Aanalyse is een verleidelijk woord. Het klinkt als een jonge vrouw die graag kennis met je wil maken, vermoedelijk blond is en hoogstwaarschijnlijk van Zweedse afkomst. Nou en de Zweedse vrouwen, praat me er niet van!

Als je haar iets beter leert kennen blijkt ze hopeloos gecompliceerd te zijn, bijt je je tanden erop stuk en ontglipt ze je elke keer als je denkt haar te pakken te hebben. Een analytische geest heet dat. Nou. daar ben je dan maar weer mooi mee.

Politici houden zich de hele dag bezig met analyses, althans dat is de bedoeling. Een analyse van een legpuzzel met 100.000 stukjes houdt in dat je precies weet hoe elk stukje eruitziet en wat er op staat. Dat laatste is nodig omdat je anders zou kunnen gaan denken dat het net zo goed gemist kan worden. Na de analyse hoort de synthese te komen. Dat houdt in dat je alle stukjes op een manier in elkaar propt zodat het hele beeld er nog mooier uit gaat zien.

Het is zenuwenwerk en soms is het zo goed als onmogelijk om de stukjes op een heel nieuwe manier in elkaar te passen. Het zou handig zijn als je dat vaststelt voordat je begint met de puzzel uit elkaar te pulleken en daar loopt het meestal op stuk. De puzzel ligt uit elkaar en wil niet op een alternatieve wijze in elkaar gepast worden. Het gevolg is dat de politicus de puzzselstukjes maar gewoon los laat liggen of…bijvijlt. Dat gaat bijna altijd mis. Op die manier ontstaat er in sommige delen van de puzzel teveel ruimte en verliest het geheel zijn stevigheid. 

Nu kijkt de gemiddelde burger met onbegrijpende ogen naar al dat geknutsel. Hij snapt absoluut niet wat er aan de puzzel waar hij al een eeuwigheid met plezier naar kijkt, bijgewerkt moet worden. De politicus legt nu uit wat hij heeft ontdekt over de puzzel, over stukjes en passen en beter passen en nog beter passen en wat je daaraan kunt doen. Analyse passeert de revue in volle schoonheid maar … haar complexiteit veroorzaakt bij de gemiddelde burger nog meer onbegrip en gevoelens van verveling. Wat een gedoe. Die puzzel als geheel was wel mooi maar geanalyseerd en al boeit ze niet meer. Ze sterft en is dood geanalyseerd

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.xs4all.nl/~timkr/chess/kaspnl.html

www.users.fmg.uva.nl/vderooij/atw/week1.html

www.pauze.nl/uitgaan/puzzelen-met-lettergrepen/

www.blogker.blogspot.com/2007/09/puzzelen.html

www.pvda-amsterdam.nl/nieuwsbericht/1639

www.politiek-actie.net/brr/brr_van_kloof_naar_klik/51_draagvlak_vertegenwoordiging.htm 

www.planet.nl/planet/show/id=2124153/contentid=765777/sc=3cb3af

Kommer Sybenga schrikt op als ik zijn woonkamer binnenkom. Hij is net de horizontale stand van zijn relaxfauteuil aan het uitproberen en zoiets doet hij liever zonder publiek. `Aha, bent u daar al, op dit vroege uur?` vraagt hij om zichzelf een houding te geven. `Ik neem aan dat u om te beginnen liever capuccino wilt dan Beerenburg? Mij maakt het niet uit. Ik drink alles door elkaar, de hele dag door. Zelfs karnemelk.´

Zijn ogen twinkelen van zelfspot maar de stand van zijn wenkbrauwen wijst op ernst. `Ik meen het`, hij rekt een stuk van de huis van zijn rechter arm op. `Kijk maar, karnemelk is goed voor je huid. Vooral als hij uit Friesland komt.` Ik geloof hem graag en laat hem nog even met zijn stoel stoeien terwijl ik bevestig dat ik graag capuccino lust. Na wat gehannes heeft de oude, wijze politicus de rugleuning van zijn stoel weer rechtovereind. `Teveel knoppen`, glimlacht hij. Het is voor het eerst dat ik enige verlegenheid in zijn ogen bespeur.

`Bedrog`, begint hij terwijl hij zijn capuccino tot koud wordens toe roert. `Ja, hoe zal ik het zeggen`, even staart hij naar de koffie alsof hij toch liever een Beerenburg had gehad en dan lijkt hij zich iets te herinneren. Van het tafeltje naast zijn stoel pakt hij zijn Friesche pijp en uit een zeemleren zakje begint hij die met tabak te vullen. `Bedrog, jongeman, is een veel gehoord woord in de politiek. Kiezersbedrog, bedrog van bondgenoten, en bedrog van het publiek. Ik heb er ook mee te maken gehad. Kijk, zelden gaat het om echt bedrog. Haast niemand weet dat alleen een dictator precies helemaal kan doen wat hij vantevoren heeft beloofd. En zelfs, dan nog… Je hebt bij alles wat je doet te maken met anderen, anderen die vooral bezig zijn blokkades op te werpen voor alles wat je wilt. Als er één ding is waarin mensen goed zijn, dan is het tegenwerking. Als je eigen ideeën uit de mond van de andere partij komen, dan zijn ze volslagen onuitvoerbaar`, snap je wat ik bedoel?`

`Maar ik dacht altijd dat een politicus in zo´n geval zei dat de tegenpartij zijn ideeën had overgenomen?´ werp ik tegen. Kommer steekt zijn pijp aan en blaast een paar grote rookwolken voor zich uit. Een rookgordijn waarachter zijn gezichtsuitdrukking nauwelijks is te zien. `Je moet de taal der politiek leren verstaan, jongen. Je bent toch politiek journalist?`Zij stem lijkt nu zelfs een beetje geërgerd te klinken maar als de rookwolken optrekken  is van die ergernis op zijn gezicht niets meer te zien. `Als een politicus zegt dat de tegenpartij zijn idee heeft overgenomen, dan ziet hij kans er verbeteringen in aan te brengen. Het is verdomd vervelend als de tegenpartij met jouw paradepaardjes beginnen te draven. Dat kan je alleen  tegengaan door ze zelf tot galop aan te zetten. Je gaat dus opnoemen wat je aan de voorstellen van de tegnstander mist, zelfs als je daaraan vantevoren nooit had gedacht.`

De oude, wijze politicus krijgt nu een ironische trek op zijn gezicht. `Dat heet bijsturen. Je gebruikt de voorstellen van de tegenpartij om een wetswijziging door te drijven die beter is dan je eigen idee. Daarbij moet je er voor zorgen dat je aan het publiek goed duidelijk maakt dat jij voor verbeteringen hebt gezorgd. Ja, ja, je dacht zeker dat politiek alleen maar een beetje uit slappe praatjes bestond. Nou, helemaal niet hoor. Het is gewoon hard werken en vooral masseren. En kijk, als je erin bent geslaagd om jezelf te presenteren als kampioen van het voorstel, dan krijgt de tegenstander te horen dat hij de kiezers heeft bedrogen. Hij had er voor zijn partij best méér uit kunnen halen.` Kommer lijkt heel tevreden over die analyse. Hij inhaleert twee keer na elkaar en blaast zelfs kringen in de lucht.

Een beetje beteuterd zit ik wel voor me uit te staren. `Maar dan gaat het niet om bedrog maar om onhandigheid`, mijn woorden komen er wat traag en twijfelend uit. Kommer knipoogt. `Ik denk dat je zolangzamerhand rijp begint te worden voor een post als premier`, grijnst hij. `Nog een capuccino?` die vraag komt er aanmerkelijk trager uit dan het“nog een Beerenburg?` van gisteren maar ik besluit toch `ja` te zeggen. `Kijk nu eens naar onze Jan Peter´, vervolgt hij nadat hij de order heeft doorgegeven aan `de keuken`. ´Bijna was het misgegaan met dat hele Irakverhaal. Bijna had hij ten overstaan van het hele volk moeten toegeven dat hij uit gretigheid maar al te graag Bush´zijn lariekoek heeft geloofd. Echt, het was niets dan jeugdige gretigheid en goedgelovigheid.`Kommer krijgt er pretoogjes bij.

`Hoe handig heeft die man nu de pionnen geschoven? Zodra de uitslag van de laatste parlementsverkiezingen duidelijk was, zag hij in dat het kabinet moest gaan bestaan uit CDA, CU en PvdA. Vooral die laatste. Met de sociaaldemocraten binnenboord, zou hij een vervelend onderzoek naar zijn onbenullige gedrag rond Irak kunnen voorkomen. En hij had gelijk. Meteen kwam de PvdA als ongeloofwaardig in het beklaagdenbankje terecht. Voor de lieve vrede kiest de partij ervoor om tegen zo´n onderzoek te stemmen terwijl ze daar eerst volmondig op heeft aangedrongen. Dat is geen bedrog. Het is onhandigheid en gretigheid, eigenschappen die voor een politicus niet passen. Eigenschappen die de politicus in de weg zitten bij zijn pogingen om zijn beloften na te komen (Kommer spreekt altijd alléén over manlijke politici, de rest vindt hij onzin. Het zij zo). Eigenlijk hoef je als tegenstander alleen maar die eigenschappen op te wekken, dan weet je zeker dat de tegenpartij de mist ingaat en dat geeft je de kans om de buit binnen te halen, vriendelijker gezegd `je beloften na te komen`.

De pijp is uit en het verhaal ook. Kommer staat op en de rugleuning klapt nu helemaal in verticale stand. `Het is mooi om politicus te zijn maar wie eerlijk is tegenover zichzelf, vindt het nog mooier om oud-politicus te zijn`, hij glimlacht deze ochtend op een manier die ik niet helemaal vertrouw. `Tot morgen, jongeman“, hij steekt mij ferm en fors de hand toe.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.schoolplaten.nl

www.lichaamstaal.nl

www.eerlijkuden.nl

www.personeelslog.nl

kathalijnebuitenweg.hyves.nl

vrouw.blog.nl

Ik ben gek op katten, honden, paarden, futen, adelaars, beren, mollen, schapen, geiten, varkens, forellen, walvissen, dolfijnen, zilvervisjes en nog veel meer dieren zoals ook op kastanjes, beuken, berken, dennen, sparren, wilgen, elzen, hortensia’s, rozen, tulpen, afrikaantjes en ga zo nog maar even door. Alleen met mensen heb ik wel eens een probleem. Sterker nog, ik heb uitsluitend met mensen problemen.

