Letzte Woche habe ich noch orakelt, dass die neu implementierten Qi-Einheiten ausspioniert und geraubt werden können, und schon bin ich meine bis dato einzige los .

Gut, gegen den Spieler Nummer 8 auf der Rangliste kann ich als kleinerer Space Lord sowieso nur mäßig viel ausrichten, aber ärgerlicherweise hat meine Spionage-Verteidigung nicht einmal einem Spähversuch mit 10 Sonden standgehalten. * Solcherart vor ihm entblättert, schickte mir jener stolze Besitzer von 8 Planeten einige Zerstörer vorbei und klaute mein bis dato einziges Artefakt. Einem Kampf bin ich dabei elegant ausgewichen, weil ich gar nicht online und meine Flotte im Bunker war ^^. Verteidigungsanlagen, die ihn ansonsten noch aufhalten hätten können, gibts bei mir ohnehin (noch) keine.

Aber, ist ja alles nicht so schlimm, dafür wächst meine Flotte weiter brav weiter, ich plündere alle unbewohnten Planeten im Umkreis und dazu auch immer wieder ein paar Spieler, die das Pech haben, weniger stark als ich zu sein. ** Nebenbei habe ich nun in größerer Entfernung Planet Nummer 3 besiedelt, damit ich auch weiter entfernt liegende Planeten abgrasen kann und damit sich meine Sammelgebiete nicht überschneiden. Leider ist dieses ganze Farmen inklusive ständigem Klicken für jeden einzelnen Auftrag auf Dauer aber irgendwie mühselig. Schade, dass man das nicht irgendwie automatisieren kann, ich stehe momentan bei 12 verschiedenen Flotten und diese Zahl geht immer weiter nach oben :-/.

* Mittlerweile habe ich da aber nachgebessert.

** So ist das eben, und ich rege mich ja auch nicht darüber auf, wenn ich angegriffen werde. Es ist ein dreckiges und gemeines Universum ^^.

Einige Verzögerungen haben mich noch ein wenig zurückgeworfen, aber nun habe ich es geschafft und einen zweiten Himmelskörper in Besitz genommen: Ich habe einen Wüstenplaneten besiedelt, der im selben System wie mein Heimatplanet liegt, und ihn auf den hübschen Namen Titan getauft. Neben meiner alten Heimat Calypso wirkt er derweilen zwar noch hinterweltlerisch und verlassen, aber das wird sich alles in der nächsten Zeit ändern. Handelsschiffe liefern ständig geplünderte Rohstoffe an und die Gebäude werden laufend ausgebaut. Neben den Rohstofflagern, einem Kraftwerk und dem Bauhof habe ich außerdem schon ein Forschungsgebäude aus dem Boden gestanzt und auf Stufe 7 angehoben – neues Wissen wird nun wieder etwas schneller erforscht.

Seit gestern besitze ich außerdem Baupläne für Zerstörer. Diese Kampfschiffe machen mit jedem Schuß viel mehr Schaden als meine Schlachtschiffe, aber sie haben dafür deutlich weniger Geschütze an Bord. Sie sind etwas teurer im Bau, aber dafür laut Simulator auch ein Stückchen kampfkräftiger als Schlachtschiffe. Selber testen konnte ich das aber noch nicht, denn noch besitze ich erst ein rundes Dutzend Zerstörer und die haben noch keinen Kampfeinsatz erlebt ^^. Die kleineren Spieler in meiner Umgebung schützen ihre Flotten nämlich auch in einem Hangar und die größeren spioniere ich lieber erstmal noch nicht aus. Aber, es wird sich schon noch was finden, davon bin ich überzeugt .

Vrijdag 30 oktober 2009, Fort Aguada / Candolim – Panjim.

Hangend in de bus van Candolim naar Panjim, moe van een lange wandeltocht rond Fort Aguada, dacht ik eindelijk een interessante ingang gevonden te hebben om iets te schrijven over de culturele invloed van de Portugese geschiedenis van Goa. Want zoals wellicht bekend was Goa vroeger een Portugese kolonie. Sterker nog, zelfs na de onafhankelijkheid van India in 1948 bleef Goa onder Portugees bewind. Tot India in 1961 besloot dat het genoeg was geweest en haar troepen naar binnen stuurde. Tot op de dag van vandaag zou de Portugese (culturele) invloed merkbaar zijn. Zo voorspelde de lokale pagina van The Times of India met vreugde de komst van een nieuwe dans – overgewaaid van Afrika naar Portugal, en nu naar Goa. Ook in de bouw van de huizen in de oude steden van Goa is Portugese invloed te ontdekken. Evenals in de lokale keuken – en de drank. Zelfs de houding van de mensen hier lijkt de sporen te herbergen van een Indiaas-Portugese erfenis. In dit geval een niet al te flatteuze mengeling van Mediterane arrogantie met Indiase achteloosheid – maar deze houding zou ook wel eens veroorzaakt kunnen worden door de aanwezigheid van bloot bierbuikerige mannen en te opzichtig ontklede vrouwen (ofwel: toeristen zonder idee van het land waarin ze hun wanhopige zoektocht naar zon hebben ingezet). Hoe dan ook, in een opgeschilderde aanduiding in de bus van Candolim naar Panjim dacht ik eindelijk een mooie ingang gevonden te hebben. In plaats van de aanduiding ‘Senior Citizens’ had de schilder hier ‘Seneor Citizens’ boven een tweetal stoelen geklad. Maar helaas, mijn gedachte dat deze verbastering van het Engels wel eens iets te maken kon hebben met de vroegere alomaanwezigheid van de Portugese taal was voorbarig. Het idee werd met een noodvaart ingehaald door de schildering van het verbod op spugen: ‘No Spiting’. En op de nooddeur daarnaast: ‘Emersency Exit’. De stoelen vlak voor mij waren bestemd voor ‘Handicaped Persons’. Het begon me te dagen… Helaas, geen ingang om te beginnen over Portugese invloeden – slechts uitingen van het werk van een ‘handicaped’ schilder.

Die Spieler in meiner Nähe werfen sich weiterhin auf jeden Kometen, der verstohlen sein Haupt in irgendeinem Sonnensystem reckt, aber unbewohnte Planeten scheint außer mir niemand zu farmen. Vielleicht wissen sie auch einfach nicht, dass man das machen kann, ich habe selber ja auch länger gebraucht, bis ich das kapiert habe ^^. Was aber auch immer der Grund dafür ist, ich profitiere ziemlich davon und hole mir täglich viele tausend Ressourcen ab.

Mit den erplünderten Rohstoffen habe ich mir meine ersten Schlachtschiffe zugelegt, 35 Stück sind bereits in meinem Hangar eingemottet und es werden täglich mehr. Allzuviel herumzeigen möchte ich sie aber in meiner Nachbarschaft noch nicht, weil da größere Fische im Teich schwimmen: Vor ein paar Tagen erst hatte ich Besuch von einer Flotte mit 100 Schlachtschiffen und 25 Zerstörern, die mal freundlich Hallo gesagt haben. Erbeuten konnten sie dank meiner gut ausgebauten Rohstoffverstecke zwar nichts, aber immerhin habe ich selber 2 Einheiten verloren, die gerade planlos im Orbit hingen.

Als nächstes steht nun die Gründung einer neuen Kolonie an, wo ich vor allem ein zweites Forschungsgebäude errichten möchte. Leider wird auf Nebenplaneten aber nur mit einem Drittel der Geschwindigkeit geforscht, was ich ziemlich merkwürdig finde. Auf diese Weise dauert es wahrscheinlich eine Ewigkeit, bis man alle Technologien erforscht hat, dabei mache ich jetzt schon keine großen Sprünge mehr :-/.

