Het lijkt of er even geen Nederland meer bestaat, het is hier zonnig en warm en voel ik me aardig thuis.

Met de kleine meisjes gaat het eigenlijk vanzelf, ik fungeer gedurig als oppas, wat heel leuk is,en ook goed gaat, Esther kijkt soms even  naar me, maar Rivka is helemaal blij dat ik er ben.

Soms kom ik ogen te kort om alles in me op te nemen, zo anders is het hier: verkeer dat links rijdt, onverharde wegen, hobbel de bobbel, veel mensen die langs de weg lopen, en ook stalletjes met groenten, bloemen enz.

Vandaag een hele mooie rit gemaakt naar Karen Blixen (een buitenwijk van Nairobi) en naar de weesolifantjes in National Park Nairobi, die de fles kregen.

Wel een tegenstelling met gisteren toen zijn we naar de sloppenwijk, Kibera, van Nairobi geweest, waar meer dan een miljoen mensen wonen onder of in golfplaten huisjes. Veel vuilnis overal en modderige steegjes, we kregen een rondleiding van twee jongens die daar zelf wonen, maar nu tegen een vergoeding (en voor onze veiligheid als blanke) er doorheen lopen.

Een weeshuis gezien met schoolkinderen, zo vol en benauwd, dat je eigenlijk gauw wilt doorlopen, zelfs een spoorlijn rijdt door de wijk heen, de meeste mensen komen er nooit uit, alles is er ook voorhanden zoals een markt en allerlei vaklui die op straat bijv. de bedden staan te timmeren.

Het blijft wel even op mijn netvlies staan, wij in Europa hebben het wel heel veel beter.

Het mooie is dat Esther over enkele maanden al mee mag met Haiko en Judith en een betere toekomst voor ogen heeft!

Terwijl ik dit verhaaltje schrijf, valt ineens het licht uit! dus bij kaarslicht eindigt dit verhaal..

Groetjes Janna

Vanochtend hebben Janna en ik een tour door Kibera gemaakt. Kibera is de op een na grootste sloppenwijk van Afrika. Om 9.00 uur werden we opgehaald door Freddie bij Adams Arcade die in Kibera woont om ons rond te leiden.

Via de markt waar we zelf regelmatig boodschappen doen zijn we naar Kibera gelopen. Je loopt dan van redelijke wegen naar steegjes, naar modderige steegjes tot erger… En al snel liepen tussen de golfplaten hutjes. Dat is op zich niets nieuws voor ons, want dat zien we wel vaker, maar de omvang van Kibera maakt wel indruk. Het is echt groot en er wonen zo verschrikkelijk veel mensen (huidige schatting is 1,5 miljoen mensen).

Allereerst hebben we een weeshuis annex school bezocht. Op het weeshuis waar Esther vandaan komt valt best wel wat aan te merken, maar dit was echt 100 keer erger. Een smerige troep en heel slechte voorzieningen, maar wel veel kindjes die hier van afhankelijk waren. Gelukkig waren de meeste kinderen die daar ook sliepen naar een andere locatie verplaatst, maar je kan je niet voorstellen dat je eigen kinderen daar zouden moeten verblijven.

Daarna hebben we een aantal projecten (zoals bijvoorbeeld Power Women Group Kibera) bezocht die spullen maken die overal in Nairobi worden verkocht (vooral souvenirs). Van de opbrengst kunnen de meewerkende families eten kopen of hun kinderen naar school sturen. Een ander project was een plek waar je naar de wc kan (best handig), even kan douchen (ook wel fijn in die blubbertroep) en waar je ook je eten kan koken. Men probeert minder afhankelijk te worden van houtskool, want dat is bepaald niet bevorderlijk voor het aangrenzende Ngong Forest…

Het afval ligt echt overal. Ook de trein naar Kisumu rijdt hier dwars door heen. Persoonlijke hygiene lijkt me in deze omgeving echt onmogelijk. Ik denk dat je de sterftecijfers aan onbenullige aandoeningen niet wilt zien voor deze buurt. Wat wel positief is, is de houding van de mensen. We hebben ons geen moment onveilig gevoeld en iedereen lijkt te waarderen dat je de moeite neemt om de omstandigheden te bekijken waarin zij moeten leven.

Meer foto’s zijn hier te vinden. Neem contact op met Kibera Tours als je ook wilt gaan. Een deel van het geld dat wij voor de tour hebben betaald, komt ten goede aan de projecten die we hebben bezocht.

Hyvä ystävä, toivottavasti sinulla on kaikki hyvin; tarpeeksi ruokaa, katto pään päällä ja ihmisiä, jotka välittävät sinusta. Näin pikkujoulukauden aikaan, on hyvä pysähtyä kuitenkin hetkeksi miettimään. Jossain päin maailmaa ihmisiä kidutetaan, jossain lapset kuolevat nälkään, jossain valitsee ainainen pelko ja sota.

Joskus pohdin, miksen tee itse enempää maailman huono-osaisten eteen. Jos minulla on varaa juoda 4 tuoppia KESKELLÄ VIIKKOA, minulla on varaa myös auttaa lähimmäisiäni. Jos minulla on aikaa käyttää keskimäärin 8 tuntia päivässä Facebookissa, minulla on aikaa myös tehdä jotain konkreettista.

Miksi me emme sitten tee enempää? Koska meitä ei yksinkertaisesti kiinnosta. Nälänhätä, absoluuttinen köyhyys ja kuolema ovat kaukaisia asioita suomalaiselle. On helpompaa murehtia pientä opintotukea, sydänsuruja ja rikkoutunutta Ipodia.

Kevin Carter oli eteläafrikkalainen journalisti-valokuvaaja, joka ei pelännyt lähestyä vaikeita aiheita. Vuonna 1993 Carter matkusti Sudaniin kuvaamaan nälänhätää ja levottomuuksia. Maaliskuussa hän törmäsi pieneen tyttöön, joka oli pysähtynyt lepäämään matkallaan ruoka-apukeskukseen. Kyse ei ollut laiskuudesta vaan voimien ehtymisestä. Tilanteen hirveyttä lisäsi taustalla kärkkäästi odotellut korppikotka. Carter odotteli 20 minuuttia odottaen korppikotkan levittävän siipiään, mutta näin ei koskaan tapahtunut. Carter otti tilanteesta valokuvan, poistui paikalta ja voitti kuvastaan Pulitzer-palkinnon. Reilu vuosi myöhemmin hän teki itsemurhan.

