KUR’AN ALLAH KELAMI MI?

Bildiğiniz gibi İslam’a göre Kur’an, İncil, Tevrat ve Zebur Allah tarafından gönderilmiştir. Bunlardan Kur’an dışındaki kitapların yazımı, geçmiş zaman anlatımı şeklindedir. Kur’an ise Allah’ın hitabı biçiminde yazılmıştır. Allah’ın sözlerinin, emir ve öğütlerinin Cebrail adlı melek vasıtasıyla ve vahiy yoluyla peygambere iletildiğine inanılır. O yüzden “Kur’an Allah kelamıdır” denir. Allah’a ait olmayan sözler ise “kul” veya “kâle” yani “de ki” veya “dedi ki” sözcükleriyle belirtilmiştir. Bundan dolayı birçok ayet “de ki” anlamına gelen “kul” kelimesiyle başlar. Örneğin: “De ki; ‘Ben içinizden hiçbir erkeğin babası değilim” cümlesinden anlarız ki “de ki” diyen Allah, “Ben içinizden hiçbir erkeğin babası değilim” dedirtilen peygamberdir. Ne var ki bunun gibi bazı ayetlerin Allah’a ait olmadığı açıkça belli iken “de ki” sözcüğünün kullanılmadığını görürüz. Bu tür ayetlerin bazı meallerinde “de ki”sözcüğü parantez içinde verilmiştir. Bazı mealciler ise sanki Arapçasında gerçekten yazılıymış gibi paranteze dahi gerek duymadan “de ki” sözcüğünü eklemişlerdir. Bu müdahaleler, ayetlerdeki eksikliği kamufle etme amaçlıdır. Şimdi bu hataları görelim:

Fatiha suresi Allah’a yapılan bir duadır. Dolayısıyla “deyin ki” kelimesiyle başlamalıydı. Kur’an’ın son iki suresi olan Nas ve Felak sureleri de duadır ve “de ki” ile başlar. Fatiha suresinin başında olmasa bile 5. ayetinde “kûlû” yani “Deyin ki” sözcüğü muhakkak kullanılmalıydı.

Fatiha/ 5-7. (Allahım!) Yalnız sana ibadet ederiz ve yalnız senden yardım dileriz. Bizi doğru yola, kendilerine nimet verdiklerinin yoluna ilet; gazaba uğrayanlarınkine ve sapıklarınkine değil.

Görüldüğü gibi ayette Allah’a sesleniş, Allah’a yakarış vardır. Dolayısıyla ayette seslenen Allah değil, insandır. Ama “Deyin ki” sözcüğü olmadığından Allah kendisine dua etmiş gibidir. Hadi diyelim ki Fatiha Kur’an’ın açılış suresidir, bir önsöz gibidir, o nedenle “deyin ki” denmesine gerek duyulmamıştır. Peki ya diğer ayetlerdeki eksikler? Şimdi de aşağıdaki ayetlerde hitap edenin kim olduğunu görelim:

Hud-2. Allah’dan başkasına kulluk etmeyin. Ben size O’nun tarafından müjde vermek ve uyarmak için gönderilmiş gerçek bir peygamberim.

Zariyat-51. Allah ile beraber başka bir tanrı edinmeyin. Zira ben size O’nun tarafından gönderilmiş açık bir uyarıcıyım.

Bu ayetlerde anlaşılacağa üzere konuşan Muhammed hazretleridir. İnsanlara kendisinin peygamber olduğunu iddia etmektedir.

Şura-10. Hakkında ayrılığa düştüğünüz herhangi bir şeyin hükmü Allah’a aittir. (De ki) İşte bu, Rabbim Allah’tır. Yalnız O’na tevekkül ettim ve ancak O’na yöneliyorum.

En’am-104. Rabbinizden size muhakkak ki deliller gelmiştir. Artık kim gözünü açar görürse kendi lehine, kim de hakkı görmeyip batılı seçerse kendi aleyhinedir. (De ki) “Ben sizin üzerinizde bekçi değilim.”

