Ik ben nooit echt een groot licht geweest wat het huishouden betreft. Er zijn zaken waarin ik uitblink (bijvoorbeeld multitasken/snelheid, afwassen), deelaspecten die ik onder de knie heb (bijvoorbeeld afstoffen en dweilen) en bepaalde categorieën waar ik falikant op gebuisd ben. In de laatste groep is de kleerkast de kroon op mijn karaktergebreken. Mijn ultieme duistere kant. Het mislukte stukje Ysab. Dàt lukt me dus niet. Maar echt niet. Echtecht niet.

Hoewel ik, als de was uit de wasmachine komt, alles heel netjes sorteer en opvouw, ligt de inhoud van mijn kleerkast er altijd bij alsof er net ingebroken is door een textielfetisjist op speed die al drie jaar geen kledingstuk meer heeft aangeraakt. Miserabel dus.
Ik maak regelmatig mooie voornemens, heel serieus, en dan begin ik met het opvouwen van al die stukjes stof. Alles uit de kast en een half uurtje vouwen. Even later ligt alles er dan aanvaardbaar netjes bij.

De volgende ochtend echter ga ik er weer in tekeer als een kip in een mesthoop en woel ik alles dooreen. Ik trek er iets uit, vanonder natuurlijk, en daardoor komt de hele stapel al scheef te liggen; sommige t-shirten vouwen al een beetje kadul. Als ik het kledingstuk aanheb vind ik het meestal niet geschikt voor die dag (Ik trek zelden ineens de definitieve outfit aan. Vraag me niet waarom.). Ik doe het uit. Het is nu binnenstebuiten. Om tijd te sparen draai ik het niet weer goed. Nee, ik duw het aan de zijkant bij in de kast, mijn oog heeft het volgende stuk immers al in de mot. Sommige dingen vouw ik improvisoir weer op, met een beweging in de lucht, andere prop ik gewoon op een ander schab. Mijn enige ceintuur zit altijd in de broek die ik niet aandoe, maar in de achterste en onderste broek op de plank (Hoe dat komt is mij ook altijd een raadsel). Ik draag veel zwart en het nadeel daarvan is dat ik soms drie truien uit de kast haal voor ik de ‘juiste’ heb.
Ik creëer ook steeds een onooglijk bergje van kleedjes, truien, broeken – en onderaan meestal sokken – op de stoel in de slaapkamer waar woelmuizen graag in zouden wonen en dat kunstkenners zouden kunnen herkennen als een artistieke installatie. Deze stoel wordt wel minstens twee keer per week geledigd, maar vaak gebeurt dat dan weer door alles snel bijeen te pakken en in de kast te gooien. Soms moet ik al stevig gooien om ervoor te zorgen dat alles er niet uitvalt. Eerst oprollen in een bolletje en zo.

Hoewel ik regelmatig misselijk word van mijn eigen kleerkast, heb ik er toch mee leren leven. Het ergste vind ik dat ik mijn zoon geen ordelijkheid kan meegeven op het vlak van kleerkasten. Wat voor ontaard voorbeeld krijgt hij nu?! Zijn kleerkast is ondertussen al even erg. Ik ben op het huishoudelijk vlak geen cleaning superlady, maar ook geen ramp. Het moet wel een misvormd stukje gen zijn, of een voortschrijdende afwijking waardoor ik steeds verder verloeder op kleerkastenvlak. Het overmeestert me, ik kan er niet tegenop. Soms krijg ik visioenen van mijn sterven: verstikt in kleding, bedolven onder ongestreken goed.
Ik word, iedere ochtend opnieuw, gevloerd door mijn eigen kleren.

Ik heb T-shirts zelfs leren opvouwen zoals in onderstaand filmpje (echt!). Ik dacht dat het zou helpen. Het helpt, maar het volstaat niet…

Het wordt weer zomer. Ik ben daar best blij over. Ik kan de aanwezigheid van meer daglicht erg appreciëren en mensen lopen er over het algemeen een beetje beter gehumeurd bij. Maar er zijn ook nadelen. En meestal bots ik op heel wat tegenstand en verontwaardiging als ik daar iets over zeg.

Een zomer dat geeft meestal wat minder textiel rond een lichaam. Maar dat moet een mens wel afgaan. En mij gaat dat niet zo fantastisch af, vind ik zelf. Frivole kleedjes met smalle bandjes, aanspannende topjes, minirokjes; een varken steek je ook niet in een tutu, hé.
Sommigen onder jullie herinneren zich nog wel dat ik regelmatig klinkende ruzie heb met mijn borsten. In de zomer zijn die borsten – wegens minder kleding – blijkbaar nog brutaler dan in de winter en dat levert hoogoplopende discussies op met mijn kleerkast. Die geeft me immers nooit wat ik wil, en puilt ondertussen uit van de miskopen. Toch ietwat deprimerend. Maar goed, ik ben erg optimistisch ingesteld en laat me niet zomaar van mijn stuk brengen door een opstandige kleerkast met onbetrouwbare inhoud.