Het komt denk ik doordat ik aan al die dieren en planten regelrecht kan zien wat en wie ze zijn. Ze verhullen niets, de buitenkant is hun ware gedaante en hun instinct is mij meer dan duidelijk. Dat geldt overigens niet voor al mijn soortgenoten want sommigen vergissen zich wel eens in het gevoelsleven van een gorilla. Het gezegde “Gedanken sind Frei” geldt, voor zover ik kan nagaan, niet voor dieren en planten omdat zij hun gedachten dagelijks aan mij tonen en dat maakt die gedachten kwetsbaar en gevoelig voor kritiek. Al moet je daar bij sommige dieren mee oppassen. Zeker is dat in menselijke hoofden zich een scala aan veelkleurigheid bevindt dat misschien de verschillen in de dieren-en plantenwereld nog overtreft. Misschien.

Aan mensen zie je niets. Natuurlijk ze kammen hun haar wel of niet, laten hun baard en snor wel of niet staan, maken zich wel of niet op en kleden zich op een manier die wel of niet bij hen past. Maar het is altijd “wel of niet” en wat mijn medemens met zijn of haar  uitdossing bedoelt, wordt lang niet altijd duidelijk. Hetzelfde geldt ook voor wat mijn soortgenoten zeggen en doen. Het kan allemaal altijd een andere lading of achtergrond hebben dan ik ooit had gedacht. Sommige mensen worden van al die misleiding en zinsbegoocheling rijk: reclamemakers en oplichters bijvoorbeeld. Dat is ook bijna hetzelfde.

Marketingboys die echt geen enkel gevoel voor mij hebben doen zich voor als mijn grote redder in de nood als het erom gaat mij iets aan te smeren waarvan ik zelf de noodzaak niet inzie. Als er één vaardigheid is waarin de mens goed is, dan is het valsheid in woord, daad, geschrifte en glimlach.

Nu heb ik samen met enkele anderen naar aanleiding van mijn column over `Livestro, zijn rechtse tuig etc… een langdurige discussie gevoerd met Ben Kok die zichzelf Joods-Christelijk pastor noemt. Wie meer wil weten over mijn zienswijze op zijn inzichten, moet die column en de commentaren maar eens nalezen. Ik wil uit het hele verhaal één onderdeel uitlichten.

Misschien dacht ik het altijd wel maar soms moet je een goede formulering vinden om te begrijpen wat je denkt. Het maakt niets uit wat een ander gelooft. Alleen de consequenties die hij of zij daaraan verbindt zijn voor mij belangrijk. Hoe gaat hij of zij zich gedragen naar aanleiding van het eigen geloof? Ik kan daar namelijk last van hebben. Wie zich vanwege zijn of haar geloof voortdurend bemoeit met mijn denken en handelen, wordt een steen des aanstoots op mijn weg. Hij of zij legt mij steeds weer meer dan een strobreed in de weg.

Daarom is de atheist die hoofddoekjes of  hangers met kruisbeelden verbiedt, mij een doorn in het oog. Daarom is de Joods-Christelijke pastor die vliegtuigjes laat vliegen met christelijke bekeringsteksten boven een moskee mij een doorn in het oog. En ik voel wel de doorn in mijn oog maar niet de balk in het oog van de pastor.

Als mens moet ik in deze, materiele wereld leven en mijn geloof, ja ook het mijne, is mij een troost. Het is MIJ een troost en daarmee wil ik een ander niet lastigvallen totdat erom gevraagd wordt. Dan wil ik daarover best iets vertellen. De pastor beroept zich op liefdevolheid. Ik stel daar tegenover dat juist mijn terughoudendheid een daad van liefdevolheid is. Ik vertrouw erop dat anderen heel goed in staat zijn zelf hun weg te vinden, totdat het tegendeel bewezen is. Bijvoorbeeld, totdat  je als arts zo diep bent gezonken dat je aanslagen gaat plegen.

Het geloof kan ik niemand schenken en al helemaal niet opleggen. Ik kan het presenteren als erom wordt gevraagd maar de mensen om mij heen moeten toch echt zelf weten of ze het koekje aannemen of niet, dat lijkt mij. En ondertussen sind Gedanken, en dus ook het geloof, frei.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.regenboogsite.tk

www.walburgcollege.nl

www.sochicken.nl

www.turnhoutblogt.be 

www.cynthialog.com

www.lucaswashier.nl

Gisteravond zag ik een klein plukje van één van die zogenaamde actualiteitenrubrieken zoals “Vier in het Land” of iets dergelijks. Twee sufpubers staan van achter een lessenaartje wat teksten uit hun hoofd op te dreunen met al dan niet schokkende beelden ondersteund. Deze keer ging het over hertjes die de gemeente Rotterdam niet kwijt kan. De buurt is bang dat de dieren naar de slager moeten vanwege de bouw van een nieuwe wijk. Voorafgaand daaraan ging het verhaal over een pedofiel die ergens in een wijk woonde en waarvan de woonplaats bekend was gemaakt door de gemeente.

Nou wil ik dat niet asociaal noemen maar wel onverantwoordelijk. Toegegeven, die pedofiel had nog al wat op zijn geweten maar nu hij weer vrij is, zal hij ook ergens moeten wonen. Dramatische verhalen over een pedofiel die eerder in die wijk woonde, doen daar niets aan af. En die herten? Als de gemeente ze naar de slager brengt, maak ik goulash van het college.

Het zijn relatief kleine, plaatselijke problemen. Heel wat anders dan Nederlandse soldaten die doodvallen als vliegen in het onherbergzame land van Afghanistan. Daar zijn ze neergezet door politici met zonnenbril en witte stok met rode banden. Mannetjes en vrouwtjes die wel eens de grens over zijn geweest maar nooit hebben begrepen dat mensen in een ander land er een andere manier van leven op na (willen) houden. De gedachte aan een vredesmissie gaat uit van het idee dat vreemdelingen, wij dus, het grote geluk over het land zullen brengen, In werkelijkheid veroorzaakt het een fusie tussen radicale moslims en nationalisten of liever `lokalisten`. Veel Afghanen beseffen niet eens dat ze in Afghanistan wonen maar ze kennen wel hun dorp en streek. 

Het voortdurende gebruik van de term  ” vredesoperatie” is mij een geslepen doorn in het oog. Vredesoperaties bestaan niet. Militairen voeren oorlog, dat geldt ook voor onze `blauwhelmen`. Wie oorlog voert, kan geen vrede stichten. Soms, heel soms kunnen legers omstandigheden creëren waaronder andere mensen vrede kunnen stichten en een deel van de problemen oplossen. Maar neem nu de Tweede Wereldoorlog. Die maakte een eind aan de gruwelijke moordpartijen op Joden. En waar heeft dat toe geleid? Een Joodse staat die Palestijnen onderdrukt. Het probleem is niet opgelost maar verplaatst.

De Koreaanse oorlog werd tenminste nog `oorlog” genoemd. Daarna kwam Vietnam, dat heette ook nog oorlog. Het was weliswaar geen VN-actie maar wel internationaal militair ingrijpen. Die actie leidde tot een verloren oorlog. In Cambodja kwamen de VN wel opdagen maar het is er nog steeds een zooitje. In Kongo zetten de VN “blauwhelmen” in en de moordpartijen zijn er aan de orde van de dag. In Rwanda moordden de mensen elkaar uit ondanks een “vredesmacht”, in Ethiopië en Eritrea staan legers klaar om elkaar op ieder gewenst moment in de haren te vliegen, in Somalië is nauwelijks duidelijk wat er aan de hand is, Israël hoefde maar te kikken en de VN-troepen vertrokken, in Oost-Timor breken moordpartijen uit zodra er een conflictje speelt op Cyprus houden VN-troepen de strijdende partijen uit elkaar die vooral door autoritaire regiems in Turkijke en Griekenland tegen elkaar waren opgehitst. Vrede is er niet.

En dan is er voormalig Joegoslavië. Bosnië vooral,  dat op een krankzinnige manier is opgesplitst in twee republiekjes die geen enkele overlevingskans hebben. Misschien, heel misschien lossen de inwoners daar zelf hun problemen op maar dat kost heel veel tijd. hetzelfde geldt voor Kosovo. Was er nog meer?

Kijk eens naar West-Europa, de moeder van het rationele denken en de vrede. De Baskische afscheidingsbeweging gaat weer bommen gooien en Walen en Vlamingen zouden elkaar het liefste door de fruitpers duwen. In Noord-Ierland regeren katholieken en protestanten nu samen. Maar hoe komt dat? VN-vredesmissie, Britse politiemacht? Welnee. De Noord-Ieren hebben zelf ingezien dat het zo verder niet ging. Zij hebben vooral zichzelf geholpen. Al jarenlang was de grote massa van Noord-Ieren het zat en langzaamaan hebben de “gewone” burgers hun zin kunnen doordrijven. En nu maar afwachten.

De “vredesmissie” in Afghanistan is in werkelijkheid een kapitaalverslindende oorlogsoperatie. Volgens minsister Verhagen zijn onze troepen in dat land hard nodig ter wille van onze veiligheid. Het erge is dat hij weet dat hij uit zijn nek kletst maar even zo goed dit soort lulkoek aan de goegemeente verkoopt. Het terrorisme laat zich niet genhouden door ons gestuntel in Afghanistan. Als terrorristen al oefenkampen nodig hebben, dan vestigen ze die met evenveel liefde elders: in Somalië, in Gaza, in Soedan, in onbegaanbare streken in Afghanistan en Pakistan en in ieder land dat ons wil pesten.

Ondertussen zijn we verontwaardigd over de geheime CIA-gevangenissen terwijl die onderdeel uitmaken van de enige doeltreffende aanpak van terreur, tegenterreur. Hoe te voorkomen is dat mensen daar onterecht verzeild raken, is een probleem op zich. Ontvoering van terroristen en hun `verdwijning` kan onrust in terroristische groeperingen veroorzaken en dat is dus een goed bestrijdingsmiddel. Voor de rest is een effectieve aanpak van terreur in eigen land of in de EU aan te bevelen. Oorlog voeren in Afghanistan en Irak is niet meer dan symboolpolitiek die de situatie in werkelijkheid verergert. “Onze jongens en meisjes” lopen er niet de wacht maar wel een blauwtje.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.landmacht.nl

www.oneworld.nl

www.scholieren.nrc.nl

www.verteranen-platform.nl

www.veteranen-online.nl

Vrijdagavond, een jaarlijkse bijeenkomst bij de chef redactie van de lokale krant waarvoor ik werk. Alle redacteuren en correspondenten zijn aanwezig. lekker weertje, lekker biertje, lekker hapje en een gezellige tafeldame. Een bijeenkomst zoals je die in een min of meer geregelde samenleving verwacht.

Het gezelschap is behoorlijk gemengd en onder de correpsondenten bevindt zich ook een aantal oud-militairen. Plotseling krijgt één van hen, heel actief in het voetbal, overduidelijk de kans om zijn stem te laten horen. Zijn boodschap is al even duidelijk: of je het nou leuk vindt of niet, Hamas laat in de Gaza zien hoe je problemen in het Midden Oosten moet oplossen. Met veel geweld, moord en doodslag dus.

