Gallery of the ‘Best of’ images from COP 15 in Copenhagen.

Images ©Robert vanWaarden

December 8, 2009 av SBN Editor

Under oktober-november 2009 så arbetade SBN på ärendet Evelina Oscarsson, en 4-årig flicka som redan varit försvunnen i två månader när vi blev involverade i fallet. Det var Johan Oscarsson, Evelinas pappa, som tog kontakt med SBN, Saknade Barns Nätverk, den 5 oktober 2009, med anledning av att hans lilla dotter var försvunnen sedan två månader. Vi begärde in relevant dokumentation för att kontrollera de uppgifter han lämnat och åtog oss sedan att stödja och hjälpa honom vidare med ärendet, då han var ensam vårdnadshavare och Evelinas mamma egenmäktigt bortfört dottern. Inom några veckor så stärktes misstankarna att Evelina verkligen bortförts utomlands, vilket är det område som vi arbetar mest kring och har störst erfarenhet av, genom vårt långa arbete med just olovligt bortförda barn utomlands. Åklagaren valde, efter många och långa påtryckningar, att slutligen skicka ut en internationell arresteringsorder på Anna Oscarsson, vilket gav polisen i Danmark möjlighet att börja spåra Anna. Hon greps den 11 november i Köpenhamn och Evelina kunde återförenas med sin pappa igen. Allt som allt så varade ärendet cirka 5 veckor hos oss, en tid under vilken vi hade mycket kontakt med Johan Oscarsson, men också med Evelinas momor Eva Helgstrand och även hörde av flera andra personer involverade i konflikten kring Evelina.

Eftersom vi har lång erfarenhet kring vårdnadstvister och den pajkastning som ofta finns mellan parterna, så ställer vi oss alltid neutrala till allt som inte går att styrka. Väldigt snart så bubblade det upp ett stort antal grova anklagelser mot Johan Oscarsson från Evelinas morföräldrar och andra bekanta till dem och Anna. Vid närmare kontroll så fann vi att dessa anklagelser inte alls överensstämde med de dokument som finns belagda i ärendet och dessutom var starkt vridna och överdrivna. Jag talade personligen med Eva Helgstrand, Evelinas mormor, på telefon. Hon verkar väldigt fast i sin grundövertygelse om övergrepp, vilket tyvärr ingav mig känslan att det inte går att resonera kring detta med henne.

Vidare så berättade hon detaljerat om de anklagelser hon har mot Johan och vad han ansågs ha gjort med Evelina.  Dessa anklagelser har hon också skrivit om i otaliga bloggkommentarer och mail, samt sprider vidare på andra bloggar och forum till ivriga lyssnare som utan att ifrågasätta någonting, hejar på det stora drev som bildats på nätet.

Les mer hâr: Saknade Barns Nätverk

Published by: ABP World Group International Child Recovery Service

Visit our web site at: www.abpworld.com

18/08/09

Sporting Lisbona – Fiorentina 20:45

1) installa il live player

2) installa ultrasurf

3) una volta avviato ultrasurf torna su easystreaming e clicca sui link qui sotto

Champions League HD 4 - Sky Sport (media qualità) - SportTV1 (bassa qualità) – Aldina 20 (media qualità)

Celtic – Arsenal 20:45

1) installa il live player

2) installa ultrasurf

3) una volta avviato ultrasurf torna su easystreaming e clicca sui link qui sotto

Champions League HD 1 – MoodyTV4 (bassa qualità)

FC Timisoara - Stuttgart 20:45

1) installa il live player

2) installa ultrasurf

3) una volta avviato ultrasurf torna su easystreaming e clicca sui link qui sotto

Champions League HD 2 - Atdhe (media qualità)

Sheriff Tiraspol - Olympiacos 20:45

1) installa il live player

2) installa ultrasurf

3) una volta avviato ultrasurf torna su easystreaming e clicca sui link qui sotto

Champions League HD 3 - Sconosciuto (bassa qualità)

Kobenhavn - Apoel Nicosia 20:45

1) installa il live player

2) installa ultrasurf

3) una volta avviato ultrasurf torna su easystreaming e clicca sui link qui sotto

Champions League HD 5 - Atdhe (media qualità)

Se la visione su justin.tv o altri siti viene interrotta scarica Ultrasurf, non necessita di installazione, una volta aperto il file u95.exe si aprirà automaticamente il browser

Play

E alla fine siamo arrivati a copenhagen. Tra l’altro è proprio il caso di dire alla fine… Tra quella che poi si è scoperto essere tonsillite di goli (e i suoi 40 di febbre), doppi bagagli per me e olio, ricerca di un deposito bagagli non completamente pieno a Berlino, l’odissea per trovare ostello e posto dove mangiare la sera prima della partenza, diciamo che non è stato facile nè arrivarci, in terra danese, e nemmeno essere sicuri di poterci rimanere.
Data la temperatura di goli avevo deciso, l’altro ieri, dopo essere arrivati in ostello, che era il caso di portarlo in ospedale… Dopo aver dovuto girare tre ospedali per farlo visitare e un’infermiera da fucilare, abbiamo saputo che era solo tonsillite, e quindi antibiotici e antidolorifici per qualche giorno e via.
L’ostello è probabilmente il più brutto in cui siamo stati fino ad ora. Devo dire che vivevo bene anche senza sapere che c’erano ancora ostelli come quelli degli anni ‘70. E il bello è che, essendo copenhgen una delle città più costose d’Europa, l’abbiamo pagato quasi ome quello di Parigi.

