Naast de kredietcrisis is er op dit moment nóg een crisis gaande op onze planeet.
Er vindt namelijk op gigantische schaal een ware slachting plaats onder de amfibieënsoorten! Oorzaak hiervan is een schimmelziekte met de naam chytridiomycosis (kortweg chytrid).

De schimmel die de ziekte veroorzaakt tast momenteel overal ter wereld amfibieënpopulaties aan, vaak met uitsterving tot gevolg. De schimmel is niet te stoppen en in het wild ook niet te behandelen.

Over de gehele wereld sterven nu dus amfibieën als gevolg van deze ziekte. En maak je geen illusies, het is geen ver van je bed show;  Europa is namelijk geen uitzondering hierop. In Denemarken, Duitsland,  Engeland, Frankrijk, Hongarije, Italië, Portugal, Spanje en Zwitserland zijn al gevallen bekend van chytridiomycose. Het is waarschijnlijk een kwestie van tijd voor de schimmel ook in Nederland toeslaat. Door de ziekte kunnen lokale populaties padden, kikkers en salamanders verdwijnen, maar zelfs hele soorten kunnen uitsterven.

Om te onderzoeken of chytrid Nederland al heeft bereikt, onderzoekt RAVON (Reptielen Amfibieën Vissen Onderzoek Nederland) dit jaar populaties op het voorkomen van deze schimmel.

Bij het onderzoek worden poelen onderzocht door geheel Nederland en wordt DNA afgenomen van zoveel mogelijk amfibieën. Dit gebeurt door een wattenstaafje over de onderkant van het dier te halen, waardoor DNA-materiaal verzameld wordt dat vervolgens naar de Universiteit van Gent gestuurd wordt.

Door wetenschappers wordt ook koortsachtig onderzoek gedaan naar een mogelijke remedie voor de ziekte. Bovendien is door de IUCN (International Union for Conservation of Nature) een project in het leven geroepen met de naam AARK. In het AARK-project worden amfibieënsoorten in dierentuinen in steriele omgevingen gehouden. Mochten deze soorten dan in het wild uitsterven, dan kunnen deze ´laatste der mohicanen´later eventueel weer in het wild worden uitgezet.

Laten we hopen dat het niet zo ver hoeft te komen!

© Dutch Wildlife
www.dutch-wildlife.nl

Excuse me,ma’am!?

Can I come in, please?
It’s raining cats and dogs outside and I’m getting soaked to the skin.

By the way, ma’am, your photography skills suck big time.

Croak

Al een paar avonden als we gaan wandelen hoor ik de gekste geluiden. Als we langs de bomenrij bij het bejaardenhuis zijn gewandeld en oversteken ga ik er altijd even goed voor zitten. Ik luister dan goed en hoor geluiden die ik nog nooit gehoord heb. Ik vind het prachtig! Michel zegt dan tegen me dat het kikkers zijn. Ik weet niet hoe ze eruit zien maar het klinkt prachtig! Ik ga zitten luisteren aan het begin van de straat, en dan nog tien keer als we langs het kanaal lopen. Ik zou wel graag eens zo’n kikker zien en eraan snuffelen!

Wij wonen aan een singel en horen ’s nachts vaak een kikkerkoor. Dit jaar nog niet – misschien omdat de singel vrijgemaakt is van begroeïng, misschien omdat de reigers hier goed hun best hebben gedaan. Als kikkers ’s nachts aan het kwaken zijn lijken het soms hele conversaties. Wij slapen aan de voorzijde van het huis met het raam open en kunnen dan meegenieten. Als ik een reiger was, dan zou ik mijn werkgebied nu verleggen naar het voormalige Floriadeterrein, want daar heb ik nog wel een paar lekkere, verse kikkerbillen gezien. Hieronder wat plaatjes – klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Een jaar geleden maakte ik op dezelfde plaats wat foto’s van waterlelies – maar dat was wat later in mei. Toch voor het eind van de maand maar weer eens kijken. De foto’s van vorig jaar staan hier.

Hari Raya Nyepi Tahun Baru 1931
(Nyepi, hoogtijdag van het nieuwe jaar 1931)

Vandaag is het de eerste dag van het Balinese jaar 1931.

Volgens de Christelijke jaartelling zou er juist een aantal beeldend kunstenaars in Ubud zijn neergestreken.

Heden is Ubud bevolkt met een aantal fluisterende levensgenieters.

Drie dagen voor Nyepi wordt een Melasti ceremonie gehouden. Op deze dag brengen Balinezen heilige afbeeldingen en offers naar de zee. Hier wordt dan een reinigingsceremonie gehouden.

