Za www.filmweb.pl:

“Taking Woodstock” to pełna kolorów i muzyki komedia, która powstała na podstawie pamiętnika Elliota Tibera pod tytułem “Taking Woodstock: A True Story of a Riot, Concert, and a Life”. Autor będący tutaj głównym bohaterem prowadzi wraz z rodzicami podupadający finansowo motel w Catskills. Nic nie wskazuje na to, że latem 1969 roku Tiber znajdzie się w centrum wydarzeń historycznych. Oto bowiem będzie nie tylko świadkiem, lecz przyczyni się wręcz do organizacji najsłynniejszego na świecie koncertu, który stanie się symbolem pokolenia Hipisów.

Widziałem kiedyś film pana Ang Lee i był to film ‘Hulk’. Mimo braku przynależności do gatunku ‘komedia’ wspomniany Hulk bardziej mnie rozbawił niż ten film, który komedią być usiłuje. Zrobiony jest ładnie i wygląda miło, ale większość postaci w tym filmie irytuje, kilka denerwuje a dwie totalnie wkurwiają. Dodatkowo film nuży.

1/3.

Täytyy myöntää, että britit ovat suomalaisia kohteliaampia. Täällä huomaa, kuinka omia käyttäytymismalleja, joita on noudattanut, koska ei ole turhaan halunnut häiritä muita tai pitää itsestään ääntä, saatetaan pitää epäkohteliaisuutena. Alan ymmärtää, miksi suomalaisten ujoutta tai tarvettaa laajaan “omaan tilaan”, pidetään tylyytenä ja töykeytenä. Aina tervehditään ja kysytään, miten menee. Jos kadulla tönäisee toista ihmistä, pyydetään anteeksi. Tuntemattomat ihmiset tai luennoitsijat sanovat “bless you”, jos aivastat, ja sinun kuuluu pyytää anteeksi. Asiakaspalvelutilanteissa sanavarasto kattaa muutakin kuin kiitoksen ja ole hyvän. Kohteliaisuus ulottuu myös tekstiviesteihin, joiden rinnalla suomalainen suorasukaisuus vaikuttaa kylmältä ja töksähtelevältä. Tekstarin loppuun tulevien X:n määrän hierarkiasta en ole vielä täysin selvillä – yksi, kaksi vai kolme – vähänkään virallisempien sähköpostiviestien kohteliaisuussäännöistä puhumattakaan… Vaihtoehtoja  (best regards, kind regards jne.) tuntuu olevan loputon määrä, eivätkä niiden hienoiset vivahde-erot aukea ulkomaalaiselle noin vain.

Mutta toisaalta esimerkiksi tervehtimisessä on kyse nimenomaan vain kohteliaasta tervehtimisestä. “How are you?” on vain toinen tapa sanoa hello ja siihen kuuluu vastata toistamalla samainen kysymys, kuten Kate Fox kirjoittaa kirjassaan Watching the English. Eli sananvaihto “Hello! How are you?”, “Hi! I’m fine, thank you! How are you?”, onkin oikeastaan käännettynä “Hello! Hello!”, “Hello! Hello!”. Kuulostaako älyttömältä? Mielestäni irlantilaisen koomikon Dylan Moranin, joka on Suomessa nähty ainakin komediasarjassa Black Books, tulkinta tilanteesta on kuvaava:

Herra Moran on muutenkin mielestäni aivan hulvaton tyyppi. Suosittelen etsimään pätkiä hänen stand up -esiintymisistään tai mainitsemastani Black Booksista Youtubesta. Hän päättää vuoden kestäneen kiertueensa ensi viikolla Lontooseen, mutten valitettavasti ehdi katsomaan esitystä. Lopuksi vielä samaiselta mieheltä lainaus, jonka kirjoitin ylös vuosi sitten lukiessani haastattelua hänestä silloin, kun kyseinen kiertue oli vasta alkanut: “Stay away from your potential, you’ll mess it up! Its potential, leave it. Anyway, it’s like your bank balance – you always have a lot less than you think.” Jokainen voi sitten itse miettiä, noudattaako neuvoa vai ei…

Pociągi pod specjalnym nadzorem *****

Czechom gratulujemy Jiriego Menzla!

Na niewielkiej stacji kolejowej Kostomlaty podczas II wojny światowej młody aspirant Miloš Hrma, pochodzący z kolejarskiej rodziny, rozpoczyna swoją pierwszą w życiu pracę. Jest to jednocześnie okres, w którym przeżywa inicjację seksualną, styka się z życiem dorosłych i wojną.

Proste, banalne, błahe, a zwłaszcza w obliczu wielkiej wojny? W tym własnie tkwi szkopuł. O tym własnie mówi przesłanie filmu- że te małe, ważne rzeczy też się liczą. Główny bohater zupełnie przypadkiem staje się w finale bohaterem, ale i czymś jeszcze: z chłopca wyrośnie mężczyzna. To coś, czego nikt nie dostrzeże, bo każdy na stacji zajęty jest swoimi sprawami. A wojna? Ona jest gdzieś ponad, nie istniała by, gdyby nie tytułowe pociągi pod specjalnym nadorem przenoszące asortyment z lewej strony europy na prawą.

Film jest po czesku radosny, optymistyczny i bardzo miło się go ogląda. Do ostatniej sceny, która udowadnia, że z naiwną komedyjką bynajmniej do czynienia nie mamy .

Wojna i Pokój *****

Zupełnie nie mam pojęcia co napisać o tym filmie. Jest podzieloną na 4 pełnometrażowe obrazy epopeją, trwa 8 godzin i jest największą rosyjską produkcją w historii (a biorąc pod uwagę sprawy inflacji, ma największy budżet w dziejach kina). Jest takim swoitym Panem Tadeuszem, tylko że dla Ruskich. Akcja rozgrywa się w momencie, gdy na niewinną rosyjską ziemię napadł zły Napoleon Bonaparte. A wszystko na tle historii dwóch rodzin Bezukowów i Rostowów. Czyli normalka.