La città sembra bella, per quello che abbiamo visto ieri mattina io e olio… Ovvero delle gran vie commerciali e basta, visto che volevamo aspettare che goli si rimettesse per vedere le cose più importanti. I prezzi comunque sono assurdi… H&M è quasi un negozio di lusso, un mcmenù è intorno agli 8 euro, un frullato preso per strada circa 4 euro e mezzo. Piccolo. Ma cosa importa? “Danes are very nice persons”, dopotutto (cit. infermiera di ieri).

La visita pomeridiana e serale di oggi non ha fatto altro che riconferamare l’impressione positiva che avevo avuto, se non addirittura a far balzare copenhagen al primo posto tra le città più belle che abbia avuto il piacere di vedere dall’inizio del viaggio. A parimerito con Monaco, però, dati i prezzi che ci sono in giro .-.
La città, oltre che dei runners, sembra anche essere la city of blinding lights XD
Cioè, sì e no: le luci della città praticamente vanno pochissimo, ma c’è una luce assurda fino alle dieci e mezza di sera…
La gente è fenomenale, di un’eterogeneità pazzesca. Si va dall’emo, al gothic, al drag queen (e qui ci sarebbe un anedotto da racontare su olio e il termine drag queen…), all’artisya di strada. Nessuno è mai troppo “normale”, ognuno ha sempre qualcosa che lo rende unico. È la caduta degli stereotipi, e per uno che vive a Mantova, o comunque in Italia, dove tutto è conformismo, è qualcosa di incredibile da vedere.

Nagyon vártam mikor hív legközelebb Paul kirándulni, mert a legutóbbin nagyon jól éreztem magam. Ezért mikor írt, hogy nem lenne-e kedvem vele meg még pár emberrel Koppenhágába menni, akkor én természetesen igent mondtam. Össze is állt a csapat: Paul (lengyel), Janna (észt), Mohsen (iráni), ghost és én, mint magyarok. Korán reggel el is indultunk, és már robogtunk is első desztinációnk felé: egy sziklás tengerpartra. Már nem tudom hol is volt pontosan, de dél felé. Gyönyörű volt! Lenyűgöző látványban volt részünk. Mondjuk megközelíteni sem volt semmi, mert csúszott minden, meg többször el is tévedtünk, de végül csak megtaláltuk. Nem látszik, de ahol állok az egy szirt, és kb 70-80 méter magasan vagyok. És a sziklák is a közelben gyönyörűek voltak. Több kép a képtáramban található.

Ez még Svédországban volt, ezután elmentünk egy kastélyhoz. Paul azt mondta, hogy nagyon szép, és Mohsen is el volt áljulva, hogy mekkora, de szerintem kicsi. Magyarországon 10-szer ekkorák a kastélyok, szal számomra nem volt nagy felhajtás.

Aztán elindultunk Helsingborghoz, a komphoz, hogy átkeljünk. Sietni kellett, mert kicsit késésben voltunk, de éppen elértük. Felszenvedtük magunkat a rámpán és 20 perc múlva már Helsingörben voltunk, Dániában. De már a kompon is olyan érzésem volt, mintha Dániában lennénk egyből, ugyanis minden ki volt írva dánul is (ami nagyon hasonlít a svédre), dán termékek voltak kirakva a polcokra, volt piaválaszték, de még mindig drága volt, szal nem vettünk.

Janna-val a kompon pózoltunk, meg amúgy is mindenki katingatott össze-vissza, szal meg lett örökítve az út rendesen.

Tehát Dánia. Az első dolog, ami szembe ötlött, hogy koszosabb, mint Svédország! Paul azt mondta, hogy ez a kevésbé fejlett rész, ne csodálkozzunk ezen, ja és már fehér alapúak a táblák! Szal elirányoztuk magunkat mindenféle kastélyhoz, palotához, romhoz, és a dán király nyári rezidenciájánál is voltunk. Itt majdnem fellökött az egyik katona, mert útban voltam, mikor vonultak. Mit ne mondjak, nagyon kedves gesztusnak vettem … Szal mivel rengeteg kép készült ezekről a helyekről, ezért nem rakok be egy képet sem. Egyrészt nekem annyira nem jöttek be, másrészt nem is készült igazán vicces fotó, ami miatt talán megérné feltölteni ide, de azért a képtáramban megtalálhatóak.

Voltunk egy vikingmúzeumban is. 5 rohadt viking hajóroncsot láttunk csak, ez került 84 svéd koronába átszámolva. Iszonyat unalmas volt, bár pozitívum, hogy fel lehetett venn korabeli kosztümöket, és azokban lehetett randalírozni.

Ezután végre Koppenhága következett. Abszolút prioritást élvezett a szállásunk elfoglalása. Azonban jól átvágtak minket, mert habár azt írták a neten, hogy adnak huzatot, meg parkoló is van, mégsem így volt. :S Kifizettük, mert mást nem tudtunk tenni, bár erősen vitatkoztunk a recepciós csajjal. Mindenre azt mondta, hogy “It is not included in the price” vagyis “Az nincs benne az árban”. Mi ezt kreatívan mindenre elkezdtük használni pl: “A buli nincs benne az árban”, “A lifthasználat nincs benne az árban” stb. Később Berkan mondta, hogy van egy jobb hostel is a környéken, szal legközelebb oda megyünk … bár kétlem, hogy valaha is visszajutok, bár jó érzéssel tölt el a történtek ellenére, hogy Európa legnagyobb hosteljében töltöttünk egy éjszakát.