Kotkat eivät hyväksy tällaista toimintaa. Kirotut korppikotkat!

Minulla on 8-vuotias kummilapsi Keniassa (Afrikka).  Hän pärjäilee, koska on päässyt ”kotkan siipien suojaan” (eri tavalla kuin tyttö kuvassa ylhäällä), mutta kaikilla Kenian lapsilla ei mene yhtä onnellisesti. Puolet kenialaisista elää äärimmäisessä köyhyydessä (alle 1,25 $ päivässä). Sillä ei saa edes yhtä olutta yliopisto-opiskelijoiden hassuttelubileissä.

Hassuttelubileistä tulikin mieleeni, että tänään on Kannunvalajien pikkujoulusitsit! Ajattelin böntöttää oikein kunnolla! Ei vitsi, odotan sitä ihan mielettömästi! Paikalla on kaikki just hyvät kamut, kreisibailausmeininkiä ja ehkä jopa JOULUPUKKI! Kuin siistii tää on!

Vu-huu, tänään kreisibailataan!

Bienvenidos al Foro Cultural Hispano-Keniano. Una iniciativa que, con el apoyo de la Embajada Española en Nairobi, pretende acercar a hispanos y kenianos a través de la cultura y ampliar las opciones de ocio en la ciudad, ofreciendo alternativas de interés público.

Vanochtend vroeg is “oma boerderij” (Judith’s moeder) gearriveerd in Nairobi. Om 6.15 ging de wekker al om haar van het vliegveld te halen. Esther wilde natuurlijk mee om voor het eerst haar oma te zien. Rivka ook, maar zij moest gewoon naar school en werd dus door haar oma van school gehaald. Naar dat moment keek ze al weken uit! Toen oma op school kwam was Rivka nog druk bezig om een tekening af te maken en had dus helemaal niet door dat oma vlak achter haar stond en ze was helemaal verbaasd!

Thuisgekomen waren er allemaal cadeautjes die opengemaakt moesten worden. Bedankt allemaal! Daarna eerst maar eens een boterham eten en het middagslaapje: daar was oma ook wel aan toe na zo’n lange reis. ’s Middags heeft Rivka nog met oma gezwommen met haar nieuwe zwembandjes om en ze kan nu zomaar drijven!

Esther had hier allemaal geen tijd voor, want Esther kreeg een nieuw kapsel! Hieronder een foto van de nieuwe Esther (de waterpokken zijn nog niet helemaal weg…).

’s Avonds moesten er natuurlijk schoenen worden gezet en Rivka had het liefst het complete schoenenrek bij onze “schoorsteen” (de schuifdeuren naar het balkon) geparkeerd. Nu maar hopen dat Sinterklaas de weg naar Nairobi weet te vinden vannacht en dat het paard niet bang is van de electric fence rondom onze compound…

In de serie “Om en rond Nairobi” deze week de aflevering Swara Plains. Vrijdag zijn we na de succesvolle rechtszitting vrijwel direct vertrokken naar een zgn. “sanctuary” wat een kilometer of dertig buiten Nairobi ligt, niet al te ver van Mombasa Road. Het is een privé natuurpark met een aantal huisjes, een kampeerterrein en een restaurant. Er zit geen groot wild zoals leeuwen en luipaarden, maar wel de minder gevaarlijke beesten. Je kan dus gewoon vrij rondlopen. Dat is weer eens wat anders dan het gecross met een busje!

Wij zijn gaan onze gloednieuwe tent gaan uitproberen, twee andere adoptiestellen plus een vriendin met dochter zaten in een huisje. Vrijdag hebben we natuurlijk vooral de positief verlopen rechtszaken (ook voor een van de andere stellen die mee waren) gevierd! Zaterdag overdag hebben we ons ’s ochtends vroeg rond laten rijden en verder hebben we gelopen: best zwaar met die koters in de rugdragers achterop!

Wat het meest spectaculair was, was de game-drive ’s avonds laat vanaf een uurtje of acht. In twee shifts ivm het oppassen op de kindertjes zijn we bovenop een Landrover rond gaan rijden met een grote schijnwerper erop. Overal in de bosjes zie je ogen glinsteren als het licht erop schijnt. En dan natuurlijk de vraag: wat is het?

Wat ik met name leuk vond, was dat je zulke andere beesten als overdag ziet. Naast de gebruikelijke giraffen, zebra’s, wildebeesten en verschillende soorten herten hebben we een civet (grote kat), spotted hyaena, jackal, bat-eared fox en veel springhares (een soort mini-kangeroe) gezien. Gelukkig kon gids-in-opleiding Wendy ook heel goed de bushbaby’s aanwijzen, anders had ik die gemist…

Meer foto’s zijn hier te vinden.

El otro día en clase de Ética y Deontología Periodística, Eva, compañera de clase, leyó en voz alta una información extraída de la página web Rebelion.org, que a su vez provenía de los blogs del diario Público, sobre la realidad actual que vive actualmente Somalia.

El artículo, titulado Los verdaderos Piratas de Somalia, fue escrito el 26 de octubre por Joaquim Sempere, profesor de Teoría Sociológica y Sociología Medioambiental de la Universidad de Barcelona, y responde a algunos de los interrogantes no satisfechos por los medios de comunicación de masas y que aún hoy día presenta la población: ¿quienes son los piratas que secuestraron el Alakrana?, ¿por qué el Alakrana se tiene que ir a Somalia para pescar?, o ¿qué hacen en las costas somalíes barcos procedentes de las principales potencias mundiales?, son algunas de esas dudas que el siguiente texto nos ayudará a aclarar.

