Trivia: Mitt navn er Kristine Tofte. Eg driv Haustljos-bloggen, det vil seie at eg skriv postane og så hjelper lesarane meg med å lage bloggen til ein interessant og lesverdig stad gjennom kommentarfelta.

Eg er 38 år gammal, utdanna psykolog, gift med Anders og mor til Liva på åtte år og Halfdan på fem.

Mi første bok, Song for Eirabu, er no i handelen.
I åra som kjem skal eg skrive neste bok, ved sidan av å arbeide som psykolog.

Epost: ktofte@hotmail.com

Nick: Eg brukar nicket Avil på bloggen og når eg kommenterer i andre sine bloggar. Gammal nettvane, og eit nick mange nettfolk kjenner meg under, så det sit langt inne å endre til eige namn på nett. Men eg står no likevel inne for at alt eg skriv, der og då, var det beste eg kunne komme opp med i augneblinken.

Eit nick, like lite som eit namn, er eksklusivt eller med opphavsrettar, så eg står ikkje inne for alt som er skrive på heile internettet under dette nicket.

Psykologi: Eg gjer merksam på at eg i aller høgste grad tillet meg å vere privatperson her på bloggen.

Når eg skriv på nettet er det ikkje som psykolog eller som helsepersonell, og råd, ytringar og standpunkt må derfor tilskrivast meg personleg og ikkje psykologstanden.

Råd og standpunkt eg måtte lire av meg kan gjerne vere tufta på kunnskap eg har tileigna meg gjennom utdanning, men eg opptrer ikkje i rolla som psykolog eller helsepersonell her. Det eg skriv må derfor ikkje oppfattast som råd frå helsepersonell. Har du eit problem du ønsker ei psykologfagleg vurdering av kan du ta kontakt med fastlegen din og få tilvising til psykolog, er det av akademisk art kan du kontakte psykologisk institutt/fakultet ved eit universitet.

Det hender ganske ofte at eg skriv ting her berre for å vere morsom, og humoren min er no eingong slik at det hender eg seier det motsette av kva eg meiner, eller det motsette av kva eg veit er “riktig”. Det er derfor svært viktig at lesarane av bloggen ikkje oppfattar det eg skriv som psykologfagleg korrekt eller som råd frå helsepersonell.

Og slik ser eg ut (foto: Paal Audestad):

Synnøve Koløen er ein fortellar. Ho kan halde ein forsamling urolege ungar fjetra og musestille, mens dei tynne armane hennar vever fram tusser frå skogane, og stemma hennar får elefantar til å marsjere over Alpene. Ho krøker seg og strekk seg, og manar fram huldresong og trampande troll.
Synnøve er mi venninne. Eg har kjent Synnøve heile livet, frå ho var ein rar, liten Yoda, til ho som vaksen er blitt eit av desse sjeldne menneska som er ein klippe for folk rundt seg. Varm, nær, men trenger seg sjeldan på med sitt eige liv.

Synnøve er mor. Ho fekk følge den vesle førsteklassingen sin til skulen ei veke. Så kom tilbakefallet. Ho har akutt leukemi. Cellegifta vart avslutta no i vår. Ho fekk fire månader med familien sin no i sommar, med guten på tre år og jenta på seks. Ho har vore sliten og redd denne sommaren, men har bitt tenna saman og smilt og håpt.

No er eg og du einaste håpet hennar.
Gjennom cellegiftkurane har ho arbeidd med å vere positiv og ha tru og håp.

No er det ikkje nok å håpe. No treng ho ein beinmargsdonor.

Det fins mange mytar kring beinmargstransplantasjon. Eg trudde det var farleg. Og eg trudde det berre var nær familie som kunne gje. Og så trudde eg at ein skulle melde seg som donor til ein bestemt person. Og at røykarar ikkje var velkomne.
Men eg tok feil. Det er ein heilt ufarleg og lett måte å redde livet til eit anna menneske på.

Dette kan du gjere: Ta kontakt med nærmaste blodbank. Meld deg som blodgjevar. Og sei at du er interessert i å vere beinmargsdonor.
Sjansen for at du kjem til å bli brukt er under ein tusendedel. Det vil seie, dersom ein står registrert som beinmargsdonor i ti år er sjansen for å bli brukt 1%.

Men sjansen for at Synnøve overlever aukar dramatisk når mange melder seg. Det fins millionar av vevstyper og ein må finne den eksakte matchen.