Mikor felmentünk a szobába, találkoztunk Martinnal. Ő egy brazil származású építész, aki sokat Németországban élt, de most Írországban lakik, viszont Dániában meg Luxemburgban dolgozik. Totál multikulti volt a szoba. Aztán elkezdtünk inni egy picit. Vettünk bort még előzőleg, 3 literes csapos változatban. Nekem nem igazán ízlett, pedig Mohsen azt mondta, hogy nagyon jó a Shiraz, mert iráni bor. Viszont akkor már csak dadogott, mikor Paul rákérdezett, hogy ha iráni, akkor miért van ráírva, hogy termesztve és palackozva Dél-Afrikában? XD

Szóval ittunk egy pár pohárkával, csak a jókedv miatt és elindultunk Kristiania felé. Kristiania gyakorlatilag Koppenhágán belül egy kis ország. Saját pénznemük van, saját törvényeik, és szabad lelkületű hippik élnek ott. Mi sajnos csak este értünk oda, de meg voltunk döbbenve. Egyrészt, mert elég lepukkant volt, másrészt meg nagyon szép festmények meg graffitik voltak ott. Ez a Pusher Streeten volt, ahol nem lehetett fényképezni. Ami természetesen logikus, mert az az utca tele volt dealerekkel. Kis standjaik voltak, és azokon több kg fű meg hasis volt. o_O Elképesztő!Én nem vettem, de Paul vett egyet próba képpen.

Majd mikor visszamentünk a szállásra, hogy felkészüljünk az esti bulira, de amint látótávolságba került az ágyam, én menten elaludtam Tibinek köszönhetően, aki miatt 1 órát tudtam csak aludni az út előtt … bár jól éreztük magunkat. Szal reggel arra keltem, hogy Paul félmeztelenül ül az ágyán, Martin a szomszédos ágyról eltűnt, és egy haj lóg ki a takaró alól. MEGDUGTA MARTINT??? Elképedtem rendesen, de aztán egy ismeretlen női hangot hallottam, úgyhogy megnyugodtam, legközelebb is utazhatok Paullal.

Másnap kezdődött az igazi városnézés. Koppenhága tele van templomokkal, várakkal, és amúgy nem ronda … koszos Halmastadhoz képest, de nem ronda. Rengeteg képet készítettem, és a legjobb a hajótúra volt. Sajnos közben lemerült a kamerám, és az elemeket a kocsiban hagytam, szal nekem ott a fényképek szempontjából véget ért a túra. Viszont nagyon sokat tudtam beszélgetni Mohsennnel, aki irtó kíváncsi volt, hogy Európában hogy működnek a dolgok. A templomoktól meg leesett az álla, és minden templom formájú épületre rámondta, hogy templom. Szegényke, amikor meglátta a dán királyi rezidenciát, hogy mekkora, és mi Paullal erre rámondtuk, hogy milyen kicsi, totál eldobta az agyát. :p Szal neki hatalmas élmény volt ez az utazás, és nekem is, hiszen 2 napig folyamatosan angolul beszélgettem, és már olyan természetes volt, hogy mikor magyarul elkezdtem Paulhoz beszélni, észre sem vettem, csak akkor amikor Paul válaszként ennyit mondott: “Possible” vagyis “Valószínű”. :p

Szóval abszolút megérte elmenni. Nem mondom, nem volt olcsó, de nagyon jól éreztem magam, és Dánián kívül Iránról is megtudtam egy csomó dolgot. Mindenkinek ajánlom, hogy egyszer menjen el, és nézzen körül Koppenhágában maga!

• Camera: Canon EOS Digital Rebel XSi
• Focal Length: 55mm (88mm)
• Aperture: F/8
• Shutter Speed: 1/320 sec
• ISO Speed: ISO-100

The lack of postings lately has been because my wife and I flew over the Atlantic to spend three weeks in Denmark, for pleasure, visiting family, and so she can do research.  Today being the first day we have gotten internet to work on the laptop means I can finally post some pictures again.  Since I’m not at my computer these days I will have much less resources for processing, so most pictures will be coming straight out of camera onto my blog, which in my opinion is a good challenge for my photography.

This photo was taken while on a boat tour of downtown Copenhagen (Kobenhavn).  They have a series of canals running through the streets, this being one of them, Christianshavns Kanal.  This is probably one of the most photographed streets in Copenhagen, so I figured I have better give it a go.

Photograph copyright of BMBouwsema 2008

Een week later. 7 dagen thuis. 4 dagen school. 168 uren. 10080 minuten. Seconden zal ik u besparen.

Het doet iets met je, zo 4 maanden en een half in een ander land zitten. Maakt weinig uit of het nu Denemarken of Timboektoe is. Alleen de graad van cultuurschok kan verschillen. In een 3de of 4de wereldland schrik je natuurlijk iets harder dan in het rijke Denemarken.

En toch schrik je. Van de andere cultuur, de andere mens, het andere landschap, de andere gewoontes, de andere taal, het andere voedsel, het andere geld en het andere vervoer.
Na een tijdje begin je je dan ook te realiseren hoe hard je vasthangt aan jouw taal, aan jouw mensen, aan jouw voedsel en vooral jouw gewoontes. De eerste weken in Denemarken stond er “Belg” op mijn hoofd geschreven.
Toch heb ik veel van die gewoontes zonder blikken of blozen gewoon overboord gegooid. Ik wist immers maar al te goed dat dit een eenmalige kans was. Een kans om niet met 2 handen maar met mijn hele lijf te grijpen. Ik wou absoluut niet blijven vastzitten in mijn oude patroon, in mijn slechte gewoontes of mijn doemdenkerig zijn.