A mí personalmente me impactaron las argumentaciones de Sempere, y por ello quiero compartirlo con los lectores del Sinfu:

En 1991 se hundió el orden político de Somalia, país que sucumbió a una guerra civil empeorada por la intervención estadounidense. El colapso político dejó la sociedad somalí sin defensas, situación que fue aprovechada por navíos procedentes de Europa, Estados Unidos, China y otros países para verter en sus aguas grandes cantidades de residuos tóxicos y radioactivos. El abuso se hizo visible cuando, en 2005, un tsunami depositó en las playas y costas somalíes bidones corroídos y otras muestras de estos residuos. Según el enviado de las Naciones Unidas en Somalia Ahmadou Ould-Abdallah, la porquería tóxica acumulada en pocos días por la catástrofe marina provocó úlceras, cánceres, náuseas y malformaciones genéticas en recién nacidos y, al menos, 300 muertes.”

Pero las desgracias no terminan ahí. Aprovechando el desgobierno, una multitud de barcos de pesca empezó a faenar en las aguas frente al país, incluidas sus aguas territoriales. En 2005 se calculó que pescaron allí unos 800 barcos de distintos países, muchos de ellos europeos y, más específicamente, españoles. Se estima que los ingresos generados durante un año por esta pesca extranjera ilegal ascendía a 450 millones de dólares. El resultado fue la rápida disminución de unas reservas pesqueras que eran el principal recurso para las comunidades de pescadores del país, catalogado como uno de los más pobres del mundo.

Un reportaje de Al Yazira informa de que grupos de somalíes trataron de constituir un cuerpo autodenominado “Guardacostas Voluntarios de Somalia”, reuniendo dinero con el que pagar a la empresa estadounidense Hart Security, que se dedica a entrenar y formar luchadores y mercenarios por todo el mundo –y que, años más tarde, ha actuado como mediadora para el cobro de rescates en aquellas mismas aguas: ¡negocio redondo!–. Al parecer, hubo intentos de esos guardacostas voluntarios de negociar con los buques de pesca extranjeros para que dejaran de faenar o pagaran un impuesto para seguir haciéndolo, intentos que resultaron fallidos. El desenlace final fue lo que hoy se califica como piratería somalí. En un país plagado de armas, desgarrado por bandas rivales y sometido a una situación económica desesperada, un desenlace así no debería sorprender. A la vista de lo anterior es legítimo preguntarse: ¿quiénes son, en esta historia, los verdaderos piratas?

Hay en España quien propone que los atuneros españoles (que son sobre todo vascos) lleven militares a bordo para disuadir a los piratas. En el Parlamento vasco, los votos del PP y el PNV han hecho posible el pasado 8 de octubre aprobar una moción en esta línea. El Congreso ya lo había descartado meses antes arguyendo que la legislación española no lo permite. Francia sí lo permite, y hace tiempo que en el Índico los barcos de pesca franceses llevan militares a bordo. Pero esta diferencia es de detalle: ambos países lograron que el 10 de diciembre de 2008 los ministros de Defensa de la Unión Europea aprobaran la llamada Operación Atalanta contra la piratería somalí, y que se diera luz verde al envío de entre 6 y 10 buques de guerra para “garantizar la seguridad” en el golfo de Adén con el mandato de vigilar las costas de Somalia, “incluidas sus aguas territoriales”.

Estos hechos muestran que el colonialismo no sólo no ha muerto, sino que está tomando nuevos bríos. Y un nuevo aspecto marcado por la crisis de recursos naturales, en este caso la pesca. Las flotas pesqueras de los países ricos, compuestas por buques con capacidad para moverse por todos los mares del mundo, esquilman un caladero tras otro: son las principales culpables de la sobrepesca que desde hace años viene destruyendo la capacidad de regeneración de las especies marinas y preparando un colapso de las capturas a escala mundial. Las primeras perjudicadas son las poblaciones de los países pobres que dependen de la pesca local: ellas carecen de flotas potentes para pescar lejos de sus costas. El caso somalí es uno de los más sangrantes por las circunstancias políticas internas, pero no es el único.

España está recuperando sus blasones imperiales contribuyendo a empobrecer a uno de los países más pobres del mundo. Al hacerlo no sólo comete una injusticia, sino que practica una política sin futuro también para sus habitantes. Porque cuando ya no haya caladeros por explotar en ningún rincón del mundo, ¿qué harán nuestros marineros y pescadores? Es una indignidad aprovecharse de un país desangrado por una guerra civil y luego mandar a los soldados a defender una causa indefendible que no hace más que profundizar la tragedia de ese pueblo. Y si se quiere mirar desde otra óptica, ¿cuánto nos cuesta mantener la dotación de dos buques de guerra, un avión y 395 efectivos de la Marina española que tenemos destacados en la zona?

El caso tiene su moraleja. Un país desarrollado como España no debe, tras agotar sus propios recursos pesqueros, expandirse por los mares del mundo privando a otras poblaciones más pobres de sus medios de subsistencia, porque agrava la situación de esas poblaciones y las empuja a una resistencia que desemboca en aventuras violentas y salidas militares. La solución hay que buscarla en casa, adaptándose a unos ecosistemas dañados y gestionándolos mejor (por ejemplo, con la piscicultura como alternativa a la pesca), y adoptando medidas previsoras para que nadie se quede sin trabajo y sin fuente de ingresos. Es inquietante que se esté haciendo exactamente lo contrario: optar por la huida hacia delante y por un neoimperialismo ecológico reforzado militarmente que sólo puede redundar en un empeoramiento de la situación.

Por otro lado, tenemos este reportaje, extraído del blog Fuerteventuralimpia, en el que se da una imagen más cercana de los piratas que campan por las aguas del cuerno de África. En el se ve a la población local -de Kenia, país fronterizo con Somalia- orgullosa del trabajo de los piratas, que ahuyenta a los grandes barcos pesqueros que saquean el pescado de sus aguas territoriales, lo que ha provocado una mejora de calidad de vida en los pescadores locales. “Estamos encantados con los piratas si mantienen a los gandes barcos muy lejos de la costa, y no aquí al lado”, dice uno de los pescadores locales entrevistasdos; “nos alegramos de que los barcos no faenen por aquí. Si pescan cerca, todo el pescado desaparece”, dice otro.