Bu iki ayette de konuşan Muhammed hazretleridir. Görüldüğü gibi “de ki” sözcükleri kullanılmadığından mealciler parantez içerisinde göstermek zorunda kalmışlardır.

Tevbe-30. Yahudiler, “Uzeyir Allah’ın oğlu” dediler, Hıristiyanlar da “Mesih Allah’ın oğlu”, dediler. Bu onların kendi ağızlarıyla uydurdukları sözlerdir. Daha önce inkara sapmış olanların sözlerine benzetiyorlar. Allah onları kahretsin, nasıl da saptırıyorlar!

Bu ayette geçen “kâtelehumullâh” ın asıl anlamı “Allah onları öldürsün, katletsin” dir. Bunu Allah’tan isteyenin Allah olamayacağı açıktır.

Bu örneklerden şu sonuçlar çıkarılabilir:

1- Kur’an, Tanrı sözü değildir. Hz. Muhammed kurgulayıp yazmış, fakat birkaç ayette gaf yapmış ‘de ki’ ekini kullanmayı unutmuştur.

2- Kur’an, derlenip toplanırken hata yapılmış, bazı ayetler eksik yazılmıştır.

3- Kur’an’a Hz. Muhammed’den sonra Halife Osman ve Emeviler döneminde müdahale edilmiş, ayetler tahrif edilmiştir.

Tabi bunlara “Allah, anlaşılacağını düşünerek ‘de ki’ demeye gerek duymamış olabilir” veya “Allah bu tür eksiklerle insanları sınamış olabilir” türünden yanıtlar da verilebilir. Bu tür yanıtlar, eksikliği, hatayı tanrıya havale etmek olur ki buna katılmak mümkün değildir. 2 ve 3 şıkları ise Hicr-9 ayetinde belirtilen “Hiç şüphe yok ki, Kur’ân’ı biz indirdik, elbette onu yine biz koruyacağız.” ayetine ters düşer. Bu durumda 1 şıkkının doğru olduğu, Kur’an’ın Allah sözü değil, Hz. Muhammed’in kurgusu olduğu ortaya çıkar.

Şimdi de Kur’an’ın Allah hitabı olmadığına dair farklı bir örnek verelim:
Bu örnekle göreceğiz ki Muhammed hazretleri, kimi zaman Allah’ı, kimi zaman melekler adına Cebrail’i, kimi zaman da peygamberleri konuşturan bir kurguyla Kur’an’ı yazmıştır. Onları konuştururken Kur’an’da 300’e yakın “de ki” öneki kullanmıştır ki kendisinin yazdığı anlaşılmasın, Allah sözü olduğuna inanılsın. Ama bazı ayetlerin kurgusunda hata yapmış, “de ki” kullanmayı unutmuş ya da hatalı kullanmıştır veya kullanmayı becerememiştir.

En’am-114. Allah’tan başka bir hakem mi arayayım ki size, her muhtaç olduğunuz şeyi bildirip açıklayan kitabı, o indirmiştir? Kendilerine kitap verilenler de bilirler ki o, senin Rabbin tarafından gerçek olarak indirilmiş bir kitaptır; artık şüphe edenlerden olma.

Meryem-64. Biz, ancak Rabbının emri ile ineriz. Önümüzde, arkamızda ve bu ikisi arasındaki her şey, O’nundur. Ve Rabbın unutkan değildir.

Enam-114 ve Meryem-64. ayetten önceki ve sonraki ayetlere bakıldığında bu cümlelerin kime ait olduğuna dair bir belirteç yoktur.
Enam-114’te ”Size Allah’tan başka bir hakem mi arayayım” sözünden sonra “Senin Rabbin tarafından indirilmiş” sözü ile konuşturulanın melek Cebrail olduğu ve Muhammed hazretlerine hitap ettiği açıkça bellidir.
Meryem-64’te ise “Biz ancak rabbinin emriyle ineriz” sözü melekler ya da melekler adına konuşan Cebrail’e söyletiliyormuş gibi yazılmıştır. Ama Allah’ın kelamı dediği kitapta Muhammed hazretleri bunu belirtmeyi becerememiş ya da hata dikkatinden kaçmıştır.