Onlangs passeerde ik deze twee toiletten in het bos van de Kolonie, zowat de middle of nowhere van Merksplas. Er waren geen wegenwerken in de nabije omgeving te bespeuren. Dus wat staan die toiletten daar eigenlijk te doen? Voor de eekhornen misschien?

Argh, ich kann Statthaltersitze ausbauen nicht mehr sehen . Einen noch, dann ist es geschafft und ich kann endlich wieder eine Raid-Kolonie ohne Korruption betreiben. 7 permanente Städte reichen mir erstmal vollkommen aus!

In Here be Dragons muss noch das Rohstofflager ausgebaut werden, dann starte ich auch dort den Ausbau auf Level 7.  Danach werde ich glaube ich sehr lange mit 7 fixen Städten glücklich sein. Momentan kann ich mir gar nicht vorstellen, dass ich auf 9 Städte überhaupt noch gehen möchte. Die Ausbauzeiten und das Zusammentragen der Ressourcen sind mir einfach zu mühselig. Noch dazu müsste ich dann weitere Gebäude für Lagerhäuser abreißen, was ich nur ungern machen will.

Klar, man braucht nicht überall alles, aber ich habe jetzt schon nichts mehr, was ich selber für unnütz halten würde. Die Akademien sind längst weg, genauso die Werkstatt. Damit bleiben eigentlich nur mehr die Ressourcengebäude zum Abreißen übrig, oder die Kasernen. Von beiden will ich mich aber eigentlich nicht trennen. Weitere Bauplätze wären langsam wirklich gefragt .

Nebenbei fehlen mir nur noch 2 Millionen Gold, damit ich meine letzten Handelsschiffe auf einen Sitz in einer Kolonie auf einer Hermes-Insel kaufen kann. Endlich, denn ich will meine Armee wieder hochziehen.

Unsere lieben Verbündeten von unserer Meta-Allianz Syndicate, nämlich die Ally THOR,  haben sich währenddessen in einen Krieg mit ALLYS und AroF verstrickt. Der Grund war ein Kopfgeld auf den Anführer von THOR, weil der einigen Leuten im Forum zu sehr auf die Nerven gegangen ist. THOR dachte wohl, dass ALLYS und AroF als doch ein Stückchen kleinere Allianzen leichte Beute sind. Da hätten sie besser vorher bei uns noch ein bisschen näher nachgefragt, immerhin hatten wir länger mit denen zu schaffen . Jetzt lernen sie die Kriegsführung von ihrer hässlichen Seite kennen, mit Massen-Angriffen gegen einzelne Spieler von ihnen. Ritterliche Zweikämpfe führen ja leider zu nichts, wenn man länger etwas von seiner Armee haben möchte ^^.

Wir in der M4H bleiben neutral, weil wir uns nicht in faire Kämpfe einmischen. Das Syndicate soll eigentlich genau das machen, faire Kämpfe mit der Drohung erzwingen, dass sonst weitere Allys eingreifen. Rein von den Zahlen her ist der Krieg aber fair, nur die Erfahrung dürfte hier einfach den Ausschlag auf Seiten der beiden kleineren Allianzen ausmachen. Arme THOR, aber ich hoffe, sie lernen jetzt auch so einiges über Kriegsführung und können den Spieß noch umdrehen ^^.

Uitkomsten van onderzoek naar de openlegging van het Echtener Veen in de jaren 1625-1635 (37) zijn te vinden via de link Leeg Land Bezet I in de blogroll hiernaast.

Volgende tekst is als artikel verschenen in het augustusnummer 2009 van de Veenmol, blad van de Historische Kring Hoogeveen.

In een korte tekst in Veenmol 2008-4 doet Albert Metselaar, historicus van Hoogeveen e.o.(zie Wikipedea), kond van het feit dat nu ook het Museum de 5000 Morgen is ingezet bij de strijd tegen de zogenaamde mythologie rond het ‘ontstaan’ van de kolonie Hoogeveen in de jaren 1625-1635. Deze kruistocht is al langere tijd gaande en was te volgen in voorlopige teksten op Metselaars website, elders op het internet en in enkele afgeleide artikelen over deelonderwerpen in met name de Veenmol. Op welke manier het Museum nu is ingezet, komt in het tweede deel van genoemde aankondiging aan de orde. Voorafgaand vat Metselaar op geheel eigen wijze een aantal onderdelen uit de mythe, zoals hij die ziet, nog eens samen. De mythe zou naar voren komen in het bestaande beeld over de eerste periode van openlegging, onder andere aanwezig in de bekende publicaties van Ten Heuvel, Wattel en Huizing. Kern van de mythe, zoniet nagenoeg de hele mythe, is volgens Metselaar de aan Roelof van Echten toegedachte vooraanstaande rol als ‘ stichter van Hoogeveen’. De scherpe en vergaande kritiek van Metselaar spitst zich toe op het handelen van de jonker in de veentransacties rond de vorming van de Compagnie waarbij ook zijn houding en beweegredenen in het geding zijn. Dat optreden zou in zijn eigen tijd al zijn afgekeurd en ook nu nog afkeurenswaardig zijn (zie Veenmol 2002-1 en 2002-3).

Wie deze kritiek volgt bemerkt dat Van Echten in de visie van Metselaar weinig goeds aan de openlegging heeft bijgedragen, ja dat hij eigenlijk nooit iets goed kan doen. Zo zou bijvoorbeeld het ontstaan van de eerste ‘echte’ nederzetting in het Oosterveen vooral aan de Hollanders te danken zijn geweest (elders in deze Veenmol reageer ik op deze theorie). Recent oppert Metselaar zelfs een bewuste mystificatie van de gebeurtenissen in deze vroege jaren door generaties Van Echten, onder meer door het opzettelijk achter slot en grendel houden van belangrijke archieven en manipulatie van bronnen. Overigens komen in zijn verhaal tot voor kort de aanleg van de eerste infrastructuur en de vroegste veenderij nauwelijks aan de orde en blijven foutieve onderdelen van het bestaande beeld aanwezig. En ook in dit bestaande beeld worden vroegste veenderij en eerste bewoning al niet behandeld. In beide gevallen wordt voornamelijk de papieren openlegging beschreven.

Onderzoeksproblemen

Volgens Metselaar is het gesloten houden van archieven een belangrijke oorzaak geweest van verkeerde interpretaties en misverstanden. Vraag is dan eerst of deze archieven werkelijk zo ontoegankelijk zijn geweest. In ieder geval heeft het ongebruikt blijven van de in deze archieven aanwezige bronnen de beeldvorming voor 1971 beïnvloed. Maar toen die archieven daarna geopend werden voor historisch onderzoek (en het nieuwe materiaal ook bekeken is) bleven allerlei fouten in het beeld over de eerste jaren bestaan en kwamen er zelfs een hoop nieuwe fouten bij. Ook bleef dit beeld onvolledig. Naar mijn mening waren en zijn de problemen van het onderzoek naar deze jaren dan ook veeleer de volgende. Enerzijds de schaarste aan bronmateriaal, de aard van deze gegevens en de onduidelijkheid over de geschiedenis van de archieven. Anderzijds een gebrek aan onderzoekstijd, specifieke- en meer algemene historische deskundigheid en deels ook grondigheid bij de onderzoekers – nagenoeg allemaal dilettant of amateur (voor de goede orde, zelf ben ik ook dilettant op dit onderwerp en tijdvak). Daarbij is in de loop van de tijd veel geïnterpreteerd en ingevuld zonder werkelijk onderzoek te doen en ook klakkeloos van elkaar overgenomen.

