EEN RAS APART

Ik passeer met de auto voorbij een markt en zie net aan de rand een verkoper van pluimvee staan. Dat treft, na de wrede dood van mijn andere kippen vorig jaar, heb ik nog steeds geen nieuwe aangeschaft. Wegens nood aan 1/een hogere afsluiting 2/een veilig kippenhok dat dicht kan ’s nachts.

De hogere afsluiting is er al sinds afgelopen winter en het nieuw kippenpaleis staat er al sinds mei. Maar kippen, goh, waar kon je dat eigenlijk kopen?

Deze markt dus. De kippenkweker heeft een achttal rassen, waarvan twee er me bijzonder bevallen.

- Welk ras is dit?

- Grmlgrmlkippen.

- U zegt?

- Grmlgrmlkippen.

- Ah, ok.

De vriendelijke marktkramer spreekt wat binnensmond en eet zijn woorden half op, en ik wil dit niet benadrukken. Ik zoek een andere oplossing en wijs op een andere kooi.

- En welke soort is dit?

- Grmlgrmlkippen.

- Wablieft?

- Grmlgrmlkippen, een beetje dezelfde van die daar.

- Ahja, en wat ras was dat alweer? I

Ik tracht het op te lossen door me voor te doen als een DOM blondje.

- Awel, grmlgrmlkippen.

- OK, geef me dan maar drie van deze. Maar kan u ze nog even aan de kant zetten, ik ga nog even wat groenten en fruit kopen verderdoor.

- Prima.

Na een uurtje.

- Ah! Madammeke! U komt om uw kippen!

- Ja. Maar zeg, welk ras was dat nu weer?

Dom dom, al lang vergeten, geef ik de indruk.

- Ah, grmlgrmlkippen.

- Wablieft?

(Neen mijnheer, je weet NIET meer dat ik het daarstraks ook al drie keer gevraagd heb.)

- Grmlgrmlkippen.

- Ok, dank u.

- Veel plezier er mee.

Tja.

Bastaardkippen, zegt E.

(Vast en zeker zijn er lezers die weten welk soort kip dit is.)

<-vorig bericht: privé-blogbericht: roddel en achterklap