Zümer-10. De ki: ‘Ey iman eden kullarım, Rabbinizden sakının. Bu dünyada iyilik edenler için bir iyilik vardır. Allah’ın arz’ı geniştir. Ancak sabredenlere ecirleri hesapsızca ödenir.’ (de ki fazla)

Bakara-97. De ki: “Her kim Cebrail’e düşman ise, bilsin ki o, Allah’ın izni ile Kur’an’ı; önceki kitapları doğrulayıcı, mü’minler için de bir hidayet rehberi ve müjde verici olarak senin kalbine indirmiştir.” (de ki fazla)

Zümer-10 ve Bakara-97 ayetlerinde dikkat edilirse “de ki” sözcüğüne gerek yoktur ama kullanılmıştır. Zümer-10’da “de ki” sözcüğü olduğunda Muhammed hazretlerinin Müslümanlara “kullarım” diye seslendiği anlaşılmaktadır. Halbuki “de ki” olmasaydı hitap eden Allah olacak ve bir anormallik görünmeyecekti.

Bu gaflara karşı, verilen yanıtlardan biri “Kur’an’da kimi ayetlerin Cebrail’in sözü olduğu” hatta “Kur’an’ın Allah’ın, Cebrail’in ve peygamberin ortak ürünü” olduğudur. Bakara-97 ayeti bu iddiaları çürütür. Ayetten Cebrail’in, Kur’an’ı peygamberin kalbine indirdiğini, dolayısıyla 23 sene boyunca zırt pırt 50.000 yıllık yolu katetmediğini, olaylara-durumlara göre sırası geldiğinde peygamberin ayetleri kalbinden (beyninden) ortaya döktüğünü anlıyoruz.

Bakara-97 ayetinde “de ki” öneki kullanıldığında ayet şöyle olmalıydı:

De ki: “Her kim Cebrail’e düşman ise, bilsin ki o, Allah’ın izni ile Kur’an’ı; önceki kitapları doğrulayıcı, mü’minler için de bir hidayet rehberi ve müjde verici olarak benim kalbime indirmiştir.

Ama Kur’an’da “senin kalbine indirmiştir” yazılarak hata yapılmıştır.

Muhammed hazretleri, Tevrat ve İncil’in 3. şahıs ağzıyla yazılmasına nispeten çok daha inandırıcı bir kurgu ile Kur’an’ı yazmış ama yaptığı bu gaflarla açık vermiştir.

Örneğin Zuhruf-11‘te;
“O, suyu gökten bir ölçüye göre indirir. Biz onunla ölü memleketi diriltiriz” ayetini ele alalım:
Burada “O” Allah ise, “Biz” kimdir?
”Biz”, melekler adına konuşan Cebrail’den başkası olamaz. Ama görüldüğü gibi meleğin konuştuğuna dair bir belirteç yoktur.

Muhammed hazretleri, Kur’an’ı “Allah kelamıdır” diye yazmıştır. Allah’ı konuşturma sanatı ile düzenlemeye çalışmıştır. Fakat özellikle “Biz” diyen ayetlerde ya “Allah ve ekibi” olarak konuşulmaktadır ya da melekler olarak.
Süleyman Ateş’in bu konuda görüşü “Kur’an Allah vahyi, melek sözüdür” şeklindedir.
Ama görüyoruz ki Allah da konuşuyor, Cebrail de, Muhammed de..
Kur’an’da sıkça kullanılan “kale” sözcüğü “dedi ki” anlamındadır. Şimdi “dedi ki” sözcüğünün kullanıldığı bir ayetteki hatayı görelim.