En dus ging ik er voor. En ik liet alles los. En ik stond daar met mijn open armen van: “Kom, Denemarken, kom!” Het heeft wel een hoopje broodkruimels geduurd vooraleer ze toehapten maar daarna bleven ze alleen of in groepjes af- en aanvliegen. Ze nestelden zich in mijn hart en mijn hoofd. Alhoewel ze allemaal van dezelfde soort vogels waren, slaagde ik er na een tijd in om het onderscheid te maken in hun verenpracht en hun gezang. Langzaam maar zeker ontdekte ik dat er echte wedstrijdvogeltjes bij waren. Vogeltjes om in een kooitje te stoppen en mee te nemen zodat je het thuis kan bewonderen en voederen met al je gedachten.

Maar vogeltjes moeten vrij zijn. Vliegen. Zelf kiezen waar ze hun nestje willen bouwen. Dus liet ik ze achter daar in het verre Denemarken. Met spijt in het hart en tranen in de ogen. Ik zwaaide, zwaaide, zwaaide, zwaaide en beloofde plechtig om terug te komen in de zomer, volgend jaar, om er te werken, voor de rest van mijn leven, … Niet alles van dit zullen loze beloftes worden. Ik moet en zal Denemarken ook eens in de zomer zien. Wanneer de ‘koude’ Denen veranderen in een zuiders Scandinavisch volkje, wanneer de stad op haar mooist is, de natuur op haar groenst en de zee op haar verrukkelijkst.

Denemarken gaf mij de gelegenheid om veel en lang na te denken, te observeren en te reflecteren over mezelf, mijn gedrag, de reacties van anderen op mezelf en mijn keuze van vrienden. Bijna objectief als het ware want er was niemand die over mijn schouder meekeek, niemand die mijn verleden kende, niemand die mij kon vergelijken en niemand waaraan ik verantwoording moest afleggen (buiten schoolse personen, uiteraard).
Er zijn wel een hoop franken (euro’s tegenwoordig) gevallen, waaronder ook enkele briefjes. Briefjes zijn van meer waarde maar vallen altijd trager. Had ik een jaar geleden geweten wat ik nu weet, mijn leven zou er misschien anders uitgezien.

Ogen werden geopend en daarmee ook mijn hart. Veel meer met gebeurtenissen lachen in plaats van er over piekeren, lastige situaties op het werk met humor proberen aan te pakken, vrienden, familie en nieuwe vriendjes overladen met vriendschap en liefde, dankbaarheid tonen. Vroeger was ik er allesbehalve goed in.

En nu terug thuis. Terug slapen in je eigen bed. Terug in die vertrouwde wereld die tegelijkertijd ongelooflijk vreemd aanvoelt. Mensen die vanalles verwachten van je oude karakter en patroon terwijl je nieuwe gedachtegoed daar lijnrecht tegenover staat. Beginnen ergeren in mensen die zich heel de tijd aan dingen ergeren tot je er zelf van begint te lachen. Een school die alle moeite van de wereld doet om de overstap ’stage’ naar ‘lessen volgen’ zo onaangenaam mogelijk te maken. Blij ontdekken dat je een band hebt met de klas- en jaargenootjes die ook naar het buitenland zijn gegaan. Oude klasgenoten opeens met andere ogen bekijken. Dingen alleen doen plots niet meer erg vinden, zelfs er van genieten. Voornemens maken voor je nieuwe start in België: grootse plannen en kleine dingskes. Engagement voelen kriebelen maar nog niet weten wat er mee aan te vangen. In je hoofd al terug beginnen reizen. Rest van de wereld: here I come. Rest buiten mijn comfortzone: here I come.

Ik zal dus terug mijn draai moeten vinden. Een draai die anders is dan mijn oude draai dus dat zal wennen worden en er zwaar op toezien om niet te vervallen in oude gewoontes. Maar ik geloof er in. En ik ben er helemaal klaar voor.

(Wat er verder met deze blog zal gebeuren weet ik nog niet. Ik voel de nood wel om te schrijven maar het onderwerp en mijn publiek is weg. Misschien begin ik ooit nog wel een klein dagboekje op het internet. U weet mij wel te vinden.)

Wat zal ik niet missen aan Denemarken?

-  weinig.
- de kostelijkheid van het leven (eten, uitgaan en vervoer). Studeren was dan weer wel gratis, net zoals mijn lessen Deens en ik heb geregeld gegeten op kosten van de univ.
- mijn Deense fiets. Ik krijg er al rugpijn van als ik er aan denk.
- een appartement vol zwart hondenhaar en doordrongen van de sigarettenrook. Om dit te compenseren was het wel vrij groot en mooi oud.
- bepaalde onderdelen van de Deense gastronomie, zoals daar zijn: geroosterde varkenshuid, rode biet, kilo’s drop (zelfs in warme chocomelk), warme leverpaté, gemalen en bijeen geperste vis uit blik en snaps.
- mijn lokale ‘Fakta’. Als je ietwat neurotisch bent aangelegd is dit de ideale winkel om een toeval te krijgen.
- mijn Deense kilo’s. Ik hoop toch dat ik die ga moeten missen. Zoiets meten zonder deftige weegschaal is nogal moeilijk, heb ik gemerkt.

Wat zal ik missen aan Denemarken?