Nu is mij duidelijk dat militairen niet bang moeten zijn voor een beetje geweld in de omgeving. Het zou zoiets zijn als een brandweerman die bang is voor vuur of onweer. Toch daagt de spreker mij uit en ik vraag hem welk probleem er in de Gazastrook eigenlijk is opgelost. “Hamas is de baas”, zegt hij kort en krachtig zoals dat bij een beroepsmarcheerder hoort. Halt, stop, plaats rust.

Tja, ik denk dat daar het verschil zit tussen het voetbal- of soldatendenken en  het denken van de politicus. De baas! Wat heb je eraan om de baas te zijn? Als je de baas bent, moet je daar iets mee doen. Dan moet je doelstellingen en vooral verbeteringen bereiken. Gebeurt dat niet, dan is binnen de kortste keren weer iemand anders de baas. Bij de soldaat hangt alles af van de verovering van een heuveltop. Wat het doel daarvan is, zal hem worst zijn. Het feit dat hij de heuvel heeft veroverd, is voldoende.

In dat opzicht lijkt de voetballer op de soldaat. Hij moet zorgen dat de bal zo vaak mogelijk in het doel van de tegenstander terechtkomt. Als het aantal doelpunten hoger is dan dat van de tegenpartij, hebben hij en zijn kameraden gewonnen. Dan is hij, met zijn club, de baas. Daarna volgt er niets meer want eigenlijk heb je er niets aan om de baas te zijn op het voetbalveld. Het gras gaat niet harder groeien, de tribune wordt niet automatisch schoongespoeld, je bent niet ineens van je aambeien af en je relatie wordt er ook niet beter door. Behalve dan bij Noppen en Naaldhakken.

De baas zijn, heeft nut als je er iets mee kunt bereiken en wat dat betreft ziet het er slecht uit voor Hamas. Zeker, oorspronkelijk waren ze goed op dreef. Door scholen en ziekenhuizen te bouwen, wonnen ze de harten van de mensen. Door onverzettelijk partij te kiezen tegen Israël, kreeg hun naam in eigen land nog meer glans. Maar hun belofte maakten ze, gelukkig, nog nooit waar: Israël van de kaart vegen. Nu ze de baas zijn in Gaza zal daarin weinig veranderen. Ze kunnen misschien een raketje meer afschieten dan vroeger maar daar krijg je op den duur ook de balen van.

Hamas heeft het groene gras onder eigen voeten al lang kapot gespeeld. De inwoners van Gaza zijn de groepering niet dankbaar voor het geweld van de afgelopen dagen. Tal van aanhangers hebben doorgekregen dat ook Hamas hen niet uit de rotzooi zal halen. Tenslotte lopen de grenzen tussen Hamas en Fatah nog al eens dwarsdoor families heen.

Nee, Hamas heeft helemaal niet laten zien hoe je een probleem in het Midden-Oosten oplost. Het heeft laten zien hoe je jezelf buitenspel zet. Maar wacht even! Dat probleem is misschien wel opgelost. Als Hamas buitenspel staat, zijn er meer mogelijkheden voor de oplossing van het conflict Israël-Palestijnen. Zoiets heet “je doel voorbij schieten”  en elke voetballer of soldaat kemt daarvan de risico’s.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.onmacht.nl

www.hamas.org

www.geenstijl.nl

www.frontpage.fok.nl

www.nieuwnieuws.nl

www.nederkrant.wordpress.com

www.voetballen.jouwpagina.nl

Goedkope espresso-apparaten hebben een groot nadeel. Vroeg of laat zal het stoompijpje bezwijken. Meestal vroeg en dat is vervelend want het stoompijpje is karakteristiek voor een espresso-apparaat. Het is onmisbaar om espresso om te toveren tot capuccino.

Nadat het stoompijpje van de zoveelste goedkope aanbieding het had laten afweten, besloten mijn vrouw en ik tot krachtige maatregelen. We zijn allebei gek op een goede kop capuccino en dus togen we naar de winkel om een nieuwe espressomachine te kopen. Al gauw vonden we er één die ze in de horeca vermoedelijk semi-professioneel noemen. Stevige stoompijp, maximaal wettelijke toegestane druk (1,5 bar), bonenmaler en een variatie aan koffiekopgrootten waar ik nog steeds beroerd van word. 

Die aankoop was al heel lang onze bedoeling maar eigenlijk hadden we elkaar zo’n ding cadeau willen doen bij onze gezamenlijke pensionering. Nu ik in de winkel stond en de teerling was geworpen, bekroop mij plotseling het gevoel dat ik de allerduurste moest hebben. Er overviel mij een soort onweerstaanbare hebberigheid. Daar heb ik zelden last van maar deze keer wel. De verkoper liet duidelijk merken dat hij het apparaat heel graag wilde verkopen. Waarschijnlijk gebeurt hem dat ééns in de maand. Even later stonden we buiten, een zware doos rijker en ruim zeshonderd euri lichter.

Een week later reden we de auto aan gort, iets dat mij nog minder overkomt dan een aanval van hebberigheid. Tja, dat was en forse schadepost voor het budget. Een nieuwe auto, ook daarop hadden we nog niet gerekend. Kan ik nu niet met geld omgaan? Ben ik niet in staat om mijn verantwoordelijkheden te dragen en werk ik mezelf in de schulden voor een kopje koffie?

Gisteravond tijdens de commissievergadering ging ik het bijna denken. Minstens twee fracties wezen op de eigen verantwoordelijkheid van mensen die diep in de rode cijfers zitten en er niet meer zelf uit kunnen komen. Hoe zit dat nou toch? Had ik mezelf bestraffend toe moeten spreken toen ik dat espresso-apparaat kocht? Volgens mij valt dat nog wel mee want die zeshonderd euro’s zijn een druppel op een gloeinde plaat bij de aankoop van een nieuwe auto.

Maar hoe zit het als je nooit hebt geleerd om overzicht te hebben over prioriteiten, beschikbare budgetten en risico’s van lenen? Hoe zit het als je van huis hebt meegekregen dat je altijd moet toegeven aan je eigen hebberigheid? Of, nog erger, hoe zit het als je thuis nooit iets hebt gehad en plotseling lijk je genoeg geld te hebben om de wereld te kopen? Waar blijft dan je eigen verantwoordelijkheid?

Eigen verantwoordelijkheid voor je portemonnee dragen, kun je volgens mij alleen als je dat thuis hebt geleerd. Als je ouders je tijdig hebben leren omgaan met zakgeld dat doodgewoon op een dag op is. Er komt ook niets meer bij voordat het betaaldag is. Wie diep in de schulden zit, kan eruit geholpen worden. Dat vinden ook de voorstanders van de eigen verantwoordelijkheid En daarna? Daarna, zo menen zij, heb je geleerd hoe je met geld om moet gaan. Dat betwijfel ik. Wie krom heeft gelegen om z’n schulden af te betalen, kijkt verheugd op als de dag van de bevrijding is aangebroken. Wat een berg nieuw geld om uit te geven!

“Het gaat om het leermoment”, meende één van de raadsleden. Ik hecht daar niet zoveel waarde aan. Mensen leren niet. Ze zijn blij dat iemand helpt in moeilijke tijden maar daarna zullen ze veelal in oude fouten vervallen, tenminste als je geen nazorg biedt.

Opmerkelijk genoeg vond hetzelfde raadslid dat vreemdelingen de kans moeten krijgen op kosten van de overheid Nederlands te leren. Alleen wie die taal beheerst, kan in ons land volledig meedoen aan het maatschappelijk en economisch leven. Daar ben ik het wel mee eens maar ik blijf toch met een zware vraag zitten. Waarom mag je de ene techniek (Nederlands) leren op kosten van de overheid en moet je de andere essentiële vaardigheid (budgettteren) maar een beetje zelf uitzoeken?

De laatste jaren klinkt aan alle kanten de uitdrukking “eigen verantwoordelijkheid” maar ik heb het idee dat het maar zo’n beetje wordt gebruikt als het goed uitkomt. Het is ook een soort toverwoord geworden en daarmee is aan de eigen verantwoordelijkheid geen recht gedaan. Wie zelf zijn verantwoordelijkheden wil dragen, moet daarvoor diepgaand en langdurig zijn getraind. Eigen verantwoordelijkheden worden volgens mij ook stukje bij beetje overgedragen en niet van de ene dag op de andere. Laten we het vooral niet gebruiken als eufemisme voor: zoek het verder zelf maar uit.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.leren.nl

www.bpv.nl

www.zinfo.nl

www.sargasso.nl

Al heel wat jaren kennen we de “nimby” mentaliteit. Als er een herberg voor dak- en thuislozen, een gevangenis of een school nodig is, zet die dan niet bij mij in de buurt neer. Angstdromen van rondslingerende zakjes cocaïne, spuiten en pillen worden ingezet om de bouw van de voorziening in de buurt te voorkomen.

Ja, als het moet dreigen we er zelfs mee dat de gevangenen zullen zorgen voor vernielingen in de buurt. En de buurt gelooft het. Ongeveer in dezelfde periode als de opkomst van nimby ontstond de “SHOP”, minder opgemerkt maar even zo goed een realiteit. De “SHOP” is de “Surely Human Obvious Performer”. Een andere benaming is de SHOW (Self Helping Overconscious Weirdo) of “ASK” (Alll Self Kicking”). Er zijn ook gezinnen die uit deze soorten bestaan en die worden dan weer NOW genoemd (No Outside Windows). Het containerbegrip voor al deze typen is IGNI (I Got No Ideals).

Het zal duidelijk zijn, de typeaanduidingen slaan allemaal op mensen die vooral bezig zijn zichzelf te helpen en veelal nauwelijks begrijpen dat er iemand naast hen woont. Burenruzies kunnen het gevolg zijn maar de invloed gaat veel verder.  In de politiek is dat wel heel erg merkbaar met een desastreuze uitwerking op de democratische fundamenten van de samenleving. Hard werken, geld verdienen en carrièremaken zijn dermate belangrijke richtingaanwijzers geworden dat veel mensen uitsluitend nog bezig zijn hun eigen problemen op te lossen. Ze willen niet worden lastig gevallen met de maatschappelijke nood van anderen. In dat verband is er ook het IGNITION type (I Got No Ideals Totally Ignorant Of Needs). Dat draait uit op ZERO (Zombie Earning Resources Overload).