Nu is een dergelijke analyse natuurlijk minder spannend dan een verhaal over een familiecomplot waarin met het oog op de geschiedschrijving bewust bronnen zouden zijn gemanipuleerd en archieven gesloten zouden zijn gehouden. Aan bronnen is overigens nog steeds weinig meer beschikbaar dan een serie in akten vastgelegde overeenkomsten en juridische teksten over geschillen voortkomend uit deze overeenkomsten. Bijkomende moeilijkheden zijn de wemeling van copia en – voor de amateur en dilettant – het zeventiende eeuwse handschrift en (juridisch) jargon. Naast genoemde akten zijn er een paar bladzijden eveneens formele notulen en een paar kaarten bewaard. Last but not least zijn er nog drie kleine teksten met een meer subjectieve inslag die tot nu niet gebruikt zijn maar wel enig licht kunnen laten vallen op de eerste jaren van openlegging. Twee van die teksten zijn recent door mij naar voren gebracht in een artikel over de vroegste veenderij in het gebied van de Compagnie van de Echtense Veenen in het Oosterveen (Veenmol 2008-1).

De schaarste aan bronnen en de aard van het grootste deel van het bronnenmateriaal maken alleen al het volgen van activiteiten niet eenvoudig. Over achtergronden van acties worden we niet of nauwelijks ingelicht en over motieven en intenties van optredende personen al helemaal niet. Zolang geen nieuwe veelzeggende bronnen gevonden zijn, is de onderzoeker voor laatstgenoemde zaken aangewezen op indirecte gegevens, reconstructies, interpretaties en gissingen. Dit geldt zelfs voor een deel van de juist genoemde activiteiten. Het leidt er toe dat die onderzoeker als een archeoloog in de weer is met scherven en splinters, waarbij elke nieuw gevonden scherf of het verleggen van een stukje een andere vorm of betekening van de pot mogelijk maakt. En het geeft eveneens ruim baan aan kleine en grotere persoonlijke interpretaties  en kan leiden tot sterk van elkaar afwijkende visies en beelden.

Natuurlijk zijn er in de Hoogeveense geschiedschrijving nog allerlei lacunes. Ondanks of dankzij het boek ‘ Oorsprong en Ontwikkeling’ kent met name de zeventiende eeuw er nogal wat. Ook de oorsprong is er in 1983 bekaaid van af gekomen. Voorafgaand aan deze publicatie is met name aan de eerste openlegging al wel relatief veel aandacht besteed – door Ten Heuvel en Wattel –  en de contouren van de fundamenten van de latere kolonie waren toen wel al zichtbaar. Maar over hoe die fundamenten gelegd zijn en over de achtergronden daarvan wordt in de bekende publicaties (en de teksten van de navolgers) weinig verteld en aan de summiere informatie die wel gegeven wordt mankeert van alles. Wat daarvan naar mijn mening de belangrijkste oorzaken zijn vermeldde ik hierboven al. Zelf zou ik in dit verband willen spreken van een kleine mythologie van de kolonie. Kortom, het bestaande beeld over de gang van zaken in deze jaren is, anders dan Geert Krol in de vorige aflevering van dit blad stelde, al lang aan revisie toe.

Twee uiteenlopende revisies

Met een dergelijke revisie is Albert Metselaar al enige tijd doende en hij wil dat zeker niet onopgemerkt laten (alleen al qua presentatie zou ik hem dan ook wel de Prediker van de Velden willen noemen). Naast zijn verhaal zijn echter nog heel andere visies en verhalen mogelijk. Want het mag intussen duidelijk zijn dat er in ieder geval twee (en wellicht meer?) onderzoeken gaande zijn naar een weliswaar interessante, maar relatief korte, periode uit de Hoogeveense geschiedenis. Een nogal uitzonderlijke situatie. Wat mijn onderzoek betreft, in de jaren na de publicatie van het boek Geschiedenis van Hoogeveen 1815-1975 (1995) schoof mijn belangstelling  langzaam richting de zeventiende eeuw van de kolonie. Tegelijkertijd was ook Metselaar met onderzoek naar het Hollandscheveld van deze eeuw bezig en publiceerde na 2000 uitkomsten op zijn website. We hadden over deze zaken  nauwelijks contact. Wel herinner ik me dat ik na een van de korte gesprekken met hem over het begin van de veenderij eens de opmerking maakte ‘ ach, allemaal mythologie jongen’. Nadat hij mij een  voorlopige versie van een samenvattend verhaal over de eerste jaren had laten lezen, was er helemaal geen contact meer. Ik schreef hem als reactie namelijk dat benadering, werkwijze, inhoud en presentatie op zoveel punten afweken van die van mij en van wat ik voor ogen had, dat discussie beter kon wachten tot ik met mijn eigen onderzoekingen klaar was en mijn uitkomsten en visie als geheel naast zijn verhaal gelegd konden worden. Het bleek dat Metselaar een heel andere en grotere mythologie zag dan die waar ik gekscherend op had gedoeld.

Maar mijn onderzoek vorderde niet echt en zo liet ik tot voor kort niets naar buiten komen. Dat had te maken met mijn manier van werken. Ik kwam door omstandigheden maar weinig in het archief en dacht zo meer na over de gegevens die ik al verzameld had, of op een andere manier bij mij thuis kwamen, dan dat ik nieuwe gegevens zocht (en zo benoemde ik mezelf, in navolging van een groot Hoogeveens denker uit de achttiende eeuw, tot Filosoof van Pannekoekstad ). Maar het had ook van doen met de intussen met  zekere regelmaat op het internet verschijnende nieuwe uitdagende maar steeds, zo bleek, voorlopige teksten van Metselaar,  waarin hij zijn kritiek op het bestaande beeld en de zogenaamde mythe rond Roelof van Echten verder uitwerkte en bewerkte. Hoewel het van meet af niet mijn bedoeling was me in allerhande mogelijke achtergronden te verdiepen en ik die weg eigenlijk onbegaanbaar achtte en acht, kon ik het niet laten in die gevallen toch weer na te denken over de door hem naar voren gebrachte, steeds verdergaande, kritiek op het handelen van Roelof van Echten. Dat hield nogal op, maar het scherpte ook mijn blik en bracht me verder.

Leeg Land Bezet 1625-1635

Onze onderzoekingen vonden dus in principe onafhankelijk van elkaar plaats, maar door Metselaars internetactiviteiten bleef ik van zijn bevindingen en visies op de hoogte. Discussie leek me echter nog steeds pas zinvol wanneer een minder voorlopige versie van mijn onderzoeksverslag, waar ook het griftgraven en de eerste veenderij onderdeel van was, klaar zou zijn. En dat is nu nagenoeg het geval. Onder de titel Leeg Land Bezet, de openlegging van het Echtener Veen in de jaren 1625-1635 geef  ook ik een revisie van het bestaande beeld van deze eerste jaren van openlegging. In mijn verhaal staat de overeenkomst van 12 maart 1631 (o.s.) centraal. In dit contract wordt de verkoop van 4000 morgen veen en de vorming van een compagnie overeengekomen. Cruciaal is dan een analyse van deze al sinds 1730 toegankelijke overeenkomst waarmee het optreden van Roelof van Echten, waarschijnlijke initiator van de openlegging en projectontwikkelaar avant la lettre, in een nog heel ander licht gezet wordt. Ook het doen en laten van de erfgenamen van Steenbergen en Ten Arlo en dat van de Hollandse participanten bezie ik op allerlei onderdelen anders dan in de oudere literatuur en in de kritiek van Metselaar gebeurd (bijvoorbeeld in het spel rond de Burmaniavenen). De feitelijke gebreken in het bestaande beeld, die ook Metselaar voor een deel constateert, worden door mij, zoals gezegd, niet als onderdeel van bewuste manipulatie en cover-up bezien en de in het bestaande beeld ontbrekende werkzaamheden in het veld komen nu wel aan de orde.