Gewoonlijk vindt op de dag voor Nyepi het Ogoh Ogoh feest plaats, maar in verband met de op handen zijnde verkiezingen heeft men daar dit jaar van af gezien. (om opstootjes en erger te voorkomen)

De vieringen zijn goed vergelijkbaar met oude gebruiken in West-Europa, zoals het afsteken van vuurwerk om de boze geesten te verjagen en het elkaar wensen van een gelukkig Nieuwjaar.

Tijdens het Ogoh Ogoh feest wordt de Tawur Kesanga ceremonie gehouden. Weken, soms maanden lang is men dan bezig geweest met het maken van meer dan levensgrote poppen, die met veel lawaai door de straten van het dorp worden gedragen. Samengekomen op een evenementen-veld, gaat men dan een symbolische strijd aan en uiteindelijk worden de poppen verbrand, waarmee men dan -voorlopig- van deze geesten is gevrijwaard.

Letterlijk betekent Nyepi: de dag van de stilte. Op Bali hanteert men onder andere de “Saka” kalender. Nyepi is dus volgens deze kalender het begin van het nieuwe jaar. Op die dag moeten Balinese Hindoes vier verboden in acht nemen
-de Catur Brata Penyepian, dat wil zeggen: zij mogen geen vuur en geen licht aansteken (Amati Gni),

zij mogen geen werk doen (Amati Karya),

zij mogen niet op bezoek gaan, noch reizen, (Amati lelungaan),

en zij mogen zich niet vermaken, zoals kijken naar de televisie, gokken of spelletjes doen (Amati lelanguan)

Niemand mag zich op straat begeven en er zijn die dag ook geen veerboten die varen en de luchthaven is gesloten. Ook toeristen dienen zich binnen de poorten van het hotel te vermaken.

Ngembak Geni, is de dag na Nyepi. Balinezen gaan dan bij familie en verwanten op bezoek en vergeven elkaar.

Voor Warjihouse is de dag stralend begonnen. Made hoefde niet met haar eieren naar de markt en zette om acht uur in de ochtend al de offertjes op de terrasjes, die met hun aanlokkelijke geuren de gasten wekten. De vroege stilte werd onderstreept door de geluiden van vogeltjes en krekels. Onze gast Carla, die zich onbespied waande, maakte een rondedansje over haar terras.

En tegenover mij glimlachte mijn stabiel gestemde maatje, Boeddha, toen de eerste zonnestralen hem in het gelaat schenen.

Ik weet het zeker:
dit is een heel goed begin van het Nieuwe Jaar 1931.

Ineke van Gemert

In Indonesië wemelt het van de diertjes.

Ik ontdek regelmatig weer een torretje of een type salamandertje, dat ik nooit eerder had gezien. Het kruipt, vliegt, hangt en eet overal om ons heen. De kleinste mugjes leveren soms de vervelendste bulten op en een kleine felgekleurde tor kan krijsen als een big. In het regenseizoen dansen en zingen de kikkers en padden dat het een lieve lust is.

De vijver en zijn omgeving zijn een ware kraamkamer, waar ijverig een nieuwe generatie op stapel wordt gezet. Ik moet moeite doen om er in de vroege ochtend niet op te trappen als de piepkleine padjes hun eigen weg zoeken.

Bij het vallen van de avond komen de cicaks en de tokehs tevoorschijn, die het gemunt hebben op de lager vliegende muggen. Daarbij gaan de concurrerende cikcaks nogal eens de strijd met elkaar aan, wat deze of gene cicak de staart kan kosten. De mooie gekleurde tokeh is wat schuwer en houdt zich meestal schuil achter een dakbalk in afwachting van langslopend voedsel. Meestal verraadt hij zijn aanwezigheid door tien keer achtereen zijn eigen naam te roepen. Of hij laat een klein donkerbruin onwelriekend pakketje vallen, recht onder zijn schuilplaats.

Het lastigst zijn de mieren die in lange colonnes de kortste weg van de prullenbak naar hun nest nemen, terwijl ze de vrucht van hun arbeid met zich mee slepen. Er breekt paniek uit als ik aan mijn tafeltje op het terras ga zitten met mijn voeten dwars over hun route. Ze stuiven in paniek alle kanten op, klimmen per abuis in mijn been en doen hun best om ondanks mijn aanwezigheid hun route te herstellen. Indien ik stil zou blijven zitten, zou dat ook gebeuren en werden de loszittende huidschilfers van mijn benen in hun programma opgenomen. Het is vooral hun geprik en gekriebel dat me doet bewegen en hun arbeid verstoort. Tenslotte pak ik een zacht bezempje en ik veeg de gehele wandelroute van het terras af. Ik moet nog vijf keer vegen eer ze een alternatieve route begonnen zijn.