Deze ZERO bepaalt voor een groot deel de samenleving. Hij of zij ziet de wereld als een loden last en stemmen of kiezen zijn geen voorrechten maar onaangename barrières op de weg om geld en goed te verwerven. De ZERO laat de samenleving dan ook graag over aan de politieke NERD (Non Earning Resources Dude). ZERO tolerance, zullen we maar zeggen. Hij of zij gilt alleen van de pijn als de NERD zou besluiten tot onverdoofd castreren. Dat wil zeggen, een verbod op voetballen of tv-kijken.

Zolang de ZERO geen last heeft van de NERD moet deze onaangetast blijven. Als er al heibel is, dan zijn het de mindere totempalen die omvallen. Dat is nu precies wat er bij VVD en PvdA gebeurt. Veel fouten, dingen die verkeerd gaan maar de leider is onaantastbaar. Niemand vraagt zich af of de leider wel een echte leider is en, wat belangrijker is, waarvan hij precies de leider is. Tot mijn schrik las ik over het liberalisme van Wouter Bos. Liberalisme? En ik maar denken dat de PvdA een socialistische partij was. Misschien zou het niet zo gek zijn om eens uit te zoeken wat voor partij de PvdA eigenlijk is. Wat de rode (!) draad in de partij eigenlijk inhoudt. Voor de VVD geldt niet veel anders. Mark Rutte zou een echte liberaal en internationalist zijn. Die combinatie is volgens de literatuur kletskoek. Liberalen zijn nationalistisch ingesteld, socialisten richten zich op de internationale gemeenschap. En zie, de Socialistische Partij herbergt een virulent nationalisme. 

Om de puzzelstukjes weer op rij te krijgen zijn leiders nodig. Dat wil zeggen mannen en vrouwen met een duidelijk ideaalbeeld voor ogen en een sterk analytisch en bindend vermogen. Zulke leiders ontwaar ik op het ogenblik nergens. Niet in de liberale PvdA en ook niet in de radicaliserende VVD. Voor de ZERO betekent dat totale ontreddering. Naast het ideaal is ook de leider hem of haar ontvallen.  Van ZERO wordt hij of zij NIHIL (Not Interested Human Individual Liability).

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.nieuwetijd.net

www.heinpragt.com

Hoe zit het eigenlijk met mijn imago? We hebben het zo vaak over aanzien en reputatie en de daarbij behorende schade van anderen gehad maar zelden of nooit over mij. Tja, hoe zal ik het zeggen…ik ben reversible. Dat wil zeggen dat ik aan de buitenkant vooral mijn binnenkant laat zien. Hoewel ik lang niet altijd mijn ware gevoelens laat zien. Een beetje te bang dat anderen ze belachelijk vinden. Teveel gepest op school en dat draag je je hele leven met je mee.

Nou was er ook genoeg reden om mij te pesten hoor. Op de lagere school, dat heette toen nog zo al was het gebouw nauwelijks lager dan dat van het gymnaium dat er naast stond, gedroeg ik me al net als nu als een verschrikkelijk betwetertje. Dat ergerde andere kinderen en die ergerden mij dan weer en zo ging dat maar door. Later leerde ik mijn gevoelens te verbergen achter mijn monstrueue gevoel voor humor en dat levert dan weer problemen op bij het aangaan van relaties. Ja, je betaalt altijd een prijs.

Naarmate je meer reversible wordt, dus als het er niet meer toe doet of je je binnen- of buitenkant laat zien, wordt alles ook ingewikkelder. Je moet namelijk zelf wel in de gaten houden wat binnen- en wat buitenkant is. Als je dat niet doet, ga je in twee gescheiden werelden leven, word je langzamerhand schyzofreen en misschien ga je midden op straat wel ineens keihard heel vieze woorden schreeuwen. Omdat je het ook allemaal niet meer weet. Je raakt de weg kwijt in je eigen warboel.

Zo zit dat nou ook met onze samenleving, denk ik. Vanmorgen las ik in de krant twee artikelen die elkaar “in de weg stonden”. Dat was mooi want de kopjes van de komkommers beginnen al weer boven de grond uit te komen dus als columnist moet je hard op zoek naar voer. Behalve die twee artikelen zal ik er maar meteen een paar andere bij betrekken want alles heeft met alles te maken. Ik ben holist (soms met en soms zonder alco).

Het inkomen van de leraren blijft fors achter. Nou, daar word je al niet vrolijk van. Dan is er het “bekken-dicht” programma van Mark Rutte, ook al niet goed voor het humeur en dan begint het op pagina 2 en 3. Eén artikel besteedt aandacht aan de oorverdovende stilte rond gerechtelijke dwalingen. Nog meer bekken dicht dus, Op de pagina daarnaast volgt het bericht dat een “club met Krajicek” het herstel van vertrouwen in de rechtsstaat moet herstellen. Nou, sinds vanmorgen weet ik waarom ik de krant altijd zo graag op de WC lees.

Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat je broek vaak afzakt van het nieuws. Als ik de pagina’s scan, krijg ik een vreemd beeld van onze samenleving. Terwijl Justitie het zwijgen er toe doet over haar eigen warboel, moet een “club met Krajicek” het vertrouwen in de rechtsstaat herstellen. Een tennisclub? Nee, na aandachtig doorlezen blijkt het meer een golfclub te zijn. Professoren en hoge omes uit de ambtenarij en onze nationale Tennisbal. Zij gaan onze kennis van de rechtsstaat vergroten. Ja, kennis vergroten om het vertrouwen te versterken. Dus: ik ga vandaag aan mijn vrouw vertellen dat ik vreemdga, dat versterkt het vertrouwen. Binnen eenn half jaar moet de “club met Krajicek” al met aanbevelingen komen. Mag ik een voorzet doen?

Breng een boekje met DVD uit met Mr Bean in de hoofdrol die de rechtstaat verkent. Kost een stuiver maar dan heb je ook wat en een redelijke kans op succes. De kennis- verspreiding zal razendsnel gaan. Hoe het met de kennisvergroting en het vertrouwen gaast, ja dat zullen we zien. Dat zeggen politici altijd als ze geen antwoord weten: “Dat zullen we zien”. Wat dat betreft moet mijn voorstel hoge ogen gooien. 

De bedoeling van de Commissie is duidelijk. Poetsen tegen de klippen op. Terwijl het OM zich in stilzwijgen hult, poetst de “club met Krajicek” zich helemaal het vuur uit de sloffen om ons vertrouwen op te krikken. Voor de Tennisbal is dat wel leuk want hij klrijgt er vast vet voor betaald, heel wat beter dan die leerkrachten.

Was het nou zo’n gek idee geweest om die leerkrachten wat meer te betalen en hen de beginselen van de rechtststaat bij te brengen? Zij zij toch heel goed in staat om die kennis over te dragen, even afgezien van de belemmeringen die het competentiegerichte leren daarbij veroorzaakt.  

Mijn vertrouwen in de rechtsstaat is al tien graden gedaald vanaf het moment dat ik weet dat een “club met Krajicek” dat vertrouwen gaat herstellen. De toevoeging van de directeur van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (opheffen die hap), Ton Verlind en wat andere hotemetoten geeft mij het merkwaardige gevoel dat mijn vertrouwen niet zal toenemen. De stilte zal er des te oorverdovender om zijn.

Tot sterkte

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.indedoofpot.nl

www.de-doofpot.nl

Sinds ik van mijn ouders de deur uit mocht om daarna ook echt achter de horizon te verdwijnen, ben ik aan het reizen geweest. In het begin ging het met de brommer net even “bie Enschede de grenze euver” om dan naar Bad Bentheim en omstreken te vertrekken. Soms deed ik dat ook op de fiets met of zonder lieflijk gezelschap, het was allemaal prachtig. Later werd het vliegtuigen- en autowerk. Mijn allereerste panoramische uitzicht vanuit het vliegtuig over het Parthenon staat in mijn geheugen gegrift.

In de loop van de jaren heb ik mij tot wereldburger ontwikkeld. Dat wil zeggen dat er weinig plaatsen op aarde zijn waar ik me niet thuis voel. Ik hoop nog een reis naar de zuidpool te maken maar om onverklaarbare redenen is dat godsgruwelijk duur. De wereld is mijn speelterrein geworden en even zo goed werd mijn eigen gemeente een belangrijk werkterrein. Hoe dan ook, ik was al geglobaliseerd voordat de vermaledijde G8 bestond.

Nu is die G8 een monstrum, een incestueus oncontroleerbaar gezelschap dat op een afgrijselijke wijze roert in het heksenpotje van de toekomst der mensheid. Griezelig en groezelig discussieert het groepje met allerlei psychosen uitgeruste middelmatige denkers zich over het lot van zes miljard soortgenoten. Meestal komen er ruzies en oorlogen uit voort. Heel fijn! Overigens, met Angela heb ik wel medelijden. Je zult maar zo’n zooitje over de vloer krijgen!

Kortgeleden sprak een wat minder observatief ingestelde blogger dan ik dat de jongeren die in Heiligendamm protesteren tegen de G8 vechten tegen windmolens. Hij noemde ze Don Quichots. Dat lijkt mij wat kort door de bocht. Zoals ik eerder anagaf zijn het vooral de sappelende en ploeterende kleine mannetjes en vrouwtjes die er de nadelen van ondervinden. Dat probeerde Don Quichot altijd te voorkomen. Bovendien doet mijn confrere blogger net alsof de globalisering iets is dat wij maar over ons heen moeten laten komen. Alsof wij het lijk zijn waarmee de necrofiel zijn uitspattingen beleeft.  Nee, zo zit het niet.

Ik verzet mij tegen die onvermijdelijkheid. Ze heeft ook een rol gespeeld bij de opkomst van de kompjoeter waarvan niemand eigenlijk iets beter is geworden. Al vele jaren geleden, toen mijn opponent nog een korte broek was, werd er geroepen dat de opkomst van de digitalitijd niet te stoppen was. Alsof het over een zelfstandig handelend en denkend wezen ging of liever nog: over een natuurverschijnsel. Nee, de gemoedstoestand die ons ertoe brengt om te zeggen “dat iets niet te stoppen is” zorgt ervoor dat iets niet te stoppen is. Dat is jammer want vaak zou het beter zijn om zulke ontwikeklingen bijtijds tot staan te brengen. het kan veel leed voorkomen, zoals kinderporno op het web en zie maar. Ik verzet me niet alleen tegen die hersenloze lijdzaamheid, ik gruw ervan.  

Het is namelijkw el degelijk de vraag hoe die globalisering er uit ziet en tot op heden ben ik daar weinig optimistisch over. Nu word ik sowieso al niet optimistisch als George Bush ergens zijn mond over open doet maar ook de hele boudoirerie rond de bijeenkomst in Heiligendamm geeft zeker te denken.