Verder worden diverse kleinere onderdelen, mijns inziens misinterpretaties van het schervenmateriaal, aangepast. Ze zijn ook bij mythebestrijder Metselaar nog aanwezig. Bijvoorbeeld de misinterpretatie van de constructie van de verlaten (zie verderop in deze Veenmol), de onjuiste interpretatie dat de Etstoel zich met de bepaling van de richting van de grift zou hebben bemoeid, de door Ten Heuvel verkeerd geïnterpreteerde afbakening van het in mei 1631 door Roelof gekochte veen, de tot op de huidige dag steeds weer opduikende idee van de zogenaamde ‘Eerste Wijk’ (latere Hoofdstraat), de terugprojectie van de benaming Compagnie van 5000 morgen naar de zeventiende eeuw en de onjuiste weergave van het verloop van de participatie in de Compagnie. Naast de hoofdtekst met de uitkomsten van mijn onderzoek  zijn in een apart deel een aantal verslagen van deelonderzoeken opgenomen. Twee van deze deelonderzoeken – over vroege schipvaart en verlaten en de vroegste bewoning en veenderij verschenen al eerder in de Veenmol. Andere betreffen onder meer de bronnen en de historiografie, de oudste kaarten, de veentransacties, de vorming van de Compagnie en de participatie, de lang verborgen gebleven brief van Roeloff van Egten, de aanleg van de grift en de financiële positie van de jonker.

Presentatie en verspreiding nieuwe mythe

Terug naar de kritiek van Metselaar. Zijn verdienste is onmiskenbaar dat hij losse in de literatuur verspreid voorkomende minder bekende gegevens uitdiept, de bronnen nu werkelijk bestudeert, deze gegevens in verband naar voren brengt en  meer bekende gegevens in een ander licht zet. Zijn eerste vondsten brachten hem denk ik ook bij zijn bijzondere visie op Roelof van Echten, waarna deze visie hem verder stuurde bij het zoeken naar nog meer onder- of onbelichte zaken. Die ging zijn verhaal ook steeds meer kleuren en bepalen. Uiteindelijk resulteert het naar mijn mening in iets wat ik een soort van tunnelvisie  zou willen noemen. En hoewel Metselaar dit ontkent (zie bijvoorbeeld Veenmol 2002-3) blijkt mijns inziens de bedoeling Van Echten van het toneel van de openlegging te verwijderen overduidelijk op vele plaatsen in zijn recente teksten,  welke diepere drijfveren daarvoor ook aanwezig zijn of vanuit welke diepere gedachtegang dan ook. Als dieptepsycholoog van de koude grond kom ik al snel bij Hollandscheveld en in het verlengde daarvan bij Hollandse participanten. Die worden zonder verdere omslag als goedwillende en goeddoende lieden neergezet en als stichters van Hoogeveen naar voren geschoven (zie Hoogeveense Courant, 16-02-2009). Als we toch in termen van mythologie moeten spreken dan heeft Metselaar meen ik met zijn visie op de rol van Van Echten een grotere mythe in de maak dan de zogenaamde mythe die door hem bestreden wordt.

Over Metselaars  benadering van met name de historische figuur Van Echten heeft Harry Janssens een aantal jaren terug al behartigenswaardige woorden geschreven. Dat het opleggen van eigen en eigentijdse normen aan personen en ontwikkelingen van eeuwen terug weinig historisch is en dat eerst overtuigend moet worden aangetoond dat Roelof van Echten buiten de normen van zijn tijd trad en dit door tijdgenoten ook werd veroordeeld (Veenmol 2002-2). Het lijkt me dat Metselaar deze woorden niet ter harte heeft genomen (zie ook Veenmol 2002-3), terwijl ook zijn bewijsvoering rond de overtredingen van de jonker mijns inziens aanvechtbaar zijn. De oproep van Janssens een bredere studie naar het leven van Roelof van Echten te doen werd wel door hem ondersteund en blijft mijns inziens interessant. Verder  vind ik ook nog wel wat op te merken over Metselaars manier van werken en zijn presentatie. Zo is een essentieel onderdeel van zijn werkwijze het zelf creëren van een vijand om er daarna duchtig op los te slaan (een voorbeeld is de kwestie van de stichting). Daarnast is er het zo nu en dan wat merkwaardig omgaan met gegevens van anderen (zie mijn andere bijdrage in deze Veenmol), het tijdenlang half onder de pet houden van gebruikte bronnen (de brief van Van Echten) en de dikwijls eigenaardig bevooroordeelde redeneertrant.

Nu roept Metselaar deze kritiek voor een groot deel over zichzelf af. In de eerste plaats stelt hij namelijk nadrukkelijk dat zijn onderzoek en de uitkomsten daarvan wetenschappelijk bezien moeten worden. Daar hoort dan blijkbaar het benadrukken dat het gaat om nogal persoonlijke interpretaties en een subjectieve visie – gezien de eerder genoemde onderzoeksproblematiek nogal voor de hand liggend – niet bij. Verder maakt hij, ondanks de steeds weer blijkende voorlopige status van zijn bevindingen, weinig twijfel kenbaar over de voorliggende versie. Daar komt nu bij dat zijn verhaal, al langer wijd en zijd verspreid via het web, door de plaatsing op de website van het museum in een Digitaal geschiedenisboek een min of meer officieel goedgekeurd karakter krijgt. Op het web zweven her en der stukken van het oude beeld en duikt op allerlei andere plekken dus de nieuwe nog niet uitgekristalliseerde kritiek van Metselaar op waarvan de status voor oningewijde lezers onduidelijk blijft. Zelf levert hij daar een grote bijdrage aan (zie bijvoorbeeld Wikipedea over Hoogeveen en Roelof van Echten).

Op naar een debat

Afsluitend wil ik benadrukken dat we bij de beschrijving van de eerste jaren van openlegging van het Echtener Veen, een korte, maar niet onbelangrijke en zeker interessante periode uit de geschiedenis van de kolonie, uiteindelijk zijn aangewezen op de in de bronnen aanwezige gegevens over deze jaren zelf. En die zijn, met name als de vraag gesteld wordt wat de gang van zaken precies is geweest, schaars en gebrekkig. Interpretaties en invullingen van de onderzoeker worden dan nog belangrijker dan ze gewoonlijk al zijn, waardoor de kans op sterk uiteenlopende interpretaties en visies groot is. En inderdaad, wanneer ook mijn visie beschikbaar is, hebben we er in ieder geval al twee. Welke dan het meest geloofwaardig is zal nog  moeten blijken. En daar zal dan wel enige discussie aan vooraf gaan, bijvoorbeeld tussen de Prediker en de Filosoof. Hopelijk zullen zich ook anderen daarin mengen en het kan heel goed zijn dat dit, gezien dus de aard van de aanwezige gegevens, een discussie zonder echt einde wordt. Maar dat geldt – als troost – uiteindelijk voor alle geschiedschrijving.