- de propere straten in Kopenhagen. Onder die noemer valt ook: netjes, opgeruimd en niet verloederd.
- het overgestructureerde openbaar vervoer, zowel bussen als treinen als metro’s en zijn geweldige site om je reisroute te berekenen.
-  het esthetische. Alles past daar beter bij elkaar dan in België.
- de extreem gezellig ingerichte huizen en het Deens design.
- de speelgoedwinkels. Vrijwel onweerstaanbaar. Jammer genoeg zijn er nog geen kindjes in de familie en ik zoek er ook niet direct aan te beginnen. Toch stiekem wat speelgoed gekocht onder het mom van kadootjes voor vrienden of familie.
- de voetpaden die overal identiek zijn (tenminste, overal waar ik ben geweest). In diezelfde categorie: de fietspaden die zo breed waren als de straat.
- de stormen, de staalblauwe hemels met felle zon, de heldere zee met keienstrand en de weinige sneeuw die er gevallen is.
- de sfeer rond Kerstmis. Je moet echt al van steen zijn om niet in de kerstsfeer te komen wanneer je in Denemarken woont.
- Tivoli. Spreekt voor zich denk ik.
- de Deense jeugd die zo uit een magazine kan gewandeld zijn. Wel een beetje nadelig voor je zelfbeeld maar na een tijd ontdek je dat Blond en Blauwogig ook niet alles is.
-  ironie als humor nummer 1.
- “hygge” in al zijn vormen en de daarmee gepaarde pyromanie. Volgens mij leeft de kaarsenindustrie op de Scandinavische landen.
- bepaalde onderdelen van de Deense gastronomie: kanelsnegle (kaneelkoeken),  lagkage (laagjescake), risalamande en bepaalde visgerechten.
- mijn collega’s. Stuk voor stuk pareltjes van mensen. Vooral Katrine, Anja en Rikke waren om in te kaderen. Frederik kon er ook wel wat van.
- de kindjes. Niet allemaal schatjes en zeker niet altijd maar de meesten hebben toch mijn hart gestolen.
- mijn vrijheid en zelfstandigheid. Niet dat ik hier thuis opgesloten word, maar het voelt toch totaal anders.

Op dit eigenste ogenblik ben ik ongeveer 3 uur thuis.

Het is momenteel nog allemaal een beetje overweldigend. Gisteren een vrij emotioneel afscheid, daarna mijn moeder in 7 haasten door Kopenhagen geloodst, vandaag enkel nog ingepakt en gepoetst en dan het vliegtuig op.

En ondertussen word je van het ene gevoel naar het andere geslingerd.

Wanneer ik wat bekomen ben, zal ik een deftigere eindpost schrijven.

Uw nederige reporter is er inderdaad wat laat mee, maar ik denk niet dat het bezoekersaantal er drastisch door gedaald is. Kunnen we in min gaan?

Enkele feiten na 100 dagen Denemarken:

- je kan niet anders dan ook volledig opgaan in de kerstmood die de Denen in je strot duwen. Ik heb nog nooit zo hard uitgekeken naar Kerstmis of Kerstavond. Als de dag nog niet heilig was, dan hadden de Denen er wel voor gezorgd dat dat gebeurde. Iedereen die nu nog geen kerstboom heeft staan of ietwat van decoratie heeft opgehangen (liefst met de Deense vlag), wordt net niet sociaal geïsoleerd. Iedereen is ook als een gek kerstkadootjes aan het kopen, ik verdenk er sommige winkels van geen sluitingsdag meer te hebben.
Ook ik ben naarstig op zoek naar mijn laatste kerstkadootjes. Mensen die zich aangesproken voelen, mogen altijd hun wenslijstje doorsturen. Liefst met serienummers, zoals de echte Deen.

- het weer laat zich voorlopig van zijn vriendelijkste kant zien. De winter is natuurlijk ook nog niet officieel begonnen maar zelfs de plaatselijke Deen zegt dat dit warm is voor de tijd van het jaar. Nochtans zijn ze wel krakken in de schijn ophouden. Iedere hippe Deen loopt hier rond met gevoerde laarzen en dikke jas met bont rond de kap. Denen geven niet om dierenrechten. Toch niet als het geen huisdieren zijn. Vandaag kwam Camilla op het werk met zeehond-moonboots uit Groenland, gekregen van haar kersverse echtgenoot. Ik denk dat ik eens wat GAIA- of PETA-filmpjes ga doorsturen naar mijn collega’s.

- ik heb nog steeds moeilijkheden met bepaalde Deense eetgewoonten zoals vis uit een tube of varkenshuidchips maar er zijn ook fijne ontdekkingen zoals risalamande (proficiat voor mezelf want ik moest daarvoor niks van rijstpap in al zijn vormen weten). Verder ben ik naarstig op zoek naar een gepaste vertaling van rugbrod (met een streepje door de ‘o’) en kom niet af met roggebrood want daar trekt het echt niet op.

- “Hygge” is echt wel een geweldige uitvinding. Stel, u hebt niet veel zin om uzelf op te maken, veel geld uit geven op restaurant of in een rokerig café te zitten met luide muziek. Het kan al eens gebeuren. In plaats van dan zielig alleen een filmpje te zien of uw tijd te doden achter de computer, doet u aan “hygge” (of “hygge” u, het kan ook een werkwoord zijn). U nodigt een handvol vrienden uit, haalt wat eten uit de vriezer, steekt een groot aantal kaarsen aan, trekt een flesje wijn (of een blik bier als u echt Deens wilt zijn) open …. et voilà! Zo gemakkelijk én gezellig.
Gisteren ben ik bij mijn supervisor thuis koekjes gaan bakken met haar kinderen die we nadien zo gedecoreerd hebben als de ‘Koekie‘ uit Shrek. Gevolgd door een zeer lekkere maaltijd en fijne gesprekken met haar broer en zijn vriend, die ook uitgenodigd waren. Ik denk dat ik er wel gewoon kan aan worden, aan hygge.