Enbiya-112. Kâle rabbıhkum bil hakk ve rabbuner rahmânul musteânu alâ mâ tasıfûn.
Dedi ki; “Rabbim hak ile hükmet. Sizin nitelendirmelerinize karşı sığınılacak olan rabbimiz rahmandır.

Cümle kurumunun yanlış olduğu açıkça görülmektedir. Edip Yüksel, bu ayetin yanlış yazıldığını, “kale” değil, “kul” olması gerektiğini söyler ve o şekilde çevirir. Muhammed Esed ise hem “kale” değil “kul” muş gibi çevirir, hem de 2. cümlede tekrar parantez içinde “de ki” kullanır. Sebebi, ayette Hz. Muhammed’in hem Allah’a hem de inanmayanlara seslenmiş olmasıdır. Böyle bir cümle yapısında “kale” yerine “kul” da kullanılsa cümle bozuk kalır. Bu ayette de cümle kurumunun çok zor olması nedeniyle becerilemediğini görüyoruz.

Sonuç:

Birisi çıkıp “Allah’tan bana mektup geldi” demiş olsa önce ona deli gözüyle bakmak ve kesinlikle inanmamak en doğru davranıştır. Fakat ısrarlı davranıyorsa ve insanların bir kısmı ona inanıyorsa “Acaba” diyerek doğru söyleyip söylemediği incelenebilir. Bilhassa tanrıya inanan insanlarda böyle bir eğilim doğaldır. Doğal olmayan, içinde yazılanların bir kısmı doğru diye inanılmasıdır. Ya da mektubu irdeleyip sorgulamadan mektup sahibinin kişiliğine güvenerek veya çevresinde duyduklarından etkilenerek inanmaktır. Mektup incelendiğinde içeriğindeki tek bir ‘insana mahsus’ hata dahi, mektubun tanrıdan gelmediğinin kanıtıdır. Çünkü madem ki inanılan tanrı mükemmel ve her şeyi bilen bir varlıktır, öyleyse tanrı hata yapmaz. Hele çok sayıda cümle hatası, gramer hatası varsa mektubun tanrıdan olduğunu iddia etmek normal karşılanamaz. Bu tavır zayıflıktır. Zaaflarına, çevresine, çıkarlarına mahkum kalmaktır. Kutsal olduğu, tanrıdan geldiği iddia edilen kitaplar için de bu geçerlidir. Farklı dinlerin, farklı kitapların, farklı kutsalların dünya halklarına olumsuz etkisi ortadadır. Kutsal savaşlar, dünya barışını engellemekte, insanlığı yaralamaktadır. Bu büyük, aşılmaz engelin temelinde ise mektup örneğindeki o küçük zaaf vardır. Barışın tesisi ise tüm bireylerde bu küçük zaafların tedavisiyle mümkündür. Kadim dinlerin haricinde zamanımızda da çeşitli ülkelerde ortaya çıkan meczuplar, bu tür zaafları olan kişileri aldatabilmekte, peşlerinden sürükleyebilmektedir. Sonuç ise ya toplu intihar ya da soyulmak, sömürülmek olmaktadır.

(: para perangkai kata)

seperti membelah samudra
kanak-kanak itu berlari
menuju matahari terbenam
di ujung ladang

petualang renta bersandar
diantara kaki-kaki menara
menulis sebuah cerita
tentang angin kasar menampar karang, dan
keroncong yang bermula sunyi
ribut-riuh
diatas tundra

berhentilah!
tiba-tiba suara itu menderu
seperti gema mendekap
haru

ladang kembali sepi
kusaksikan
seekor ayam bertahajud mengukir kisah
dalam smburat senja

(19092009)

Looking Back

Banyak pertanyaanku mengendap di udara
Mengapa aku seringkali gagal dalam beberapa masalahku ?
Mengapa aku statis berjalan di tempat untuk sebagian kehidupanku ?
Mengapa Tuhan membiarkan segala yang buruk merusak hidupku ?
Mengapa Tuhan membiarkan kuasa gelap terus mengelilingku ?
Mengapa aku tidak Kau biarkan bernafas menghirup udara segar dan tidak menekan ?
Apakah Tuhan tidak memberkatiku ?
Apakah aku tidak termasuk dalam sebagian orang yang mendapat berkat dari Mu?
Tidak mungkin !!!