Poza tym: wiadra lejącego się patosu patosu, gigantyczny rozmach realizacji (ach te NIESAMOWITE bitwy, aż się wzruszyłem) , kiczowate romanse, podkręcanie emocji podniosłymi dialogami i muzyką itd. Mimo wszystkich oczywistości , nie jest to jednak produkcja seryjna-  daję słowo, ale niewiele widziałem TAK DOBRZE wyreżyserowanych filmów w swoim życiu. Bondarczuk czyni swoisty mit, baśń o uciśnionym narodzie, gdzie ziemia jest piękna, a ludzie romantyczni. Rosysjką duszę aż czuć, demony czają się nawet po zakończonym happy endem filmie. Reżyser nie bał się też wpleśćć elementów już czysto mistycznych- surrealizmu, onirycznych wizji, chwil szaleństwa u bohaterów.

Piękne dzieło.

Absolwent *****

Starsza dwa razy kobieta uwodzi młodego mężczyznę, absolwenta college’u. Jest znajomą jego rodziców i matką dziewczyny, która mu się podoba. Cała fabuła.

Ale jak pokazana! Ten kultowy film początkowo ogląda się niczym thriller erotyczny (doszedłem do wniosku, że Mike Nichols powinien zacząć kręcić horrory, na serio) , choć potrafi rozbawić po pachy. Potem bywa już inaczej i film robi się współczesną komedią romantyczną. Z tą różnicą, że wyzbyty z całej tandety, kiczu, lukru i fałszu. Znakomity w głównej roli Dustin Hoffman i uwodząca go Annne Bancroft. Aha i ten soundtrack.  Wspomnieniowy- sympatyczny film dla każdego. O tym, jak społeczeństwo wywiera wpływ na człowieka, odbierając mu wolność wyboru. Trzeba zobaczyć.

2001: Odyseja Kosmiczna ******

“Nie jest dane nam odgadnąć, jak wiele z tych potencjalnych rajów lub piekieł jest zamieszkanych i przez jakiego rodzaju istoty. Najbliższy z nich znajduje się milion razy dalej niż Mars czy Wenus, które nadal stanowią odległe cele naszych pokoleń. Lecz przełamujemy bariery odległości i być może któregoś dnia spotkamy pośród gwiazd równych sobie, jeśli nie potężniejszych.”

Zaczyna się od tego, że przez 3 minuty słyszymy budzącą niepokój muzykę, zaś ekran jest cały czas czarny i nic na nim nie ma. Chwilę potem pojawia się logo MGM i w głośnikach rozbrzmiewa na pełny regulator “Tako Rzecze Zaratustra” Straussa- już w tym momencie widz uświadamia sobie nietuzinkowośc, ponadczasowość i wizjonerstwo filmu, z którym obcuje.

Po ukazaniu się tytułu utworu, zostajemy przeniesieni w świat prehistorii- 4 miliony lat temu. Obserwujemy poszczególne etapy przodków homo sapiens. Małpy, które uczą się pilnować swojego terytorium, zbierać się w grupy, walczyć o cudze ziemię, a także bronić się.  Pojawia się także słynny monolit, który małpy oserwują z zaciekawieniem. Centralnym punktem tutejszej bezmuzycznej narracji jest uświadomienie widzowi, że największy postęp w dziejach nastąpił w momencie, gdy człowiek nauczyć się używać ..broni (innymi słowy: narzędzia, do osiągnięcia upragnionego celu). I nagle słynna scena kiedy kość zwierzęca przechodzi płynnie w widok statku kosmicznego. Mamy 4 miliony lat później, rok 2001.

I w tym momencie filmu rozpoczyna się współczesna Odyseja przez aspekty życia rodzaju ludzkiego w trzecim tysiącleciu. Stanley Kubrick, pokazując kilku bohaterów snuje pełną nieznośnego niemal napięcia i wibrującego dramatyzmu, którego teoretycznie nie ma, rozprawę filozoficzną nad stanem człowieka. I tu także pojawia się ów tajemniczy monolit. Historia toczy się przez pokazanie jak człowiek traci poczucie kontroli nad własnym narzędziem (fruwające swobodnie statki w przestrzeni kosmicznej), uczy się na nowo podstawowych czynności (jedzenie wypijane z kartoników, nauka chodzenia w zupełnie innej grawitacji), zaś w tym samym czasie, kiedy znudzeni ludzie wydają się zupełnie niepotrzebni,śpią i oglądają telewizję- pokładowy superinteligentny mówiący komputer HAL 9000, wymyka się z kontroli i obraca swoją wolę przeciw astronautom. Człowiek musi stoczyć walkę o samego siebie z narzędziem, którym się posłużył i który stworzył.

Kiedy ta walka się uda- zostaje ostatni etap podróży. Ten przez różne wymiary, przez nieskończoność, pomiędzy czas i przestrzeń (fenomenalna scena nacierających kolorków na widza), aż do miejsca, gdzie czeka na nas ..własna śmierć. Koło się zatacza. Człowiek jest dalej taki sam, jak te małpy. Dalej ciekawy, posiada obsesyjną chęć odkrywania, lecz zamiast odpowiedzi pojawiają się kolejne pytania, pokonuje nawet inteligentny komputer, potrafi się przystosować do nowych warunkow, a w finale i tak okazuje się, iż nie potrafi najważniejszego- stoczyć bój z własną śmiercią. Ale cóż..będą następni, nowe planety, nowi ludzie i nowe możliwości dalszego odkrywania..tak rodzi się Gwiezdne Dziecko oglądane w ostatniej scenie.

Czego człowiek tak naprawdę szuka? Boga? Śmierci? Istot pozaziemskich? A może po prostu wyzwania,z jakim powienien się zmierzyć intelektualnie? Cóż symbolizuje monolit?