Net als bij de Europese Unie beginnen de dames en heren `wereldleiders` (die in mijn ogen allesbehalve wéreldleiders zij) aan de verkeerde kant van het touwtje. Het beginpunt ligt bij de economie en dat zou niet moeten. De wereld zegt de mensen niets. Er zijn zelfs mensen in de wereld die niet eens weten inw elk land ze wonen. Soms is dat bovendien terecht omdat ze vandaag in het ene en morgen in het andere land verblijven met geiten en herdersstaf.

Wie wil globaliseren, moet beginnen met een culturele kennismaking. Op die manier krijgt iedere betrokkene het gevoel dat hij iets voorstelt in een wereld waarin hij of zij samen met anderen moet werken en leven. Als het alleen maar om geld en welvaart gaat, blijft het hommeles. Niet voor niets is de EU in de ogen van velen een fiasco. De Europese Commissie noch de nationale overheden hebben ook maar íets gedaan om te laten zien hoe mooi die unie is. De euro? Laat me niet lachen! Dat omwisslen aan de grens ging me altijd heel goed af en prijsvergelijkingen kon ik vroeger ook al heel goed maken.

Nu hadden de wreldleiders aan de ontwikkeling van de EU een voorbeeld kunnen nemen. Ze hadden kunnen denken dat globalisering zonder cultureel fundament tot niets zou leiden maar die kans hebben ze voorlopig voorbij laten gaan. De oorzaak daarvan kan hun beperkte denkvermogen zijn. Nog annemelijker is dat zij de hete adem in de nek voelen van het internationale bedrijfsleven. Een wereldunie op economisch belang is vooral in het belang van zonsverduisterend grote economische organisaties.

Ja, arme maar ook ietwat simplistische opponent, daar sta je dan met je flinterdunne opmerking dat de demonstranten Don Quichots zijn. Zij mogen dan de verkeerde aanpak volgen, ze vormen wel de symptomen van een ziekte die onze samenleving van binnenuit bedreigt. Die ziekte heet “vervreeemding” en zoals gebruikelijk weigeren degenen die haar zouden kunnen genezen elke ingreep.

In kaders van gewapend beton ingemetseld gaan zij maar voort met ontwikkelingen die zij in hun beperkte voorstellingsvermogen hebben uitgestippeld. De kloof wordt wijder en waartoe dat zal leiden? Vraag het Robespierre of wat mij betreft Lenin. Er valt nog heel veel te doen aan die “onvermijdelijkheid” van globalisering. Ja zeker, wij zullen wereldburger zijn maar de vraag is via welke weg dat wordt bereikt. Tot op heden staat de temperatuurmeter op 10 graden onder nul dankzij prikkeldraad en helikopters waarmee de familie “Pluche” zich afschermt van degenen die zij vertegenwoordigt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.spunk.nl

www.exto.nl

www.frontpage.fok.nl

Toen de Amerikanen George Bush jr kozen tot president, sprak daar hun drang tot zelfvernietiging uit. Zij hadden kunnen weten dat het nooit goed kon gaan, De Texaanse Zilverrug heeft nog nooit iets tot een goed einde gebracht. Hij beschikt over het niet zeldzame vermogen om tot het einde vast te houden aan de verkeerde beslissing. In het verleden werd hij steeds weer gered door het familiekapitaal, vrienden en omkoping.

We kunnen de Amerikanen kwalijk nemen dat ze de hele wereld hebben opgezadeld met een geboren loser. Dat ze daarbij handelden vanuit hun drang tot zelfvernieitiging, is ze niet te verwijten. We lijden er voor een groot deel allemaal aan. Dat blijkt als vrouwen zich willoos laten meeslepen naar één van de veemarkten die bekend staan onder de naam “missverkiezing”, het bleek toen Joost Zwagerman voor het eerst een boek begon te schrijven en het kwam naarvoren toen Richard Krajicek een grapje probeerde te maken over geloof en ChristenUnie.

Onze nationale Tennisbal zat samen met Zwagerman bij Knevel en Van den Brink. Zwagerman schaamt zich voor zijn linkse verleden maar hij gelooft nog wel in de linkse ideologie.  Nou ja, alleen dat al! “Als je gelooft, moet je ChristenUnie stemmen`, grapte het puntenkanon van het gravel. Ja, daar ging hij dus. Je kunt best geloven zonder op de ChristenUnie te stemmen. ChristenUnie staat voor een bepaalde manier van geloven in de christelijke God en een heel stelsel van waarden en normen dat daarmee samenhangt.  En ik heb persoonlijk niet eens een hekel aan die partij. Het grapje van Mr. Racket viel dan ook als een bal in het net. Of om in de sfeer te blijven: het handelen van de ezel Onan was daarbij vergeleken nog nuttig.

Iemand die ik niet erg hoog heb zitten, heeft mij ook wel eens beschuldigd van zelfhaat en drang tot zelfvernieitiging. Dat zou best kunnen want mensen die daaraan lijden, zijn op het eerste en tweede gezicht vaak erg aardig. Dat geldt ook voor de fractievoorzitter van de SP in onze gemeenteraad en ook hij toonde zich creatief in zijn speurtocht naar zelfvernietiging.

Het moet geezgd worden, onder zijn leiding heeft zijn partij resultaten geboekt door goed samen te werken met PvdA, ChristenUnie en, ja zeker, de VVD. Je zou zo denken dat hij daarover tevreden kon zijn. Nu kunnen er natuurlijk zaken zijn gepasseerd die zich aan mijn blikveld onttrekken. Misschien zijn daaruit ook wel irritaties ontstaan. Dat kan want ik weet lang niet alles.

Even zo goed ging het gisteravond van `dik hout zaagt men planken`. Om te beginnen diende het genoemde raadslid een motie in over Irak. Daarin werd gevraagd om een brief te schrijven aan de Eerste Kamer. Daarmee zou de raad de senatoren verzoeken een onderzoek te starten naar de achtergronden van deelname aan de oorlog in Irak. Nu is er alle reden voor zo´n onderzoek maar toen de motie op mijn tafel landde, schreef ik er direct boven `dit gaat niet door`. 

De gemeenteraad heeft er al jarenlang in meerderheid bezwaar tegen zich te bemoeien met zaken die bij de landelijke overheid thuishoren. Daarvoor zijn tal van argumenten waarvan er in elk geval één uiterst discutabel is. Het kwam ook gisteravond weer ter tafel. De raad zou het ook niet prettig vinden als de landelijke overheid zich met haar taken ging bemoeien. Hoe nu? Volgens mij doet de landelijke overheid niet anders. Niet valide dus. 

Toch moet je wel haast op de maan hebben gezeten om niet aan te voelen dat de motie zou worden afgewezen. Dat gebeurde ook en toen kwam het. De SP-voorman diende een tweede motie in van een heel andere strekking. In het vervolg zou de gemeenteraad zich nooit meer uitspreken over zaken die ook maar enigszins over de grenzen van de gemeente heen gingen. De burgemeester zou ook niet meer deelnemen aan vergaderingen van het Genootschap van Burgemeesters. Het zou onder meer inhouden dat de gemeente zich terug moest trekken uit regionale samenwerkingsverbanden en geen bemoeienis meer zou hebben met verkeersvoorzieningen in de regio. Ik zat er met kromme tenen bij.

Het werd laat, in elk geval veel later dan ik had verwacht. Dat was jammer want de raad beschouwde de laatste motie als een karikatuur van haar werk en dus als een nodeloze actie. Eén van de raadsleden zei na afloop dat ze de zaak Irak niet op zo´n beschamende wijze behandeld wenste te zien. Daarvoor ligt het haar allemaal te zwaar op de maag. Ze had het gevoel voor aap te hebben gezeten. Mogelijk dacht het publiek op de tribune er ook zo over.

Ik heb voorgesteld aan een andere fractievoorzitter om de volgende vergadering een voorstel te doen ter verkorting van raadsvergaderingen. De reden? Angst voor `nachtschade`. Als symbool ervan zou hij een tomaat op tafel moeten leggen. Wie de zin daarvan ontgaat, moet maar eens `nachtschade` intikken bij Wikipedia. Ik ben trouwens benieuwd wat deze column mij oplevert aan zelfvernieitiging.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.keac.nl

www.crimezone.nl

Gisteravond werd het me ineens duidelijk, het duivels dilemma. Met een hele raadscommissie zaten we in het Oude Regthuys van het kleinste dorp binnen de gemeente. Hier waar ooit de schout rechtsprak, ging het nu om het bestemmingsplan van het dorp.

De entourage was veelzeggend. We zaten in een zaal die nog niet zolang geleden voor de helft uit een stal bestond. De ontwikkelingen gaan snel in het dorp en het begint steeds meer op een stad te lijken. Welgeteld twee van de 12 (inclusief de voorzitter) aanwezige commissieleden waren uit het dorp zelf. Van de ambtenaren kwam er niet één uit het dorp. Samen beslissen over de toekomst van het dorp.

Allemaal beste mensen natuurlijk, daar niet van maar de dorpelingen op de tribune moeten toch het gevoel hebben gehad dat de stad ze voorbijstreefde. Ja zeker, iets van dat gevoel kwam naar boven toen een inspreker zei dat het dorp al jarenlang als stadswijk wordt beschouwd maar het niet was. In een paar zinnen schilderde hij het bijzondere karakter van het dorp en zijn samenleving. En hij kreeg nog meer gelijk toen de commissieleden spraken over een “slaapstad” in plaats van een “slaapdorp”. De binding ontbreekt.

Kortgeleden interviewde ik iemand in een ander dorp en ook hij kon niet ophouden te betogen hoe anders de sfeer in zijn dorp was dan in zijn stad. Dorpelingen zijn niet met de wereld bezig maar met zichzelf. Met hun straat, de enige vaak, met de buren en met het café. Alleen al het idee “bestemmingsplan” staat mijlenver van hen af. Als je ergens iets wilt doen, dan doe je het met goedvinden van het dorp. Als je nodig moet, pis je tegen een boom maar wel met instemming van de dorpelingen. Dat is iets anders dan het installeren van een openbaar urnoir op een van te voren uitgekiende plek.

Dat laatste stinkt in een dorp meer dan het eerste en zo wordt het dilemma steeds duidelijker. Eigenlijk heeft zo’n dorp gewoon een eigen gemeentebestuur nodig. Mannen en vrouwen die door de dorpelingen zelf zijn uitgekozen en die tijdens het werk op het land of achter de toonbank in de winkel horen wat er in het dorp speelt. Wat mij betreft ook bij de kapper en in de wachtkamer van de dokter.

 Pas dan zouden de dorpelingen het idee krijgen dat er niet meer over  ze beslist wordt maar met hen. Tegelijkertijd maakt de Commissaris van de Koningin het dilemma zo schrijnend duidelijk. De tijd van kleine, zelfstandige gemeenten is voorbij. Zij zijn niet meer in staat om de nodige bedrijventerreinen en huisvesting te verzorgen. Dat moet in groter verband, net als brandweer, politie en gezondheidszorg. Dat is voor de dorpelingen van belang maar ook voor mensen in de stad en in andere dorpen in de omgeving.

