nakakaaliw naman itong wordpress… pers taym kong magblog.. bakit nga ba ko nagblog? wala lang.. nangangarap magkaroon ng fans.. hehe… joke lang! may blog din naman ang prenster.. pero puro surveys lang ang nilagay ko dun.. hahay.. i am such a selfish biatch.. wala, gusto ko lang maglabas ng mga saloobin… na siguradong hindi mababasa ng mga kakilala ko.. wala pa naman akong naririnig na… “huy, nabasa ko yung post mo sa wordpress!” o kaya “huy, may comment ako dun sa isang post mo sa wordpress!”.. puro na lang prenster ng prenster.. sa inis ko, nabura ko tuloy yung account ko dun.. tsk! sana’y maging matagumpay itong pagbablog ko… o well, mailabas ko lang ang isinisigaw ng utak at puso ko.. okay na ko.. ang hirap kasi sa tao, ang daming sinasabi, di naman masabi-sabi ang gustong sabihin.. whaddapakin layp..  

Sagot iyan sa dalawa kong komento sa magkaibang post sa isang blog. Dahil sa Ingles isinulat ang sulatin, sa Ingles ko rin sinagot. Noong unang sinagot niya ang komento ko ng “Ano po ibig sabihin?”, hindi ko pinansin. Kahit hindi ko maintindihan kung bakit hindi malinaw ang ibig sabihin ng aking komento na simpleng Ingles lang naman. Nang sumunod, ako ay muling nagkomento at sa bandang huli ang sabi ko “You are tagged!” patungkol sa meme na kailangan niyang gawin. Hindi ako makapaniwala na hindi niya alam ang mga meme. Pero binigyan ko pa rin ng rason, maaaring wala nga siyang alam tungkol sa mga meme. Ngunit nang siyasatin ko ang bumisita sa aking blog, ni hindi niya sinilip at tingnan kung ano ba ang ibig kong sabihin at ano nga ba ang ibig sabihin ng “You are tagged!”.

Sa totoo, hindi naman masama ang loob ko. Walang bagay ito sa akin. Gusto ko lang ibahagi ang tungkol sa paralanguage. Da best kasing halimbawa ang tanong niyang “Ano po ibig sabihin?”

Kung wawariin ang tanong ay magalang dahil sa salitang po. Ngunit alam ba ninyo na sa simpleng pagbabago ng tono, lakas at intonasyon, maaaring magbago ang ibig sabihin ng pariralang iyon o ng mga katagang iyon? Malalaman mo kung sinasabi iyon na may pang-iinsulto, may galit, o simpleng pagtatanong lamang. Madalas ganito kasi ang mga Pinoy at kapag kinumpronta mo na at tinanong kung bakit tila galit ang isang Pinoy, sasabihing hindi pero malinaw naman na ang tono ay galit.

Nang minsang ako ay nakigamit ng kompyuter (dahil sira ang kompyuter ko noon) sa isang bahay, nalaman kong may itinatagong inis o pagkagalit ang taong may-ari ng kompyuter. Bukod sa ako ay sinopla agad na may problema ang internet connection niya, at matapos na ako ay paghintayin nang mahabang oras bago pinagamit, nang matapos siya sa kanyang ginagawa, biglang humarap sa akin at walang ngiti na sinabing, “Gusto ninyo subukan ninyo!”

Pwede naman akong umalis na pero hindi ko ginawa. Kung mag-wo-walk-out ako, kabastusan iyon. Sabi ko na lang sa sarili, buti na lang at hindi ako tulad niya. Ang yabang po kasi ng pagkakasabi. Sabi ko di ako magtatagal at tinupad ko naman di tulad niya noong nag-aaral pa siya, kapag sinabi niya na makikigamit siya ng kompyuter at 10 minuto lamang ang gugugulin niya, ang ibig sabihin noon ay isang oras o baka higit pa.

Hindi na ako nakigamit simula noon.