Nie łatwy to film w pojęciu, a sprawy nie utrudnia nam jego ascetyczna, afilmowa kontrukcja. Pozbawiona bohaterów, pozbawiona fabuły, budująca napięcie poprzez ciszę (zdarza się, że i przez 20 minut nie ma dźwięku), będąca raczej filmem filozoficznym, obrazem do kontemplacji, niż relaksacyjnej rozrywki. Przytłaczający majestat kolejnych wizjonersko wykreowanych scen sprawia, iż po skończonym wyczerpującym seansie, każdy inny film zdaje się być malutki, miałki i banalny.

Nowatorskie efekty specjalne, genialne zastosowanie muzyki poważnej, matematyczna i reżyserska precyzja- wczoraj, po zakończeniu 2,5 godzinnego seansu zdecydowałem się podnieść na filmwebie ocenę z 9 na 10/10. Tak zgadza się, arcydzieło- ale uwaga! to film dla dorosłego i dojrzałego widza, który nie boi się wyzwania i jest gotów na chwilę samodyscypliny i posiada odpowiedni zapas ciepliwości. Reszcie odradzam. Dla nich wciąż za wcześnie na ten wieloznaczny i trudny film, którego nie sposób polubić, ale nie można go nie podziwiać.

szymalan

Tym razem komedia i to nie byle jaka komedia. Lata 30 . i 40. to czas znakomitych komedii i o tym warto nie zapominać. Chociażby takie nazwiska reżyserów jak Ernst Lubitsch czy Frank Capra na pewno nie są obce pasjonatom kina.  O nich na pewno też kiedyś wspomnę na tym blogu.

Na dzisiesjszy dzień wybrałem jednak film Howarda Hawksa (reżysera, który próbował swych sił, z bardzo dobrym zresztą skutkiem, w różnych gatunkach filmowych,, chociażby w noir (Wielki sen), czy westernie (Rio Bravo).

W His Girl Friday główną rolę – Waltera Burnsa gra aktor, którego prawdziwe nazwisko brzmi Archibald Leach, szerokiej publiczności znany jednak  jako Cary Grant. Aktor, który przede wszystkim kojarzony jest albo ze stworzonych kreacjach w filmach Alfreda Hitchocka albo też właśnie z ról komediowych (że wspomnę tylko Filadelfijską opowieść, z równie słynnymi Jamesem Stewartem i oczywiście z Katharine Hepburn, czy też Arszenik i stare koronki).Z samych filmów Cary Granta moglibyśmy przygotować kilka wpisów na tego bloga, ale dzisiaj skupmy się na jednym filmie.

Historia jest prosta: mamy rozwiedzione małżeństwo dwojga dziennikarzy. Ona planuje już ślub z innym (niejakim Brucem Baldwinem), ale on jeszcze jest w niej zakochany. Prawda, że proste i wiemy jak się skończy? Prawda, ale mimo wszystko warto obejrzeć. Niektórzy co prawda będą narzekać, że film jest mocno rozkrzyczany (to fakt bohaterowie często przekrzykują się nawzajem, ale to tylko świadczy o szybkości akcji, która to powinna być atutem dla dzisiejszego widza przyzwyczajonego do teledyskowej estetyki). Historia, mimo, że domyślamy się końca jest naprawdę ciekawa, a partnerująca Grantowi Rosalind Russell w roli Hildy Johnson wcale mu nie ustępuje.

Co ciekawe w sztuce na której oparty jest film wcale nie ma wątku męsko-damskiego  gdyż Hildy jest mężczyzną.

Może jeszcze krótkie usprawiedliwienie dlaczego w ogóle wspomniałem o prawdziwym imieniu i nazwisku Cary Granta, otóż w filmie Grant w pewnej chwili zwraca się do mężczyzny o włąsnie takim nazwisku: Archie Leach mówiąc, że narzeczony Hildy Johnson wygląda jak aktor Ralph Bellamy, który rzeczywiście grał tę postać. Jedna z licznych scen, przy których nie sposób się nie uśmiechnąć.

 Serdecznie polecam.

Informacje o filmie:

http://www.filmweb.pl/f35735/Dziewczyna+Pi%C4%99taszek,1940

http://www.imdb.com/title/tt0032599/

…chyba nie pojmuję pojęcia współczesnej komedii?

Teatr, sztuka o staruszce z mózgiem przeżartym przez Alzheimer’a, mimo iż miała parę momentów w których można było się uśmiechnąć a nawet zachichotać, była przepełniona tragizmem. A ludzie się ryli jakby oglądali skecze Monty Python’a! Niektórzy to wręcz dusili się przy każdym momencie mogącym być trochę komicznym! Potem widziałem, że każdy sobie w bufecie drinki kupował to przestał mnie dziwić ich humor… To samo obserwuję w Teatrze Telewizji. Oglądam sobie “Saunę” i po obejrzeniu tej historii o przemianach ustrojowych w Europie w latach osiemdziesiątych dowiaduję się, iż była to wg Gazety Telewizyjnej komedia.

Amennyire vártam, annyira lapos lett..:(

Deny Ocean (George Clooney) sa usadil so svojou ženou Tez (Julia Roberts) 3 roky po lúpeži v kasíne Belagio. Ale Teri Benedikt (Andy Garcia) ich našiel a chce späť všetky svoje peniaze aj s vysokými úrokmi.

Pokračovanie skvelého filmu Denyho parťaci, resp. Denyho 11tka o zlodejoch v rukavičkách využívajúcich systém, sa vracia s Juliou Robert hrajúcou Juliu Roberts, Brucom Willisom hrajúcim Bruca Willisa a Cathrin Zeta Johnsovu hrajúcu agentku Interpolu ktorá miluje Brada Pitta (kto by ho nemiloval, že …).

Nič veľké, ale na sobotné popoludnie akurát.

Scenarzysta i reżyser Judd Apatow (‘Wpadka’, ‘40-letni prawiczek’) o Funny People mówił tak:

‘Staram się zrobić bardzo poważny film, który będzie dwukrotnie zabawniejszy od moich poprzednich. Życzcie mi szczęścia!’