Maar ik ben ook nog eens heel erg bleek van huid. Ik behoor tot die mensen die na veertien dagen Turkije in 40° nog altijd melkflesbenen hebben, maar wel een roodgeblakerd gezicht. Als ik niet tweedegraad verbrand – ik lag al menig keer vol met komkommer en youghurt om de ondragelijke pijnen te verzachten – blijf ik zo wit als een onbeschreven blad. Enkel wat blauwige adertjes, om het wit te breken. Ik vraag me af waarom ik het haar van mijn benen scheer; als ik een rok draag is het bijna strafbaar…

De zomer is vaak ook warm. En als het warm is, zweet een mens meestal een beetje meer dan als het koud is. Zweten is onprettig. Zweetplekken, zweetgeurtjes, plakkerig voelen. Nee, ik zweet liever niet. De zomer op het Antwerpse Zuid is overigens een terrassenhel. Als je er gaat wandelen lijkt het of je loopt over een catwalk…
Verder moet ik niezen als ik in de zon kijk, zijn mijn tenen lelijk in sandalen en sta ik niet met zonnebrillen.

Versta me niet verkeerd; ik ben erg blij dat het zomer wordt. Ondanks al die nadelen ben ik blij te kunnen genieten van de voordelen. Ik hou van het zonlicht. Ik vind het groen aan de bomen en de struiken een waar genot en in de tuin zitten is als een snoepje… Maar ik ben ook blij dat er de herfst en de winter nadien ook een shift pakken. En gelukkig zijn er dagen dat ik me van al die nadelen ook gewoon niets aantrek…

We staan voor de kast. Men kent ze wel: type ‘veel te grote opbergruimte die maximaal wordt benut zodat alles nu in een zooi verfrommeld op elkaar ligt vanwege frustraties’.

Ik heb een missie. Een zeer belangrijke missie nog wel. Dit meisje moet haar koffer maken voor een vijftal dagen Madrid. Bijgevolg begint ze vol moed, maar toch met net dat beetje tegenzin (wie doet na?). Welgeteld vier uur later heeft bijna de hele inhoud van de kleerkast zich ‘onopgemerkt’ en vooral zeer stiekem verplaatst naar de vloer. De koffer zit bedolven onder een stapel van shirtjes, jassen, sjaals en zonnebrillen. Even later ben ik te vinden bovenop de koffer met mijn dikke reet, volledig in de illusie dat de koffer ‘dan toch écht wel dicht zal gaan’.

Niet dus. Ik zucht even, gooi het ding terug open, en haal alles er weer uit. Wanneer ik daarna alles netjes op plooi en probeer de koffer dit maal dicht te krijgen, sla ik een kreet van vreugde. Met een luide ‘zzziiiip’ staat de koffer op springen, maar is ze wel…Inderdaad, gesloten. Victory!

Ik draai me tevreden om en zie een dodelijk leuke rok op de grond liggen, moederziel alleen en volledig verlaten. Dan krijg ik medelijden. Het soort medelijden dat men niet echt kan plaatsen: is het nu voor die rok die alleen achter blijft, of toch maar voor jezelf…? (we negeren het echte antwoord).

Even wordt er een blik op de koffer geworpen, en weer op de rok. Ik zucht. Daar gaan we dan maar weer…

Hmpf… Heb zojuist heel mijn kleerkast ondersteboven gehaald… maar ik vind niks gepast om aan te doen, voor het etentje waar ik straks naartoe moet. 

Alhoewel: eigenlijk heb ik wel iets geschikt gevonden… alleen is dat wat te koud voor de tijd van het jaar.

This sucks. Waarom heb ik geen halve kleerwinkel in mijn bezit?
Ik zal in “gewone” kleren moeten gaan en de accessoires zullen het hem dan maar moeten doen. Misschien kan ik mij beter nu al helemaal gaan klaarmaken? Kwestie van op tijd klaar te zijn… en dan kan ik nog wel een paar keer van outfit veranderen

Ik heb dit weekend een goede daad gesteld. Ein-de-lijk heb ik mijn kleerkast opgeruimd! Enfin, als je die ingebouwde kast wel een ‘kleerkast’ mag noemen… No mercy: stapels kleren geef ik weg! Die miskopen moeten écht weg, want face it: als ik ze nu nog steeds niet aan heb gehad, zal ik ze nooit dragen. Gelukkig heb ik mijn vaste afnemers van m’n afdankertjes De kleren die versleten waren, heb ik weggegooid, dus don’t worry.