Aku sangat yakin, karena janji Tuhan berlaku bagi semua orang …..
Lalu, apa yang menyebabkan semua terjadi padaku ?
Aku mulai merenung dan mencoba mencari tahu
Kisah Sodom dan Gomorah ternyata memberikan gambaran terang untukku
Ternyata jelas aku melihat, apa yang terjadi sesungguhnya
Karena aku terbelenggu akan masa laluku …..

Dalam kisah Sodom dan Gomorah, istri Lot yang seharusnya dalam rencana penyelamatan Tuhan, ternyata berhenti dan menoleh ke belakang …..
Dan dia berubah menjadi tiang garam …..
Aku terus berpikir, mencoba merenung dalam diam
Ternyata “menoleh ke belakang” adalah kata kuncinya
Masa lalu menjadi hantu bagi kehidupan masa sekarang dan masa depanku
Traumatis yang begitu mendalam menjadi belenggu masa laluku yang kelam

Beberapa masalahku yang kelam menjadikanku limbung, gamang dan takut untuk menghadapai hiudpku sekarang dan masa depanku …..
Aku banyak mengalami hal hal buruk di masa laluku
Aku banyak mengalami hal hal yang mengerikan dalam kehidupanku
Aku banyak melakukan dosa, baik itu sengaja maupun tidak ingin kulakukan …..
Aku banyak mengalami kepahitan akibat terlalu banyak disakiti oleh orang orang disekelilingku …..
Kejadian kejadian buruk dan mengerikan beberapa kali memasuki ruang kehidupanku

Bayang bayang masa laluku selalu mengikuti….
Aku sungguh merasakan itu…..
Aku sungguh terbelenggu dengan semua itu …..
Aku merasakan, begitu sulit aku maju melangkah
Aku merasa berjalan di tempat, tidak bertumbuh dan tidak berkembang
Aku merasa seringkali makin merosot ke dalam belenggu masa laluku …..

Kisah istri Lot yang seharusnya dalam rencana penyelamatan Tuhan tetapi menoleh ke belakang,
Adalah pilihan yang membawa konsekwensi fatal, karena ia berubah menjadi tiang garam …..
“We have to start to move forward, we really have to do it now !!!”
Mungkin itu kalimat yang sangat pantas aku resapi dan lakukan …..

Kuasa gelap memang selalu berusaha menuduhku dengan segala hal dimasa laluku untuk memperlambatku dan membuat aku menoleh ke belakang
Kuasa gelap selalu berusaha menghentikan langkahku dan memundurkan kehidupanku
Kuasa gelap tidak ingin aku maju dan menjadi lebih dekat menuju Tuhanku
“Yesus berkata : Setiap orang yang siap membajak tetapi menoleh ke belakang, tidak layak untuk Kerajaan Allah ” …… Lukas 9 : 61

Tuhanku mau aku selalu maju
Tuhanku rindu untuk mencurahkan semua berkat Nya untukku
Tetapi bayang bayang masa lalu kerap kali membuat aku selalu menoleh ke belakang dan aku selalu gagal mencapai janji janji Tuhan …..

Aku terus berpikir dan merenung,
Aku yakin dengan sangat kalau aku bisa maju
Tapi aku akan tetap diam di tempat bila aku masih terbelenggu dengan masa laluku, apapun bentuknya
Aku harus benar benar dibuat mengerti,
Bahwa Tuhan memang sangat mengasihiku …..Tuhan tidak mau aku terus terikat dalam dosa, problema kehidupan maupun semua traumatis masa laluku
Tuhan sudah menyerahkan anak Nya terkasih untukku, bukan ?
Yesus Kristus sudah datang untuk menyelamatkanku …..