Det tek noko tid å bli registrert som blodgjevar og donor, og ho har ikkje så mykje tid.

Ta kontakt med næraste sjukehus eller finn blodbanken din her: Blodbanken på nett

Det er visst ikkje nok å melde seg på nettet, ein må ta direkte kontakt for time. Ellers vil det vere for seint.
Meir fakta.

Eg vil så gjerne få behalde ho. Ho er så veldig fin.

Eigentleg ville eg ha spelt Jane Siberry (no kallar ho seg visstnok Issa) som på same Hector Zazou-album syng følgjande kanadiske vise for deg. Ho er overjordisk.
Sidan eg ikkje finn den på nett, kan du berre bestille cd-en. Amazon er jo greie og let folk høyre litt også.

She’s like the swallow

She’s like the swallow that flies so high
She’s like the river that never runs dry
She’s like the sunshine on the lee shore
I love my love and love is no more

‘Twas out in the garden this fair maid did go
A-pickin’ the beautiful, primerose
The more she plucked, the more she pulled
Until she got her apron full

It’s out of the roses she made a bed
A stoney pillow for her head
She lay her down, no word she spoke
Until this fair maid’s heart was broke

She’s like the swallow that flies so high
And she’s like the river that never runs dry
She’s like the sunshine on the lee shore
I love my love and love is no more

Eg er gift med ein danske, og han meiner altså at sopptur i skogen er ei heilt trygg greie. No har me ete noko som forhåpentleg var kantarell, steinsopp og piggsopp. Om det ikkje kjem fleire postar her på blåggen, veit de kvifor.

Eg har vore i skogen og ved stranda med ungane i dag. I skogen finn dei seg alltid ein eller annan svær stein og skrålar lukkeleg “Eventyrstein! Eventyrstein!”. Då er det berre å belage seg på å finne på eventyr, men dei er eit raust publikum og tåler gjentakingar også.
Mens eg hjalp den minste opp på steinen i dag, kom det frå seksåringen:
“- Du mamma, du er veldig flink å finne på eventyr. Men du er ikkje så veldig flink å finne på songar.”

No har det seg slik at eg utelukkande finn på songar på bestilling. Eg er kanskje midt inne i Når jeg legger meg til hvile tretten engle om meg står, og blir avbrote av bestillingar. “Eg vil heller høyre ein song om ein kalv og lørdagsgodt og ein liten, liten fisk!” seier treåringen. “Vent litt,” seier eg tjenestevillig. “Og ei havfrue og ein barba-ubåt og to blekksprutar,” tilføyer seksåringen. Og så syng eg. Med lange liturgiske vers om kalvar i ubåtar som et lørdagsgodt. Undervegs er det gjerne ytterlegare spesifikasjonar og endringar. Ungane mine kjem nok til å ende i Statoil.

Og så dette: Ikkje så veldig flink å finne på songar.

Neste gong får dei beskjed om at songen er ganske gratis og ingen tvingar dei.

Du treng:
Støvlar. To pappkrus. Ungar på 3 og 6 år som elskar deg. Skog. Litt tålmodighet.
1 egg. 100 gram mjøl. 100 gram sukker. 100 gram smør. 1 teskei bakepulver. 1 teskei vaniljesukker. Ildfast form. Ovn.

Du får:
- Ei historie som den eldste har skrive: Vi-ploka-blober-samen-vi-laget-blober-bai-å-vi-ventet-å-vi-ventet-vortid-skule-paien-vere-ferdi.
- Popularitet som ikkje kan målast.
- Blåbærpai.
- Duft i heile huset.

Velbekomme.

Ei religiøst tufta skule midt i Noregs neststørste by har hatt avslutning for elevane sine. Dette er songane dei på heimesida skriv dei feira avslutninga med:

1:
Alltid freidig når du går,
veier Gud tør kjenne,
selv om du til målet når
først ved verdens ende.

Aldri redd for mørkets makt,
stjernene vil lyse.
Med et Fadervår i pakt
skal du aldri gyse.

Kjemp for alt hva du har kjært,
dø om så det gjelder.
Da er livet ei så svært,
døden ikke heller.

2:
Herre Gud, ditt dyre navn og ære over verden høyt i akt skal være, og alle sjele, de trette træle, alt som har mæle, de skal fortelle din ære.

Gud er Gud, om alle land lå øde. Gud er Gud, om alle mann var døde. Om slekter svimler – blant stjernestimler i høye himler utallig vrimler Guds grøde.