]]> http://piquanterieen.wordpress.com/2009/06/17/rondom-wilders-2-door-erlkonig/ Wed, 17 Jun 2009 04:00:57 +0000 Piquant http://piquanterieen.wordpress.com/2009/06/17/rondom-wilders-2-door-erlkonig/

Europa: Blut, Gott und Boden & Divide et Impera.

door: Erlkönig

Het gemiddelde IQ in Nederland is 100. Dit is gelijk aan het niveau van 14- tot 16-jarige leerlingen vmbo kader, zegt U maar gewoon: de mavo. Dit is niet iets om al te treurig over te worden, want anders zouden er geen loodgieters, timmermannen en electriciens meer zijn – domweg vitalere beroepen dan de Uwe. Daarbij krijgt elk volk nog immer het IQ dat het verdient. Volksvertegenwoordigers vertegenwoordigen het volk en daarmee dus ook het IQ van dat volk.

U heeft gelijk als U direct neigt te riposteren: ‘Ja, maar daar is nog niets mee gezegd over het IQ van die volksvertegenwoordigers!’ Maar zegt U nu zelf: wat vindt Ú van de gemiddelde vertegenwoordiger van wat dan ook – laat staan van die van het volk?

Een hardnekkige volksmythe is dat de dekolonisatie van het Koninkrijk der Nederlanden is voltooid. Dit is slechts zeer gedeeltelijk enige werkelijkheid toe te schrijven: in juridische en politieke zin is het op de Antillen na niet heel erg mislukt. Echter, in de cruciaalste zin is het een liederlijk fiasco geworden: de psychologische dekolonisatie is nog bij lange, lange, lange na niet voleindigd.

Deze innerlijke dekolonisatie is door globalisering en verzorgingsstaat – ja, U woont nog steeds in een – hoewel ietwat uitgewoonde en uitgeklede – verzorgingsstaat – aan het zicht onttrokken. Het proces van dekolonisatie – sociale en economische privilegisatie aan de kant der koloniserenden en deprivatie aan de kant der gekoloniseerden – is zelfs gestokt en van polariteit gewisseld.

De centrifugale militaire en economische superioriteit op basis van het Europese imperialisme en de rationalistische Verlichting heeft nu in de intieme interioriteit van het ‘eigen’ territoir een nieuw irrationeel gezicht gekregen: de superioriteit toont zich langs een centripetale krachtlijn zoekend naar een nieuwe reine volksidentiteit geworteld in het o zo typisch raseuropese Blut-Gott-und-Boden-schema: Hollands bloed, de christelijke God en de vaderlandse bodem.

Het denken in autochtoon – van dezelfde bodem – en allochtoon – van een andere bodem: één homogeen volk op één grond met één God tegenover de grondloze anderen die een bedreiging worden zodra ze teveel zelf een volk gaan vormen met publieke ambities en ook nog eens een eigen God.

Europa, historische bron en ideële bakermat van imperialisme, superiorisme, etnocentrisme, geopolitiek, fascisme en de grootste en bloedigste conflicten in de wereld, droomt de onhoudbare en achterhaalde droom van een etnisch, cultureel en religieus ad fontes homogeen werelddeel, terwijl zij de rest van de wereld sedert de vijftiende eeuw in multiple diaspora en heterogeniteit heeft gestort – twee ontwikkelingen waarmee Europa indachtig haar Romeinse wortels via het beproefde divide et impera heeft kunnen gedijen.

En een nefaste eenzijdige rijkdom en overvloed heeft kunnen vergaren – tegen de onbetaalbare prijs van het noodlot der zelfverlies en existentiële ledigheid dat krampachtig door politici en andere mavisten rabiaat wordt ontkend of overschreeuwd met het tegendeel.

Europa – o rap afbladderende vergulde mythe! – is het laatste werelddeel dat in een raciale en culturele remix eclectisch wordt geblenderd. Daar helpt geen enkel retrofascistisch discours van, voor en door demagogen, plebejers en ochlocraten met een IQ van 100 of minder meer tegen.

Erloproep aan alle burgers die hun humaniteit, beschaving en geestelijke gezondheid niet willen verliezen:
I. STOP RADICAAL met het spreken in termen als ‘autochtonen’, ‘allochtonen’, ‘Nederlanders’, ‘buitenlanders’, ‘Turken’, ‘Marokkanen’, ‘Antillianen’, ‘Surinamers’ et cetera: zodra iemand in Nederland leeft is hij geen buitenlander meer maar een Nederlander, ongeacht afkomst of de roots van de voorouders. Met Badiou te spreken: ‘Wie hier is, is van hier’ en met Erasmus: ‘Heel de wereld is mijn vaderland’.
II. STOP RADICAAL met het auto-immuniserende culturaliseren, etniseren en criminaliseren van in essentie klassengebonden sociaal-economische problemen. Het is de hoogste tijd voor een vlijmscherpe analytische herwaardering van het aloude idee van de immer heersende klassenstrijd: die tussen de getinte straatcultuur en de sociale onderklasse versus die van de blanke burgerlijke middenklasse in Nederland. Het gaat niet om moslims versus christenen of seculieren of om ‘integratie’, maar om een keiharde strijd tussen sociaal-economische klassen met ieder ogenschijnlijk een eigen mentaal en moreel panorama.

Het is evenwel óók tijd om tegelijkertijd vanuit de immer aanwezige gemeenschappelijke wensen, waarden, behoeften, belangen en een gedeelde humane psychologie te vertrekken. De verschillen waar nu zo neurotisch op wordt ingezoomd, zijn wezenlijk marginaal en volstrekt contingent – hoe indringend in het straat- en mediabeeld ook.

III. STOP RADICAAL met het saboteren van de emancipatie van ‘de moslims’ middels een beroep op vrijheid van meningsuiting, de scheiding van kerk en staat, schijnloyaliteitsdilemma’s en een al dan niet artistiek of quasi-ironisch recht op belediging.  Het is de hoogste tijd voor een psychische dekolonisatie casu quo vitale sensibilisering en integrale herdomesticatie, nu juist van de zogenaamd Verlichte seculieren en liberalen. Zij zien niet hun tragische historische blinde vlek in de noodwendige gang van de mondiale pluralisering, remix en zelfs melt-down van aloude identiteiten, status en relaties.

Het is tijd om per direct – ja, NU! – te stoppen met de chronische generalisaties (door de uitsluiting van de ander eo ipso ook immer van zichzelf), het categorale positieve of negatieve multicultidenken en het hedentendage zo populaire relibashing, die alle onproductieve en dehumaniserende expressies zijn van een nog immer diep en diep en door en door koloniaal doortrokken bewustzijn.
Burgers van het veelgeplaagde vaderland, sta op en toon Uw innerlijke beschaving: laat U niet verdelen door ranzige twist en redeloze waanzin!

Die Ausbauzeit in Ikariam neigt sich langsam, aber sicher, wieder dem Ende zu. Noch ist die Armee klein, die Handelsschiffe stagnieren nach wie vor bei 140 und Statthaltersitze müssen gebaut werden. Aber ich komme vorwärts. Zu verdanken habe ich das auch meinen freundlichen Nachbarn. Auf mehreren Inseln, wo ich meine Kolonien habe, befinden sich zwar keine lohnenswerten Ziele, aber ein paar finden sich doch immer wieder.

Für mich ist es unverständlich, wie man einen Score von ein paar Hundert Tausend erreichen kann und trotzdem kaum Truppen besitzt und noch dazu keine Spionage-Verteidigung in den Städten. Das ist für mich eine Einladung, die ich nicht ausschlagen kann . Dank großzügiger Spenden solcher Spieler, die meine Armee abgeholt hat, konnte ich den Palast und 2 Statthaltersitze auf Lvl 7 aufwerten und kann heute noch den 3. Statthaltersitz upgraden.