Tuhan sudah memerdekakan ku dari segala dosa, kutuk dan segala perhambaan masa laluku …..
Tuhan mau aku berhenti menoleh ke belakang !!!!!
Tuhan mau aku meraih janji janji Tuhan  yang penuh dengan rancangan damai sejahtera, hidup berkelimpahan dan penuh dengan berkat ……
Tapi sungguh aku sangat bodoh …..

Aku masih terus mengingat ingat masa laluku …..
Aku masih terus terbelenggu atas semuanya itu …..
Padahal Tuhan sudah mencurahkan rahmat Nya yang baru setiap saat …

Ahhhhhh…….
Tuhan sudah menyediakan pengharapan baru bagiku
Dia sudah menebusku, melalui anak Nya
Dan aku bisa menatap masa depanku yang cerah dengan penuh harapan …….

Aku menyadari semuanya sekarang,
Dia mau aku melupakan semua traumatis masa laluku
Dia mau aku membuka belenggu masa laluku yang menekanku
Dan Dia mau, aku bersama sama dengan Dia menapak masa depan, bertumbuh dan selalu berkembang ……
Aku akan terus berusaha dan melakukannya untuk Mu Tuhan …..
Karena aku mencintai Mu …..

Today is time to let my past go . Let’s stop looking back to the past, let’s move forward. Let’s move on with all hope and glory …..

Ku tahu kau bukan seperti ku jangka, terlalu beza. bukan cuba menyedap rasa tetapi itu perlu ku terima. Ku juga tidak pernah terbayangkan betapa tegar perasaan mengatasi segala. tapi ku sedar ku terpaksa harungi jua.

waktu terlalu hapus, mata kian pudar, segalanya rapuh, tapi satu perkara tetap ku takkan pasrah.perkara yang terlalu lama ku beri dan ku rasa. aku tidak mengerti kenapa ia terjadi, tidak mampu mempersalahkan sesiapa kerana sesiapa tetapi aku.

Bertahan kerana sesuatu terlalu yang kita percaya takkan mudah kita melepaskannya.

“tidak tahu” terngiang-ngiang, lepaskanlah, kerana rindu dan segalanya perlu dilepaskan kerana ia kenyataan yang tidak dapat diungkap kembali, hanya pengganti melengkapkan segalanya.

apa yang terlebur akan di seru kembali jika kau percaya dari perasaan dan segalanya, sesaat ini berlaku kau akan mampu tersenyum.percayalah..

Bukan segala yang kita lihat berupa sepertin biasa bagi diri, dilihat segalanya rapi dan elok, namun wahai kalian rupanya segala itu berbeza dari segalanya. mata sama bulat namun nikmat lihat nya ternyata berbeza sama jua keadaan bagi segala di dunia. tiada apa yang sama sahaja.

Harus diingat dengan pantas penjelasan diberi terimanya tidak seperti dijangka, belas pemikiran tidak seperti belas perasaan, campur baurnya mendefinasi berbeza, terpisahnya mendefinasi lain. begitu seterusnya.

membanding memang menyeksa, kerana sesuatu yang sempurna amat mustahil namun hampir sempurna tidak mustahil, terfikikan itu mendetik bahawa ku perlu menerima segalanya.

sedar pengorbanan sesuatu bukan kerana mengharapkan sesuatu namun kerana rasa perasaan yang tidak dapat ditafsir mata yang menampakkan nikmat semata-mata,sedarlah…

Menunggu ‘ilusi’ menghampiri? tak ada yang lebih bodoh dari apa yang ku lakukan beberapa waktu lalu. Hhh… Seperti barjalan dalam labirin berdinding abu-abu.kelam. Sudah tahu semu,aku saja yang pura-pura bodoh. sudah tahu kosong, aku saja yang masih mencari isinya. Sudah tahu sakit, aku saja yang terlalu banyak diam. Mana dia tahu, kalau aku hanya lewat dengan hembusan semilir di pagi dan senja? Mana dia tahu, kalau tak satu katapun berhasil ku rangkai? Sudah! Sudah! Aku harus sadar masih banyak labirin lain yang harus ku selesaikan. Yang lebih penting. Masih banyak yang bukan ilusi di depan sana. Sudah! Ini selesai! Lebih tepatnya, HARUS AKU SELESAIKAN!!