Cada vez está más claro que las noticias que vemos en los medios convencionales no son más que una versión sesgada de los hechos. Y ojo, lo peor no es eso; lo peor es que la mayoría de la población ni siquiera se cuestiona lo que ve por televisión. Como dirían los agentes Mulder y Scully, la verdad está ahí fuera.

“Ramadan 2009 in Kenia”

In Kenia wurde in Kooperation mit Tawfiq Muslim Youth für 10.000 Familien Lebensmittel verteilt. Den Bedüftigen wurde 4 Kilo Weizen- und 4 Kilo Maismehl, 3 Kilo Zucker, 3 Liter Öl, 3 Kilo Reis, 3 Kilo Bohnen, 1 Kilo Pasta, 1 Kilo Salz, 1 Kilo Speisefett, ½ Kilo Tomatenmark, ½ Kilo Tee und 300 Gramm Gewürze gegeben. Zu den Empfängern unserer Ramadanhilfe in Malindi zählen auch 15 Familien, die Opfer einer Großbrandkatastrophe wurden. Diese hatte zu Beginn Ramadan ihre Häuser zerstört.
Zum Artikel

“Lebensmittelhilfen zu Ramadan in Indonesien”

muslimehelfen vermittelte die diesjährigen Zakatul-Fitr-Spenden auch nach Indonesien. Dort wurden zwischen 1. August und 30. September 2009 5.000 Familien Lebensmittel verteilt. Die meisten Geschwister, die eine Spende erhielten sind Opfer des Erdbebens gewesen.
Für detailliertere Information hier klicken.

‘t Was een enorm succes, onze trip naar Kenia. Vooral de safari is bijgebleven – vier dagen Tsavo East & West in een busje met open dak. Perfect om dieren te spotten. De volledige Big Five hebben we niet gezien, wel buffels, twee leeuwen (helaas onder een struik), olifanten en een cheetah. Als je die laatste bij de Big Five rekent, tenminste. Eerder hebben we al een safari gedaan in Zuid-Afrika, in het Krugerpark, maar dit was anders. Je rijdt om te beginnen niet zelf. Er zit een gids achter het stuur, die de dieren veel sneller spot dan je dat zelf kan. ‘t Is ook ruwer, wilder en ‘gevaarlijker’ allemaal. Als je safaribusje zich vast rijdt of een platte band krijgt, dan moet je uitstappen en in ‘t eerste geval ook duwen. Of er misschien iemand op de uitkijk kon staan?

We hebben in elk geval ontdekt dat safari echt ons ding is. Onverwacht en vlakbij een groot dier zien, da’s geweldig. Als je er dan nog een goeie foto van kunt maken, is ‘t helemaal super.

Sommige vier- en zeker vijfsterrenlodges in de wildparken zijn grandioos. Hieronder een overzicht van waar wij geslapen hebben en wat we er zelf van vonden (in het Engels):

1. Aruba Ashnil Lodge

Brand new lodge (2008) close to the Aruba Dam in Tsavo East. 40 Rooms, located in small houses in the garden. Rooms are comfortable, clean and quite spacious. All of them are equipped with mosquitonets and fans. Most of the rooms have 1 double bed and 1 single. Bathrooms are standard.

Meals are served buffet-style and are ok, staff is very helpful and friendly. Free wifi is available in the restaurant. The property is fenced, so no wild animals strolling around.

Dangers & Annoyances:

Depending the season and only after sunset, large, flying ‘kamikazi’-bugs can be annoying. While flying, they suddenly drop, sometimes in people’s food or hair.

They’re completely harmless, but unfortunately, there’s a lot of them.

2. Severin Safari Camp

A fantastic complex of luxury tents with baffling wildlife-views and nighly hippo and giraffe visitations. Animals come very close, since the Camp has no fence and there’s a pool closeby. At night, it’s not allowed to walk by yourself. When you want to leave your tent, you have to call a masai-warrior (which is quite an experience). Tents are equipped with running cold and hot water, shower, separate toilet (with bidet), very soft and comfortable beds (double or 2 singles) with mosquito nets. There’s a private terrace. Each tent also has 220V electricity, a hairdryer and a safe. Meals are à la carte and excellent (try the ‘hot stone’ arragement).

Dangers & Annoyances:

Animals do come close sometimes. And the masai warrior is only equipped with a spear. Accidents never occur, most animals are shy and harmless. But it’s not for the faint-hearted.

Electricity is restricted to daytime-hours. Between 11 pm and 5 am, they shut it down. All tents do have flashlights. Guards are on duty 24 hours a day, you can alert them by blowing a whistle (provided in the tents). The guards seem to arrive in a split second.

There’s not much privacy, since the tents are standing quite close to each other. When your neighbours cough, take a shower or whatever, you hear it.

3. Finch Hatton’s Lodge

Finch Hatton’s is named by the character played by Robert Redford in Out Of Africa. This is the most upmarket property in Tsavo West, it’s fantastic. Tents are designed in colonial style (golden shower taps!) and very luxurious. They’re situated around a pool, with hippo’s and crocodiles. Each tent has its own terrace with two lounge beds. But the main reason to come here is the food. Meals are à la carte and truly superb. Lunch is a three-course meal, dinner an eight-course meal, albeit not excessive. There’s a fine wine list. The restaurant looks classy and very chic. Guests are requested to dress up for dinner but somewhat less formal clothing is tolerated.

Dangers & Annoyances:

Compared to Severin Safari Camp, this is more “dangerous”, however since its opening in 1992, no accidents have occurred. Tents are set on wooden stilts in pools, inhabited by hippo’s and crocodiles. Those animals are neither shy, nor harmless. Crocodiles can come very close to the tents (a few meters), they’re very quick and will attack when they get the chance. Best is to stay on your terrace (a few meters above ground level), where they can’t reach you. Hippo’s are dangerous when they get out of the water at dawn, and back in at dusk. They won’t attack you in your tent, but you certainly don’t want to be too close.

Guards are around, but you can’t alert them as easily as in Severin. They don’t carry modern weapons, only bows and arrows.

Mobile phones don’t work, there’s no network-coverage.

Electricity is restricted. It’s shut down at night, but also in the afternoon between 2pm and 5pm.

However, all this enhances the real “Safari experience”.