Høye hall og dype dal skal vike, jord og himmel falle skal tillike, hvert fjell, hver tinde skal brått forsvinne, men opp skal rinne, som solen skinne Guds rike!

Så, sjå opp for sjølvmordsbombing i Bergen til sommaren.

Og etter desserten får eg servere litt søtt til kaffen: Dette har folk googla for å ende hos meg. Ein evig klassikar, og eg ser gjerne lesarkrinsen sine døme frå eigne blåggar.

Search Views
engelsk badekar løveføtter 1
ljos i kjømda 1
utan truse 1
sexy hentai jenter 1
ljos i 1
kven er du? 1
riter 1
“menneskers og makters egenart” 1
Marianne Aulie viser rumpa 1

Dotter mi på nettopp seks år sit og lagar bok. Ei sirlig og ordentleg bok, som ho har titulert “Eg er sur i dag”. Arbeidet kom i gong fordi eg sat og las gårdsdagens avis her, der det var eit bilete av ei lita jente med ein bamse.
- Kva er det du les, mamma?
- Det er ei dame som har skrive at vaksne er for opptekne av at små jenter skal vere reine og flinke og ryddige. Ho syns små jenter bør få vere monstre av og til.
Seksåringen lo seg fillete. Eg forstår ikkje alltid kva ho ler av. Ho lo og lo, og så satte ho seg altså ned og teikna monstre.
No sit ho altså pent i ro og teiknar monstre.
- Du mamma?
- Ja, vennen?
- Kan eg få begynne på ballett?

Eg ramla over nokre blåggpostar om elitisme og det å vere litt kulare enn andre og slikt. Om å vere miljøbevisst og lese dei rette bøkene og meine dei rette tingene og vite med seg sjølv at det faktisk er noko som heiter god smak. Det var som å lese ting eg kunne skrive for ti år sidan.

Eg har vore temmeleg skråsikker.
Eg var svartkledd og politisk oppdatert og feminist og røykte rød mix og gjekk i skotskruta faldeskjørt, svart polo, svarte nettstrømper og doc m’s. Eg dansa med augene lukka på Garage og Hulen og var full av forakt for folk om begynte å like Doors etter filmen. Eg kunne obskure Leonard Cohen-sitat og las Bjørneboe. Eg visste kva som var rett, kva som var galt, kva som var teit og kva som var harry. Eg syns 58-kiloskroppen min var bælfeit og ikkjerøykarar var gudfryktige livsfornektarar og avhaldsfolk var klamme drittsekkar. Eg var veldig tørst og veldig forelska og veldig kul.

Det gjekk over.

No syns eg ungdommar stort sett ser vettskremte, kåte og fortvila ut. Dei kulaste ser uniformerte og trassige ut. Eg blir rørt. Men dei definerer ikkje korleis verda ser ut for meg. Eg ser djupare no. Inn i vaksne, småtjukke, slitne kvinner. Eg ser mødre som har ryggsmerter og store magar etter å ha takla svangerskap, barnepass, jobb, hus, rekningar og motgang. Eg ser menn med kvite sokkar i dei svarte, vonde skoene under dei litt for korte dongeribuksene. Eg ser menn som ikkje strekker til i eigne liv, som er redde for å bli avslørt av sjefen og avslørt av kona. Eg ser breiale menn som ler for høgt med stygge tenner og teite strikkegensrar. Eg ser menn som har gode vener og trives med seg sjølv, trass i at ingenting blei som dei drøymde om. Eg ser stivpynta jenter med steinharde magar som aldri tør puste heilt ut og vaknar om nettene og ikkje veit kvifor. Eg ser dramatisk kledde førtiåringar med svartfarga hår og gule fingre som aldri kom seg vidare frå å danse med lukka auge og forakte dei som tjente pengar.

Det gjekk over, og det er ingen veg attende.

Det spør Sukkerspinnengelen meg om.

Og ho har håp om at eg ikkje er avhaldsfolk. Det er eg ikkje. Eg er faktisk ganske tørst. Derfor hopar det seg ikkje opp med noko i barskåp eller kjøleskåp. Eller, eg har visst ei flaske Aalborg Jubilæums Akvavit i frysaren. Ellers er det berre blåbærsaft (frå Lærum, dei har nynorsk saft!), økologisk mjølk og eplejuice (ekkelt, eg veit det, men ungane likar det) .