Zorg en dienstverlening verdringen de autonomie steeds meer en dat wekt onvrede op. In de stad menen ze dat zoiets in het dorp vanzelf went. Dat is nog maar helemaal de vraag want als een stedeling naar het dorp verhuist, doet hij het voor de andere sfeer, cultuur en omgeving. Juist dat wat anders is, wordt aan alle kanten geprezen.

Misschien moet iemand maar een kiezen. Misschien kunnen dorpelingen genoegen nemen met een ander soort zorg en dienstverlening dan stedelingen. Dan maar geen Groene Hart voor het plezier van de stedelingen. Laat dorpelingen hun leven leiden, zonder de plicht om de stad als licht in de duisternis te zien. Misschien zouden we af kunnen zien van de vanzelfsprekende voorrang van het urinoir boven het boompissen. Stedelingen noemen dat verrommeling. Een typisch negatieve benadering. Voor de dorpeling is het zijn cultuur, de dorpscultuur en die is het beste in handen van dorpelingen. Dat is geen nostalgie maar doodeenvoudig een alternatief, een extra keuze.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.mijndorp.nl

Vanmorgen was een moeder op tv die twee zoons heeft met een zeldzame vorm van verstandelijke handicap. Beiden zijn ze niet in staat om voor zichzelf te zorgen en daarom heeft moeder de zorg op zich genomen totdat zoon nummer 3, die gezond is, in het gedrang raakte. Door alle aandacht voor de twee hulpbehoevende jongens kreeg zoon 3 te weinig aandacht. 

Moeder besloot uiteindelijk beide andere zoons onder te brengen in een professionele inrichting. Daartegen had ze altijd bezwaren gehad omdat de leden van een groep verstandelijk gehandicapten elkaar onderling naar beneden trekken. Om daarvan je enige gezonde zoon nu de dupe te laten worden…

Moeder was loyaal aan al haar drie kinderen maar loyaliteit betekent ook kiezen. Dat is in deze tijd niet de meest eenvoudige zaak geworden. Terwijl overal de keuzemogelijkheden opbloeien, kiezen we liever niet. We kiezen niet voor die éne partnert die we ooit zo leuk vondn maar doen hem of haar doodeenvoudig weg. We houden er desnoods meer dan één partner op na want dat kan ook, zij het meestal in het geniep. Kiezen voor iets dat echte betekenis heeft voor ons leven, nee dat doen we niet.

Dat doet ook Anders Moberg niet die het na tien jaar zakkenvullen bij Albert Heijn wel weer voor gezien houdt. We hadden ook niet anders van hem kunnen verwachten. De man kwam van Ikea en daar moet de klant betalen om alles zelf te mogen doen. Bovendien behoort hij tot het Old Boys Network en de “Old Boys” letten vooral op elkaar en niet op de puinhopen die ze links en rechts achterlaten. Die zijn voor degenen die niet kunnen vluchten. Meestal zijn dat de werknemers.

Van dat gebrek aan loyaliteit is zeker sprake bij de aandeelhouders van ABN Amro die voor een paar euro’s meer doodeenvoudig de kip met de gouden eieren laat slachten. Het laat ze volkomen ijskoud wat er met de medewerkers van het bedrijf gebeurt zolang zij hun glinsteraartjes maar binnen hebben. Overigens hebben ze al die jaren wel geprofiteerd van de loyaliteit van de medewerkers en reageren ze uiterst verontwaardigd als deze ook tijdelijk hun loyaliteit laten varen,  door te staken bijvoorbeeld.

Het is goed dat de SER nu de alarmbel laat rinkelen en duidelijk maakt dat het maar eens afgelopen moet zijn met de dominantie van de geldwolverij. De SER verklaart zich loyaal aan de werknemers.

Loyaliteit kan soms ook wel absurde vormen aannemen. Zo denkt Hans van Baalen van de VVD dat hij nog steeds loyaal moet zijn aan de Israëlische regering. Hij wil de terroristische steenpuist van Hamas eerst uitdrukken voordat de Palestijnen echt aan bod komen. Laat ik duidelijk zijn: Hans van Baalen heeft op z’n minst een twijfelachtig politiek verleden dat hem op een wel heel vreemde manier loyaal maakt aan de Israelisch regering. Met een knipoog naar het verleden zou je kunnen zeggen, `Israel is goed als die Joden daar maar blijven.`

Laat ik nog duidelijker zijn. Met wapens zal er nooit en te nimmer een eind worden gemaakt aan de aanslagen die Hamas en Hezbollah in de zin hebben. Terroristen kun je niet uitroeien. Wie terroristen met al te grove middelen bestrijdt, is bezig hun tuintje te bemesten. Met elke bom en graanaat, groeit de loyaliteit aan hun beweging.

Het is ook moeilijk om onderscheid te maken tussen terreur en oorlog. De bombardementen op Dresden en Berlijn in de Tweede Wereldoorlog waren doodeenvoudig terreur. Zij richtten zich tegen de onschuldige burgers. Hoewel, bestaan onschuldige burgers wel? Waren de Duitsers niet verantwoordelijk voor het aantreden  en aanblijven van een crimineel regiem? Als ze hadden gewild, hadden ze tegen grote offers, er een eind aan kunnen maken.

Dat geldt ook voor Israel en haar neurotische regeerders. Elke keer opnieuw kiezen de Israeli´s mannen die totaal niet geschikt zijn voor hun moeilijke taak. Hezbollah heeft door de ontvoering van twee soldaten laten zien dat `vredespartij` Kadima al evenmin door verstandige mensen wordt bestuurd als alle andere partijen. En zolang de Israelische bevolking geen halt toeroept aan neuroten en verdwaasden, zal er niets veranderen. Dat geldt voor de Palestijnen even zo goed en op dezelfde manier. Elke zelfmoordaanslag laat de onderlinge loyaliteit in Israel groeien. Onschuldige burgers? Praat me er niet van, ze zijn altijd loyaal.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.vreemdgaan.nl

www.prikpagina.nl

Een paar jaar geleden hoorde ik op de radio een onderwijzer tekeer gaan over Zwarte Piet. Hij vond dat echt het allerlaagste voorbeeld van rassendiscriminatie. Zwarte Piet moest uit het straatbeeld verdwijnen en vervangen worden door leuke, blanke clowntjes die dansten en sprongen rond de Goedheiligman ( Op wie we nu nog 7 maanden moeten wachten, maar toch…) 

Het was al gauw duidelijk dat de man wel onderwijzer was maar geen snars verstand had van de herkomst van Zwarte Piet. Zijn zwarte huidskleur heeft helemaal niets met inwoners van Afrika of hun over de hele wereld gediasporeerde familieleden te maken. Het zwart staat voor demonen en duivels. Tot zover.

Ik moest daaraan denken toen ik van de week iemand sprak die het bevrijdingsvuur uit Wageningen gaat halen om het op 5 mei in mijn stad aan de burgemeester te overhandigen. Niet alleen maar als deelneemster aan een estafetteloop. Zij vond dat mooie symboliek. Toen ik weer met andere dingen bezig was, maalde dat in mijn hoofd nog door. Mijn gesprekspartner is van huis uit katholiek en misschien wat meer vertrouwd met symbolen dan een mengeling van doopsgezindheid en remonstrantie zoals ik. Ik piekerde dan ook over die symboliek.

Nu ben ik niet zo dom als ik er wel eens uitzie of overkom en ik begreep dus best de symboliek van het bevrijdingsvuur dat z’n bron had in de plaats waar de onderdrukker zijn overgave had getekend. Ik zag er zelfs het symbool in van vrijheidsvuur dat aan de demon van de Nazikrachten was ontworsteld, hoewel ze van tijd tot tijd proberen het weer uit te blazen. Mooie symboliek dus maar bracht het me dichterbij de toch behoorlijk onbevangen en openhartige uitspraak van mijn gesprekspartner?

Ik heb het gevoel dat er een kloof gaapt en dat ik er nog niet uit ben, niet uit de vraag wat zij er precies mee bedoelde. Nu zou ik dat natuurlijk gewoon kunnen vragen maar ja, dat lukt voorlopig niet als ze zich rotrent van Wageningen naar onze gezamenlijke woonplaats want dat zijn behoorlijk wat kilometertjes. Aan de andere kant heeft al dat geprakkizeer wel gevolgen, vruchten, nakomelingen zou ik bijna zeggen.

Als je in Nederland het symbool van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag niet meer herkent, is dat niet net zoiets als een christen die het Kruis ziet en vraagt “Wat is dat?” Ik zou er bijna een schuldgevoel van krijgen en denken dat ik vergroei tot iets zoals de onderwijzer uit het begin van dit stuk, met de ogen vastgegroeid aan de verrekijker, alleen gricht op wat komt en blind voor al het andere.

Eén ding weet ik zeker, het is moeilijk om helemaal zonder symbolen te leven. Symbolen geven houvast en duiden aan waar de wortels zitten van de zin van ons bestaan.  Je moet ze herkennen om er niet over te struikelen, zoals die onderwijzer. Net als tradities zijn ze als de bijzondere, uitverkoren tegels waarop je vroeger je voeten moest zetten om niet een kilometer naar beneden te kukelen tijdens de wandeling van en naar school.

In één van mijn vorige columns had ik het over Wouter Bos die de tekst van de Internationale niet uit zijn hoofd kent. Nu is de tijd van socialistische strijdliederen en marsen met rode vaandels, in Nederland, grotendeels voorbij. Je zou dus kunnen denken dat het pure verspilling is om zo’n lied nog uit je hoofd te leren. En toch ben ik het daar niet mee eens. Laat ik eerlijk zijn, ik ken de tekst ook niet volledig maar ik ben ook geen sociaaldemocratische voorman. En daar draait het om.

Als leider van de sociaaldemocratie in Nederland is het belangrijk om je bewust te zijn van je wortels, van symbolen en tradities. Je moet je achterban duidelijk kunnen maken in welke traditie je staat. Als de politieke inhoud al voortdurend ter discussie staat en je hebt geen flauw benul van de betekenis van een geheven vuist, een hamer en sikkel en een strijdlied, wat is er dan nog dat bindt? Volgens de dichter Gorter in elk geval niet zoveel.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 Service

Ontwaakt, verworpenen der aarde!

Ontwaakt, verdoemde in hongers sfeer!

Reedlijk willen stroomt over de aarde

En die stroom rijst al meer en meer.

Sterft, gij oude vormen en gedachten!

Slaafgeboornen,ontwaakt,ontwaakt!