Praktisch:
Wij hebben de trip geboekt bij Sunset Kenya Tours and Safaris, gerund door Jacob Nzuma (+254 733 549 832). Voor vier dagen hebben we 420 euro betaald, alles inbegrepen behalve softdrinks en alcoholische dranken. Over de prijs/kwaliteit waren we heel erg tevreden, alles was perfect in orde.

Vanochtend zijn we vroeg opgestaan, iedereen strak in het pak, gewassen, gepoetst en snel gegeten. Door de spanning krijgt alles wat meer lading dan normaal:om 7.15 telefoon: zijn jullie al wakker, de taxi is er bijna (wij allemaal nog niet aangekleed).. Iehhh snel snel snel! Dan om 7.45.. nog geen taxi.. Die blijkt dan toch al wel een tijd voor het hek gestaan te hebben zonder zich te melden.. mmm handig!

Uiteindelijk zijn we na wat file onderweg en gedraal precies op tijd bij de rechtbank en mogen we door het hek en de controle.  Gelukkig zijn zowel onze advocaat als onze guardian als de adoptie-organisatie op tijd en wachten we in een volle gang op onze beurt.  Kinderen in bedwang en schoon houden is nog best lastig! Tegelijk met ons zijn er nog twee bevriende stellen aan de beurt- dus dat maakt het wachten gezellig.

Dan worden we om 9.15 binnen geroepen bij onze rechter… wij moeten achter onze advocaat gaan zitten en hoeven niets te zeggen. Allereerst krijgt onze advocaat het flink te verduren met pittige vragen over schijnbare inconsistenties in het dossier. Hij slaat zich er goed doorheen en antwoord rustig op alle vragen. Dit duurt wel zo’n 20 minuten. In de tussentijd moeten wij Rivka en Esther in bedwang houden.. wat lastig is. Bij het naar binnengaan zei Rivka “Het lijkt wel op een kerk”, dus dat houden we er maar in: net als in de kerk moet je stil zitten en je stil houden (waarop Rivka spontaan begint te klappen-net zoals in de Keniaanse kerk..). We proberen Rivka en Esther rustig te houden met banaan, taai-taai en drinken.. waarop er natuurlijk weer ruzie uitbreekt tussen hen over de te verdelen waar..

Als laatste worden Haiko en ik verzocht op te staan om antwoord te geven op een aantal vragen van de rechter. Ze stelt heel goede vragen (waarom willen jullie adopteren, hoe is dat zo gekomen, hoe gaat het nu) die wij zo goed mogelijk met 2 jengelende kinderen proberen te antwoorden.

Daarna is de guardian aan de beurt en sluit de rechter af. Onze advocaat signaleert dat het goed gegaan is en dat we naar buiten mogen.

PFFFFFFFFFFFFFF wat een opluchting.. dit was toch wel iets lastiger en duurde flink wat langer dan we voorgesteld hadden. Maar gelukkig met een goed resultaat!

Wij gaan nu lekker met z’n allen kamperen!  (andere stellen zijn ook gelukt- dus vanavond feest!)

Hoera! Zoals we al hoopten dat het zou gaan, is nu ook de planning:

Morgenochtend om half negen (half zeven jullie tijd) worden we verwacht in de rechtbank, in onze paasbeste kleding. Tijdens deze rechtszaak zal onze guardian at litem officieel aangesteld worden (die we al 4x op bezoek hebben gehad). Dit zal naar verwachting maar 5 minuten in beslag nemen, als er geen moeilijke vragen gesteld worden…

In vergelijking met voorgaande adoptie-ouders en rechtszaken is onze voortgang/snelheid enorm (7 dagen na aflopen van de termijn de eerste rechtszaak) – we hopen dat dat zo blijft!  Dat we afgelopen zomer 2 maanden extra hebben moeten wachten in Nederland wordt hierdoor weer verzacht!

Enig nadeel is dat na Robijn en Rivka nu ook Esther de waterpokken heeft en er niet al te florissant uit ziet (een voorproefje van een puistige puber zeg maar). We hopen maar dat de rechter het niet ziet of niet erg vindt. Qua werk in Nederland zijn we blij dat ze dit allebei in Kenia gekregen hebben, anders waren we wel zeker 3 weken uit de running geweest.

We hebben (voor de insiders) de vrouwelijke rechter toegewezen, Nambuye (De Keniaanse rechtbank is online te raadplegen, elke donderdagmiddag om 16.30 staan de geplande rechtszaken hier, wij hebben nr 162/2009).

Dat is een goed voorteken voor onze 2e rechtszaak: als dat zo blijft, zijn we na de 2e rechtszaak sneller klaar dan bij haar collega (scheelt soms 3 weken!). Maar goed, zoals we vorige keer al zeiden: in Kenia kan alles snel veranderen, dus ‘fingers crossed’ , kaarsjes aan en denk aan ons!

Direct na onze rechtszaak gaan we met 2 andere stellen een weekendje kamperen net buiten Nairobi. Dat is dus direct een mooie gelegenheid om de goede afloop te vieren (hoop hoop).