- Denen zijn sociale drinkers. Als je op een Julefrokost je hand niet boven je glas houdt, wordt dat door Jan en alleman bijgevuld. Zelfs nobele onbekenden doen hun duit in het zakje. Verder heb ik geprobeerd te tellen hoeveel keer ze “skal” zeggen, na 20 heb ik de strijd opgegeven. Zelfs tijdens een gewone maaltijd wordt het gemakkelijk een keer of 5 gezegd.

- Denen zijn oppertraditioneel. En beledigd als je dat in vraag stelt. Geen commentaar verder.

- ik kan luider denken dan mijn Ipod. Is daar al wetenschappelijk onderzoek naar gedaan? Anders stel ik mij graag kandidaat.

- voor de 3de keer in 3 maanden ben ik behoorlijk ziek. Dezelfde verkoudheid als de 1ste keer. Mijn lijf kan de miljoenen bacteriën van vieze kindertjes toch nog steeds niet de baas. Melo-dramatisch zijnde, ben ik ziek zoals in de filmpjes. Met niezen enzo. Wat wel het voordeel heeft dat ik die vieze kindertjes dan kan terugpakken. Nu alleen nog uitvinden hoe ik mijn bacteriën kan leren het onderscheid te maken tussen brave en niet-brave vieze kindertjes.

- over een week zit ik al een dag thuis, ben ik Kerstavond aan het vieren met mijn familie, zal ik later Chiro-Glühwein aan de kerk drinken en pakjes opendoen (en geven uiteraard). Absurd en geweldig tegelijkertijd. Concreet ben van 23 december tot 3 januari thuis maar ik weet nog niet hoe bereikbaar ik zal zijn aangezien ik geen Belgisch abonnement meer heb. Mailen of thuisnummer gebruiken is altijd een goed idee. Voorlopig heb ik nog veel tijd die kan ingevuld worden. (was deze hint duidelijk genoeg?;))

- mijn gevoelig velletje en Denemarken gaan toch niet zo goed samen. Mysterieuze vlekken duiken op, uitdroging op belachelijke plaatsen en irritatie alom. En tijd dat ge daarmee verspilt met crèmekes te smeren. Man toch.

- het staat nu vast dat ik zwaar ga afzien als ik hier voor echt moet vertrekken. Katrine, Rikke en Anja zijn echt wel goede vriendinnen geworden en sommige kinderen zijn ook gewoon om op te eten. Mijn Belgisch maatje vertrekt ook al over 3 dagen definitief naar het thuisfront maar goede voornemens zijn gemaakt! Ik denk dat ik al maar begin te sparen om in de zomer eens terug te komen…

- Wulffmorgenthaler zijn 2 Denen. En Katrine kent daar 1 van. Hoe cool is dat?

Zij brengen ons:

- weinig slaap en veel vermoeidheid. Een combinatie die niet echt samengaat.

- een hoop miserie op een vrijdagavond. Ze gingen namelijk naar mijn werk/stageplaats komen om Glögg te drinken met de collega’s om 16u en om 17U waren ze nog in geen velden of wegen te bekennen. GSM’s stonden af of nummers waren ongekend en de ongerustheid steeg met de minuut. Blijkbaar kent de GPS toch niet alle straten…

- socialisatie met collega’s en entertainment voor de liefhebber-van-de-Vlaamse-taal: Katrine.

- lekker eten: advocado-soep en quiche op vrijdag, flappen en chocoladefondue als dessert op zondag.

- herinneringen aan vorige sightseeing-tripjes. Ik heb nog maar eens de Carlsberg-brouwerij, de Kleine Zeemeermin en Tivoli bezocht.

- nieuwe prikkels zoals het Deens Design Center en het Theatermuseum.

- een onbekend café dat we door het rookgedrag van Tina hebben ontdekt.

- ambiance à volonté tijdens spelletjes als “Ik zen mee”, Papiertjes raden en Poppetjes tekenen/doorgeven. Ideaal voor koude winteravonden.

- pittige discussies over dagplanningen en wektijden.

- gesplitste activiteiten: de meisjes deden Tivoli en Nyhavn, de jongens de opera en het Erotisch museum.

- kilometers aan wandelafstand. Lisa verklaarde voor gek toen ik vertelde dat we te voet naar het centrum waren gegaan (zo’n 7 km).

- vriendschappen met louche types die ook willen meedoen in het spel Poppetjes tekenen/doorgeven.

- gladde plekken op de schaatsbaan op Kongens Nytorv. Tina kan er over meespreken.

- gratis reizen met de trein op zondag. Een ongelooflijke luxe.

- gigantisch veel foto’s die je hier vindt. Andere foto’s bij mijn broer te verkrijgen.

Seppe, Koen, Tina en Nikè: het was een waar genoegen om jullie op bezoek te hebben. Hopelijk hebben jullie er net zo van genoten als ik! Een zeer grote merci voor het gezelschap en het lekkers!

- dat we vandaag naar Tivoli gingen?

- dat we planden om met de fiets te gaan maar dat de weergoden op dat moment beslisten om de regen met bakken uit de hemel te laten vallen, zodat één van ons maar wijselijk met de bus ging?