Er is van alles en nog wat in de handel om mieren te weren, maar niets helpt echt. Ze zijn niet te verslaan. Alleen water houdt ze tegen. Mieren kunnen of willen niet zwemmen. Een gracht rondom je huis zou dus afdoende zijn om mieren buiten de deur te houden. Je kunt ook de poten van de tafel in schaaltjes met water zetten, dan lopen ze in elk geval niet over het fruit of in de suiker.

De Balinezen doen weinig om het ongedierte te bestrijden. Zij menen, dat goed en kwaad in balans moeten zijn en dus dat er iets anders voor in de plaats komt, als je het ‘kwaad’ bestrijdt. Met dit in gedachten bestudeerde ik laatst het gedrag van een groep mieren die weer eens een processie hielden naar de afvalbak. Bovenin lag een kartonnen verpakking van vruchtensap, waar het rietje nog uitstak. In het uiteinde van dit rietje verdrongen de mieren elkaar, die erin of eruit wilden, dwars lagen en de randen inspecteerden. Niet gehinderd door enig gevoel van claustrofobie wrongen sommige mieren het rietje in, terwijl anderen wanhopig probeerden eruit te komen. Er stak in elk geval geen kwaad in, maar het was vermakelijk om te zien. Meer schade wordt er aangericht, als ik over mijn terras loop en met mijn plompe voeten een aantal nijvere mieren verpletter.

Er is voldoende balans in het leven als je bereid bent het te zien.

Ineke van Gemert

Gisteren in een bus gaan zitten (die verdacht veel naar natte hond rook) om naar de volgende plaats te gaan: Ayuthaya. Deze plaats stond ooit vol met paleizen en tempels verguld met goud, nu staan er vooral onthoofde buddha’s. De Burmezen zijn hier in 17 zoveel binnengevallen en hebben de koninklijke familie afgevoerd, samen met al het goud en dus de hoofden van alle buddhabeelden. Die werden verkocht aan antiekhandelaren las ik ergens. Maar dat is wel een beetje raar aangezien het toen nog geen antiek was, maar gewoon soort van nieuw. Misschien hadden ze een voorzienende blik.

Vandaag beetje rondgefietst tussen de ruines dus. Het verkeer is hier overal echt moordend en je moet links rijden (tussen alle bussen, auto’s, tuk tuks, riksja’s en trucks), dus het is best een kunst om zonder kleerscheuren van a naar b te komen. Ik had wel een heel schattig mandje op mn fiets, alleen kun je daar niks inleggen, want dan wordt het gejat zodra je bij een stoplicht stilstaat.

De markt hier was ook erg interessant. Ik liep er nietsvermoedend rond om haarspeldjes te kopen, loop ik ineens tussen de afgehakte vissenkoppen, gevilde kippen, nog rondspartelende vissen en dooie kikkers! De stank was echt niet te harden, maar ik vond het een beetje lullig om met mn hand over mn neus te lopen dus ik prbeerde zo opppervlakkig mogelijk adem te halen. Het vlees pleuren ze ook gewoon zo op een of ander houten tafeltje. Lekker in 30 graden. Ik heb er maar niks gegeten. Maar mn haarspeldjes wel gevonden!

Ik heb de foto’s er maar niet zo groot ingedaan.. Het kostte me wel moeite om ze te maken hoor. Gatverdamme.

De laatste avond in het vorige stadje was nog best tof. Ze gingen namelijk het bombardement van de brug over de River Kwai naspelen. Was best goed gedaan moet ik zeggen: een licht en geluidshow compleet met nepjappanners, miniatuurvliegtuigjes en nepbommen. Misselijke lui waren dat trouwens, die Jappen. Ik was hier in een WAR museum geweest en daar werd ik niet vrolijk van. Wel bizar dat die hele licht en geluidshow gesponserd werd door Honda en Yamaha…

Voordat ik in de bus stapte op weg hier heen, was ik op het busstation naar de wc geweest. Dat was de eerste kennismaking met een openbaar (en dus hurk-) toilet in Thailand. Voor de ingang lagen allemaal schoenen en slippertjes, maar ik dacht ja dag, ik ga mooi niet op mn sokken die wc in.. Maar toen zag ik dat andere vrouwen hun slippers of schoenen uitdeden en andere klaarstaande gekleurde slippertjes daarvoor in de plaats aandeden. Ik kon alleen niet helemaal inschatten wat de ‘wc slippertjes’ en wat de gewone schoenen waren dus voor hetzelfde geld ben ik op iemand anders z’n goeie slippers naar de wc geweest…

Nog een ding: het is dus echt waar dat ze hier de ‘r’ niet uit kunnen spreken. Rice wordt dus steevast uitgesproken als ‘lice’ en lemongrass (was ze hier echt overal inflikkeren) staat op het menu als ‘Lemonglass’. Blijkbaar kunnen ze hem niet alleen uitspreken, maar ook niet schrijven.