Życzyłem mu tego strasznie, bo lubię filmy w których maczał palce. Ale tym razem do szczęścia troszeczkę zabrakło.

Funny People mówi o słynnym komiku Goerge’u Simmonsie (Adam Sandler), który dowiaduje się, że jest śmiertelnie chory i zostało mu niewiele życia. Krótko po tym jak się o tym dowiedział spotyka młodego komika nieudacznika (Seth Rogen) i przyjmuje go na posadę asystenta. Po takiej nowinie wiadome jest, że życie ulega diametralnej zmianie i o tym jest ten film.

Jest to film obyczajowy z pewną dawką śmiechu, jednak nie tak solidną do jakiej przyzwyczaił nas Apatow. Chyba to przez mniejszą ilość scen gdzie koledzy, współpracownicy czy współlokatorzy wzajemnie się dissują i mówią śmieszne rzeczy. W tym filmie w większości zastąpiono ten element przez Stand-up comedy. A to mi zbytnio nie przypadło do gustu. Co do mojego ‘ulubieńca’ Adama Sandlera, to znów mnie pozytywnie zaskoczył. Jego standardowe wygłupy i zmiana głosów, w tym filmie miały być nieśmieszne a wręcz żałosne. Przynajmniej takie odniosłem wrażenie. Jego filmy (filmy w filmie, w sensie pseudo-filmy zrobione na potrzeby Funny People) są tragiczne (tragicznie śmieszne!), a jednocześnie podobne do prawdziwych filmów Adama Sandlera. Przez to wstawki z filmowymi osiągnięciami głównego bohatera są naprawdę śmieszne. Seth Rogen jest standardowy, postać Jasona Schwartzmana totalnie bossuje a młodsza wersja XXL Setha Rogena czyli Jonah Hill jest jak zwykle spoko. Widząc tu Erica Banę zaraz po obejrzeniu ‘Choppera’ byłem przeszczęśliwy, ale to prawdopodobnie tylko zasługa tego faktu.

kliknij by powiększyć.

Film ma wszystko: dobrą historię, śmieszne teksty, dobrą obsadę i masę gwiazd występujących jako cameo (piękny Eminem czy Sarah Silverman). Jest fajowy ale cholernie długi. I poza (jak dla mnie) za dużym naciskiem na stand-up comedy, jedyne czego mu brakuje to porządnego obcięcia. Jedno jest pewne, nie jest to kolejny film z Adam Sandler, ale przyjemna produkcja bardzo w stylu Apatowa.

Elvis i JFK nie zginęli. Obaj żyją spokojnie w domu opieki. Z tym, że Elvis to Bruce Campbell a John Kennedy to murzyn.

The King vs. The King of the Dead

Jakby tego było mało, ich dom starców zaczyna nawiedzać duszożerna mumia przebierająca się za kowboja. Wow.

Przez cały film oglądamy Elvisa zastanawiającego się nad swoim życiem. Widzimy go leżącego w łóżku myślącego o pryszczu na swoim penisie, czy też o tym że nie było mu dane być dobrym ojcem dla swojej córki. Elvis żyje i nie jest to żaden równoległy wszechświat, tylko normalne obecne czasy. Wszystko jest wytłumaczone. Nawet to, że jego kolega z domu starców ‘Jack’ Kennedy jest czarny.

Wszystko zapowiadało się pięknie. Narracja Bruce’a Campbella, historia Elvisa, walka ze skarabeuszem czy rozprawienie się z Królem Umarłych – to wszystko było śliczne. Zresztą nazwisko Bruce Campbell i taki opis fabuły wystarczyły by film zdobył status kultowego. Niestety film jako całość jest średni. Nie jest ani troszeczkę straszny, a śmieszny tylko momentami (choć są to momenty niezłe). Jest natomiast troszeczkę nudny. It just lacks some serious kick-ass action.

Wg naszego systemu oceniania film pasuje do noty przeciętnego. Jest zabawny i sympatyczny, ale średni. Jeśli zaś ktoś lubi konwencję komediowego horroru, to niech to obejrzy a nie marnuje czasu przy tragicznym Megan’s Body, a dla fanów Bruce’a Campbella to i tak must-see.

ps. nasz internetowy tłumacz nazwał ten film nieoficjalnie ‘Mietek Mumia’. Piękne.

Oryginalny (niesamowicie plastyczna zabawa konwencją kina rozliczeniowego), stylowy (czarnobiałe zdjęcia przedstawiające wspomnienia głównej bohaterki i rozmazane ujęcia drugiego i trzeciego planu moim zdaniem symbolizujące powolne zanikanie wspomnień), ZABAWNY (w to co napisałem szczególnie nie chce mi się wierzyć zwłaszcza, że to rodzima produkcja!) – takimi przymiotnikami opisałbym film Borysa Lankosza. Siła tego obrazu opiera się na humorze sytuacyjnym i słownym. A jest się z czego śmiać, zwłaszcza po punkcie kulminacyjnym, gdzie gęsty, czarny jak smoła żart przechodzi w makabreskę.  Na ogół nie lubię Agaty Buzek (gratuluję Tacie objęcia prestiżowego stanowiska w europarlamencie). Ale w tym filmie wpasowała się w rolę idealnie. Gra filigranową pannę – miłośniczkę poezji, z którą ma do czynienia również na gruncie zawodowym. Ponieważ stuknęła jej już trzydziestka ogląda się za kandydatem na męża. Zresztą nie tylko ona bo pomagają jej w tym mama i babka (świetna Anna Polony). W scenie poczęstunku ciastkiem jednego z kandydatów chciałoby się powiedzieć: zjedz jeszcze jedno Agatko tak marnie wyglądasz ;] Jestem zdania, że niektóre “powiedzonka”, zwłaszcza mamy Sabiny (Krystyna Janda), mogą zagościć w popkulturze. Mimo prześmiewczych momentów całość jest raczej świetnym kinem wspomnieniowym.  Dodatkowym atutem/przekleństwem dzieła pana Lankosza jest fakt, że dotyka historii najnowszej Polaków. Z jednej strony filmów historycznych powstawało ostatnio niesamowicie dużo… Z drugiej Rewers jest w o tyle dobrej sytuacji, że faktycznie stworzył nową jakość opowiadania o tamtych czasach. Przekłuł ten martylologiczny nadęty balon i dzięki temu złapał niezbędny dystans do przedstawiania klimatu tamtych dni. W sumie nie mi to oceniać bo zdecydowaną większość życia spędziłem już w wolnej Polsce ale wizja/zabawa konwencją pana Lankosza bardzo mi się podobała.