- dat het kerstmarkt in Tivoli is waardoor het park gevuld is met kleine huisjes die allerlei dingen verkopen en kerstlichtjes rijkelijk vertgenwoordigd zijn?

- dat we in eerste instantie ons goed inhielden maar nadien toch vele dingen hebben gekocht? Ik heb 5 kadootjes gekocht!

- dat we gewoon naar de WC gingen om onze handen onder de blazer te houden?

- dat we allebei een gratis warme choco kregen in de Shoarma-tent op Stroget wegens je overvloedig aanwezige charme?

- dat de bewakers van Tivoli een grap met ons uithaalden? Ze vertelden ons dat we niet meer terug binnen mochten, na een uurtje of 2 buiten te zijn gaan eten. Nochtans hadden we speciaal een stempel gaan halen om terug binnen te mogen. Weet je nog dat we er allebei goed ingetrapt waren?

- dat het bleef gieten en nog kouder werd als het donker begon te worden?

- dat we een deal maakten met een verkoopster die daar in het begin totaal niet blij mee was maar later een heel verhaal tegen ons deed over haar thuisland, IJsland?

- dat de lichtjes 10 keer zo mooi waren als het donker was? (Duh…)

- dat we zo’n machine vonden waar je centjes moet instoppen, net zoals op de kermis?

- dat we daar welgeteld 4 muntjes uithaalden?

- dat we ons in een winkeltje bezig hielden met allerlei idiote kerstmutsen te passen?

- dat ik zo verbaasd was van al die kerstartikelen, tot kerstoorbellen toe (die dan nog rood flikkerden)?

- dat ik op het einde bijna mankte van bevroren voeten?

- dat er geweldige foto’s getrokken zijn?

Weet je nog, Katrine?

Vandaag op de kop af zijn we (klinkt hier royaal of getuigt van mijn ingebeeld vriendje) hier 2 maanden. Concreet betekent dat voor mij:

- dat ik eindelijk kan merken hoe het Deense weer is. Voorlopig trok het vooral op het Belgische maar gisteren heeft het echt gesneeuwd. Nadien is het dan een beetje gesmolten maar de nachtvorst heeft deze ochtend toch wel voor enkele grappige taferelen gezorgd. Iedereen loopt hier dan ook direct rond in sneeuwschoenen, bontjassen, mutsen, enz. De meeste kinderen lopen in van die volledige skipakjes rond. En dat allemaal voor een 2 cm sneeuw. Ach ja, ik was ook al onder de indruk en bij deze: ‘Eat your heart out, Vlaanderen!’ (niet dat we zo Vlaamsgezind zijn maar de Walen zullen waarschijnlijk ook al vlokjes gezien hebben in d’Ardennen)

- dat ik vandaag een tussentijdse evaluatie heb gehad waar ik kop noch staart van snapte in het begin. Henriette (praktijklector) praatte amper over mijn stage, wel over mijn paper, de portfolio, welke lessen ik nog moest volgen etc. Zéééér interessant voor mijn stagebegeleidster natuurlijk. Nadien hebben we dan toch zeker 2 van de 10 doelen die ik had opgesteld voor mijn stage, besproken. Om een lang verhaal kort te maken: ze vinden dat ik goed bezig ben maar hier zijn ze wel van het principe “we benadrukken en focussen ons op de positieve kanten”. Het is dus aan mij om uit te zoeken wat ik nog beter kan doen. Henriette was ook heel bezorgd dat ik dubbel werk zou doen met mijn portfolio, wat heel aangenaam is.

- dat ik steeds een betere band krijg met mijn collega’s. Katrine is echt een hele toffe en ik beschouw haar echt wel als een vriendin. Al de rest zijn ook schatjes en zelfs vergaderingen op het werk zijn aangenaam. Binnenkort staan er ook meer ontspanningsactiviteiten gepland en daar kijk ik echt naar uit.

- dat de berg werk die mij nog te wachten staat best wel steil is en uitstellen geen goed idee niet meer is. Ik heb me duidelijk voorgenomen dat de helft van mijn portfolio echt wel af moet zijn voor ik over huis ga, net zoals mijn taak voor Organisatie en Management en de practicumpaper, maar dan volledig.

- dat siteseeing en tripjes daardoor in het gedrang komen en ik zou zoooo graag nog iets van het binnenland zien of een stukje Zweden. Tegelijkertijd wil ik ook nog allerlei kerstkadootjes/souvenirs kopen dus dat gaat puzzelen worden.

- dat mijn huisgenote zich steeds vreemder gaat gedragen. Okee, haar vriend hun relatie 2 weken geleden op een zeer onaangename manier beëindigd maar de 1ste week was er niets aan de hand. Gisteren kwam ze om half 1 uit haar bed, ging met de hond wandelen en kroop er terug in. Om 17u komt ze er terug uit, het ritueel herhaalt zich en ze eet wat. Om 21u lag ze er al weer in. En nu ligt ze weeral in haar bed. Op zich geen probleem vooor mij, ze doet wat ze wil maar ik heb soms de indruk dat ze het een beetje uitwerkt op mij. We zien wel…

- dat een stageplaats waar je zowel om 11u (middageten) als 14u (“samling”/snack) als 16u (vieruurtje) eet geen goede zaak is als je wanhopig probeert om je gewicht ietwat onder controle te houden. En stel u bij een snack a.u.b. geen koekje voor maar pasta met tomaatsaus, cake, rijstsalade, brood met toebehoren, minipizza’s, soep, kaneelkoeken, worstenbroodjes, e.d. Als de Denen eten maken dan doen ze dat ineens “tegoei”.