Kau takkan pernah tahu aku memutar otak karenamu beberapa waktu lalu. Kau takkan pernah tahu susahnya aku merangkai kata-kata menjadi satu kalimat utuh untukmu. Kau takkan pernah tahu! Hhh… Aku hanya minta dua kata itu,aku janji takkan meminta lebih. ah,percuma kau tak (pernah) peduli.

————————————————————————————————

(masih) Di pojok sudut sebuah kamar—(masih) ditemani waktu

12 Juli 2009

17:44 –senja menanti malam

Memasukan ‘1 cerita’ lagi ke ‘peti kenangan’.

Hmm… Bukan ‘1 cerita’ tapi ‘1 nama’ !!

Makin sesak saja isi peti keramatku ^o^

dunia belum berakhir hanya karena dia ku anggap selesai!!

dengan (harus) semangat !!

-Itaita-

Malam pun datang, ijin bertamu di gubugku,

Ku persilakan dia masuk ;

Rona pekatnya perlahan singgah di setiap jengkal dinding-dinding istanaku,

Setelah puas, duduklah dia di tikar,

Bersila dan menatapku nanar

Beringsut aku mencari sesuatu untuknya,

Ternyata tak punya suguhan istimewa ;

Hanya kopi tawar dengan gelas plastik bermerk rapuh,

Dan singkong goreng berpiring daun pisang layu.

Ah..ternyata kelammu menyihir gubugku jadi sendu…

Maka, segeralah berlalu!!!

——————————————————————————————————————————————————————-

“Astaghfirulloh wa ‘aatuubu ‘ilayk.Rabbighfirli waa tuub ‘alayk innaka anta ghafururaahim”

————————————————————————————————————————————————————————————————-

*040709 : saat Gubug Jeramiku lagi-lagi didera kabut kelam..

Dah lama tak menulis, nak kata sibuk tidak.Nak kata lapang pun tidak.Cuma terkejar – kejar memikirkan hala tuju & masa depan.Kelam – kabut bila mengenangkan umur makin lanjut.Aset yang ada hanya gitar yang 4 adik – beradik yang bersepah – sepah di rumah.Kenapa sampai 4?Tangan hanya ada 2?Tiada jawapan tepat.Mungkin minat…

Apa aku sudah bosan mengejar impian?Berlari bebas tanpa memikirkan hari esok?Sudah luntur semangat melawan takdir?Tidak.Apa yang tertulis, mampu diubah.Cuma restu dari Ya Rabbi adalah penentu.Selalu aku berpesan pada teman – teman.”Kalau ada, ada lah.”Tak perlu kusut – masai mengejar harta dunia.Cukuplah bagi aku, untuk bersederhana.Kekayaan dan kemasyuran adalah satu ancaman menguji iman.Kekayaan dan kemasyuran ini tak pernah gagal mencipta tembok antara sang raja dan si miskin.Ahh, dunia perlumbaan.Kejam dan sadis.

Anak angkat saya mencecah 14 juta orang di seluruh dunia, dan mungkin akan bertambah lagi esok hari.Inilah harga yang perlu dibayar  kerana saya berkarya meminjam alam mereka, melihat senyum mereka, merasa sakit dan derita yang ditanggung, terdidik dengan kelaparan semua…dan tiada sebab mengapa saya perlu berdia diri sahaja.

Devadip Carlos Santana,

Gitaris, Komposer, Yayasan Milagro, Spiritualis.