M’n ventje is ook blij met de algemene opruim: eindelijk is er plaats voor zijn kleren! Tot nu toe moest hij genoegen nemen met een laag kastje op wieltjes, nu zijn twee volledige schappen (of schabben?!) voor hem. Ons mama was ook trots, maar iets minder tevreden met de stapel kleren die in de was- of strijkmand belandde… Sommige bloesjes hadden ‘t daglicht al làng niet meer gezien. Deze keer zorg ik ervoor dat mijn kleerkast in deze staat blijft tot we verhuizen! Wanneer dat is, weten we nog steeds niet, maar ‘t komt in elk geval dichter en dichterbij. Stiekem hoop ik dat ik m’n 23ste verjaardag (26 mei) in ons gloednieuw appartementje kan vieren. Een erg haalbaar doel, volgens mij.

Volgende week is ‘t mijn ventje z’n beurt… Hij wordt 24 met Halloween! Hij heeft z’n geschenkje zelf uitgekozen, dus geen verrassingen dit jaar. ‘t Is een horloge van Hugo Boss geworden, exact dezelfde als op de foto. Niet goedkoop, maar na 5 jaar iets goedkopere cadeau’s wegens studentenbudget, verdient hij een iets sjieker cadeau!

Verder: ben deze ochtend naar de dokter gegaan wegens zware verkoudheid. Op zich geen reden om naar de dokter te lopen, maar Isabelle (onze dokter) heeft me meermaals op m’n hart gedrukt om toch zéker niet ziek te gaan werken. Voor epilepsiepatiënten is dat toch altijd riskant. Zeker omdat mijn aanvallen uitgelokt worden door vermoeidheid. En zéker nu ik meer dan een jaar aanvalsvrij ben! Woop woop!

Woensdag moet ik op controle bij mijn neuroloog en guess what… Vanaf dan mag ik weer rijden!!!!!! Yup, nu woensdag is DE dag waar ik al meer dan twee jaar naar uitkijk! Pas op, ik zal niet meteen weer achter het stuur kruipen hoor. Ik had amper ervaring twee jaar geleden, dus dat zal intussen niet verbeterd zijn (integendeel…). Al begin ik niet meer vanaf nul, m’n rijbewijs heb ik immers nog altijd én het technische gaat nog steeds vlot. Af en toe ben ik ’s zondags gaan oefenen op de enorme Ikea-parking hier. En het voelt aan alsof ik nooit gestopt ben met rijden, dus da’s hoopgevend. Enkel het inschatten van het verkeer zal nog een ‘probleem’ zijn. Maar echt, ik ben zo gelukkig dat het eindelijk zover is… Eindelijk geen beroep meer doen op het m’n ouders/lief/broer/… ! Eindelijk kan ik weer gaan en staan waar ik wil! Eindelijk moet ik geen rekening meer houden met de bus- en treinuren!

Ennn… er is al een auto voor me! Super als je ouders garagehouders zijn! Ik had al een auto, maar m’n broer rijdt er intussen al een half jaar mee rond, dus da’s nu de zijne. ‘t Is weer een Clio, maar een blauwe deze keer (yup: zoals op de foto!). Een auto van 1998 (denk ik), maar nog in perfecte staat en héél goed onderhouden. En m’n ouders kennen de auto, omdat de eigenaar hier al jaren klant is. Perfect om mee te beginnen dus!

Maar bon: wegens die belangrijke controle op woensdag, wou m’n dokter geen enkel risico nemen, dus heeft ze me verplicht om véél uit te rusten, zodat ik tegen dan in topvorm ben! Vandaag, morgen en woensdag zit ik dus thuis, om op m’n gemakje uit te zieken…

Allez, voilà. Uit de kast. Mijn kleren dan. De overtollige Ikea-aankopen van Bart & Bert (of is het Bert & Bart?) herinnerden me aan mijn voornemen om voor dat ik opnieuw zou gaan shoppen, ik éérst mijn kleerkasten zou uitmesten. Weg de kleren die ik toch niet meer aantrek.

Wel.

Dat was geen makkelijke opdracht. Zo veel heb ik niet weggedaan. Wel een reeks oude vormeloze T-shirts, ondergoed die ik de laatste twee jaar niet meer aan heb gedaan, of te korte broeken. Maar toch. Ik dacht dat ik meer kon elimineren. Niet dus. Het lukt me niet. Sommige dingen vind ik nog ‘te draagbaar’, en heb ik on probation geplaatst. Ik zou ze willen wegdoen, maar ik vind het zo jammer.

Als ik die stukken tegen Pasen of zomer 2008 niet heb aangedaan, vliegen ze er ook uit. Nàh. En nu is er opnieuw – een beetje – plek in mijn kasten. En ik kan gaan shoppen! Olé!