Ocena: 4/5

Kisgyerek korom óta, nem igazán jártam cirkuszban, de talán nem is baj. De most még is csak sikerült eljutni, mert volt jegyem, egy különelőadásra, ha ki kell érte fizetni a 2200-2800 forintot, akkor biztos, hogy nem mentem volna el, de így utólag belegondolva, megért volna annyit. Rengeteg embert megkérdeztem, hogy lenne-e kedve jönni, de legtöbben arra hivatkoztak, hogy nem szeretik a bohócokat.

Itt álljunk meg egy szóra, a cirkuszról alkotott felfogás már itt rossz, hisz a műsor megközelítőleg 30%-át tette ki egy piros orrú ember bohóckodása. Bár itt vetődik föl egy kérdés, hogy adjunk-e olyanért pénzt, aminek egy részét feltehetően nem szeretjük, ezt szerintem döntse el mindenki maga.

De lássuk, mi volt a maradék 70%-ban. Leginkább állatok és emberek, felsorolásképpen, ami így eszembe jut: teve, elefánt, kígyó, kenguru és még sok egyéb. Emberekből pedig artisták, és igen hajlékony hölgyek. Tehát a kis bohóckodás ellenére is, amit a 10év alatti korosztály imád, mindenki megtalálhatja a maga örömét egy ilyen bő 2 órás műsor alatt.

Már csak az a kérdés, hogy meg ér-e több ezer forintot, vagy inkább egy moziba éri meg beülni. Mondjuk, az ülőhelyek mindenképp a mozi mellett szólnak, mert a cirkuszt gyerekekre és kisebb termetű emberekre tervezték. Az ülőlapok hosszúak és az előttük lévő tér kevesebb, mint a jó kis Volvo buszokon, pedig ott se sok, vagy csak lehet, hogy nekem van ezzel bajom.

Todellinen farssikomedia eilinen Helsingin kaupungin teatterin Salaa rakas esitys todellakin oli. Rooleissa mm. Santeri Kinnunen, Heidi Herala, Asko ja Sampo Sarkola ja Sanna-Jun Hyde.  Bona Kotkanieni oli ohjannut sekamelskan 20- luvun tapahtumiin, jossa vanhasta pojasta tuunattiin playboy ja vävypoika. Valheista tietty joutui myöhemmin jokainen tilille. Värikäs ja idearikas vaatetus  ilahdutti piristymään tullutta. Vaikkei aina naurattanutkaan hyvä mieli kuitenkin muhennuksesta jäi.

Ystävättäreni E järkkäsi liput meille jo hyvissä ajoin loppuunmyytyyn näytökseen. Kiitos E. Liikkeellä olin jalkani ja rullatuolin kanssa. Väliajalla oli hyvä seisoskella ja nojata seinään. Tasapainon kanssa on vielä hieman toivomisen varaa.

Nyt haluttaisi tilata pääsylippu Ylioppilaskunnan laulajien joulukonserttiin Temppeliaukion kirkkoon joulukuun alussa. Johannes olisi mieluisampi, mutta mahdoton monien rappusten takia.

________________________________________________________________________________

 *

Jesienną tradycją stało się dla mnie branie udziału w Chicagowskim Festiwalu Filmowym.

Każdego roku prezentuje się na nim całe mnóstwo filmów z kilkudziesięciu krajów

całego świata.

Spotyka się również akcenty polskie (to właśnie na tym Festiwalu wylansowano Krzysztofa Kieślowskiego).        

 Z kilkunastu filmów, jakie udało mi się obejrzeć w tym roku, wybrałem pięć, o których tutaj chciałem napisać.

_________________________________________________________________________________

“TATARAK”

  * * * * * *

Jeszcze jeden krótki film o umieraniu

Po obejrzeniu “Tataraku” pomyślałem sobie, że niektórym z ostatnich filmów Andrzeja Wajdy może w jakiś sposób ciążyć jego mistrzostwo. Przy tym, on sam nie musi tego ciężaru odczuwać na sobie, jednakże ów ciężar może odczuwać widz… taki choćby jak ja. Może właśnie dlatego “Tatarak” wydał mi się filmem nieco anachronicznym.

Zdaję sobie sprawę, że obraz ten  może się podobać, niemniej jednak, w jego pozytywnym odbiorze, przeszkodziła mi właśnie świadomość tego, że jest to “dzieło mistrza”. Przez cały czas projekcji miałem na uwadze to, że oglądam “Wajdę” (na przemian z wrażeniem, że wisi nade mną jego cień). Być może wina leży więc po mojej stronie, bo zawiodły mnie tu moje zdolności percepcyjne, sfiksowała nieco psychologia odbioru?

Niestety, przyszła mi również do głowy myśl, że jednak żaden z młodych a zdolnych polskich reżryserów takiego filmu by nie nakręcił, ale nie dlatego, że nie byłby w stanie, lecz dlatego, że takiego filmu nakręcić by nie chciał. Jeśli miałbym w jednym zdaniu ocenić najnowszy film Andrzeja Wajdy, to napisałbym: za mało spontaniczności, zbyt dużo elaboracji.