Here be Dragons, meine neue Marmor-Kolonie, entwickelt sich auch gut. Derzeit versuche ich vor allem, dort die Bevölkerung nach oben zu bringen. Ich brauche nämlich Gold, und damit ich das bekomme, möglichst viele Steuerzahler.

Das Gold ist wichtig für meine Handelsschiffe. 20 fehlen noch, aber ich habe ganz bewusst schon seit einiger Zeit kein Neues mehr gekauft, obwohl ich mehr als 11 Millionen Gold in der Schatzkammer habe. Warum ich das mache? Ich habe keine Stadt, die auf einer Insel mit dem Tempel des Hermes steht. Dort zahlt man 10% weniger für jedes Handelsschiff. Deswegen spare ich jetzt noch, bis ich knapp 19 Millionen auf der hohen Kante habe, gründe dann eine temporäre Kolonie auf einer Hermes-Insel und kaufe alle Schiffe, die mir noch fehlen. Auf diese Weise spare ich 2 Millionen Gold, was auch kein Pappenstiel ist ^^. Außerdem dürfte ich danach in der Gesamtwertung schlagartig einige viele Plätze nach oben wandern . In etwa 2 Wochen dürfte es soweit sein, und bis dahin sollten auch meine Statthaltersitze fertig sein. Dann werde ich unseren General fragen, ob wir nicht mal wieder einen Krieg vom Zaun brechen können, von SimCity habe ich nämlich langsam schon wieder die Nase voll.

Das letzte Mal, als ich über OGame geschrieben habe, hatte ich gerade die erste Ausbaustufe des Terraformers auf meinem Heimatplaneten errichtet. Jetzt werde ich bald die dritte Stufe in Auftrag geben, die 10 neuen Felder sind schon komplett zugebaut. Zwischen meinen Kolonien waren derweil eifrig ganze Flotten von Transportschiffen unterwegs, um Ressourcen herumzuschaffen. Mit dem Material habe ich die Lager so weit wie nötig erweitert und neue Minen aufgebaut. Mein Heimatplanet sieht jetzt schon richtig gut aus . Stufe 3 und 4 vom Terraformer gehen sich noch gut aus, also wird in der nächsten Zeit auch noch einiges an Gebäuden dazukommen.

Danach muss ich erstmal die Energieproduktion deutlich erhöhen, wenn ich noch mehr Felder gewinnen will. Das ist aber sowieso erstmal Zukunftsmusik, weil die Ausbauten schon jetzt ziemlich teuer sind. Deswegen werde ich mich dann wieder gezielter um meine restlichen Kolonien kümmern und versuchen, die auf das gleiche Niveau zu bringen. Nebenbei muss ich auch noch neu kolonisieren. Ich dümple immer noch auf dem Stand von 6 Kolonien herum und muss endlich die letzten 3 Planeten erschließen. Im schlimmsten Fall wird sonst noch das Redesign auf Uni 73 eingespielt und ich muss dann die Expeditionstechnik bzw. Astrophysik erst noch hochforschen, bevor ich neu besiedeln kann ^^.

Damit es gar nicht erst soweit kommt, habe ich einige Kolonieschiffe in Auftrag gegeben und werde heute mal wieder in die unendlichen Weiten des Weltraums vorstoßen. Hoffentlich erwische ich diesmal schneller brauchbare Himmelskörper. Nichts ist lästiger, als den x-ten Kolonisierungs-Versuch zu starten, weil die Planeten alle zu klein sind :-/.

Nee, geen citaat uit Das Kapital van Karl Marx. De laatste dagen ben ik bezig in het boek  ”Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?” van David S. Landes. In dit boek, een goede 700 blz. dik, worden interessante perspectieven getoond op de modernisering en expansie van Europa doorheen de geschiedenis, en dan vooral vanaf de ontdekking van de Nieuwe Wereld aan het einde van de vijftiende eeuw. Op de pagina’s 188-190 vielen mij volgende stukken op over het Spaanse financieel beleid:

“Het (Spanje) kreeg die nieuwe rijkdom in de schoot geworpen en kon dat geld investeren of spenderen. Spanje gaf het uit – aan weelde en oorlog. Er is geen groter geldverspilling dan oorlog; oorlog bouwt niet op, maar breekt af; oorlog is niet voor rede of restricties vatbaar, en de steeds wisselende en altijd ontoereikende middelen leiden tot zo’n verbeteren irrtationaliteit, dat de kosten alleen nog maar hoger worden. [...] Spanje verspilde heel wat van zijn rijkdom op de slagvelden van Italië en Vlaanderen. Het moest zijn soldaten en wapens betalen – zoals kanonnen van de Engelse vijand – en levensmiddelen, veelal gekocht van de Hollandse en Vlaamse  vijand, paarden en schepen.”

Dit stuk toont al aan dat de Spanjaarden hun geld nogal kwistig over de balk smeten. Maar de gevolgen hiervan zijn veel meer dan dat ze hun geld in hun vijanden staken, ze investeerden hen ook niet in hun eigen industrie en investeerden het dus enkel in hun eigen ondergang;

“De rijkdommen uit de Indische gewesten werden intussen hoe langer hoe minder in de Spaanse industrie gestoken, omdat de Spanjaarden geen goederen meer hoefden te vervaardigen; die konden ze kopen. In 1545 hadden de Spaanse fabrikanten zes jaar achterstand bij het afhandelen van orders uit de Nieuwe Wereld. [...] De Zuid-Amerikaanse rijkdom werd al evenmin in de Spaanse landbouw gestoken; voedsel kon Spanje kopen. De hele wereld werkt voor ons, zoals een Spanjaard in 1675 tevreden constateered: ‘Laat Londen maar naar hartelust z’n stoffen fabriceren, Amsterdam z’n streepjesgoed, Florence z’n laken, Indië z’n bever en vicuna [...], zolang wij er met ons kapitaal maar van profiteren. Het bewijst alleen dat al die landen ambachtslieden voor Madrid opleiden en dat Madrid de koningin der parlementeren is, want heel de wereld dient haar en zij dient niemand.“

Eenzelfde redenering wordt vandaag gebruikt als men spreekt over comparatieve voordelen en over de neoklassieke handelstheorie. Zo zouden de VSA zich geen zorgen hoeven te maken over hun gigantische handelstekorten met landen als China. Die landen leveren immers veel en nuttige producten in ruil voor wat papier waarop Amerikaanse symbolen en personen staan. Dit kan echter maar zolang blijven duren als de financiële rijkdom meegaat en de producerende landen willen meewerken. Het ondermijnt echter ook de eigen industrie en vernietigt industriële reserves door een wanbeleid. Een zeer interessante stelling die de autheur meegeeft is het volgende;

“Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen.”

Ondertussen zullen sommige lezers van dit stuk al wel de terugkoppeling hebben gemaakt naar vandaag de dag. Door de uitbesteding van onze landbouw (zo importeert Nederland graan uit Zuid-Afrika) en onze zware industrie naar andere landen, ondermijnen wij het harde industriële potentieel van onze landen. Nu hebben we nog het kapitaal om de producten te importeren uit die landen, maar zodra we dat niet meer hebben, door een financiële crisis ofzo, zullen wij niet minder gedaan hebben dan het vroegere koloniale rolpatroon te hebben omgedraaid. De resultaten van dit Spaanse beleid tonen alvast de gevolgen aan;

“Toen er halverwege de 17e eeuw een eind kwam aan de toevloed van edelmetalen, zat de Spaanse Kroon diep in de schulden, na een bankroet in 1575, 1575 en 1597. Er brak een langdurige periode van verval voor het land aan. Wie dit relaas leest zou er lering uit kunnen trekken. Gemakkelijk verdiend geld is slecht voor je. Het eerste gewin is kattengespin; eerst is er de scheefgroei, later volgt de ellende.”