Ruangan kelam

Aku mengadu

Alunan musik hingar-bingar

Aku mengukir

Di luar hujan

Aku pun meretas

Sahabatku lelap mimpi

Aku menghayal

Kepalaku seakan membuncah

Aku pun terus tumpah

Tugas ini itu tak kunjung usai

Aku pun tetap usaha tulis puisi

Bojong, Cianjur, 10 Djulhijjah 1428/ 20 Desember 07

09.16

Kugores malam dengan sebuah cerita. Cerita yang begitu gelap, lebih pekat dari malam tanpa bintang. Menyebar amis darah di dalam-nya. Ketika hidup harus memilih antara membunuh atau dibunuh.

Itulah hidupku, disemua gemerlap kelip lampu-lampu yang menghias transaksiku. Antara tubuh-tubuh yang menggeliat menggila, dan semakin gila setelah transaksiku. Dentuman house musik menenggelamkan segala nurani yang masih tersisa.

Ada lagi yang mati malam ini. Itu bukan aku, karena aku masih bisa menceritakan hidupku. Dia mati untuk memberiku jalan hidup. Membiarkan transaksiku tidak akan pernah menjadi sedikit. Amis darahnya membuatku muntah.

Aku tidak ingin membuat mati. Tapi sudah tidak ada jalan lain, maka kutelan segala amis. Tubuh itu akhirnya menjadi beku. Sempat kuucapkan doa yang masih kuingat sepenggal. Doa untukku dan untuknya.

Terserah apapun katamu. Ini adalah hidupku. Ini adalah ceritaku. Jangan bohongi aku dengan segala kemilau yang disebut suci itu. Aku tidak butuh. Yang aku butuh hanyalah malam yang paling pekat.

Kan kupeluk malam sampai hariku tiba. Sampai saatnya untuk memeluk sang maut.

19 Februari 2009, Jakarta
Malam pekat setelah hujan.

Pislik yuvalarınızdan çıkıp, hükümsüz cennetlerinizde uyuklamayı bekliyorsunuz. Keyifsiz, içi boş, sahte dünyaya, daha da sahte bir gerçekle örtbas çabasına bürünmüş, maskeli birer kalleşsiniz. Kölesiniz. Kibirli dünyanızın tek sebebi, tecavüze uğramış onurunuz. Cinayetlerinizi haklı sebeplere bağlayıp, beraat ettiğiniz tüm davalar uykularınızı kaçırıyor. Tanrı’ya inanıyor, fakat güvenmiyorsunuz. Tanrı’ya güveniyor fakat onu öldüremiyorsunuz. Kabul etmediklerinizin arkasında duruyor, doğrularınızdan kaçıyor, kararsız kaldığınızda aşık oluyorsunuz. Küçücük odalarınızda ölümü bekliyor, ölmekten korkuyorsunuz. Korkaksınız. Katilsiniz. Suçsuzsunuz. En büyük suçludan daha suçsuz. Yaralarınızı başkasının bedeniyle onarıyorsunuz. Korkularınızın size sahip olmasını sağlıyorsunuz. Güvensizsiniz. Kendinizden kaçıyor, kapatıyor, gizleniyor, susuyor, bağırmıyor, küfretmiyor, sevmiyorsunuz. Hamle yapıyor, geri çekiyorsunuz. Düzenbaz, kabiliyetsiz, aşağılıksınız. Adaletsiz dünyanın adaleti, sefil dünyanın umudu olmaya karar verdiğinizde, adaletsiz ve gerçekten sefilsiniz. Kefiliniz; yalanlarınız, paranız, arabanız, şuurunuz, karınız, iç çamaşırınız. Davacı; kendiniz.

Ben mi?
Ben sadece “ol” dedim.

MASA LALU
Oleh: Dan Rasyid

Tiap hari
Tiap malam
Kenangan itu datang menyergap
Mengganggu hari-hariku
Mengganggu tidurku
Entah dari mana muasalnya
Selalu datang
Hitam
Kelam
Menyergap
Menerkam

Kuingin menghalaunya
Menghapusnya
Tapi….
Dia selalu datang

Menyergap
Hitam
Kelam
Gelap…

Bogor,
15-11-2009