Wg mnie, nawet tak zaskakujący wątek, jak wpleciona w scenariusz “Tataraku” spowiedź Jandy, która opisuje autentyczne przeżycia związane z osobistą tragedią, jaką była dla niej walka o życie umierającego na raka jej męża, operatora Edwarda Kłosińskiego, wydał mi się tylko czymś w rodzaju scenariuszowego konceptu, podpiętego dość przypadkowo do całości. (Piszę to z całym szacunkiem dla uczuć pani Krystyny Jandy.)

Cierpienie i estetyka (jak z obrazu Hoppera)

Przy okazji: nie jestem pewien, czy wobec tej prawdziwej śmierci, usprawiedliwiona być może ta dość ostentacyjna estetyzacja, jakiej dokonał operator, umieszczając Jandę w kadrze przypominającym wystudiowane malarstwo Edwarda Hoppera. Może po prostu nie wypadało tego robić?

Kontrowersyjny jest również sam ekshibicjonizm naszej wielkiej aktorki, która postanowiła opowiedzieć wszem i wobec o czymś tak bardzo intymnym, jak umieranie najbliższej osoby. Czym było to uprawnione? Czy aby nie wynikało bardziej z niedostatku treści, jaką oferował literacki oryginał? Czyżby reżyser ponownie wrócił do tematu pt. “wszystko na sprzedaż”?

Również fakt, że Wajda przy pisaniu scenariusza musiał się także posiłkować prozą Sandora Marai’a (wplatając ją w opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza), może świadczyć o tym, że w jakiś sposób zbrakło reżyserowi materii, by stworzyć pełen – na swoją miarę oraz na miarę naszych oczekiwań – obraz. A i tak, po obejrzeniu całości, miałem wrażenie, że czegoś mu brakuje, że w jakiś sposób jest on - proszę mi wybaczyć ten kolokwializm – “niedorobiony”, niekompletny. Taki patchwork ze zbyt wyraźnymi szwami.

Cały “Tatarak” przesiąknięty jest śmiercią. Jednakże, czy jakikolwiek film zdolny jest nam powiedziedzieć o tej śmierci więcej, niż nasze własne jej doświadczenie: kiedy sami musimy się mierzyć z ostatecznym odejściem osób, które kochamy – ze śmiercią naszych bliskich, przyjaciół, kogoś z rodziny… ? Albo ze swoją własną?

“MAŁA MOSKWA”

  * * * * * *

Miłość contra totalitaryzm

Gdzież, jak nie w kinie, człowiek może poddać się emocjom!? I nie przejmować się tym, że mogą mu one zmącić nieco umysł, tudzież odebrać ochotę krytykowania, racjonalnej analizy? I nie wstydzić się tego? Czasem tak właśnie mam: jeśli jakiś film potrafi mnie w ten sposób uwieść, to zdolny jestem wiele mu wybaczyć, a nawet przymknąć oko na to i na owo, poddając się po prostu jego urokowi.

Z “Małą Moskwą” Waldemara Krzystka było mi o tyle łatwiej, że jest to film zdecydowanie dobry, a pod pewnymi względami nawet bardzo dobry. No i jest jeszcze Swietłana Chodczenkowa, której zjawiskowość na ekranie (chodzi mi tu nie tylko o jej znakomitą grę, ale i o – kto wie, czy nie bardziej – urodę) wywarła na mnie ogromne wrażenie.

Namiętność pięknej kobiety w siermiężnym ustroju

Film opowiada historię miłości żony radzieckiego pilota i polskiego oficera zderzającej się nie tyle z przyjętą ogólnie moralnością, co z zawłaszczającym prywatnym życiem ludzi systemem totalitarnym. Przedstawiona jest ona przez Waldemara Kszystka w konwencji klasycznego melodramatu – i już choćby to winno złagodzić nieco dość agresywny ton tych wszystkich krytyków, którzy film zbesztali, zwłaszcza po tym, jak zdobył on główną nagrodę (Złote Lwy) na ubiegłorocznym Festiwalu Filmowym w Gdańsku.

Panowie: od melodramatu nie można oczekiwać tego, że będzie on epatował egzystencjalną, psychologiczną, bergmanowską głębią; albo że kompleksowo odda całą polityczno-społeczną złożoność czasów, w jakich jest osadzony; ani że będzie się trzymał kurczowo wierności rzeczywistej historii, na której oparto jego scenariusz. Gdyby tak było, musiano by nakręcić film w zupełnie innej konwencji. Ale Krzystek tego nie chciał, wybrał melodramat – i takie jest jego prawo!

Opierając się na swojej poetyckiej licencji, zamiast zwykłej, nie grzeszącej raczej urodą kobiety (jaką była ponoć naprawdę pani z prawdziwego romansu, który rozegrał się w okupowanej przez Rosjan Legnicy), jej męża (w rzeczywistości brutalnego gbura i pijaka) i kochanka (w realu – ladaco i kobieciarza), wybrał cudnej i delikatnej urody Swietłanę, dobrotliwego i nad wyraz wyrozumiałego Rosjanina oraz gładkiego i dżentelmeńskiego Polaka (Lesław Żurek). I mnie to odpowiadało, i ja nie miałem z tym problemu. Ale, ale… przychodzi mi to dość łatwo, bo nawet teraz, kiedy patrzę na “Małą Moskwę” z perspektywy czasu, chłodniejszym już nieco okiem, wydaje mi się ten film zgrabnym, przyzwoitym, sprawnie nakręconym, zajmującym, nie pozbawionym wiarygodmości i stylu widowiskiem.

Należy także wziąć pod uwagę to, że kreśli on swój romans na tle epoki (sowieckiej dominacji nad Europą Środkową), do której u nas w kraju nadal podchodzi się tak, jak kot do jeża; i która do tej pory nie doczekała się w polskim kinie jakiegoś znaczącego ekranowego rozliczenia.

Zresztą, w “Małej Moskie” tak naprawdę nie chodzi o żadne rozliczenia, a o miłość.

*

“LOOKING FOR ERIC” (“Szukając Eryka”)

  * * * * * *

Mariaż sztuki filmowej (zresztą nie tylko filmowej) z ideologią zwykle rodzi dzieci poronione, ale niekiedy tzw. zaangażowanie, pasja, obsesja i talent mogą pomóc uwikłanemu ideologicznie artyście stworzyć coś dobrego, prawdziwego, wartościowego i ciekawego.