En de landen die wel hadden geïnvesteerd in pure arbeid en niet in financiële kracht, wat gebeurde daarmee?

“De landen van Noord-Europa waren het levende bewijs. Ze voeren wel bij de ontsluiting van de wereld. Ze vingen vis, wonnen  en raffineerden walvistraan, kochten en herverkochten graan, weefden laken, goten en smeedden ijzer, hakten hout en dolven bruin- en steenkool. Ze verwierven hun eigen heerschappij, gelukkig niet begiftigd met goud en zilver. Ook zij roofden en plunderden als de gelegenheid zich voordeed, maar ze bouwen toch hoofdzakelijk op steeds terugkerende oogsten en duurzame nijverheid en niet op uitputtelijke bodemschatten. Ze bouwden op werk.”

Mijn inziens een wijze les voor de huidige generaties en helaas veel te toepasbaar op onze dagdagelijkse actualiteit. Zeer goed boek en een enorme aanrader!

Eventjes nog snel een berichtje plaatsen. Het is net één uur gepasseerd (in de nacht) en we zijn net terug van het concert. Het was heel goed. Prachtig. Het is iets wat je gemist hebt wanneer je er niet was. Het was een prachtige avond van aanbidding, goede muziek en fun. Het was zeker ook hard werken voor de mensen die gehopen hebben, maar zeker wel de moeite waard en voor herhaling vatbaar. 

Voor iedereen die geholpen heeft een hele dikke dank u wel. 

Wanneer u denkt dat het voorbij is dan bent u verkeerd. Morgen zal Lanza nog optreden in Lommel. 

‘Het Christelijk Centrum Rehoboth’
Saskesdreef 10  -  3920 Lommel-Kolonie
 (vanaf 19:00)

Den 18.September 1810 feiern die Chilenen als ihren Unabhängigkeitstag, doch erst später im Jahre 1865 konnten sich die Chilenen endgültig durch den Spanisch-Südamerikanischen Krieg vom spanischen Mutterland und vom Kolonienstatus lösen. In Chile wurde ein präsidiales Regierungssystem eingeführt, welches mit einer kurzen Unterbrechung bis über den zweiten Weltkrieg erhalten blieb.

Das Ende des Zweiten Weltkrieges spaltete die Welt in rote kommunistische sowie blaue kapitalistische Länder. In Chile erlangte ab 1970 der linken Politiker  Salvador Allende die Macht in dem wirtschaftlichsten stärksten südamerikanischen Land. Dies war vor allem den Amerikanern ein Dorn im Auge, da sich diese um ihrer Stellung in Südamerika Sorgen machten, nachdem Chile dem kommunistischen „Bruder” Kuba gefolgt war.
Die USA mit den westlichen Allierten entschlossen daraufhin ein Embargo für Chile, welches die wirtschaftliche Lage des Landes so verschlechterte, dass 1973 Präsident Allende gestürzt wurde.

Mit dem Miltärputsch vom 11.September 1973 erlangte  Gerneral Augusto Pinochet, welcher Oberbefehlshaber der Kriegsmarine, der Luftwaffe und der Nationalpolizei war, die Macht in Chile. Sofort privatisierte er die verstaatlichten Höfe und Fabriken und konnte dadurch die wirtschafte Lage mit Hilfe aus den USA und Europa langsam wieder steigern. Jedoch schaltete Pinochet mit Beginn der Machtübernahme konsequent die demokratischen Rechte aus und verfolgte politische Gegner. Vor allem Kommunisten und Sozialisten wurden in den errichteten Konzentrationslager gefoltert und ermordet.

Unter anderem diente die sektengeprägte Kommune Colonia Dignidad, südlich von Santiago als Folterzentrum der Geheimdienste. Der Gründer der Sekte, ein evangelischer Jugendpfleger namens Paul Schäfer, wurde 2006 zu 20 Jahren Haft wegen Kindermissbrauches verurteilt. Bei den Foltern gegen kommunistische Regimegegner wurde Pinochet angeblich auch von amerikanischen Behörden des CIAs unterstützt. Die  USA war sichtlich erleichtert, dass ein soziolistisches Land durch die eingesetzte Militärdiktatur näher an den „Westen” gerückt und somit ein Verbündeter im Krieg gegen den Osten war.

Die Diktatur Pinochets viel mit dem Eisernen Vorhang. Nach 15-jähriger Diktatur sprachen sich die Mehrheit der Chilenen 1989 in einer Volksabstimmung gegen die Militärdiktatur aus. Der Christdemokrat Patricio Aylwin wurde Präsident. Pinochet wurde auf einer Staatsreise 1998 nach Großbritannien verhaftet und kehrte 2000 nach Chile zurück, wo er von tausenden Anhängern herzlichst empfangen wurde. Bis zu seinem Tod 2006 stand er unter Hausarrest. 
Bis heute ist die chilenische Bevölkerung über die Person Pinochet in Anhängern und Gegner zweigeteilt; jene die ihn als Befreier von dem Kommunismus sehen, und jene die am eigenen Leibe spüren mussten, was es heißt nicht in einer Demokratie zu leben. Insgesamt wurden zwischen 1973-1989 tausende chilenische Regimegegner gefoltert und ermordet. 

Bei einem Spaziergang durch das schöne Viertel Bellavista in Santiago de Chile wurde mir durch ein sehr eindrückliches Graffiti an einer Hausmauer wieder einmal bewusst warum es sich lohnt für Freiheit, Demokratie und Gleichheit sich einzusetzen; denn sonst herrscht Anarchie, Gewalt und Tod unter den Menschen:
  

De Comoren zijn de Comoren niet meer. Op zondag 29 maart jl. koos de bevolking van één van de eilanden van deze eilandenrepubliek voor Europa. Ongemerkt voor de EU-burgers kregen we er een bounty-eiland bij! De ruim 180.000 inwoners van Mayotte (en van de bijbehorende eilandjes Petite Terre, Chissioi Mtsamboro en Chissioi Mbouzi) mochten met een referendum hun stem uitbrengen. De overgrote meerderheid van de eilanden koos voor totale opname in de Franse staat.

Texel, Terschelling of...Mayotte!

Departementen en dalmatiërs
Mayotte wordt het vijfde overzeese departement van Frankrijk. In totaal telt la douce nu net zo veel departementen als er dalmatiërs zijn: 101. De Mayotte-archipel ligt in de Indische Oceaan, ten Oosten van Afrika, ten Noorden van de Straat Mozambique. De Europese eilandengroep meet ongeveer 39 bij 22 kilometer. De meeste inwoners wonen in Mamoudzou op Petite Terre.

Goed kijken: daar ligt Mayotte! (c) Google Maps.

Geen grenscontrole
Hoewel het Schengenakkoord het mogelijk maakt om zonder grenscontrole naar Mayotte te gaan, heb je een flinke weg af te leggen. De eilandjes liggen namelijk op zo’n 9.000 kilometer van Parijs! Ach, het is weer eens een andere reisbestemming dan Texel of Terschelling! Er is veel te beleven. Zo kun je er prachtig wandelen op de Mont Bénara, een uitgedoofde vulkaan van bijna zevenhonderd meter hoogte. Ook telt Mayotte flink wat koraalriffen, dus duikers komen ook aan hun trekken.