De stilte wordt onderstreept door geluiden. Geritsel. Plotseling een hoog, snerpend geluid als van een tandartsboor. Het houdt lang aan, tot je er eigenlijk niet meer van bewust bent, en plotseling houdt het weer op. Een tokeh roept zijn naam, wel zeven keer, waarna het kirrend wegsterft. Een rat scharrelt en knaagt, piept, vlucht. Een kikker blaat; tien kikkers blaten; alle kikkers blaten. En plotseling is het weer stil. Ademloos stil. Lang voordat het daglicht zijn eerste schijnsel opwerpt, kraait er al een haan, die prompt van ver beantwoord wordt. Een hond blaft zijn laatste angst van zich af. En dan hoor ik de eerste voetstappen, sloffend en ritselend komt het dichterbij en gaat het weer verder weg, de sawah in. Ik hoor praten. Eerst bijna fluisterend, dan lachend. Slepende, onverstaanbare Balinese klanken. Iemand roept. Van heel dichtbij roept iemand terug. Gescharrel; het vegen van een bezem; een kinderstemmetje; geplons; watergekletter. Stilte. En schuchter opklimmend licht. Het ochtendbad is koud. Ik spring heen en weer onder de koude stralen en voel mijn huid samentrekken van schrik. Rillend en met druipend haar onderga ik het rijzen van de zon, terwijl ik mijn benen onder een sarong heb opgetrokken en een kop warme koffie met beide handen omvat. Boven de tuinmuur uit schrijdt een bos hout voorbij op het hoofd van een vrouw, die al weer van het land komt. Iemand schreeuwt tegen de vogels, die op het punt staan neer te strijken op de rijpe padi. De zoete geur van zojuist aangestoken wierook bezwangert  de rap opwarmende lucht. Het geluid van een enkele motorfiets in de verte gaat over in een ononderbroken geraas van verkeersgeluid. Links vangt iemand aan met timmerwerk en rechts wordt een zaagmachine in werking gezet. De stilte raakt overstemd. Als ik op weg ga naar de markt, kom ik groepjes kinderen tegen in geel-bruine schooluniformpjes. De jongens met een nat-gekamde  scheiding in het haar en de meisjes met twee strakke vlechten. Ze lopen gearmd; praten en lachen en letten niet op het verkeer. Ze hebben geen haast. Met een wijde boog rijdt het verkeer eerbiedig om de schoolkinderen heen. Op de markt is de ergste drukte al weer voorbij. Sommige koopvrouwen pakken de restanten al weer in. Anderen lijken niet van plan de markt te verlaten, eer de laatste groenten en vruchten zijn verkocht. Ik neem een licht ontbijt van bananenblad, gevuld met dampende rijst, cassaveblad, teri en tahu. De verkoopster moffelt het biljet van 5000 rupiah snel weg, ergens onder haar sarong, en zet de korf met maaltijden weer op haar hoofd. Iedereen is hongerig, dus ze zal spoedig zijn uitverkocht. Schurftige honden wachten ongedurig tot de markt wordt uitgeruimd, om het afval te onderzoeken. Alles op zijn tijd en ieder op zijn plaats. Tegen de tijd, dat ik naar huis terug wandel, is de zon hoog genoeg geklommen om met zijn warmte de geluiden van de beginnende dag te dempen als een zachte deken. Thuisgekomen, zwijgen de kikkers; heeft de tokeh zich verscholen en ligt de kat te slapen. De timmerman en de houtbewerker houden pauze. Het is windstil. Alleen de krekel, die zich nooit laat zien, snerpt oorverdovend over het land.

Bijdrage door Ineke van Gemert

Daarnet een mooie ervaring aan de vijver naast het kantoorgebouw. Ik liep er behoedzaam rond en over de gehele lengte van de oever sprongen stelselmatig kleine tot middelgrote zonnende kikkertjes in het water. Meer dan 50 plonsjes! En mijn namiddag begint goed…