Tak właśnie mają się sprawy z Kenem Loachem, jednym z najbardziej prominetnych europejskich reżyserów – socjalistów.

Zrywy pewnego listonosza

Nie tak dawno temu można było w naszym kraju usłyszeć o Loachu przy okazji jego filmu “Polak potrzebny od zaraz” (tak się złożyło, że jedną z głónych ról zagrał tam również Lesław Żurek), gdzie zajmował się on problemem emigracji zarobkowej na Wyspach, jednakże reżyser ten znany jest polskim tzw. ambitniejszym kinomanom od dawna, jako ten, który przełamuje panujące w popularnym kinie schematy, idzie pod prąd eskapistycznej rozrywce spod znaku Hollywood, świadomie trzymając się mało spektakularnych społecznych nizin, a co najwyżej – klasy robotniczej i drobnej burżuazji.

Dlatego też w jego filmach nie uświadczy się żadnego szpanu, “gwiazd”, stylu glamour, wystrzałowej akcji i widowiskowości… W zasadzie wszyscy występujący u niego aktorzy mają w sobie coś z naturszczyków, scenografia w jego filmach to najzwyklejsze mieszkania, szare ulice, liszajowate mury, jakieś zapadłe dziury, kąty, zagracone klity… Jednym słowem: zero upiększania, “poetyka” zlewu i niemytych naczyń, brudnych podłóg, znoszonych ubrań i niedomytych rąk – czyli sama proza i realizm codziennego życia. W tym wszystkim umieszcza Loach swoich “bohaterów” – zwykłych niezwykłych ludzi opowiadając ich niezwykłe zwykłe historie, (na które w zasadzie nie zwróciłby uwagi ktoś, kto szuka niezwykłości tylko poza szarym kręgiem Everymana).

Ostatni film reżysera “Szukając Eryka” to cały Loach plus błyskotliwy a zarazem przaśny humor, ciepło, lekkość – a wszystko bez unikania tej bardziej słonecznej strony życia.

Ach, rzeczywiście… jest tu jednak jedna prawdziwa gwiazda, a mianowicie grający samego siebie, legendarny napastnik Manchester United Eric Cantona, który staje się niajako coachem życia będącego w psychicznym dołku 50-letniego listonosza (również imieniem Eric).

Ken Loach nie byłby sobą, gdyby nie pokazał również twardej, szorstkiej, zgrzebnej i dość brutalnej rzeczywistości z jaką muszą się liczyć mieszkańcy tych “gorszych” dzielnic angielskich miast, ale tym razem wychodzi on naprzeciw uniwersalnemu zapotrzebowaniu na komediowe katharsis i raczy nas dość pokaźną dawką humoru, dowcipu i optymizmu. Któż by się spodziewał, że akurat ten traktujący wszystko serio, zasadniczy i radykalny laburzysta, dostarczy festiwalowej publiczności najwięcej uciechy, pogody i rozładowujących solenną atmosferę wzruszeń.

Wesoły autobus Kena Loacha

*

*

“POLITIST, ADJECTIV” (“Policyjny, przymiotnik”)

  * * * * * *

Prawdę pisząc, na obejrzenie tego filmu skusiłem się jedynie z tego powodu, że na ostatnim Festiwalu Filmowym w Cannes zdobył on jedną z głównych nagród (chociaż zdaję sobie sprawę, że akurat tym nie powinienem się kierować), miał dobre recenzje (co jest godne uwagi w przypadku krytyków, których cenię i szanuję) oraz dlatego, że bilety na seans “Politist, adjectiv” wyprzedawały sie na pniu i już panienka z festiwalowego okienka miała pisać na tablicy ogłoszeń sold out (a to już powód zupełnie irracjonalny).  Jednakże nie pociągał mnie zbytnio ten film, poniewż nie podzielałem ogólnego zachwytu świata filmowego nad ostatnim przebojem reżysera Corneliu Porumboiu, jakim był obraz “12:08 na wschód od Bukaresztu”. Podobnie nie byłem zachwycony innym filmem rumuńskim, który wychwalano zgodnym chórem parę lat temu, a mianowicie “4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni”  Cristiana Mungiu (Złote Lwy i Nagroda FIPRESCI w Cannes AD 2007).

Postkomunistyczna mizeria - scenki z życia szarego

 Wobec tego dysonansu musiałem zadać sobie pytanie: czyżby z moją oceną kina rumuńskiego było coś nie tak? A może coś nie tak jest ze mną samym? (przynajmniej jeśli chodzi o trafność mojej filmowej krytyki… ) Starałem sie więc dociec źródła owej dysharmonii.

Pierwszą myślą było uświadomienie sobie tego, iż pozytywne zdanie o tych obrazach mieli właściwie ludzie reprezentujący Zachód. Ja zaś, siłą rzeczy, wychowałem się na Wschodzie. Podczas gdy dla nich “komunistyczna” i “post-komunistyczna” rzeczywistość krajów byłego bloku wschodniego była pewną “egzotyką”, dla mnie ciągle stanowiła żywe wspomnienie życia w jakimś rezerwacie. Oni byli kimś “z zewnątrz”, ja wyszedłem “od wewnątrz”. Mnie np. patrzenie na nudną szarzyznę wschodnio-europejskich miast lekko przygnębiało i nudziło, dla nich zaś stanowiło jakiś aspekt poznawczy; ja nie mogłem się raczej podniecać szarą beznadzieją życia ukazanych w tych filmach ludzi – oni być może odnaleźli w nich afirmację świata, w którym żyli, kontrastując go z mizerią, która ich ominęła…

Cóż… Tak właśnie sobie pomyślałem.