De eilandengroep werd ooit verkocht aan Frankrijk.

Koning van Madagaskar
Leuk om te weten: Mayotte werd in de zestiende eeuw ontdekt door zeevaarder Diego Ribeiro uit Portugal. De koning van Madagaskar voerde in de jaren dertig van de negentiende eeuw strijd om de eilandgroep. In 1831 veroverde hij Mayotte. De strijd had er voor gezorgd dat de staatskas gelijkenis vertoonde met een holle boom. De praktisch ingestelde koning verkocht toen Mayotte aan Frankrijk.

Mayotte wilde altijd al bij Frankrijk horen.

Eén klein eilandje
Frankrijk schaarde Mayotte en wat andere eilandjes op één hoop en maakte er één kolonie van: de Comoren. Die Comoren werden in 1975 onafhankelijk. De hele Comoren? Nee, één klein eilandje – Mayotte – weigerde zich aan te sluiten. Ze wilden liever Frans blijven. In 1976 werd Mayotte een zogenoemde territoriale gemeenschap van departementale aard (TOM). De Republiek van de Comoren maakten wel aanspraak op het eiland. Sterker nog: de Comoren vonden dat Mayotte en de bijeilandjes onderdeel waren van hun republiek. Nu dus niet meer.

Die Globalisierung ist die folgenreichste Entwicklung der technischen Informations- und Kommunikationsrevolution und hat unübersehbare Auswirkungen in allen gesellschaftlichen Bereichen. “Balance oder Zerstörung” – auf diese knappe Formel fasst Prof. Dr. Dr. Franz Josef Radermacher auf etwas mehr als 200 Seiten die größte Herausforderung der Menschheit im 21. Jahrhundert zusammen. Die Welt, wie Radermacher sie sieht, ist in einem absolut nicht friedensfähigen Zustand. Nach Radermacher sind wir dabei, im Rahmen einer entfesselten globalisierten Ökonomie das soziale, kulturelle und ökologische Kapital der Erde massiv anzugreifen.

Andererseits hat Prof. Radermacher die Hoffnung für unseren Planeten noch nicht aufgegeben: Für ihn liefert der technische Fortschritt in Verbindung mit geeigneten, marktbasierten, asymmetrischen Wachstumsprozessen sowohl für den Norden als auch für den Süden eine neue Perspektive für die globale Zukunftsfähigkeit, also den sozialen Ausgleich zwischen armen Süden und reichen Norden. In der Sendung spricht John Kantara mit Klimaforschern, dem Vorsitzenden des ‘Club of Rome’, Jeremy Rifkin und einem Unternehmensberater über die Umsetzbarkeit von Rademachers Zukunftsformel und über die Rolle und Stellenwert von Kommunikation, die am Ende entscheidend zu Erfolg oder Misserfolg von Wachstum und Gerechtigkeit beitragen wird.

( Download – Part 1 – Part 2 – Part 3 – 205 MB – Password: Doku.cc)

Mein kleines Flotillchen auf Uni6 wurde zerstört. 50 Schlachtschiffe waren dann doch zuviel, nachdem mein bestes Schiff bis jetzt noch immer der Kreuzer ist. Allerdings bin ich selber schuld, weil meine Flotte einfach planlos im Orbit meines Heimatplaneten hing. Da ist man einmal längere Zeit nicht online und vergisst seine Schiffe wegzuschicken, und schon passiert sowas .

Normalerweise save ich meine Flotte sonst, indem ich inaktive Planeten in anderen Sonnensystemen angreife. Dabei sind meine Schiffe nur langsam unterwegs, meistens mit ungefähr 30% von ihrer Maximalgeschwindigkeit. Ich time das dann so, dass ich wieder online sein kann, wenn sie zurückkommen. Diese Methode ist nicht perfekt, aber sie funktioniert eigentlich recht gut. Inaktive ohne Allianz gibt es eine Menge, und viele sind von der Punkteanzahl her nur so wenig ausgebaut, dass ich keine Gegenwehr zu befürchten habe.

Saven ist ja bei OGame eine eigene Wissenschaft, weil Spieler mit einer Sensorphalanx ziemlich viel über Flottenbewegungen herausfinden können. Nachdem man für so eine Sensorphalanx allerdings einen Mond braucht, mache ich mir da momentan auf Uni6 noch weniger Sorgen. Außerdem ist mein Account ja klein und meine Flotte auch, und ich habe überhaupt keinen Streit mit irgendwelchen Top-Spielern. Die Chancen, dass sich jemand ernsthaft auf die Jagd nach mir macht, sollten also gering sein^^.

Was ich jetzt aber einmal errichten werde, ist eine zweite Kolonie. Wenn meine Flotte (wieder) größer wird, kann ich dann wenigstens etwas sicherer mit Stationieren saven. Viel wichtiger ist allerdings, dass ich meine Schiffe nicht wieder einfach so rumstehen lasse .

Deze filmpjes als illustratie van het schitterend BBC-materiaal dat op Youtube te vinden is: “Planet Earth“, “Natural History“, “Attenborough“.  Waarschijnlijk dachten ze dat ze maar beter zelf online konden zetten als iedereen het toch al voor hen deed…

En oh BTW: soms zijn de rollen omgedraaid:

Frankreich ist ja zur Zeit das Thema in den Medien. Was sind die Hintergründe und kann sowas hier auch passieren?

In Frankreich rebellieren zur Zeit eben nicht nur Migranten, wie es die deutsche Presse gern reduziert, sondern es ist ein Konflikt zwischen oben und unten. In Frankreich existieren diese Ghettos seit Jahren, und die französische Polizei hat dort schon lange das Gewaltmonopol verloren und traut sich nur noch in Hundertschaften in diese Gebiete. Dort regieren die, die am stärksten sind, auf Kosten derer, die Schwächer sind, und das sind leider meistens die Frauen.

Migranten (fast alle mit französischen Pass, aus den Kolonien) dominieren dort diese Stadtteile, aber auch in Frankreich geborene und zur Unterschicht gehörende Jugendliche stecken in dem selben Dilemma: Aus dem Ghetto gibts kein entkommen. Niemand mit einer Adresse aus dem Stadtteil bekommt eine Chance auf einen guten Job oder Ausbildung und Drogen und Kriminalität sind oft das Greifbarste zum überleben. Gewalt dominiert den Alltag.

Die Aufstände in Frankreich sind nicht organisiert, sondern emotionale Ausbrüche und Schreie nach Aufmerksamkeit. Man will nichtmehr weggesperrt vor der Gesellschaft dahinvegetieren und im TV zuschauen wie andere in Luxus leben, sondern auch eine Chance und ausbrechen vor dem Nichts. Die Medien sind auf Gewalt aus und bieten diesen Jugendlichen zur Zeit ein Forum und diese Aufmerksamkeit, aber wahrscheinlich wird sich am Problem selbst wenig ?ndern, sondern die Gesetze verschärft und die in Frankreich sehr repressive und militante Polizei weiter gestärkt.

Anbei eine Dokumentation die sich mit der Gewalt in den Ghettos auseinandersetzt und sehr drastisch zeigt wie schief in Frankreich zur Zeit einiges läuft und wer am meisten darunter leidet: Frauen und Mädchen. In der Doku werden die Hintergründe beleuchtet, die dafür und auch für die Aufstände zur Zeit verantwortlich sind.