Eg spør Maclinda, Muppy, Lin og Andromeda: Har du ein påsketradisjon som du held på, sjølv om den ikkje er for ungane si skuld?

I prosjektet mitt er eg for tida ein liten tur til sjøss. Det er mykje å finne ut om gamle handelsskip og sjømannssanger. The Dubliners har aldri vore mykje å sjå til, så det gjer vel ikkje så mykje at de berre får høyre.

Ref: So fare thee well, my own true love
And when I return, united we will be
It’s not the leaving of Liverpool that grieves me.
But my darling when I think of thee!

1. Fare thee well, to thee my own true love
I am sailing far away
I am bound for Cal-ey-for-nia
But I know that I’ll return some day.

2 .I have sailed aboard a yankee sailing ship,
Davy Crocket was her name.
And Forgess was the captain of her,
And they she was a floating shame

3. I have sailed with Forgess once before
and I think I know him well;
If a man’s a sailor he will get along,
But if not, then he sure’s in hell

4. Now fare thee well to thee, Princess Landing stage
And St. Tallis, and church Lane
For I know that it will be a long, long time
Before I see you again.

Jentungen (5): Skal me leika Tarzan og Jane?
Gutungen (3): Huh?
Jentungen: Då kan du vere Tarzan og eg kan vere Jane!
Gutungen: Huh?
Jentungen: Du kan vere kjempesterk og eg kan slenge meg rundt i strømpebuksa!

Bekymra mor i bakgrunnen: Kva inneber det å leike Tarzan og Jane, vennen?

Jentungen: Eg prøver berre å lokke han ut frå badet!

Tarzan og Jane møtest i sjøslag etter Jane har lokka Tarzan ut frå badet:

  Ein halv time seinare har Tarzan bitt Jane i armen, og dei roar seg ned med vulkanbygging.

Om tre dagar skal eg til London. Det var ei stund planen å ta ein Märtha, og verte sinnssjuk veltrent og slank og moteriktig på tre månader.
Men eg reiser på kvinnedagen, og sidan eg er så frigjort og vaksen og fornuftig, drit eg sjølvsagt i at eg veg ti kg meir enn eg gjorde då eg var barnlaus og forførte hovudfagsstudentar. Eg drit i at eg aldri kom meg til frisøren. Eg drit i at eg berre har klede frå det lokale kjøpesenteret.
Men den rette innstillinga treng fortløpande vedlikehald.

Mannen min kom til å svime litt av med halve hjernen søndag kveld og kom heim med The Devil wears Prada på dvd, og eg måtte ta ein dose halvdaude pro-Ana-jenter på internett som motgift etterpå. Etter eit kvarter var eg attende til å drite i kiloane og Cubus-skjørtet mitt og dei grå håra og heile driten.
Det gjekk kjempefint.

Men no har eg ete sånne ekle egg. Tusen faens takk til produsenten.
Det er heilt umogeleg å halde fast i Dei Rette Tankane når ein er så inn i helvete kvalm.

Sjokoladekvalmen og superegoet mitt har smelta saman og eg trur nesten eg må ta fram den der trenings-dvd-en som motgift. ta den ut av coveret og lese litt på den eller noko. Eller drikke noko skikkeleg surt sitronvatn.

Me veit at Amerika har sterke organisasjonar som sørgar for at folk har handvåpen i nattbordskuffene sine, at dei invaderer fjerne land med oljeressursar og kallar det redningsaksjonar, og mykje anna. Eg var berre ikkje kjend med i kva grad dei driv med sensur av bøker. Borgarvernet mot bøker er openbart effektivt.

Skremmande lesning hos veldig truverdig amerikansk blogg.

Det å blågge er som kjend å loke bort livet sitt.
Her er nokre av dei bøkene eg skulle lese ferdig framfor å sitje her, samt bokstavkjeks, for å feire at eg vann “Ukens post” på sonitus. Bokstavkjeksene ligg på Snorre. Det er han vel unt.

Takk til de som les her inne, det er vel dykk som har stemt.

No skal eg på jobb, og det er falle tjue cm snø utanfor. Det er eit eventyr å gå gjennom ny snø, først og aleine i verda (hvertfall dei første 200 metrane), så det får berre vere at ein blir våt oppetter buksebeina. Det er for mørkt til å ta bileter av nokon særleg kvalitet der ute, så de får berre sjå for dykk snøtunge greiner som legg seg mot kvite driver, medan det aller første blålilla morgonljoset er i kjømda.