Ya lo dicen los franceses, En caso de conflicto, cherchez la femme. Pese a ser un consejo machista, no lo es en lo referente a la polémica que acaba de comenzar sobre la crisis política abierta tras la liberación de los pescadores del Alakrana. Quienes suelen cometer el error sistemático de empezar la casa por el tejado han vuelto a reincidir exigiendo responsabilidades antes de exigir explicaciones. No argumentan sobre la lógica de la prueba sino sobre la prueba de la lógica. No se examinan hechos sino que se anticipan acusaciones. Es volver a las andadas de la anterior legislatura. Rajoy circula sólo con el retrovisor.
Si se busca reflexionar sobre lo sucedido y extraer conclusiones, cherchez la femme. Hubo un informe del servicio de inteligencia de Defensa, del que es ministra la señora Chacón, que llegó o debió de haber llegado al gabinete de crisis, encabezado por la señora Fernández, que desaconsejaba el traslado de los dos piratas detenidos a Madrid y sugería su envío a la juridicción de Kenia con quien la Uníon Europea tiene firmado un acuerdo aún no ratificado por el parlamento español. No ha habido ni hay desmentido oficial alguno sobre este decisivo documento.
Se hizo justamente lo contrario de lo que se proponía. Como consecuencia de esta torpeza, se prolongó el secuestro, creció la angustia de los familiares de los pescadores, aumentó la tensión social en la costa gallega y vasca, se deterioró el Poder Judicial con las idas de un juzgado a otro de los dos piratas somalíes y se hundió la imagen de la coordinación gubernamental. Todo esto se hubiera podido evitar, incluído el patético debate parlamentario de ayer, de haberse atendido la sensata recomendación del Cifas.
Por lo tanto, lo primero que hay que conocer es el contenido de este informe. Lo segundo, es si llegó al gabinete de crisis y , en dicho caso, quien decidió traer a España a los bucaneros en lugar de enviarlos a Kenia. Y lo tercero sería averiguar, en la hipótesis de que no hubiera llegado, en que despachó se quedó y por qué razones no llegó a donde debiera haber llegado. Son explicaciones que debe dar el Gobierno, son explicaciones que debe escuchar la oposición. Mientras tanto no se puede decir que todo está bien, versión Fernández, ni que todo está mal, versión Santamaría. Lo dicho, hay que empezar por cherchez la femme.

Kenia wurde gern einmal als eine „Vorzeigedemokratie“ Afrikas bezeichnet. Dieses Bild änderte sich mit der Präsidentschaftswahl 2007. Nach dieser Wahl war das Land in blutigen Unruhen versunken. Nun soll eine Verfassungsreform, die unter anderem die Rechte des Präsidenten einschränkt, erneute Unruhen bei der Wahl 2012 verhindern. Am Dienstag wurde der Entwurf veröffentlicht.

The Standard kommentiert die Veröffentlichung mit folgenden Worten: „Die erste Befreiung war die Unabhängigkeit 1963, die zweite war das tumultartige Geschrei nach Mehrparteilichkeit, welches seinen Höhepunkt in den 1990iger erreichte, und die dritte könnte am Dienstag begonnen haben.“ The Daily Nation bemerkt wesentlich weniger euphorisch: „Dieses Ereignis ist aus zwei Gründen historisch: Erstens, es ist fast vier Jahr nach dem gescheiterten Referendum; und zweitens, ist dies der vierte Entwurf, den die Kenianer vorgelegt bekommen. Zuvor waren da der Entwurf der Constitution of Kenya Review Commission vom 16. September 2002, der Bomas Entwurf vom 15 März 2004 und der Wako Entwurf vom 22. August 2005. Wenn sie über diesen Entwurf diskutieren, sollten die Kenianer sich erinnern, warum sie seit 30 Jahren nach einer neuen Ordnung suchen.“

Tatsächlich wird besonders seit Anfang der 90iger der Ruf nach einer neuen Verfassung lauter. Die aktuelle stammt aus der Zeit der Unabhängigkeit. Ihr wird vorgeworfen, dass sie Korruption und Tribalismus fördert durch die immense Macht des Präsidenten. Der aktuelle Entwurf sieht die Aufteilung zwischen einem Präsidenten als Staatsoberhaupt und einen Premierminister als Vorsitz des Parlamentes vor. Die Business Daily kommentiert: „Der Verfassungsentwurf […] war eine schlechte Nachricht für jene, die dezentralisierte Regierungen meiden. Es war eine gute Nachricht für jene, die große Regierungen lieben mit all ihren Fallen für die Macht, welche sie mit sich bringen. Aber der Entwurf ist weder radikal noch moderat.“ The Standard bemerkt in einem Artikel: „In dem Vorschlag […] bleibt die Aufteilung der exekutiven Macht ein Knackpunkt. Aber Frauen sind die klaren Gewinner des Entwurfes, da vorgeschlagen wird, dass 30 Prozent der möglichen parlamentarischen Sitze für sie vorgesehen sind […].“

Wie die Daily Nation in einem ihrer Texte insistiert, „gehört die Verfassung dem Volk – nicht den Parlamentariern.“.  Dieses Volk hat nun 30 Tage Zeit, den Verfassungsentwurf zu diskutieren und zu kommentieren. Sie können Anmerkungen per Brief, Email oder Kommentar auf einer Webseite kundtun. Das Expertenkomitee wird darauf den Entwurf überarbeiten und dem Parlament übergeben.

„Die Hauptsache des Aufbruchs ist, dass wir es uns nicht leisten können, dass diese Verfassung schief geht. Es ist, wörtlich, eine Sache auf Leben und Tod für uns alle. Falls es missrät, zeichnet sich das Desaster bereits ab, ein furchtbares Desaster“, befürchtet und beschwört The Standard. Auch die Daily Nation zeigt, wie wesentlich die aktuellen Geschehnisse sind: „[…] Eine Verfassung neu zu schreiben ist eine Chance, die nicht viele Generationen bekommen. Die Kenianer sollten diese nicht missbrauchen, oder solch eine rare Möglichkeit trivialisieren. Am Ende dieses Prozesses werden wir hoffentlich eine Verfassung abliefern, welche unsere Würde und die kollektive Verantwortlichkeit der Kenianer in Harmonie, Frieden und Einheit zusammen zu leben, wieder herstellt.“

_____________________________________________________

Hören kann man diesen Beitrag und Beiträge über Latein- und Mittelamerika morgen gegen 12 Uhr und Freitag gegen 20 Uhr auf multicult 2.0.

Am vergangenen Mittwoch nahm ich an meiner ersten Kreistagssitzung teil. Neben Markus Ramers wurde ich als einer der jüngsten von insgesamt 54 Abgeordneten von Landrat Günter Rosenke vereidigt. Auf der Tagesordnung standen die Besetzung der Ausschüsse, die Bennenung von Vertretern des Kreises in diverse Gremien und die Wahl der stellvertretenen Landräte. Besonders erfreulich ist es, dass der 1. stellvertretene Landrat nun ein SPD-Mann ist – Hans Schmitz aus Kommern. Ich werde in Zukunft in folgenden Ausschüssen und Gremien vertreten sein:

• Jugendhilfeausschuss
• Ausschuss für Soziales und Gesundheit
• Wahlprüfungsausschuss
• Polizeibeirat
• Gesellschafterversammlung Nordeifel Touristik GmbH – jetzt TES GmbH

Dazu bin ich Stellvertreter in folgenden Ausschüssen und Gremien:

• Kreisausschuss
• Ausschuss für Planung, Umwelt und Verkehr
• Ausschuss für Wirtschaftsförderung, Tourismus und Konversion Vogelsang
• Mitgliederversammlung der Eifel-Touristik-Agentur NRW e.V.