- dat ik over anderhalve maand al over huis ga, weliswaar maar voor 10 dagen. Dat lijkt zeer dichtbij en veraf tegelijkertijd. Soms heb ik echt het gevoel dat de tijd vliegt en soms kan het niet snel genoeg Kerstmis zijn. Vooral het feit dat ik na de kerstvakantie nog maar 3 weken stage heb, komt echt absurd over.

En geloof mij, dat woord heb ik niet zelf uitgevonden.

Verder:

- kwamen ze donderdagnacht om 3u aan, waardoor de hond het halve huis wakker blafte. Onderwierpen de kelder aan een grondige inspectie en trokken gelijk een pak 365-bier open. Maakten mij klaarwakker tot 5u maar slaagden toch nog rond 10u op te staan.

- toverden ze uit het niets een ontbijt te voorschijn. Gigantische hoeveelheden kaas en chocolade. En een knuffeleendje van Liesbeth. Ik smolt er van.

- troonden ze met mij mee naar het Folketregister waar ze de tijd doodden door een rolstoel te bemachtigen voor invalide Jo.

- Brachten ze een bezoekje aan een bijna eenzame kleine Zeemeermin, Kastellet en Amalienborg. Overlegden of ze nu wel of niet de wachters zouden lastigvallen.

- Doken ze een bruine kroeg in om het eerste Deense bier te proeven. De kroeg was zelfs zo bruin dat je er mocht roken en pijpen.

- Maakten ze elke avond een verschrikkelijk lekkere maaltijd klaar: donderdag kaas en wijn, vrijdag spaghetti en zaterdag kaaskroketten en frietjes. Ik moet nu zwaar beginnen fietsen en vooral afkicken.

- Verstopten ze 6 chocoladen ventjes in mijn kamer. Tot op deze moment heb ik er nog maar steeds 5 gevonden.

- Hebben ze mij afgezet aan de Deense les en een rolstoel gaan huren voor invalide Jo.

- Kreeg één van de jongens het wat te benauwd toen we de Stroget (lange en drukke winkelstraat) afwandelden (we noemen geen namen). Hij kon de mensenmassa niet goed aan.

- Brachten ze een bezoekje aan Christiana en vonden ze (als echte macho’s) er niets aan.

- Zaten ze met z’n allen vast in de lift van het treinstation van KB Hallen.

- Proefden op de 1ste avond het Kerstbier van Carlsberg en ervaarden de gekte die erdoor gecreëerd werd. Betaalden veel te veel geld voor al dan niet lekkere bieren. 1 jongen deed zelfs suiker bij zijn bier.

- Vielen ze bijna allemaal in slaap op de nachtbus.

- Bezochten ze de Carlsberg-brouwerij met de grootste biercollectie ter wereld. Dré ontdekte groene Duvel. De rest ontdekte een machine om filmpjes op te nemen en te versturen. Een kinderhand is al gauw voor een uur gevuld. Biertjes proeven is een fijne bezigheid totdat je ontdekt dat het in Denemarken nultolerantie is op gebied van alcohol en je toch wel met de auto bent gekomen.

- Hebben ze Jan en Jens rond 16u aan de autostrade afgezet. Deze jongens zijn al liftend naar huis gegaan. 25u later zijn ze aangekomen.

- Picknickten ze op het strand met een kalme en helderblauwe zee.

- Moesten ze ellebogenwerk doen om fatsoenlijk door het Louisiana-museum te geraken.

- Crossten ze om op tijd aan de Rundetaarn te geraken, tevergeefs. Twijfelden dan of ze het Erotica-museum zouden bezoeken. Aten dan maar een echte Deense hotdog ter compensatie.

-Praatten ze Italiaans, Frans, Engels en Vlaams op restaurant.

- Vonden ze hun logeerkamers in de kelder nog best wel leuk denk ik. Daar konden ze hun mongoloidheid volledig laten gaan.

Jan P, Dré, Jan DB, Jens en Jo: een hele dikke merci voor alle kadootjes maar vooral voor de zeer aangename tijd! Ik vond het bangelijk!

Foto’s hier.

ELFSBORG-VALENCIA 1-2
KOBENHAVN-BENFICA 0-1
DYNAMO KYIV-SARAJEVO 3-0
ANDERLECHT-FENERBAHCE 0-2
ARSENAL-SPARTA 3-0
BESIKTAS-ZURICH 2-0
STEAUA-BATE 2-0
ROSENBORG-TAMPERE UNITED 2-0
CELTIC-SPARTAK MOSKVA 1-1 (4-3 dcr)
DINAMO ZAGREB-BREMEN 2-3
SHAKHTAR-SALZBURG 3-1
SLAVIA-AJAX 2-1

LAZIO-DINAMO BUCARESTI 1-1
RANGERS-CRVENA ZVEZDA 1-0
VALENCIA-ELFSBORG 3-0
BENFICA-KOBENHAVN 2-1

ZETA-RANGERS 0-1
BEITAR JERUSALEM-KOBENHAVN 1-1 dts
LEVSKI-TAMPERE UNITED 0-1
DINAMO ZAGREB-DOMZALE 3-1

RANGERS-ZETA 2-0
KOBENHAVN-BEITAR JERUSALEM 1-0
TAMPERE UNITED-LEVSKI 1-0
PYUNIK-SHAKHTAR 0-2
DEBRECEN-ELFSBORG 0-1
ZAGLEBIE LUBIN-STEAUA 0-1
GENK-SARAJEVO 1-2