De wereld steunt op nieuwe krachten,

Begeerte heeft ons aangeraakt!

refrein:

Makkers, ten laatste male,

Tot den strijd ons geschaard,

en D’Internationale

Zal morgen heersen op aard.

De staat verdrukt, de wet is logen,

De rijkaard leeft zelfzuchtig voort;

Tot ‘t merg en been wordt d’ arme uitgezogen

En zijn recht is een ijdel woord

Wij zijn het moe naar andrer wil te leven;

Broeders hoort hoe gelijkheid spreekt:

Geen recht, waar plicht is opgeheven,

Geen plicht, leert zij, waar recht ontbreekt.

De heerschers door duivelse listen

Bedwelmen ons met bloedigen damp.

Broeders, strijdt niet meer voor andrer twisten,

Breekt de rijen! Hier is uw kamp!

Gij die ons tot helden wilt maken,

O, barbaren, denkt wat ge doet;

Wij hebben waap’nen hen te raken,

Die dorstig schijnen naar ons bloed.

www.wikipedia.nl  (Zwarte Piet)

Elke ochtend om ongeveer kwart over zeven sta ik buiten met mijn hond, Butler. Voordat het zover is, heeft het heel wat voeten in de aarde want onze huisknecht maakt voor de deur vier of vijf rondedansjes voordat hij met zijn van opwinding trillende pootjes op een juiste manier in het tuigje is gekropen. Ja zeker, erg adequaat gaat het allemaal niet en hij behoeft mijn begeleiding. Eenmaal buiten raakt hij het meest opgewonden van een drol van een soortgenoot en het liefst vreet hij die nog op ook. Ik moet dat altijd zien te voorkomen omdat hij er uiteindelijk kotsmisselijk van wordt. In zijn verlegenheid zeikt hij er dan maar overheen. Na afloop van de wandeling geef ik hem een koekje om hem te belonen voor goed gedrag. Ik vrees dat hij daardoor is gaan denken dat ik degene ben die uit moet en dat ik dat niet aankan zonder zijn gezelschap.

Eén ding is zeker, hij rekent erop dat ik voor hem zorg en dat doe ik met liefde. Ik wandel vier keer met hem, ik vul zijn etens- en drinkbak en tussen alle bedrijven door haal ik hem nog wel eens aan. Ja de zorg voor de dieren bij mij in huis is prima. Dieren want behalve hondje Butler zijn er nog de katers Billy en Nadir (inderdaad, een asielzoeker die bij ons is komen wonen toen mijn dochter en haar vriend uit elkaar gingen) en de poes Jessie. En ze vragen allemaal om aandacht en liefde, stuur en zekerheid. Neem nou Billy.

Als ik ’s morgens de katten naar buiten wil laten, staat hij op de deurmat voor de achterdeur uitgebreid zich uit te rekken. Hij mauwt en rekt zich opnieuw uit. Doe ik vervolgens de achterdeur open, dan rent Nadir naar buiten maar Billy springt in één van de kattenmandjes Hij is met geen stok de deur uit te krijgen en ik probeer dat ook niet. Ik heb inmiddels geleerd dat er van mij wordt verwacht dat ik de voordeur van slot doe en deze open. Als dat is gebeurd, dan loopt Billy als huismonarch (hij heeft niet voor niets zijn hele leven al een oranjekleurige jas en denkt niet uitsluitend op 30 april dat de hele wereld om hem draait)  de voortuin in. Je moet de rituelen kennen. Begrijpen doe je het nooit.

Wat ik wel begrijp, is het luidkeelse geschreeuw dat hij laat horen als mijn vrouw later de kamer binnenkomt (Billy is weer binnen). Zij is degene die katten en hond voorziet van een ochtendhapje. Dat heeft te maken met de astmatische bronchitis waaraan Jessie lijdt. Zij moet elke dag een bittere pil slikken en die krijg je alleen naar binnen met behulp van een hapje. Vanwege het gelijkheidsbeginsel moeten ze dan allemaal iets lekkers want anders worden ze jaloers, maken ze elkaar af of komen ze in opstand.

Vroeger dacht ik in mijn optimisme wel eens dat ik de baas in huis was of mijn vrouw. Niets is minder waar. Dat blijkt al heel duidelijk bij de maaltijd. Hoewel ik nooit de behoefte heb mijn kop in hun etensbak te duwen, is het omgekeerde wel het geval. Soms delen we aan tafel wat lekkers uit om van het gejengel af te zijn maar dat leidt altijd tot het tegengestelde. En laat ik duidelijk zijn. Weliswaar doet Butler zo nu en dan zijn naam eer aan door wat gemorste etenswaren van de vloer op te pikken maar verder slapen de dieren een groot deel van de dag. Of ze zoeken een heerlijk plekje in de zon om…te slapen. We laten ons hele leven leiden door de wensen van onze huisdieren.

We staan altijd voor ze klaar en hebben begrip voor al hun onbegrijpelijke grillen. We vinden het leuk om aandacht te geven als ze daarom vragen en hebben een lichte voorkeur voor degene die op schoot komt en zich het meest aaibaar toont. We houden van ze, ondanks en dankzij henzelf. Beginnen de verschillen uit de titel al te gloren?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.haykranen.nl

www.cvkoers.nl

www.druppels.be

www.forum.dierenparadijs.be

Vanmorgen was een psycholoog op bezoek bij het nationale tuttebelletje van GMNL en hij kwam met een opmerkelijke mededeling: kinderen hebben meer last van een scheiding dan we dachten. Nou, dat dacht ik al.

De psycholoog meende dat ouders in gedeeld ouderschap zich meer zouden moeten kunnen inleven in de problemen van hun kind. Minder ruzie maken ook. Ja, dat haal je de koekoek. In verreweg de meeste gevallen waren de ouders niet eens in staat zich in te leven in de situatie van hun partner en leidde dat tot ruzie maken. Als ze wat meer empathie hadden gehad, was er geen scheiding gekomen. Pas op: de meeste gevallen maar ook weer lang niet allemaal.

Gebrek aan empathie en ruzie liggen naast elkaar en ze blazen zelfs het bestuur van de PvdA op. Die partij gaat op het ogenblik door een diepe crisis, iets dat partijen allemaal op hun beurt meemaken. Een diepe crisis maar de oplossing ligt minder diep, misschien wel ondiep al moet je daar wel diep over nadenken.

Ik heb niets tegen Wouter Bos maar als hij zegt “Mensen mogen veel verdienen, vooral als we er allemaal beter van worden”, dan wordt het mij ook een beetje te gortig. Kan hij mij alsjeblieft duidelijk maken wat ik beter ben geworden van de bonussen van Anders Moberg en Rijkman Groenink?

Kan hij dat alsjeblieft ook even gaan uitleggen in de wijk Ondiep in Utrecht? Echt uitleggen, bedoel ik. Zodat die mensen daar ook denken: “Verrek zeg, die zakkenvullerij van die topmanagers heeft ons wel heel veel voordelen  opgeleverd.” Jahaa, want in die termen denkt dit verongelijkte deel van de PvdA-achterban. En terecht natuurlijk. Vage praatjes voor de vaak, daar heeft niemand wat aan. Idealen zijn een mooi bindmiddel maar ze kunnen niet zonder gezamenlijke belangen.

“Als we er allemaal beter van worden”, dat is een kreet die wijst in de richting van de brede volksstroming die de PvdA had kunnen worden. Maar wel héél vaag. Dat woordje “allemaal” daar zit het hem in. Dat suggereert dat straten vol werklozen en uitkeringstrekkers op hun knieën naar het huis van Groenink moeten trekken en een kaarsje branden. Wij zijn zo dankbaar! “De man heet natuurlijk niet voor niets Rijkman. “Hij wel”, zo zullen ze daarbij in stilte denken.

Wouter staat voor het probleem de twee belangrijkste elementen in de PvdA bij elkaar te houden. Dat kan misschien wel maar dan zal er toch íets moeten zijn dat die twee lagen bindt. Niet het oppervlakkige gepraat over “wat die ondernemers doen is goed voor de werkgelegenheid”. Nee, concreet, een doel om naar te streven. Een gezamenlijk doel om naar te streven. Als zo’n gemeenschappelijk ideaal van “Jan met de Petten en Truzen zonder Hoed en aan de andere kant de “doctorandussen” zich niet vermengt met een gemeenschappelijk belang, dan komt er straks een grote olifant die het sociaaldemocratische kaarsje uitblaast.

Dat zou niet goed zijn voor Nederland maar wel een logische ontwikkeling. Het vergaat de PvdA dan als de ABN Amro die bijna letterlijk tussen Scylla en Charibdis koerst. In  het beste geval, valt de partij dan in twee delen uiteen die ieder, al dan niet, weer op zoek gaan naar fusiepartners. De strijd om het sociaaldemocratische gedachtengoed barst daarna in volle hevigheid los en die wordt gewonnen door…de SP.

Empathie, invoelingsvermogen in de ander, dat hebben beide elementen binnen de partij nodig. Nu is empathie zo ongeveer het moeilijkste wat er in de wereld bestaat. Verplaats je in andermans positie. De burgemeester van mijn gemeente heeft in zijn  Burgerjaarverslag zijn ambtenaren daartoe opgeroepen. Of hij daarmee een roepende in de woestijn zal zijn? Voor zover ik hem ken niet maar of zelfs zijn daadkracht voldoende zal zijn om de boodschap in de hersenpan van zijn medewerkers te laten landen? Het blijft de vraag.

Empathie is nodig in alle geledingen van de PvdA, een breedgedragen invoelingsvermogen. Ga er maar aan staan. Eén ding is zeker: als het nu niet lukt, dan zal het nooit meer lukken. !

Tot sterkte,

Kaj Elhorst 

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.mensinwereld.nl

www.carrieretijger.nl

Als er één beeld achterblijft van een haas in het veld, dan is het wel zijn wanhopige en belachelijke uitstraling. Zodra het dier iets hoort, gaat hij rechtovereind zitten om vanuit zijn leger het veld te overzien, op zoek naar het naderende gevaar. En juist door die pose vormt hij een goed doelwit voor de moderne jager. Een vrij onnozele bezigheid trouwens want er is weinig sport meer aan en het is nog natuuronvriendelijk ook. Maar goed…

Nu ben ik in een ver verleden voorlichter geweest bij wat toen het grootste staatsbedrijf van Nederland was. Ik ben er weg gegaan omdat ik ziek werd van de hiephoi verhalen die ik er elke week weer uit moest gooien. Alles liep op rolletjes, zo schreef ik terwijl collega’s jankend van de stress over de gangen dwaalden. Maar goed…

Het vak van voorlichter is mij dus bepaald niet op het lijf geschreven al zie ik er geen been in om zo nu en dan een juichend verhaal over een onderneming te schrijven. Het gaat allemaal om het imago en dat is de laatste jaren er niet beter op geworden. Zowel bij bedrijven als bij de overheid is communicatie vooral een methode geworden om de etalage van de banketbakkerswinkel in te richten. En dat is tamelijk suf werk.