Doszły do tego zastrzeżenia, jakie mam (już jako zwykły kinoman) do zastosowanej przez Corneliu Porumboiu “poetyki” – i to zarówno jeśli chodzi o filmowy obraz, jak i sposób narracji. Otóż nie lubię filmów, które w jakiś sposób “marnują” potencjał, jaki posiada kino. Jokoś średnio zachwyca mnie np. bohater, kórego pokazuje się na ekranie przez 15 minut, a jego czynności ograniczają się do: chodzenia po ulicy, stania pod latarnią, palenia papierosów i inwigilacji jakiegoś domu.

Oczywiście piszę w pewnym uproszczeniu. Pamiętam bowiem filmy, które mimo swego minimalizmu zapadły mi głęboko w pamięć – gdzie pozorne “nic-nie-dzianie-się” robiło na mnie większe wrażenie, niż przepełniona wybuchową akcją fabuła. (Sporo takich filmów jest np. w kinie azjatyckim.) Jednakże coś “podskórnego”, jakaś nieuświadomiona “metafizyka” tamtych obrazów sprawiała, że ujmował mnie ich artyzm i do pewnego stopnia hipnotyzował.

Niestety, nie było tak w przypadku “Politist, adjectiv”. Z wyjątkiem kilku błyskotliwych, pełnych humoru i sytuacyjnego napięcia momentów, całość wydała mi się zaledwie jakimś ćwiczeniem w odmalowywaniu zapyziałej, mocno szczezłej i przyszarzałej cywilizacji zwichniętych kulturowo i politycznie rubieży wschodniej Europy.

Wolę jednak poczytać Stasiuka.

*

“DARBARE-YE ELLY” (“O Elly”)

  * * * * * *

Małe kłamstwa i wielki dramat (po irańsku)

Życie zwykłych, przeciętnych ludzi ma to do siebie, że w każdej chwili może zamienić się w tragedię i dramat, który ową zwykłość i przeciętność znosi.

Wielki talent pisarski czy reżyserski ma to do siebie, że zajmując się zwykłymi i przeciętnymi ludźmi, potrafi ową tragedię i dramat nam przybliżyć… przez co ludzie ci stają się dla nas nie tylko interesujący, ale i bliscy.

Taki właśnie talent ma irański pisarz i reżyser Asghar Farhadi.

“O Elly” to film, na który zwróciłem uwagę w pierwszej kolejności, przeglądając program chicagowskiego Festiwalu. Pamiętałem bowiem inny film tego reżysera, jaki widziałem na tym samym przeglądzie trzy lata wcześniej, a mianowicie “Sztuczne ognie w środę”, który nota bene zdobył wtedy główną nagrodę, czyli Złotego Hugo.

Moje nadzieje i oczekiwania były więc rozbudzone. Z ulgą mogę napisać, że się nie zawiodłem. Przez równe dwie godziny nie mogłem oderwać wzroku od ekranu, na którym ukazano portret grupy młodych ludzi wywodzących się z irańskiej klasy średniej (raczej dobrze sytuowanych i wykształconych), przybywających na brzeg Morza Kaspijskiego, by spędzić kilka dni wakacji w wynajętej, znajdującej się tuż przy plaży, willi. Atmosfera zrazu lekka, swoboda, żartobliwa i pogodna zmienia się diametralnie – wręcz drastycznie! – wskutek pewnego wypadku, który wydarza się im na plaży, (a o którym nie chcę pisać, by nie psuć nikomu suspensu).

Do tragedii jeden krok...

Jednak napisać mogę (a może nawet powinienem), co mi się w tym filmie podobało.

Otóż zrobiła na mnie wrażenie niezwykle swobodna, ale zarazem precyzyjna ręka reżysera, który sporą grupę bohaterów poprowadził tak, by z każdego z nich wydobyć jego charakterologiczną esencję, konfrontując ich jednocześnie ze sobą – przez co otrzymaliśmy niezwykle kompleksowy portret zbiorowy.

Asghar Farhadi uzyskał to głównie za pomocą dialogów (pierwowzorem scenariusza była jego własna sztuka teatralna), a wspomogła go świetna praca operatora – bardzo ruchliwa i ciekawska kamera, która “prześlizgiwała” się z twarzy na twarz, z miejsca na miejsce… ukazując dokładnie to, co sami chcialibyśmy zobaczyć, gdybyśmy byli w środku akcji. W efekcie mogliśmy obserwować coś żywego, barwnego i zmieniającego się jak w kalejdoskopie. A ponadto: niezwykle ciekawego obyczajowo i psychologicznie.

Jaki jest zatem ów antropologiczny rdzeń filmu Farhadiego?

Wydaje mi się, że jest nim rezonans, jaki w ludzkich duszach wzbudza zderzenie się prawdy i kłamstwa (gdzie tzw. “małe kłamstwo” może odnieść skutek podobny do “efektu motyla”); również konfilkt mentalności współczesnej z tradycyjną (rozgrywający się w tych samych głowach, zresztą), spontaniczności z wyrachowaniem, autentycznej przyjaźni z drzemiącą podskórnie wrogością gotową się ujawnić w sytuacji kryzysowej, ekstremalnej…

I to wszystko rzeczywiście spada na nas z ekranowgo obrazu dotykając nas “do żywego”, przez co trudno nam o tym irańskim obrazie zapomnieć.

Olettehan huomanneet, että kirjastolaisista on aihetta televisiosarjaksikin? YLE lähettää aussi-sarjaa Kirjastolaiset (engl. The Librarians) lauantai-iltaisin. Löytyy myös Areenasta. Kiitos YLE! xD

The following videos are from Brendan Benson’s gig at Komedia, Brighton on October 22, 2009. Not very good quality….

Tiny Spark

Folk Singer

I’ve spent the day finishing off the poster for the next Handmade Brighton. It’s going to be mega – thirty-odd very talented local designers selling their wares downstairs at Komedia (Gardner St, Brighton). It’s on December 5th, from 11am ’till 4pm with free entry and you’ll pretty much be able to get all your Christmas shopping done under one roof. In one day!

See you there!