch ook niet over jullie spullen heen?) dan zweer ik dat jullie mij in je volgende levens nooit meer zullen tegenkomen. Opluchting of niet dan?

Om jag inte skulle sitta här och redigera morgondagens GT, ja ens befinna mig i en period i livet då jag arbetar, skulle jag med största sannolikhet söka mig från Göteborg till skogarna hemma i Mullsjö. Där är vackert så här års. Alla träden har tappat sina löv, förutom ekarna som står stabilt i slänten ner mot sjön och suger ur det sista av det som en gång var en sommar.

Mamma stod och bakade bullar i går. Om jag inte skulle varit i Göteborg hade jag skrotat omkring hemma på gården till doften av nybakade bullar och myst. Katten var bra på det där, att mysa. Nu är han död. Ligger under äppelträdet nere vid vedboden. Det var en bra katt och han kunde som sagt det där med att mysa.

Jag kan också mysa och om jag inte skulle arbetat så förbannat mycket så skulle jag alltså gjort allt det där nu. Gått hemma på gården med en bulle i handen och tittat på ekarna som står där så stolta i slänten. Katten hade jag ju också hälsat på. Förstås. Det gör jag alltid och det är konstigt på något vis, för trots att han ligger under sitt äppelträd verkar han ändå lyssna och förstå precis allt jag säger till honom.

Det blev ingen snö i helgen, men nu är den här. Tio centimeter blötsnö.

Nere i Oslo var det ösregn och det riktiga snövädret ska inte komma förän på onsdag. Mycket skottande blir det… Ambitionen blir att hålla en liiiite bredare gång öppen än förra vintern.

Stora katten är lagom förtjust. Hon har gått ut tre gånger ikväll, men kommit in lika snabbt. Ändå ska hon ut igen. Det där äckliga vita kan ju ha försvinnit sen sist… Lilla katten fick gå ut en sväng på balkongen. Efter att ha tagit en smakbit av snön hoppade hon ut i den utan pjåsk. Hon har helt klart bättre katt-skillzorz än den stora. Eller så är hon bara dummare.