Das bedeutet einiges an Arbeit, aber darauf freue ich mich!  In den Gremien kann man viel für Bad Münstereifel insgesamt und einzelne Menschen bewegen. Informationen zu meine Einnahmen aus meiner politischen Tätigkeit bekommen Sie hier.

Das „Kenia-Bündnis“ (CDU, SPD, Grüne) hat sich bei den Wahlen in der ersten Kreistagssitzung als stabil erwiesen. Ich hoffe, dass wir nun auch inhaltlich gut zusammenarbeiten werden! Dass sich die Grünen der schwarz-roten Listengemeinschaft angeschlossen haben, begrüße ich sehr. Für den Kreis ist „Kenia“ die richtige Konstellation, um eine gerechte, soziale, nachhaltige, familienfreundliche und zukunftsweisende Politik in den nächsten Jahren voranzubringen.

Afgelopen week hebben we met de gebruikelijke taartjes in Yaya gevierd dat we Esther alweer 3 maanden kennen! Iedereen kent de dames daar inmiddels en ze zijn zo dol op ze dat ze extra lekkers toegestopt krijgen.. (dansende & zingende Esther die taartjes aanwijst in de vitrine en Rivka die koekjes beneden haar stand vindt en taart! wil).

Afgelopen vrijdag, 13 november, liep onze 3-maanden-foster periode af. Tijdens deze periode hebben we 3x bezoek gehad van een guardian at litem (die een rapport schrijft als onderbouwing van de rechtzaak) en 3x bezoek gehad van de social worker van het Little Angels Network (die ons begeleiden) en zijn we 3x op bezoek geweest bij het Rehema, het tehuis waar Esther vandaan komt. Al met al kostten al die bezoekjes toch behoorlijk wat tijd en energie. Maar gelukkig is iedereen dik tevreden en positief over de hechting en ontwikkeling van Esther.

We zijn nu ook weer in bezit van een nieuw visum en kunnen er weer een tijdje tegenaan!

Nu de rechtbankperiode er aan komt, hebben we een advocaat uitgekozen die ons gaat begeleiden in de rechtsgang (2 rechtszaken) die er uiteindelijk toe moet leiden dat Esther officieel onze dochter wordt en Meelis mag gaan heten.  Daarom hebben we nu ook al haar officiële naam moeten doorgeven. Het is geworden:

Esther Wanjiku Malika Meelis

Zoals jullie weten, heeft Esther haar eerste twee namen van haar moeder. We vonden het zelf een fijn idee om hier nog een Afrikaans/Keniaanse naam aan toe te voegen, zodat haar naam getuigt van zowel invloeden van haar Keniaanse moeder als van ons. Esther betekent ’ster’. Wanjiku was een van de vele dochters uit de scheppingsmythe van de Kikuyu en is een gebruikelijke Kikuyu achternaam. Malika betekent ‘koningin/prinses’ in het Swahili. Hoe goed gekozen deze naam is, zagen we vorige week: We zaten achterin een taxi ergens te wachten. Esther klom op schoot. half uit het raam, en begon vrolijk  uitgebreid te zwaaien en te lachen naar iedereen die voorbij liep op straat: een ware Bea in de dop!

Als we onze advocaat mogen geloven, zouden we op 20 of 27 november onze eerste rechtzaak kunnen verwachten. Tijdens deze rechtszaak wordt alleen de guardian at litem officieel aangesteld (die we dus eigenlijk al kennen). We worden dan in sjieke kleren met zijn vieren verwacht bij de rechter op kantoor. Na de eerste rechtszaak worden er nog 2 bezoekjes met de kinderbescherming gemaakt om ons leven, onze visie en ons toekomstbeeld met Esther door te spreken. Zij maken hierover een rapport, wat gemiddeld 6 weken duurt. Daarna is het tijd voor de 2e rechtszaak. Rond de kerst is de rechtbank een maand gesloten, wat goed uitkomt in onze tijdsplanning. Met een beetje geluk kunnen we in januari de 2e rechtzaak ‘krijgen’. Maar zoals alles in Kenia: ‘Hakuna Matata’ en ‘Pole Pole’ moeten we eerst maar zien en dan geloven.

Wij gaan rustig door met ons leventje hier. We zijn erg druk met allerlei klusjes voor het Good News Center (hierover binnenkort meer), we maken iedere week een tripje ergens naar toe, Sinterklaas komt gelukkig ook in Nairobi!, Juut’s tentamens komen eraan, Juut d’r moeder komt 23 november!!!! (wat een stoere beslissing!) en Haiks ouders komen half december voor 4 weken! Reisbureau Haiko is al druk met tickets, weekendjes weg regelen en indrukwekkende reisschema’s bedenken.

Deze week stond ons wekelijkse tripje in het teken van watervallen. De weg richting Thika was al een redelijke belevenis. De matatu’s zien deze weg als hun terrein annex racebaan. Het is een beetje hetzelfde als downtown rond Moi Avenue, maar dan dat iedereen 90 rijdt ipv 30.  Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zoveel heb moeten uitwijken. Ik had vroeger zo’n computerspelletje… Toen we weer veilig thuis waren, was ik echt doodop van het rijden.

Onze eerste stop was bij het beroemde Blue Posts Hotel in Thika. Dit ligt dichtbij de weg en aan de ene kant van het restaurant heb je de Thika Falls en aan de andere kant de Chania Falls. Een prachtige plek voor een kop koffie en wij hebben hier ook meteen maar even een vroege lunch meegepakt. Vervolgens zijn we doorgereden naar de Fourteen Falls, zo’n 20 km verderop. Die 14 watervallen zijn een behoorlijk indrukwekkend gezicht kan ik je vertellen. Het water valt niet zo diep (niet te vergelijken met de Niagara Falls of zoiets), maar door de wijdheid van al die watervallen is het toch heel bijzonder. Al vrij snel hadden we de jochies die iets aan ons wilden verdienen van ons afgeschud en zijn we met de “ferry” naar de overkant van de rivier gegaan. Daar hebben we heerlijk gezeten en gespeeld. Het was prachtig weer en dat helpt natuurlijk ook.