Het publiek heeft binnen de kortste keren door dat het gebak van slechte kwaliteit is en de bakkersjongens, de journalisten, hebben dat nog veel eerder door. Zij krijgen zo nu en dan schoon genoeg van de braafheid van de verhalen die zij moeten opdissen. Daarbij doet zich het beeld voor van die haas die recht overeind zit. Met zijn spitse oren en vooruitstekende tanden lijkt hij iets uit te stralen van “kijk mij eens goed zijn”.

Juist als je op die manier klaar zit als schietschijf, staat dat behoorlijk potsierlijk. De jagers schieten terwijl ze aan de borreltafel nahikken van het lachen vanwege het getoonde imago. Het zou politici en bestuurders maar ook de ambtenaren om hen heen sieren als ze beseften hoe ongeloofwaardig het er allemaal uitziet.

Het imago van de haas, die mij natuurlijk vanwege Pasen te binnen schoot, draagt niet bij aan de vermindering van kloof tussen burger en bestuurder of politiek. Het voortdurende “je best doen voor de mensen”  maakt een beroerde indruk als het effect beperkt is. Het is ook helemaal niet nodig om steeds maar te vertellen en te laten zien “hoe goed je het allemaal bedoelt”.  Soms lijkt het of ze zo verschrikkelijk hun best doen, omdat ze eigenlijk vergeten zijn warin ze geloven. Of misschien hebben ze wel nooit ergens in geloofd.

Maar kan een politicus of een bestuurder dan geen positieve gevoelens bij het publiek opwekken? O ja, zeker wel. Echte belangstelling voor problemen doet het altijd goed. Uitstel van de oplossing doet het ook goed. Niet meteen met een popie reactie klaar staan maar naar eer en geweten een oplossing zoeken binnen de eigen politieke uitgangspunten. Authenticiteit helpt. En contact houden. Niet na twee keer bellen vergeten weer eens iets te laten horen. Niet beloven te bellen en het nooit doen. Het is zo simpel en waarom lijkt het dan toch zo lastig?

Ik zou het niet weten. Wat is er moeilijk aan afspraken nakomen en je woord houden? Het is me een raadsel maar één ding weet ik zeker: je kunt de allernieuwste techniek toepassen, het zal niets helpen als je niet van aloude principes uitgaat. En dat imagohoudinkje waar de politicus en bestuurder zelf zo gek op zijn? Dat moet maar liever in de prullenbak. Het werkt uitsluitend op de lachspieren.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress..com

Service

www.vipspotting.nl

De inwoners van het Spaanse plaatsje Lepe (als je die naam ziet, denk je dat het wel goed zal zitten) hebben altijd een lege fles in de koelkast staan. Waarom? Om iedereen te bedienen die niets wil drinken! Een inwoner van het plaatsje schijnt “Lepelaar” te worden genoemd.

Schaamt u zich niet meneer Elhorst, om mensen zo op de hak te nemen? Mensen die u niets hebben misdaan en die u niet eens kent? Nee hoor, helemaal niet. Ik zou zeggen, doe maar gek, dat is gewoon genoeg. Je ziet het overal om je heen.

In de Koran staat dat een man zijn vrouw mag slaan als ze dingen doet die volgens hem bij Allah niet door de beugel kunnen. Het recht van de man, zo heeft Mohammed bepaald in een periode waarin de Arabische wereld een bonte chaos was. De meeste critici van de Koran hebben trouwens geen benul van die chaos en ze kunnen er zich geen voorstelling van maken. Even zo goed: het is behoorlijk gek om het slaan van de vrouw goed te keuren. 

Masculiene superioriteit? Ja zeker maar ook die was niet kenmerkend voor de Arabische wereld. Niet voor niets moest Maria Magdalena in de Bijbel optreden als hoer.  Daarmee werd bewezen hoe het vrouwelijke element de vlekvrije man kon bezoedelen. Heel gek, om te schrijven dat je belangrijkste religieuze personage het hield met een hoer maar goed…doe maar gek.

De Noord-Amerikaanse man heeft het recht een vuurwapen te bezitten. Dat recht stamt uit de tijd dat de uitroeiing van Indianen nog niet zo ver was gevorderd als nu. Een tijd ook van absolute wetteloosheid. Dat recht handhaaft Bijbelbijter George Bush die na een bloederige schietpartij op een school met zijn hypocriete smoel op tv verschijnt om te zeggen dat scholen een veilige plaats moeten zijn. Hij veegt even onder het vloerkleed dat hij toestaat dat op elke straathoek automatische wapens voor een habbekrats te koop zijjn. Dankzij hem…doe maar gek…

In het land van Bush mag je wel wapens kopen maar niet een ander ermee overhoop schieten. Je mag er geen drugs kopen om jezelf in een roes te brengen of nadeel te berokkenen. Drugs zijn bijna overal in de wereld verboden. Omdat mensen nu eenmaal behoefte hebben aan hun roes, hebben criminelen daar baat bij. Ze produceren drugs aan de lopende band en verkopen ze tegen woekerprijzen. 

Ondertussen danken ze de meeste regeringen in de wereld voor het drugsverbod. Dat levert fantastische winsten op. Regeringsleiders hebben zichzelf daarmee tot de belangrijkste pushers van drugs gemaakt. Doe maar gek…

Socialistische voormannen die zich jarenlang hebben gekeerd tegen de “exhibitionistische zelfverrijking” van managers in het bedrijfsleven, strijken zonder blikken of blozen een inkomensverhoging van 18 procent op. Fraai bekokstoofd.  Ze keuren ook ongebreideld nepotisme van oerconservatieven goed, een geldwolfowitz willen ze best door de vingers zien. De Wereldbank als Melkertkoe. Doe maar gek…

Hoe komt het toch dat zoveel mensen geen vertrouwen meer hebben in hun overheid? Ik zou het niet weten, ik vind het maar gek… 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.paljas.nl

www.paljas.be

Wat heb je aan politici? Het kan allemaal veel gemakkelijker, eerlijker, duidelijker en efficiënter! Die teksten zijn voor mij daglijkse koek want ik praat met veel mensen. Soms ga ik er op in, een andere keer doe ik er maar het zwijgen toe.

Hoe goed de Nederlandse burger in staat is zijn of haar zaakjes te regelen, heb ik kortgeleden weer gemerkt. Het gaat om een tamelijk simpele zaak. Achter onze huizen ligt een gemeenschappelijk gangpad. Doorgaans wordt het gebruikt om over te fietsen of te lopen door huiseigenaren die hun percel aan de achterzijde verlaten. Soms komen er gillende kinderen voorbij, meestal in het gezelschap van een loslopende hond of een voetbal of alledrie.

Iedere huiseigenaar bezit een paar vierkante meter van het pad en is in wezen ook verantwoordelijk voor de kwaliteit ervan. Een losliggende tegel waardoor een kind valt, zou je als huiseigenaar kunnen worden aangerekend. Zeker in onze afrekencultuur. Welnu…

Een aantal van mijn mede-eigenaren, ik vermoed twee of drie, had bedacht dat het een goed idee zou zijn  het pad op te hogen. Dan zou het meteen wat gelijkmatiger komen te liggen. Daarover kreeg ik drie maanden geleden een frommeltje papier door de bus gemieterd waarvan ik de inhoud al gauw weer was vergeten. Een maand geleden kwam één van de initiatiefrijke buurtbewoners langs om te vragen wat ik ervan vond. Omdat ik niets had overlegd thuis, vroeg ik twee dagen respijt. Mijn vrouw was het met mij eens dat er met het pad niets aan de hand was en dus besloten we niet mee te doen.

Drie dagen later kwam er een briefje in de bus dat de opknapbeurt ons 150 euro zou gaan kosten. Het bedrag viel hoger uit doordat sommige andere bewoners ook hadden besloten niet mee te doen. Wie niet meedeed werd nog eens goed aangesproken op zijn of haar gebrek aan verantwoordelijkheid en … de mate waarin hij zijn of haar mede-buurtbewoners financieel belastte.

Mijn mond viel wagenwijd open. In werkelijkheid had ik mij voortvarende buurtgenoten nog niets laten weten omdat ik dacht dat ze wel even langs zouden komen om mijn mening te horen. Nee dus. Bij hun was “wie zwijgt, stemt toe”, als ze dat gezegde tenminste kennen.

Ik liet hen dan ook per brief weten dat ik geenszins van plan was mee te doen. Twee weken later stond één van hen voor de deur. Hij maakte mijn vrouw wijs dat inmiddels iedereen akkoord was. Mijn vrouw dacht niet aan een valstrik en wilde geen spelbreker zijn. Dus zei ze dat we alsnog akkoord waren. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me goeddeels belazerd voelde door de club.

Vandaag kwam er een brief van een andere bewoner die eigenlijk ook geen zin had in de operatie. Hij had in zijn krant, het Leidsch Dagblad, gelezen dat de gemeente van plan was de hele wijk op te hogen. In die brief stelde hij dat de ophoging van het achterpad niet door kon gaan zolang er en kans bestond dat de gemeente de zaak voor haar rekening zou nemen.

Mijn broek zakte af. Het stelletje initiatiefrijke genieën had dus ons weekblad, noch één van de dagbladen gelezen en had dus nooit kennisgenomen van de gemeentelijke plannen. Als journalist wist ik er alles van maar ik was er altijd vanuit gegaan dat het vaandelzwaaiende voortrekkersgroepje zich toch op z’n minst van te voren wel op de hoogte had gesteld. Niet dus. Het lijkt er nu op dat de hele zaak niet doorgaat.

Echt, het moet me van het hart. Als ons college van B&W een zaak zo klunzig, onhandig, inefficiënt, onduidelijk, inspraakloos, doordrammerig en oneerlijk had aangepakt, zou het door de gemeenteraad en zeker door de pers keihard door elkaar geschud zijn. Er zouden actiegroepen zijn opgestaan en mogelijk demonstraties zijn gehouden. Inspreekavonden, klankbordgroepen en boe-geroep hadden we meegemaakt. Leuk voor mij als journalist maar getuigend van weinig kijk op eigen vermogens, vrees ik nu.

Voor mij is het, niet het eerste, bewijs van een volledig gebrek aan sociale en contactuele eigenschappen die mogelijk karakteristiek zijn voor de mondige burger van deze tijd. Er bestaat geen kloof tussen burger en politiek. Er is wel een kloof tussen mensen onderling, bestuurder of niet. Daartegen helpt geen lieve-communicatie-plan-van-aanpak.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://www.politiek.wordpress.com

Service

www.memori.be