Daarna weer terug met onze fantastische ferry. Aan deze kant van de rivier was de waterkant goed toegankelijk met de kleintjes en hier kwamen de meegebrachte potjes en pannetjes goed van pas. Wat is er nou leuker dan lekker kliederen met water?

Wat je altijd ziet op dit soort plekken is dat de gemiddelde bezoeker niet verder komt dan de eerste honderd meter en dat was ook hier het geval. Terwijl de meisjes lekker aan het waterballetten waren, ben ik nog even wat stroomafwaarts gelopen en daar bleek een waar vogelparadijs te zijn en ook het uitzicht was minstens zo spectaculair als de watervallen. Geen kip te zien daar!

Al met al een mooie plek voor een dagje uit.

Meer foto’s zijn hier te vinden.

Abenteuersafari Kenia – Meru Nationalpark zeigt Ihnen African Dream Tours, Ihr Individualreiseveranstalter für Kenia off the beaten track.

Abenteuersafari Kenia – Meru Nationalpark zeigt Ihnen African Dream Tours, Ihr Individualreiseveranstalter für Kenia off the beaten track.

nicole@african-dream-tours.de

post election violence by Actionpixs(maruko)

By Naomi van Stapele

Wanaich looked at me with an intense look in his eyes:

“They just took that man… and cut him with a panga [machete in Kiswahili]. Then they come to me and ask for my ID. It was like a checkpoint. They put kuni [firewood in Kiswahili] and stones on the road. There was no way you could pass them, and they want to know if you are PNU so they look at your ID. I was scared but I saw a guy I was in school with, you know at depot field. So this guy come to me and say I am from Mtaa [ghetto neighbourhood in Sheng] and that I can pass… What if that guy had not been there? Eeeeh, I don’t want to think about that.”

He was out of breath and his eyes were bloodshot. The pungent smell of his sweat told me his fear. He was reliving the moment and I was at loss for words. In the past few days I had finally been able to locate and meet some of my friends who had been locked in the slum since the violence erupted. I, myself, had been confined to my house and had spent my days frantically phoning friends while I was glued to the TV against the backdrop of loud gunshots and an otherwise omnipresent and deafening silence. The usual sounds of the slum, loud music, the bus‑operators repeatedly stating their destinations and the crowd of people walking back and forth, were muted by the war. Now my friends gave me a horrifying glimpse of what had happened to them and their loved ones only a few 100 meters from my front door.

Wanaich narrowly escaped death. The young men at the checkpoint would have interpreted Wanaich’s name on his identity card, Samuel Wainaina, as an indicator of his Kikuyu identity and therefore supporter of the Party of National Unity (PNU). These young men supported Raila Odinga who was the Luo presidential candidate of the Orange Democratic Movement (ODM) and the main opponent of Mwai Kibaki, the Kikuyu presidential candidate of PNU. The dominant discourse on citizenship in Kenya had constructed the political divide that gained importance in the days following the General Elections, held on 27 December 2007, as ethnic, pitting so‑called Luo against so‑called Kikuyu. The tensions broke out into open violence in several impoverished rural and urban localities as soon as President Kibaki was inaugurated during a hurried swearing‑in ceremony on 30 December 2007. In the Rift Valley and Coast Provinces, other ethnic groups such as the Kalenjin and the Kissi were also involved in the violence, but that did not alter the dominant perception in Kenya that this was about ‘Luo’ and ‘Kikuyu.’

In the slum Mathare Valley the political divide was played out between two ethnic‑based gangs; the Mungiki, a gang with a strong Kikuyu profile, and the Taliban, a gang with a strong Luo profile and no relation, other than the name, to the Taliban in Afghanistan. In the days that followed the inaugural ceremony of President Kibaki the Taliban took control of the slum venting its anger by ousting, killing and raping Kikuyu residents and burn their properties while the Mungiki retaliated with much the same. I was perplexed by the, alleged, sudden rise in ethnic affiliations. I knew many young men who were both half Kikuyu and half Luo. Over the years, I had conducted research with them as members of both Mungiki and Taliban gangs and I had learned to understand their membership strategically as it shifted primarily according to changing economic contexts. I had a hard time grasping the growing significance of ethnic identity in a locality where most men I knew identified with the neighbourhood they lived in and with the friends they grew up with.

Wanaich did not vote, nor did he perceive himself primarily as a Kikuyu young man. He was an orphan who had little ties with family outside Nairobi and he called the slum Mathare Valley his ancestral home or ocha in Sheng. He was not the only one in the Mathare slum who primarily identified with the locality in which he was born rather than with an ethnic label. The majority of the young men I met and worked with identified with many different ethnic labels. They spoke the local Sheng as their first and, more often than not, only language and had little affinity with the vernaculars, the culture and the rural regions generally associated with their ethnic backgrounds. The question therefore rises why the men at the checkpoint positioned themselves as Luo during the post‑election violence and why they brutally targeted neighbours they considered Kikuyu? Why do young men from the Nairobi slums let themselves be mobilised in political violence that is whipped up by the political elite? This is one of the core questions in my PhD research, a project that focuses on the emergence of ethnic‑based gangs and the mobilisation of such gangs in political violence in Kenya since independence from the perspective of the young men involved.

Naomi van Stapele is a PhD candidate at the Amsterdam School for Social science Research (UvA).

Advertising Agency: McCann, Kenya
Creative Director: Inam Kazimi
Art Director: Martin Mwangi
Copywriter: Inam Kazimi

via

Vi invitiamo a leggere sul sito di “Nigrizia”, questo reportage sulla situazione in Kenya.

Ovviamente nessuna testata giornalistica italiana ne parla. Molto più interessante parlare di trans, influenza, etc…etc…